(1)

W celu zapewnienia bezpiecznej i wydajnej eksploatacji statków powietrznych, lotnisk, bezpiecznego i wydajnego zarządzania ruchem lotniczym, żeglugą powietrzną oraz europejską siecią zarządzania ruchem lotniczym należy przewidzieć pewne zmiany zasad użytkowania przestrzeni powietrznej, wyposażenia statków powietrznych, systemów zarządzania ruchem lotniczym i służb żeglugi powietrznej oraz ich części składowych niezbędnych do użytkowania przestrzeni powietrznej. W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 1206/2011 (2) oraz rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 1207/2011 (3) należy zatem określić nowe i zaktualizowane wymogi w zakresie interoperacyjności związane z bezpieczeństwem.

(2)

Biorąc pod uwagę doświadczenia z bieżącej realizacji lotniczych zdolności nadzoru oraz możliwości systemów naziemnych w zakresie przetwarzania danych, aby umożliwić pełnemu łańcuchowi nadzoru osiągnięcie oczekiwanych korzyści w ustalonych terminach niezbędne jest skuteczne i terminowe instalowanie wyposażenia statków powietrznych. Należy zmienić kryteria wyłączeń z wymogów dotyczących wyposażenia statków powietrznych, w celu zapewnienia jasności co do tego, które statki powietrzne mają zostać wyposażone, a które z nich korzystają ze zwolnienia z tych wymogów. Jednocześnie łączna liczba wyposażonych statków powietrznych powinna nadal obowiązywać i nie powinno to powodować nadmiernego obciążenia ekonomicznego.

(3)

Znaczna liczba wyposażonych statków powietrznych została już certyfikowana zgodnie z międzynarodową normą dotyczącą części lub wyposażenia pokładowego w systemach dozorowania, zgodną z załącznikiem 10 do konwencji chicagowskiej, tom IV, wydanie trzecie uwzględniające wszystkie zmiany do nr 77 włącznie. Norma ta jest w pełni zgodna z przewidywanymi systemami dozorowania. Zobowiązanie do stosowania normy odpowiadającej załącznikowi 10 do konwencji chicagowskiej, tom IV, wydanie czwarte uwzględniające wszystkie zmiany do nr 85 włącznie, jak przewiduje obecnie załącznik II do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1207/2011, powodowałoby nadmierne obciążenie ekonomiczne. W związku z tym jako wymóg minimalny należy przyjąć normę odpowiadającą załącznikowi 10 do konwencji chicagowskiej, tom IV, wydanie trzecie uwzględniające wszystkie zmiany do nr 77 włącznie. W związku z tym należy zmienić określone w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 1207/2011 minimalne normy techniczne, których mają przestrzegać operatorzy statków powietrznych.

(4)

Państwowe statki powietrzne eksploatowane w ramach ogólnego ruchu lotniczego powinny być wyposażone w sprawne transpondery wtórnego radaru dozorowania zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do cywilnych statków powietrznych, określonymi w art. 5 ust. 5 lit. a) i c) rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1207/2011. Procedury i warunki odnoszące się do państwowych statków powietrznych, których nie można wyposażyć w sprawne transpondery wtórnego radaru dozorowania, powinny odpowiadać warunkom określonym w art. 8 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1207/2011.

(5)

Wymogi dotyczące formalnych uzgodnień w zakresie przekazywania danych dozorowania między instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej należy zmienić w celu uwzględnienia istniejących scenariuszy przesyłania danych, ułatwiając wymianę danych dozorowania i unikając nadmiernych utrudnień dla dostawcy usług.

(6)

Aby zapewnić efektywność operacji państwowych statków powietrznych, należy umożliwić europejskiemu systemowi zarządzania ruchem lotniczym zapewnienie, że państwowe statki powietrzne zaangażowane w operacje newralgiczne i szkolenia będą mogły wykonywać operacje na podstawie indywidualnych kodów SSR, w związku z czym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1206/2011.

