4.11.2019

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 282/1

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/1839

z dnia 31 października 2019 r.

zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1152 w odniesieniu do określania wartości CO2 WLTP dla niektórych kategorii nowych lekkich pojazdów użytkowych i sprawozdawczości w zakresie tych wartości oraz dostosowania danych wejściowych dla narzędzia korelacji

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2011 z dnia 11 maja 2011 r. określające normy emisji dla nowych lekkich samochodów dostawczych w ramach zintegrowanego podejścia Unii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (1), w szczególności jego art. 8 ust. 9 akapit pierwszy oraz art. 13 ust. 6 akapit trzeci,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Lekkie pojazdy użytkowe, w przypadku których homologacja typu została udzielona na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 595/2009 (2) oraz rozszerzona na podstawie art. 2 akapit czwarty tego rozporządzenia, mogą być wprowadzane do obrotu w 2020 r. – a jako pojazdy z końcowej partii produkcji do czerwca 2022 r. – przy czym wartości emisji CO2 są określane zgodnie z nowym europejskim cyklem jezdnym (NEDC).

(2)

Pojazdy te należy jednak odpowiednio uwzględnić na potrzeby obliczenia docelowych indywidualnych poziomów emisji CO2 mających zastosowanie do producentów w latach 2021–2024 oraz na potrzeby weryfikacji zgodności z tymi poziomami w latach 2021 i 2022 zgodnie z pkt 1–5 części B załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/631 (3).

(3)

W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2017/1152 (4) ustanowiono metodę korelacji wartości emisji CO2 NEDC z wartościami emisji określonymi zgodnie ze zharmonizowaną światową procedurą badań pojazdów lekkich (WLTP) ustanowioną w rozporządzeniu Komisji (UE) 2017/1151 (5). W rozporządzeniu (UE) 2017/1152 należy zatem doprecyzować, które wartości emisji CO2 WLTP należy przypisać tej konkretnej grupie lekkich pojazdów użytkowych w celu zapewnienia, by wartości te uwzględniały wartości emisji CO2, które należy określać dla tej grupy pojazdów od dnia 1 stycznia 2021 r. zgodnie z załącznikiem VIII do rozporządzenia Komisji (UE) nr 582/2011 (6).

(4)

Rozporządzenie (UE) 2019/631 stanowi, że dla unijnego parku nowych lekkich pojazdów użytkowych docelowe poziomy emisji CO2 na lata 2025 i 2030 należy obliczać na podstawie emisji CO2 mierzonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1151 dla nowych lekkich pojazdów użytkowych zarejestrowanych w 2020 r. (dalej „zmierzone wartości emisji CO2”).

(5)

W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2017/1152 ustanowiono przepisy dotyczące obliczania i zgłaszania przez producentów tych zmierzonych wartości emisji CO2. Należy jednak doprecyzować sposób określania tych wartości, zwłaszcza w przypadku hybrydowych pojazdów elektrycznych niedoładowywanych zewnętrznie (NOVC-HEV) i hybrydowych pojazdów elektrycznych doładowywanych zewnętrznie (OVC-HEV).

(6)	Należy również wyjaśnić sposób określania zmierzonych wartości emisji CO2 w przypadku, gdy do celów homologacji typu przeprowadza się wiele badań emisji CO2.

(7)

Korelacji wartości emisji CO2 z pojazdów NOVC-HEV i OVC-HEV należy dokonywać na podstawie badań fizycznych pojazdu, a nie na podstawie symulacji wykonanych przy użyciu narzędzia korelacji, ze względu na złożoność procesu dostosowania narzędzia korelacji w celu uwzględnienia takich technologii pojazdów. Aby zapewnić skuteczną weryfikację wyników korelacji, dane z badań technicznych dotyczące tych pojazdów powinny być przekazywane Komisji w taki sam sposób jak w przypadku pojazdów konwencjonalnych.

(8)	Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1152.

(9)	Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zmian Klimatu,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2017/1152 wprowadza się następujące zmiany:

art. 3 ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d)

w odniesieniu do pojazdów z końcowej partii produkcji, o których mowa w art. 27 dyrektywy 2007/46/WE, oraz pojazdów kategorii N1 o masie odniesienia między 2 380 kg i 2 610 kg, w przypadku których homologacje typu udzielone – w odniesieniu do ich silników – na podstawie rozporządzenia (WE) nr 595/2009 zostały rozszerzone na podstawie art. 2 akapit czwarty tego rozporządzenia („pojazdy kategorii N1 wywodzące się z pojazdów ciężkich”), zmierzone wartości CO2 NEDC oraz, jeżeli są dostępne, wartości CO2 NEDC.”;

w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. W odniesieniu do zarejestrowanych w 2020 r. pojazdów kategorii N1 wywodzących się z pojazdów ciężkich, w przypadku których wartości emisji CO2 zostały określone zgodnie z regulaminem nr 101 EKG ONZ, o którym mowa w załączniku VIII do rozporządzenia (UE) nr 582/2011 w jego wersji z dnia 31 stycznia 2014 r., stosuje się, co następuje:

W przypadku gdy rozszerzenia homologacji typu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 595/2009 dokonano do dnia 31 grudnia 2020 r., a wartość CO2 WLTP określono zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) 2017/1151 w związku z przepisami załącznika VIII do rozporządzenia (UE) nr 582/2011, tę wartość CO2 WLTP przypisuje się zarejestrowanemu w 2020 r. pojazdowi kategorii N1 wywodzącemu się z pojazdu ciężkiego, jeżeli typ, wariant i kod wersji tego pojazdu są takie same jak odnotowane w świadectwie homologacji typu dla danego rozszerzenia homologacji typu.

Do dnia 28 lutego 2021 r. producent przedkłada Komisji następujące informacje w odniesieniu do każdego pojazdu objętego niniejszą literą:

(i)	numer identyfikacyjny pojazdu;

(ii)	typ, wariant i kod wersji;

(iii)

numer homologacji typu, w tym numer rozszerzenia;

(iv)	kopię świadectwa homologacji typu.

W przypadku gdy do dnia 31 grudnia 2020 r. nie dokonano rozszerzenia homologacji typu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 595/2009, każdemu odpowiedniemu pojazdowi kategorii N1 wywodzącemu się z pojazdu ciężkiego przypisuje się następującą wartość CO2 WLTP:

gdzie:

NEDCind	oznacza zmierzoną wartość CO2 NEDC w 2020 r. dla indywidualnego pojazdu;
NEDC2020	oznacza średni indywidualny poziom emisji CO2 producenta w 2020 r. ustalony zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, obliczony zgodnie z art. 4 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia (UE) 2019/631, bez uwzględniania ograniczeń emisji CO2 wynikających z zastosowania art. 11 tego rozporządzenia;
WLTP2020	oznacza średni indywidualny poziom emisji CO2 producenta w 2020 r. ustalony zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1151 lub zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu, obliczony zgodnie z art. 4 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia (UE) 2019/631, bez uwzględniania ograniczeń emisji CO2 wynikających z zastosowania art. 11 tego rozporządzenia.

Na potrzeby określenia wartości NEDC2020 i WLTP2020 uwzględnia się wyłącznie te pojazdy, w przypadku których wartość CO2 WLTP została ustalona zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1151 lub zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu.

Do dnia 28 lutego 2021 r. producent przedkłada Komisji kopię świadectwa zgodności każdego pojazdu objętego niniejszą literą.

W przypadku gdy producent nie przedłoży informacji lub dokumentów, o których mowa w lit. a) i b), wartość CO2 WLTP danych pojazdów przypisuje się zgodnie z ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu.”;

w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)

akapit wprowadzający otrzymuje brzmienie:

„W odniesieniu do pojazdów z końcowej partii produkcji, które nie uzyskały homologacji typu zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2017/1151, ale zostały zarejestrowane w 2020 r., każdemu zarejestrowanemu pojazdowi przypisuje się następujące wartości CO2 WLTP:”;

(ii)	dodaje się akapit w brzmieniu: „W odniesieniu do pojazdów z końcowej partii produkcji zarejestrowanych w latach 2021 i 2022 wartości CO2 WLTP, które przypisuje się każdemu z tych pojazdów, są wartościami ustalonymi zgodnie z ust. 1a lit. b) niniejszego artykułu.”;

w art. 6a wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Producenci obliczają wartość emisji CO2 w cyklu mieszanym lub, w stosownych przypadkach, wartość ważoną emisji CO2 w cyklu mieszanym, oznaczone jako MCO2, measured, dla każdego lekkiego pojazdu użytkowego zarejestrowanego w 2020 r. zgodnie z następującymi wzorami:

w przypadku pojazdów wyposażonych wyłącznie w silnik spalinowy wewnętrznego spalania:

wzorem służącym do obliczania MCO2-ind określonym w pkt 3.2.3.2.4 akapit drugi subzałącznika 7 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151, przy czym symbole MCO2-H i MCO2-L zastępuje się, w odniesieniu do danej rodziny interpolacji, wartościami MCO2,C,5 (cykl mieszany) pochodzącymi z pozycji 2.5.1.1.3 (pojazd H) i 2.5.1.2.3 (pojazd L) świadectwa homologacji typu WE zgodnie ze wzorem zawartym w dodatku 4 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151;

w przypadku hybrydowych pojazdów elektrycznych niedoładowywanych zewnętrznie (NOVC-HEV):

wzorem: MCO2-measured = MCO2-L,C,5 + Kind x (MCO2-H,C,5 – MCO2-L,C,5)

gdzie:

MCO2-L,C,5	oznacza wartość MCO2,C,5 (cykl mieszany) w odniesieniu do danej rodziny interpolacji, pochodzącą z pozycji 2.5.1.2.3 świadectwa homologacji typu WE zgodnie ze wzorem zawartym w dodatku 4 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151;
Kind	oznacza współczynnik interpolacji dla uwzględnianego pojedynczego pojazdu we właściwym cyklu badania WLTP zdefiniowany w pkt 4.5.3 subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151;
MCO2-H,C,5	oznacza wartość MCO2,C,5 (cykl mieszany) w odniesieniu do danej rodziny interpolacji, pochodzącą z pozycji 2.5.1.1.3 świadectwa homologacji typu WE zgodnie ze wzorem zawartym w dodatku 4 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151;

w przypadku hybrydowych pojazdów elektrycznych doładowywanych zewnętrznie (NOVC-HEV):

wzorem: MCO2-measured = MCO2-L,C,5 + Kind x (MCO2-H,C,5 – MCO2-L,C,5)

gdzie:

MCO2-L,C,5, MCO2-H,C,5

są, w odniesieniu do danej rodziny interpolacji, ustalane zgodnie ze wzorem określonym w pkt 4.1.3.1 subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151, przy czym symbol Mi,CDj zastępuje się wartością MCO2,CD (cykl mieszany) pochodzącą z pozycji 2.5.3.2 dla pojazdu H i L, stosownie do przypadku, świadectwa homologacji typu WE, a symbol Mi,CS zastępuje się wartością MCO2,C,5 (cykl mieszany) pochodzącą z pozycji 2.5.3.1 świadectwa homologacji typu WE dla pojazdu H, L lub M, stosownie do przypadku;