(7)

Wybuch pandemii wirusa wywołującego COVID-19 oraz jej wpływ na sektor lotniczy spowodowały dla operatorów statków powietrznych niemożliwe do przewidzenia przeszkody w kontynuacji czynności zmierzających do doprowadzenia statków powietrznych do zgodności z niektórymi wymogami rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1207/2011. W związku z tym termin dla operatorów statków powietrznych określony w art. 5 ust. 5, art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1207/2011 należy przesunąć na dzień 7 grudnia 2020 r., a rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1207/2011 należy odpowiednio zmienić.

(8)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1206/2011 oraz rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1207/2011.

(9)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu, o którym mowa w art. 127 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1139,

1)

art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

2)

w art. 4 uchyla się ustęp 4;

3)

w art. 5 ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:

4)

w art. 5 uchyla się ustęp 7;

5)

w art. 6 uchyla się ustęp 2;

6)

w art. 7 uchyla się ustęp 2;

7)

art. 7 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

8)

w art. 8 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

9)

w art. 8 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:

10)

uchyla się art. 14;

11)

dodaje się art. 14a w brzmieniu:

12)

w załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;

13)

w załączniku IV wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.

(1)

Do przywozu do Unii podstawowych części rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („Chiny”) ma zastosowanie cło antydumpingowe („rozszerzone cło”) będące wynikiem rozszerzenia cła antydumpingowego, nałożonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin rozporządzeniem (WE) nr 71/97.

(2)

Zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 71/97 Komisja jest upoważniona do wprowadzenia niezbędnych środków zezwalających na zwolnienie z cła przywozu podstawowych części rowerowych, które nie stanowią obejścia cła antydumpingowego.

(3)

Przedmiotowe środki wykonawcze zawarto w rozporządzeniu (WE) nr 88/97 ustanawiającym szczególny system zwolnień.

(4)

Na tej podstawie Komisja zwolniła szereg podmiotów zajmujących się montażem rowerów z płatności rozszerzonego cła („zwolnione strony”).

(5)

Jak określono w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 88/97, Komisja publikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej kolejne wykazy zwolnionych stron (5).

(6)

Ostatnią decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2019/1087 (6) dotyczącą zwolnień na mocy rozporządzenia (WE) nr 88/97 przyjęto w dniu 19 czerwca 2019 r.

(7)

Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje podane w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 88/97.

(1)

Na mocy art. 47 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE państwa członkowskie mogą zezwolić na przekazanie właściwym organom państwa trzeciego dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich zatwierdzonych przez nie, a także sprawozdań z inspekcji lub dochodzeń związanych z danymi badaniami ustawowymi jedynie pod warunkiem spełniania przez te organy wymogów uznanych za adekwatne przez Komisję i istnienia opartych na zasadzie wzajemności ustaleń roboczych pomiędzy właściwymi organami państwa trzeciego a właściwymi organami danych państw członkowskich.

(2)

Decyzja o adekwatności podejmowana na podstawie art. 47 ust. 3 dyrektywy 2006/43/WE nie odnosi się do innych szczególnych wymogów w zakresie przekazywania dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich, a także sprawozdań z inspekcji lub dochodzeń, takich jak umowa w sprawie opartych na zasadzie wzajemności ustaleń roboczych pomiędzy właściwymi organami wspomnianych w art. 47 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/43/WE lub wymogi dotyczące przekazywania danych osobowych wspomniane w art. 47 ust. 1 lit. e) tej dyrektywy.

(3)

Współpraca w zakresie przekazania dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich oraz sprawozdań z inspekcji lub dochodzeń właściwemu organowi państwa trzeciego jest istotną kwestią dotyczącą interesu publicznego związanego z pełnieniem niezależnego nadzoru publicznego. W związku z tym właściwe organy państw członkowskich powinny, w ramach ustaleń roboczych, o których mowa w art. 47 ust. 2 dyrektywy 2006/43/WE, zapewnić, aby właściwy organ Republiki Południowej Afryki wykorzystywał wszelkie dokumenty przekazane mu zgodnie z art. 47 ust. 1 tej dyrektywy wyłącznie do celów wykonywania swoich funkcji w zakresie nadzoru publicznego, zewnętrznego zapewniania jakości oraz dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich.