Kind

oznacza współczynnik interpolacji dla uwzględnianego pojedynczego pojazdu we właściwym cyklu badania WLTP zdefiniowany w pkt 4.5.3 subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151.”;

dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. W przypadku gdy w pozycjach 2.5.1.1.3, 2.5.1.2.3, 2.5.3.1 lub 2.5.3.2 świadectwa homologacji typu WE odnotowana jest więcej niż jedna wartość pomiaru, wartości MCO2,C,5 lub MCO2,CD, o których mowa w ust. 1, ustala się do celów niniejszego przepisu w następujący sposób:

a)	w przypadku jednego pomiaru: wartość w cyklu mieszanym odnotowana dla badania 1;

b)	w przypadku dwóch pomiarów: średnia dwóch wartości w cyklu mieszanym odnotowanych dla badań 1 i 2;

c)	w przypadku trzech pomiarów: średnia trzech wartości w cyklu mieszanym odnotowanych dla badań 1, 2 i 3.”;

w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:

pkt 2.1 akapit drugi zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:

„W odniesieniu do hybrydowych pojazdów elektrycznych niedoładowywanych zewnętrznie (NOVC-HEV) i hybrydowych pojazdów elektrycznych doładowywanych zewnętrznie (OVC-HEV) wartości CO2 NEDC, które należy wykorzystywać jako wartości odniesienia do celów sekcji 3, ustala się za pomocą badań fizycznych pojazdu a nie poprzez symulacje przy użyciu narzędzia korelacji. Pomiarów fizycznych dokonuje się zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi badań fizycznych pojazdu określonymi w niniejszym załączniku. Dane wejściowe na potrzeby badań fizycznych pojazdu określa się i przekazuje do organu udzielającego homologacji typu lub, w stosownych przypadkach, służby technicznej, zgodnie z pkt 2.4.”;

pkt 2.2a lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) korekta wyników badań WLTP w odniesieniu do emisji masowych CO2 zgodnie z dodatkiem 2 do subzałącznika 6 i dodatkiem 2 do subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151 ma zastosowanie do wszystkich takich wyników badań niezależnie od przepisów pkt 3.4.4 lit. a) dodatku 2 do subzałącznika 6 i pkt 1.1.4 lit. a) dodatku 2 do subzałącznika 8 do załącznika XXI do tego rozporządzenia;”;

w pkt 2.4 w tabeli 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)	w pozycji 24 tekst w kolumnie drugiej o nagłówku „Parametry wejściowe dla narzędzia korelacji” zastępuje się słowami „Pojemność akumulatora roboczego”;

(ii)

pozycje 38–41 otrzymują brzmienie:

„38	Wartość CO2 WLTP faza 1 (w przypadku pojazdów NOVC i OVC-HEV wartość w trybie ładowania podtrzymującego)	g CO2/km	Pozycja 2.1.1.2.1. dodatku 8a do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Nieskorygowana zmierzona wartość MCO2,p,1 w fazie małej prędkości (Low)
39	Wartość CO2 WLTP faza 2 (w przypadku pojazdów NOVC i OVC-HEV wartość w trybie ładowania podtrzymującego)	g CO2/km	Idem	Nieskorygowana zmierzona wartość MCO2,p,1 w fazie średniej prędkości (Medium)
40	Wartość CO2 WLTP faza 3 (w przypadku pojazdów NOVC i OVC-HEV wartość w trybie ładowania podtrzymującego)	g CO2/km	Idem	Nieskorygowana zmierzona wartość MCO2,p,1 w fazie dużej prędkości (High)
41	Wartość CO2 WLTP faza 4 (w przypadku pojazdów NOVC i OVC-HEV wartość w trybie ładowania podtrzymującego)	g CO2/km	Idem	Nieskorygowana zmierzona wartość MCO2,p,1 w fazie bardzo dużej prędkości (Extra High)”

(iii)

w pozycji 60 tekst w kolumnie drugiej o nagłówku „Parametry wejściowe dla narzędzia korelacji” zastępuje się słowami „Prąd alternatora WLTP (w przypadku pojazdów NOVC i OVC-HEV: konwertera DC/DC po stronie niskiego napięcia)”;

(iv)	w pozycji 61 tekst w kolumnie drugiej o nagłówku „Parametry wejściowe dla narzędzia korelacji” zastępuje się słowami „Prąd akumulatora roboczego”;

(v)	skreśla się pozycję 75;

(vi)

pozycja 77 otrzymuje brzmienie:

„77

Zmierzona wartość WLTP CO2 skorygowana dla pojazdu H lub L (w przypadku pojazdów NOVC i OVC-HEV wartość w trybie ładowania podtrzymującego)

g/km

Pozycja 2.1.1.2.1 w dodatku 8a do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151

Zmierzona emisja CO2 w cyklu mieszanym dla pojazdu H i L po wszystkich mających zastosowanie korektach, MCO2,C,5 . W przypadku 2 lub 3 badań WLTP przedstawia się wszystkie wyniki pomiarów (z wyjątkiem pojazdów NOVC i OVC-HEV, w przypadku których przedstawia się wyłącznie ostateczną wartość z homologacji typu).”