(4)

W przypadku przeprowadzania inspekcji lub dochodzeń biegłym rewidentom i firmom audytorskim nie wolno udostępniać ani przekazywać swojej dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów właściwemu organowi Republiki Południowej Afryki na warunkach innych niż określone w art. 47 dyrektywy 2006/43/WE oraz w niniejszej decyzji.

(5)

Nie naruszając art. 47 ust. 4 dyrektywy 2006/43/WE, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby do celów nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz przeprowadzania dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich kontakty między zatwierdzonymi przez nie biegłymi rewidentami lub firmami audytorskimi a właściwym organem Republiki Południowej Afryki odbywały się za pośrednictwem właściwych organów danego państwa członkowskiego.

(6)

Zgodnie z art. 47 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/43/WE możliwość zezwolenia przez państwa członkowskie na przekazanie właściwemu organowi Republiki Południowej Afryki dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu zatwierdzonych przez nie biegłych rewidentów lub firm audytorskich, a także sprawozdań z inspekcji lub dochodzeń, zależy od tego, czy między zainteresowanymi właściwymi organami uzgodnione zostały ustalenia robocze.

(7)

Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby takie ustalenia robocze między ich właściwymi organami a właściwym organem Republiki Południowej Afryki były uzgadniane na zasadzie wzajemności i z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 47 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/43/WE, w tym ochrony wszelkich tajemnic zawodowych i interesów handlowych, obejmujących własność intelektualną i przemysłową, znajdujących się w takich dokumentach dotyczących badanych podmiotów lub biegłych rewidentów i firm audytorskich, którzy badali te podmioty.

(8)

Jeżeli przekazanie właściwemu organowi Republiki Południowej Afryki dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich, a także sprawozdań z inspekcji lub dochodzeń, wiąże się z przekazaniem danych osobowych, takie przekazanie jest zgodne z prawem jedynie wówczas, gdy spełnia również wymogi dotyczące międzynarodowego przekazywania danych określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (2). Art. 47 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2006/43/WE nakłada zatem na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, by przekazywanie danych osobowych między ich właściwymi organami a właściwym organem Republiki Południowej Afryki było zgodne z wszelkimi obowiązującymi zasadami i przepisami dotyczącymi ochrony danych, a w szczególności z przepisami rozdziału V rozporządzenia (UE) 2016/679. Państwa członkowskie powinny zapewnić odpowiednie zabezpieczenia dotyczące przekazywania danych osobowych zgodnie z art. 46 rozporządzenia (UE) 2016/679. Ponadto państwa członkowskie powinny zapewnić, aby właściwy organ Republiki Południowej Afryki nie ujawniał dalej danych osobowych zawartych w przekazanych dokumentach bez uprzedniej zgody właściwych organów danych państw członkowskich.

(9)

Niezależna Rada Regulacyjna ds. Audytorów (ang. Independent Regulatory Board for Auditors, IRBA) jest właściwym organem Republiki Południowej Afryki odpowiedzialnym za nadzór publiczny, zewnętrzne zapewnianie jakości oraz dochodzenia dotyczące biegłych rewidentów i firm audytorskich. Stosuje ona odpowiednie zabezpieczenia zabraniające ujawniania informacji poufnych przez jej obecnych lub byłych pracowników jakimkolwiek organom lub osobom trzecim oraz przewidujące sankcje za takie postępowanie. Zgodnie z południowoafrykańską ustawą z 2005 r. o zawodzie biegłego rewidenta (ang. Audit Profession Act 2005) oraz kodeksem postępowania IRBA, IRBA może przekazać właściwym organom państw członkowskich dokumenty równoważne z dokumentami, o których mowa w art. 47 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE.

(10)

Dokumenty uzyskane przez IRBA przy przeprowadzaniu inspekcji i sporządzaniu sprawozdania z inspekcji mogą jednak zostać udostępnione wyłącznie za zgodą danego biegłego rewidenta lub danej firmy audytorskiej zarejestrowanych przez IRBA. Wymóg ten może stwarzać trudności podczas wdrażania wymogów dotyczących współpracy regulacyjnej określonych w art. 47 dyrektywy 2006/43/WE. Dlatego też współpraca regulacyjna między IRBA a właściwymi organami państw członkowskich powinna być przedmiotem ścisłego monitorowania i weryfikacji przez Komisję w celu oceny, czy wymóg uzyskania zgody stanowi w praktyce przeszkodę dla wymiany informacji.

(11)

IRBA jest właściwym organem odpowiedzialnym za współpracę i zawieranie umów dwustronnych z właściwymi organami państw członkowskich w zakresie przekazywania dokumentacji roboczej z badania. Poufność dokumentów roboczych z badania jest zapewniona przez południowoafrykańskie „prawo zwyczajowe” dotyczące tajemnicy służbowej, określające ogólne powinności zawodowe biegłego rewidenta oraz obowiązek zachowania przez niego poufności materiałów dotyczących klienta.

(12)

Zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Republiki Południowej Afryki IRBA może podlegać wymogowi dzielenia się informacjami, o których mowa w art. 47 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE, z „właściwym organem regulacyjnym”, ale ma prawo do decydowania o tym, czy takie dalsze udostępnienie informacji będzie miało na celu ochronę ludności i interesu publicznego. Przy podpisywaniu dwustronnych umów roboczych z IRBA właściwe organy państw członkowskich mogą zażądać, aby IRBA zwracała się o ich uprzednią zgodę w przypadku, gdyby była ona zmuszona do przekazania „właściwemu organowi regulacyjnemu” jakichkolwiek informacji niepublicznych otrzymanych w trakcie współpracy. Ponadto państwa członkowskie powinny rozważyć wprowadzenie wymogu, zgodnie z którym IRBA mogłaby wymieniać takie informacje wyłącznie z podmiotami wskazanymi w tych umowach – stanowiących jednocześnie, że podmioty te powinny zachować poufny i uprzywilejowany status takich informacji. Ponadto przetwarzanie danych osobowych może być dokonywane wyłącznie w konkretnym celu określonym w niniejszej decyzji w motywie 3 i art. 1 oraz zgodnie z warunkami wymienionymi w szczególności w motywie 8 niniejszej decyzji.

(13)

Na mocy art. 1 decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1010 (3) szereg właściwych organów państw lub terytoriów trzecich, w tym IRBA, zostało uznanych za adekwatne w rozumieniu art. 47 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/43/WE do celu przekazywania dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów oraz sprawozdań z inspekcji i dochodzeń. Zgodnie z art. 3 decyzji wykonawczej (UE) 2016/1010 dnia 1 sierpnia 2019 r. ta decyzja wykonawcza przestała obowiązywać w odniesieniu do IRBA.

(14)

Chociaż IRBA nie zawarła żadnych dwustronnych umów w sprawie ustaleń roboczych z właściwymi organami państw członkowskich przed dniem 31 lipca 2019 r., niektóre państwa członkowskie wykazały zainteresowanie rozwojem współpracy z IRBA.

(15)

Komitet Europejskich Organów Nadzoru Audytowego (KEONA) dokonał ponownej oceny ram prawnych w Republice Południowej Afryki, których podstawę stanowi ustawa z 2005 r. o zawodzie biegłego rewidenta, która nie uległa zmianie od momentu przyjęcia decyzji wykonawczej (UE) 2016/1010. Biorąc pod uwagę ocenę techniczną KEONA, o której mowa w art. 30 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 (4), IRBA spełnia wymogi, które należy uznać za adekwatne do celów art. 47 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/43/WE.