(vii)

dodaje się pozycje 79–101 w brzmieniu:

„79	Wartość CO2 WLTP w trybie rozładowania (cykl mieszany)	g CO2/km	Pkt 2.5.3.2 dodatku 4 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Emisje masowe CO2 w trybie rozładowania (cykl mieszany) MCO2,CD (średnie wartości w przypadku 2 i 3 badań) dla badania typu I, obliczone zgodnie z pkt 4.1.2 subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151 (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
80	Emisje CO2 WLTP (zmierzone) ważone współczynnikiem użyteczności (cykl mieszany)	g CO2/km	Obliczone zgodnie z pkt 4.1.3.1 subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Obliczone wyniki (zmierzone) w cyklu mieszanym (wartość ważona) zgodnie z art. 7a ust. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
81	Emisje CO2 WLTP (zadeklarowane) ważone współczynnikiem użyteczności (cykl mieszany)	g CO2/km	Pozycja 2.5.3.3 świadectwa homologacji typu WE	Obliczone wyniki (zadeklarowane) w cyklu mieszanym (wartość ważona) pochodzące z pozycji 2.5.3.3 świadectwa homologacji typu WE (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
82	Równoważny zasięg przy zasilaniu energią elektryczną (EAER) WLTP w cyklu mieszanym	km	Pozycja 2.5.3.7.2 (EAER) świadectwa homologacji typu WE	Równoważny zasięg przy zasilaniu energią elektryczną (EAER) w cyklu mieszanym (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
83	Indeks cyklu przejściowego	-	Pozycja 2.1.1.4.1.4 w dodatku 8a do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	dla pojazdów OVC-HEV należy podać indeks cyklu przejściowego
84	Względna zmiana energii elektrycznej REECi dla każdego badania z rozładowaniem	-	Obliczone zgodnie z pkt 3.2.4.5.2 subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Należy podać REECi każdego badania CD (w trybie rozładowania)
85	Emisje CO2 NEDC w trybie ładowania podtrzymującego (zadeklarowane, warunek B)	g CO2/km	Dokument informacyjny (dodatek 3 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151) (w przypadku pojazdów NOVC-HEV pozycja 3.5.7.2.1; w przypadku pojazdów OVC-HEV pozycja 3.5.7.2.2)	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia w przypadku pojazdów NOVC-HEV: Zadeklarowana wartość CO2 NEDC w cyklu mieszanym; w przypadku pojazdów OVC-HEV: zadeklarowane emisje masowe CO2 w cyklu mieszanym w trybie ładowania podtrzymującego (NEDC, warunek B)
86	Emisje CO2 NEDC w trybie rozładowania (zadeklarowane, warunek A)	g CO2/km	Dokument informacyjny (pozycja 3.5.7.2.3 dodatku 3 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151)	Emisje CO2 CD w cyklu mieszanym, deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
87	Emisje CO2 NEDC w cyklu mieszanym, ważone (zadeklarowane)	g CO2/km	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
88	Zasięg przy zasilaniu energią elektryczną w cyklu NEDC dla pojazdów OVC-HEV (zadeklarowany)	km	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
89	Współczynnik KCO2 do celów korekty w ramach trybu ładowania podtrzymującego	(g/km)/(Wh/km)	pkt 2.3.2 dodatku 2 do subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Współczynnik korekty RCB emisji masowych CO2 dla pojazdów NOVC i OVC-HEV
90	Konfiguracja pojazdu hybrydowego (P0, P1, P2, P2 – przekładnia planetarna, P3 lub P4) (***)	—		Czy pojazd posiada urządzenie elektryczne wykorzystywane do napędzania pojazdu i generowania energii elektrycznej w pozycji P0, P1, P2, P2 – przekładnia planetarna, P3 lub P4 lub w kombinacji tych pozycji? Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
91	Moc maksymalna każdego urządzenia elektrycznego (P0, P1, P2, P2 – przekładnia planetarna, P3 lub P4) (***)	kW	Pkt 3.3.1.1.1 dodatku 3 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
92	Maksymalny moment obrotowy każdego urządzenia elektrycznego (P0, P1, P2, P2 – przekładnia planetarna, P3 lub P4) (***)	Nm		Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
93	Dla każdego urządzenia elektrycznego: stosunek między prędkością obrotową urządzenia elektrycznego a referencyjną prędkością obrotową (P0, P1, P2, P2 – przekładnia planetarna, P3 lub P4) (***)	—		Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
94	Pojemność trakcyjnego REESS	Ah	Pkt 3.3.2.3 dodatku 3 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
95	Prąd trakcyjnego REESS	A	Dodatek 3 do subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Wartości szeregów czasowych 20 Hz stosowane do badania/badań przepróbkowane do częstotliwości 1 Hz
96	Rodzaj technologii trakcyjnego REESS	—	Pkt 1.1.10 dodatku 8a do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
97	Początkowy stan naładowania trakcyjnego REESS	%		Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
98	Liczba ogniw REESS		Pkt 3.3.2.1 dodatku 3 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
99	Wartość nominalna napięcia trakcyjnego REESS/Szeregi czasowe napięcia trakcyjnego REESS	V	Dodatek 3 do subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Wartości nominalne lub szeregów czasowych stosowane do badania (co najmniej 20 Hz)
100	Funkcja automatycznego odłączania silnika na biegu jałowym	-	T/N	Czy pojazd posiada funkcję automatycznego odłączania silnika na biegu jałowym (umożliwiającą pracę silnika na biegu jałowym gdy pojazd porusza się ruchem bezwładnym w celu oszczędzania paliwa)
101	Funkcja automatycznego wyłączania silnika na biegu jałowym	—	T/N	Czy pojazd posiada funkcję automatycznego wyłączania silnika na biegu jałowym (umożliwiającą wyłączenie silnika gdy pojazd porusza się ruchem bezwładnym w celu oszczędzania paliwa)?

w pkt 4.2.1.4.2 akapit drugi dodaje się zdanie w brzmieniu:

„W przypadku, o którym mowa w lit. d), jeżeli współczynniki obciążenia drogowego dla rodziny macierzy obciążenia drogowego zostały określone zgodnie z pkt 2.3.8.2.1 lit. a), współczynniki obciążenia drogowego dla pojedynczego pojazdu mogą zostać określone zgodnie ze wzorem podanym w pkt 4.2.1.5 akapit drugi.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Art. 1 pkt 4 lit. c) stosuje się od dnia 1 stycznia 2020 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 października 2019 r.

W imieniu Komisji

Przewodniczący

Jean-ClaudeJUNCKER

(1) Dz.U. L 145 z 31.5.2011, s. 1.

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 595/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r. dotyczące homologacji typu pojazdów silnikowych i silników w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów ciężarowych o dużej ładowności (Euro VI) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i obsługi technicznej pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i dyrektywę 2007/46/WE oraz uchylające dyrektywy 80/1269/EWG, 2005/55/WE i 2005/78/WE (Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 1).

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/631 z dnia 17 kwietnia 2019 r. określające normy emisji CO2 dla nowych samochodów osobowych i dla nowych lekkich pojazdów użytkowych oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 443/2009 i (UE) nr 510/2011 (Dz.U. L 111 z 25.4.2019, s. 13).

(4) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1152 z dnia 2 czerwca 2017 r. ustanawiające metodę określania parametrów korelacji niezbędnych do odzwierciedlenia zmian w regulacyjnej procedurze badań w odniesieniu do lekkich samochodów dostawczych oraz zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 293/2012 (Dz.U. L 175 z 7.7.2017, s. 644).

(5) Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/1151 z dnia 1 czerwca 2017 r. uzupełniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów, zmieniające dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 i rozporządzenie Komisji (UE) nr 1230/2012 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 (Dz.U. L 175 z 7.7.2017, s. 1).

(6) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 582/2011 z dnia 25 maja 2011 r. wykonujące i zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 595/2009 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów ciężarowych o dużej ładowności (Euro VI) oraz zmieniające załączniki I i III do dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 167 z 25.6.2011, s. 1).

(***) ***P0: urządzenie elektryczne jest podłączone do paska napędowego silnika, w związku z czym jego prędkością referencyjną jest prędkość obrotowa silnika;

P1: urządzenie elektryczne jest podłączone do wału korbowego, w związku z czym jego prędkością referencyjną jest prędkość obrotowa silnika;

P2: urządzenie elektryczne jest zamontowane bezpośrednio przed przekładnią (skrzynia biegów lub przekładnia bezstopniowa), w związku z czym jego prędkością referencyjną jest prędkość wejściowa przekładni;

P2 – przekładnia planetarna: urządzenie elektryczne jest podłączone do biegu przekładni planetarnej, który nie jest połączony z silnikiem wewnętrznego spalania ani z przekładnią główną, określanego dalej jako strona przekładni planetarnej. W tym przypadku stosunek prędkości, jaki należy określić, to stosunek między urządzeniem elektrycznym i prędkością obrotową strony przekładni planetarnej (prędkość referencyjna) odzwierciedlający efekt zwielokrotnienia/zmniejszenia prędkości powodowany przez przekładnię redukcyjną;

P3: urządzenie elektryczne jest zamontowane bezpośrednio przed przekładnią główną osi napędzanej, w związku z czym jego prędkością referencyjną jest wejściowa prędkość obrotowa przekładni głównej (w tym również w przypadku urządzeń elektrycznych zamontowanych na biegu przekładni planetarnej po stronie przekładni głównej). Pojazd może mieć maksymalnie dwa urządzenia P3 (jedno dla przedniej osi (P3a) i jedno dla tylnej osi (P3b));

P4: urządzenie elektryczne jest zamontowane za przekładnią główną, w związku z czym jego prędkością referencyjną jest prędkość obrotowa koła; Pojazd może mieć maksymalnie cztery silniki P4 (jeden dla każdego koła, przy czym P4a wskazuje na koła przednie, a P4b na koła tylne).

Dalsze specyfikacje tych danych wejściowych należy podać w formularzu danych wejściowych dla narzędzia korelacji.”;

4.11.2019

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 282/9

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/1840

z dnia 31 października 2019 r.

zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1153 w odniesieniu do sprawozdawczości w zakresie wartości CO2 WLTP dla niektórych kategorii nowych samochodów osobowych oraz dostosowania danych wejściowych dla narzędzia korelacji

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. określające normy emisji dla nowych samochodów osobowych w ramach zintegrowanego podejścia Wspólnoty na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (1), w szczególności jego art. 8 ust. 9 akapit pierwszy oraz art. 13 ust. 7 akapit pierwszy,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/631 (2) stanowi, że dla unijnego parku nowych samochodów osobowych docelowe poziomy emisji CO2 na lata 2025 i 2030 należy obliczać na podstawie emisji CO2 mierzonych zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2017/1151 (3) dla nowych samochodów osobowych zarejestrowanych w 2020 r. (dalej „zmierzone wartości emisji CO2”).