(16)

Niniejsza decyzja nie ma wpływu na uzgodnienia dotyczące współpracy, o których mowa w art. 25 ust. 4 dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5).

(17)

Wszelkie wnioski dotyczące adekwatności wymogów spełnianych przez właściwe organy państwa trzeciego zgodnie z art. 47 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2006/43/WE nie przesądzają o decyzji, którą Komisja, zgodnie z art. 46 ust. 2 tej dyrektywy, może przyjąć w sprawie równoważności systemów nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczących biegłych rewidentów i jednostek audytorskich w tym państwie trzecim.

(18)

Celem niniejszej decyzji jest ułatwienie skutecznej współpracy pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich a IRBA. Jej celem jest też umożliwienie tym organom wykonywania ich funkcji w zakresie nadzoru publicznego, zewnętrznego zapewniania jakości oraz przeprowadzania dochodzeń, a jednocześnie ochrona praw zainteresowanych stron. W przypadku gdy właściwy organ podejmuje decyzję o zawarciu z IRBA umowy w sprawie ustaleń roboczych opartych na zasadzie wzajemności w celu umożliwienia przekazania dokumentacji roboczej z badania i innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich, a także sprawozdań z inspekcji lub dochodzeń, dane państwo członkowskie jest zobowiązane do przekazania Komisji wzajemnych ustaleń roboczych uzgodnionych z IRBA, aby umożliwić Komisji ocenę, czy współpraca odbywa się zgodnie z art. 47 dyrektywy 2006/43/WE.

(19)

Ostatecznym celem współpracy w zakresie nadzoru audytowego między właściwymi organami państw członkowskich a IRBA jest osiągnięcie wzajemnego zaufania do systemów nadzoru obu stron oraz zwiększenie zbieżności w zakresie jakości audytu. Takie wzajemne zaufanie i zwiększona zbieżność opierałyby się na równoważności systemów nadzoru audytowego stosowanych przez Unię i Republikę Południowej Afryki. W rezultacie przekazywanie dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich, a także sprawozdań z inspekcji lub dochodzeń, docelowo powinno stać się wyjątkiem.

(20)

Biorąc pod uwagę brak praktycznego doświadczenia w zakresie współpracy nadzorczej z IRBA, a tym samym brak możliwości oceny, czy wymóg uzyskania przez IRBA uprzedniej zgody biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej na udostępnianie dokumentów uzyskanych przy przeprowadzaniu inspekcji i sporządzaniu sprawozdań z inspekcji stanowi w praktyce przeszkodę dla wymiany informacji, niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie przez ograniczony okres.

(21)

Niezależnie od ograniczenia czasowego Komisja będzie regularnie monitorować rozwój sytuacji na rynkach, zmiany ram nadzorczych i regulacyjnych oraz skuteczność współpracy w zakresie nadzoru, uwzględniając doświadczenia zdobyte w ramach współpracy w zakresie nadzoru, również na podstawie wkładu państw członkowskich. W szczególności Komisja może dokonać specjalnego przeglądu niniejszej decyzji w każdym momencie przed końcem okresu jej obowiązywania, w przypadku gdy rozwój sytuacji powoduje konieczność ponownej oceny oświadczenia o adekwatności wydanego na mocy niniejszej decyzji. Taka ponowna ocena może prowadzić do uchylenia niniejszej decyzji.

(22)

Europejski Inspektor Ochrony Danych wydał opinię w dniu 3 grudnia 2019 r.

(23)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 48 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE,

(1)

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2019/784 (2) harmonizuje zasadnicze warunki techniczne dostępności oraz efektywnego wykorzystywania zakresu częstotliwości 24,25–27,5 GHz w Unii na potrzeby systemów naziemnych umożliwiających świadczenie usług bezprzewodowej szerokopasmowej łączności elektronicznej.