(2)

W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2017/1153 (4) ustanowiono przepisy dotyczące obliczania i zgłaszania przez producentów zmierzonych wartości emisji CO2. Należy jednak doprecyzować sposób określania tych wartości, zwłaszcza w przypadku hybrydowych pojazdów elektrycznych niedoładowywanych zewnętrznie (NOVC-HEV) i hybrydowych pojazdów elektrycznych doładowywanych zewnętrznie (OVC-HEV).

(3)	Należy również wyjaśnić sposób określania zmierzonych wartości emisji CO2 w przypadku, gdy do celów homologacji typu przeprowadza się wiele badań emisji CO2.

(4)

Korelacji wartości emisji CO2 z pojazdów NOVC-HEV i OVC-HEV należy dokonywać na podstawie badań fizycznych pojazdu, a nie na podstawie symulacji wykonanych przy użyciu narzędzia korelacji, ze względu na złożoność procesu dostosowania narzędzia korelacji w celu uwzględnienia takich technologii pojazdów. Jednakże aby zapewnić skuteczną weryfikację wyników korelacji, dane z badań technicznych dotyczące tych pojazdów powinny być przekazywane Komisji w taki sam sposób jak w przypadku pojazdów konwencjonalnych.

(5)	Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1153.

(6)	Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zmian Klimatu,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2017/1153 wprowadza się następujące zmiany:

w art. 7a wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Producenci obliczają wartość emisji CO2 w cyklu mieszanym lub, w stosownych przypadkach, wartość ważoną emisji CO2 w cyklu mieszanym, oznaczone jako MCO2, measured, dla każdego nowego samochodu osobowego zarejestrowanego w 2020 r. zgodnie z następującymi wzorami:

w przypadku pojazdów wyposażonych wyłącznie w silnik spalinowy wewnętrznego spalania:

w przypadku hybrydowych pojazdów elektrycznych niedoładowywanych zewnętrznie (NOVC-HEV):

wzorem: MCO2-measured = MCO2-L,C,5 + Kind x (MCO2-H,C,5 – MCO2-L,C,5)

gdzie:

MCO2-H,C,5	oznacza wartość MCO2,C,5 (cykl mieszany) w odniesieniu do danej rodziny interpolacji, pochodzącą z pozycji 2.5.1.1.3 świadectwa homologacji typu WE zgodnie ze wzorem zawartym w dodatku 4 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151;
MCO2-L,C,5	oznacza wartość MCO2,C,5 (cykl mieszany) w odniesieniu do danej rodziny interpolacji, pochodzącą z pozycji 2.5.1.2.3 świadectwa homologacji typu WE zgodnie ze wzorem zawartym w dodatku 4 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151;
Kind	oznacza współczynnik interpolacji dla uwzględnianego pojedynczego pojazdu we właściwym cyklu badania WLTP zdefiniowany w pkt 4.5.3 subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151;

w przypadku hybrydowych pojazdów elektrycznych doładowywanych zewnętrznie (NOVC-HEV):

wzorem: MCO2-measured = MCO2-L,C,5 + Kind x (MCO2-H,C,5 – MCO2-L,C,5)

gdzie:

MCO2-L,C,5, MCO2-H,C,5

Kind

dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

a)	w przypadku jednego pomiaru: wartość w cyklu mieszanym odnotowana dla badania 1;

b)	w przypadku dwóch pomiarów: średnia dwóch wartości w cyklu mieszanym odnotowanych dla badań 1 i 2;

c)	w przypadku trzech pomiarów: średnia trzech wartości w cyklu mieszanym odnotowanych dla badań 1, 2 i 3.”;

w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:

pkt 2.1 akapit drugi zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:

pkt 2.2a lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

korekta wyników badań WLTP w odniesieniu do emisji masowych CO2 zgodnie z dodatkiem 2 do subzałącznika 6 i dodatkiem 2 do subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151 ma zastosowanie do wszystkich takich wyników badań niezależnie od przepisów pkt 3.4.4 lit. a) dodatku 2 do subzałącznika 6 i pkt 1.1.4 lit. a) dodatku 2 do subzałącznika 8 do załącznika XXI do tego rozporządzenia;”;

w pkt 2.4 w tabeli 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)	w pozycji 24 tekst w kolumnie drugiej o nagłówku „Parametry wejściowe dla narzędzia korelacji” zastępuje się słowami „Pojemność akumulatora roboczego”;

(ii)

pozycje 38–41 otrzymują brzmienie:

„38	Wartość CO2 WLTP faza 1 (w przypadku pojazdów NOVC i OVC-HEV wartość w trybie ładowania podtrzymującego)	g CO2/km	Pozycja 2.1.1.2.1. dodatku 8a do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Nieskorygowana zmierzona wartość MCO2,p,1 w fazie małej prędkości (Low)
39	Wartość CO2 WLTP faza 2 (w przypadku pojazdów NOVC i OVC-HEV wartość w trybie ładowania podtrzymującego)	g CO2/km	Idem	Nieskorygowana zmierzona wartość MCO2,p,1 w fazie średniej prędkości (Medium)
40	Wartość CO2 WLTP faza 3 (w przypadku pojazdów NOVC i OVC-HEV wartość w trybie ładowania podtrzymującego)	g CO2/km	Idem	Nieskorygowana zmierzona wartość MCO2,p,1 w fazie dużej prędkości (High)
41	Wartość CO2 WLTP faza 4 (w przypadku pojazdów NOVC i OVC-HEV wartość w trybie ładowania podtrzymującego)	g CO2/km	Idem	Nieskorygowana zmierzona wartość MCO2,p,1 w fazie bardzo dużej prędkości (Extra High)”

(iii)

(iv)	w pozycji 61 tekst w kolumnie drugiej o nagłówku „Parametry wejściowe dla narzędzia korelacji” zastępuje się słowami „Prąd akumulatora roboczego”;

(v)	skreśla się pozycję 75;

(vi)

pozycja 77 otrzymuje brzmienie:

„77

Zmierzona wartość WLTP CO2 skorygowana dla pojazdu H lub L (w przypadku pojazdów NOVC i OVC-HEV wartość w trybie ładowania podtrzymującego)

g/km

Pozycja 2.1.1.2.1 w dodatku 8a do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151

(vii)

dodaje się pozycje 79–101 w brzmieniu:

„79	Wartość CO2 WLTP w trybie rozładowania (cykl mieszany)	g CO2/km	Pkt 2.5.3.2 dodatku 4 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Emisje masowe CO2 w trybie rozładowania (cykl mieszany) MCO2,CD (średnie wartości w przypadku 2 i 3 badań) dla badania typu I, obliczone zgodnie z pkt 4.1.2 subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151 (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
80	Emisje CO2 WLTP (zmierzone) ważone współczynnikiem użyteczności (cykl mieszany)	g CO2/km	Obliczone zgodnie z pkt 4.1.3.1 subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Obliczone wyniki (zmierzone) w cyklu mieszanym (wartość ważona) zgodnie z art. 7a ust. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
81	Emisje CO2 WLTP (zadeklarowane) ważone współczynnikiem użyteczności (cykl mieszany)	g CO2/km	Pozycja 2.5.3.3 świadectwa homologacji typu WE	Obliczone wyniki (zadeklarowane) w cyklu mieszanym (wartość ważona) pochodzące z pozycji 2.5.3.3 świadectwa homologacji typu WE (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
82	Równoważny zasięg przy zasilaniu energią elektryczną (EAER) WLTP w cyklu mieszanym	km	Pozycja 2.5.3.7.2 (EAER) świadectwa homologacji typu WE	Równoważny zasięg przy zasilaniu energią elektryczną (EAER) w cyklu mieszanym (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
83	Indeks cyklu przejściowego	-	Pozycja 2.1.1.4.1.4 w dodatku 8a do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	dla pojazdów OVC-HEV należy podać indeks cyklu przejściowego
84	Względna zmiana energii elektrycznej REECi dla każdego badania z rozładowaniem	-	Obliczone zgodnie z pkt 3.2.4.5.2 subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Należy podać REECi każdego badania CD (w trybie rozładowania)
85	Emisje CO2 NEDC w trybie ładowania podtrzymującego (zadeklarowane, warunek B)	g CO2/km	Dokument informacyjny (dodatek 3 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151) (w przypadku pojazdów NOVC-HEV pozycja 3.5.7.2.1; w przypadku pojazdów OVC-HEV pozycja 3.5.7.2.2)	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia w przypadku pojazdów NOVC-HEV: Zadeklarowana wartość CO2 NEDC w cyklu mieszanym; w przypadku pojazdów OVC-HEV: zadeklarowane emisje masowe CO2 w cyklu mieszanym w trybie ładowania podtrzymującego (NEDC, warunek B)
86	Emisje CO2 NEDC w trybie rozładowania (zadeklarowane, warunek A)	g CO2/km	Dokument informacyjny (pozycja 3.5.7.2.3 dodatku 3 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151)	Emisje CO2 CD w cyklu mieszanym, deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
87	Emisje CO2 NEDC w cyklu mieszanym, ważone (zadeklarowane)	g CO2/km	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
88	Zasięg przy zasilaniu energią elektryczną w cyklu NEDC dla pojazdów OVC-HEV (zadeklarowany)	km	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia (wyłącznie pojazdy OVC-HEV)
89	Współczynnik KCO2 do celów korekty w ramach trybu ładowania podtrzymującego	(g/km)/(Wh/km)	pkt 2.3.2 dodatku 2 do subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Współczynnik korekty RCB emisji masowych CO2 dla pojazdów NOVC i OVC-HEV
90	Konfiguracja pojazdu hybrydowego (P0, P1, P2, P2 – przekładnia planetarna, P3 lub P4) (***)	-		Czy pojazd posiada urządzenie elektryczne wykorzystywane do napędzania pojazdu i generowania energii elektrycznej w pozycji P0, P1, P2, P2 – przekładnia planetarna, P3 lub P4 lub w kombinacji tych pozycji? Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
91	Moc maksymalna każdego urządzenia elektrycznego (P0, P1, P2, P2 – przekładnia planetarna, P3 lub P4) (***)	kW	Pkt 3.3.1.1.1 dodatku 3 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
92	Maksymalny moment obrotowy każdego urządzenia elektrycznego (P0, P1, P2, P2 – przekładnia planetarna, P3 lub P4) (***)	Nm		Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
93	Dla każdego urządzenia elektrycznego: stosunek między prędkością obrotową urządzenia elektrycznego a referencyjną prędkością obrotową (P0, P1, P2, P2 – przekładnia planetarna, P3 lub P4) (***)	-		Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
94	Pojemność trakcyjnego REESS	Ah	Pkt 3.3.2.3 dodatku 3 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
95	Prąd trakcyjnego REESS	A	Dodatek 3 do subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Wartości szeregów czasowych 20 Hz stosowane do badania/badań przepróbkowane do częstotliwości 1 Hz
96	Rodzaj technologii trakcyjnego REESS	-	Pkt 1.1.10 dodatku 8a do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
97	Początkowy stan naładowania trakcyjnego REESS	%		Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
98	Liczba ogniw REESS		Pkt 3.3.2.1 dodatku 3 do załącznika I do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Deklaracja producenta oryginalnego wyposażenia
99	Wartość nominalna napięcia trakcyjnego REESS/Szeregi czasowe napięcia trakcyjnego REESS	V	Dodatek 3 do subzałącznika 8 do załącznika XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151	Wartości nominalne lub szeregów czasowych stosowane do badania (co najmniej 20 Hz)
100	Funkcja automatycznego odłączania silnika na biegu jałowym	-	T/N	Czy pojazd posiada funkcję automatycznego odłączania silnika na biegu jałowym (umożliwiającą pracę silnika na biegu jałowym gdy pojazd porusza się ruchem bezwładnym w celu oszczędzania paliwa)?
101	Funkcja automatycznego wyłączania silnika na biegu jałowym	-	T/N	Czy pojazd posiada funkcję automatycznego wyłączania silnika na biegu jałowym (umożliwiającą wyłączenie silnika gdy pojazd porusza się ruchem bezwładnym w celu oszczędzania paliwa)?