(2)

Zakres częstotliwości 24,25–27,5 GHz („26 GHz”) został zharmonizowany w skali globalnej do celów Międzynarodowej Telekomunikacji Ruchomej (3) (IMT) podczas Światowej Konferencji Radiokomunikacyjnej (WRC-19) w 2019 r. poprzez wprowadzenie zmian do Regulaminu Radiokomunikacyjnego Sektora Radiokomunikacji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU-R).

(3)

Zmieniony Regulamin Radiokomunikacyjny ITU-R (4) wprowadził globalne wartości graniczne emisji pozapasmowych („graniczne wartości ochronne”) mające zastosowanie w dwóch etapach do naziemnych systemów bezprzewodowych nowej generacji (5G) umożliwiających świadczenie usług bezprzewodowej szerokopasmowej łączności elektronicznej w paśmie częstotliwości 26 GHz w celu ochrony służby satelitarnych pasywnych badań Ziemi (EESS (pasywnej)) w zakresie częstotliwości 23,6–24 GHz (5). Te graniczne wartości ochronne są mniej rygorystyczne niż wartości graniczne zharmonizowane na poziomie UE (6). Zastosowanie w Unii wartości granicznych pierwszego etapu powinno zapewnić terminową dostępność urządzeń 5G oraz szybsze inwestycje w infrastrukturę 5G na jednolitym rynku. Wartości graniczne drugiego etapu – wraz z wymogiem, że nie można wprowadzać żadnych systemów naziemnych o wysokim zagęszczeniu urządzeń w odpowiednim zakresie częstotliwości poniżej 23,6 GHz – zapewniają odpowiednią ochronę EESS (pasywnej) oraz służbę meteorologii satelitarnej w obrębie zakresu częstotliwości 23,6–24 GHz.

(4)

Graniczne wartości ochronne pierwszego etapu mające zastosowanie do dnia 1 września 2027 r. na podstawie Regulaminu Radiokomunikacyjnego ITU-R mogą zwiększyć ryzyko szkodliwych zakłóceń działającej globalnie służby EESS (pasywnej) (np. systemu Copernicus i niektórych satelitów meteorologicznych) w zależności od tempa uruchamiania naziemnych systemów bezprzewodowych nowej generacji (5G) w paśmie częstotliwości 26 GHz. W związku z tym istotne jest, aby graniczne wartości ochronne drugiego etapu miały zastosowanie przed rozpoczęciem masowego uruchamiania sieci 5G w Unii, co ma nastąpić począwszy od 2025 r. (7)

(5)

Dalsze stosowanie obecnych, bardziej rygorystycznych zharmonizowanych na poziomie UE granicznych wartości ochronnych na jednolitym rynku zapewniłoby większą ochronę EESS (pasywnej) na całym terytorium Unii. Jednak stosowanie w Unii granicznych wartości ochronnych innych – w szczególności bardziej rygorystycznych – niż te stosowane w pozostałych częściach świata, mogłoby wpłynąć na dostępność i wybór urządzeń, co z kolei mogłoby mieć negatywny wpływ na koszty sprzętu i skalę inwestycji w sieci o dużej przepływności (5G).

(6)

W przyjętej przez WRC-19 uchwale 242, która stanowi integralną część Regulaminu Radiokomunikacyjnego ITU-R, uznaje się, że zakresy częstotliwości znajdujące się bezpośrednio poniżej zakresu częstotliwości 23,6–24 GHz nie są przeznaczone do zastosowań w służbie ruchomej o wysokim zagęszczeniu urządzeń. Uznanie tego faktu na szczeblu międzynarodowym przyczynia się do ochrony EESS (pasywnej) w tym zakresie częstotliwości, oprócz przyjęcia granicznych wartości ochronnych drugiego etapu mających zastosowanie do pasma częstotliwości 26 GHz na podstawie Regulaminu Radiokomunikacyjnego ITU-R. Środki takie poprawiają ochronę EESS (pasywnej) oraz jakość danych satelitarnych niezbędnych do prognozowania pogody. W tym celu nie powinno się wprowadzać nowych systemów naziemnych umożliwiających świadczenie usług łączności elektronicznej w zakresie częstotliwości 22–23,6 GHz w Unii. Ponadto mogą być rozważane odpowiednie działania, aby zapewnić ochronę EESS (pasywnej), jeśli takie systemy z wysokim zagęszczeniem urządzeń będą mogły być wprowadzane w tym zakresie częstotliwości poza Unią.

(7)

Zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji 676/2002/WE oraz ze względu na pilną potrzebę zachowania pewności regulacyjnej na jednolitym rynku w celu wdrożenia art. 54 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 (8) Komisja zwróciła się do Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT) (9) w ramach udzielonego CEPT przez Komisję Europejską mandatu do opracowania zharmonizowanych warunków technicznych dotyczących wykorzystywania widma w celu wsparcia wprowadzania naziemnych systemów bezprzewodowych nowej generacji (5G) w Unii (10) o ocenę wszelkich dostosowań granicznych wartości ochronnych na mocy decyzji wykonawczej (UE) 2019/784 oraz o składanie sprawozdań w tym zakresie.

(8)

W odpowiedzi CEPT przedłożyła w piśmie z dnia 6 marca 2020 r. (11) uwagi techniczne, w których przedstawiła wyjaśnienia dotyczące części wniosku Komisji oraz zaleciła preferowane podejście do ochrony EESS (pasywnej) w zakresie częstotliwości 23,6–24 GHz, uwzględniając wynik WRC-19 oraz konieczność długofalowej ochrony EESS (pasywnej). W szczególności podejście to obejmuje wcześniejszą datę przejścia na graniczne wartości ochronne drugiego etapu, aby uniknąć ryzyka masowego rozwoju rynku urządzeń 5G stosujących wartości graniczne pierwszego etapu, jak też obejmuje ono wymóg zapobiegania wprowadzaniu systemów naziemnych o wysokim zagęszczeniu urządzeń, umożliwiających świadczenie usług bezprzewodowej szerokopasmowej łączności elektronicznej w zakresie częstotliwości 22–23,6 GHz.

(9)

W związku z tym należy zmienić decyzję wykonawczą (UE) 2019/784 w celu zachowania równowagi między strategiami Unii dotyczącymi uruchomienia sieci 5G a monitorowaniem atmosfery i powierzchni Ziemi oraz wspierania roli Unii jako lidera w globalnym ekosystemie urządzeń i usług 5G.

(10)

Ponadto CEPT opracowuje zestaw narzędzi technicznych (12), aby wspierać wdrażanie sieci 5G w paśmie częstotliwości 26 GHz, na podstawie wykorzystywania widma w oparciu o systemy udzielania zezwoleń inne niż indywidualne prawa użytkowania, takie jak zezwolenie ogólne lub połączony system zezwoleń indywidualnych/ogólnych. Oferuje ona państwom członkowskim wytyczne dotyczące niektórych możliwych rozwiązań, które można wdrożyć na szczeblu krajowym zgodnie z ich zobowiązaniami dotyczącymi tego pasma częstotliwości oraz przy uwzględnieniu ciągłego wprowadzania naziemnych stacji satelitarnych w EESS, służbie badań kosmicznych (SRS) oraz służbie stałej satelitarnej (FSS).

(11)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Spektrum Radiowego ustanowionego na mocy decyzji nr 676/2002/WE,

1)

art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Do dnia 30 czerwca 2020 r. państwa członkowskie wyznaczają oraz udostępniają na zasadzie braku wyłączności zakres częstotliwości 24,25–27,5 GHz na potrzeby systemów naziemnych umożliwiających świadczenie usług bezprzewodowej szerokopasmowej łączności elektronicznej zgodnie z zasadniczymi warunkami technicznymi określonymi w załączniku.”;

2)

art. 7 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie z wykonania niniejszej decyzji do dnia 30 września 2020 r. ”;

3)

w załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.