w pkt 4.2.1.4.2 akapit drugi dodaje się zdanie w brzmieniu:

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Art. 1 pkt 2 lit. c) stosuje się od dnia 1 stycznia 2020 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 października 2019 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

(1) Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 1.

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/631 z dnia 17 kwietnia 2019 r. określające normy emisji CO2 dla nowych samochodów osobowych i dla nowych lekkich pojazdów użytkowych oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 443/2009 i (UE) nr 510/2011 (Dz.U. L 111 z 25.4.2019, s. 13).

(3) Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/1151 z dnia 1 czerwca 2017 r. uzupełniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów, zmieniające dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 i rozporządzenie Komisji (UE) nr 1230/2012 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 (Dz.U. L 175 z 7.7.2017, s. 1).

(4) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1153 z dnia 2 czerwca 2017 r. ustanawiające metodę określania parametrów korelacji niezbędnych do odzwierciedlenia zmian w regulacyjnej procedurze badań oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1014/2010 (Dz.U. L 175 z 7.7.2017, s. 679).

(***) P0: urządzenie elektryczne jest podłączone do paska napędowego silnika, w związku z czym jego prędkością referencyjną jest prędkość obrotowa silnika;

P1: urządzenie elektryczne jest podłączone do wału korbowego, w związku z czym jego prędkością referencyjną jest prędkość obrotowa silnika;

Dalsze specyfikacje tych danych wejściowych należy podać w formularzu danych wejściowych dla narzędzia korelacji.”;

4.11.2019

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 282/15

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/1841

z dnia 31 października 2019 r.

rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę „Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen” (ChNP)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 3 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Na podstawie art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Belgii o rejestrację nazwy „Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen” jako chronionej nazwy pochodzenia (ChNP) został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

(2)	W dniu 27 lipca 2018 r. Komisja otrzymała powiadomienie o sprzeciwie od Francji. Powiązane z nim uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie zostało przedłożone Komisji w dniu 26 września 2018 r.

(3)

Francja stwierdziła, że warunki określone w art. 5 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 nie są spełnione. Utrzymuje ona, że nazwa zaproponowana do rejestracji jako ChNP – „Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen” – nie jest związana z żadnym konkretnym miejscem. Określa ona jedynie rasę bydła „rasa czerwona z Flandrii Zachodniej”, której mięso jest produkowane zgodnie ze stosownymi specyfikacjami produktu.

(4)

Ponadto Francja stwierdziła również, że proponowana nazwa byłaby sprzeczna z art. 6 ust. 2, ponieważ może wprowadzić konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu. W związku z tym, że nazwa zgłoszona do rejestracji zawiera termin „ras” oznaczający „rasę”, niemożliwe byłoby rozróżnienie między mięsem wyprodukowanym zgodnie ze specyfikacją produktu objętego chronioną nazwą pochodzenia i mięsem pochodzącym po prostu od zwierząt tej rasy, ale nieobjętych chronioną nazwą pochodzenia. W konsekwencji istniałoby wysokie ryzyko zdezorientowania konsumenta.

(5)	Uznając ten sprzeciw za dopuszczalny, pismem z dnia 14 listopada 2018 r. Komisja wezwała Belgię i Francję do przeprowadzenia w okresie trzech miesięcy odpowiednich konsultacji w celu osiągnięcia porozumienia, zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.

(6)	Na prośbę wnioskodawcy termin konsultacji przedłużono o dodatkowe trzy miesiące.

(7)

Strony osiągnęły porozumienie. Belgia przekazała Komisji wyniki porozumienia pismem z dnia 14 maja 2019 r. Wyjaśniono, że oficjalna nazwa rasy brzmi „Rood”, a nie „Rood ras van West-Vlaanderen”. W związku z tym geograficzny element nazwy nie jest częścią nazwy rasy, lecz geograficznym elementem nazwy zgłoszonej do rejestracji i wskazuje na pochodzenie produktu.

(8)

Ponadto, biorąc pod uwagę powyższe wyraźne rozróżnienie, nie można uznać, że nazwa może wprowadzić konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu. Przestrzeganie ogólnych unijnych przepisów dotyczących etykietowania wystarczyłoby, aby uniknąć ryzyka wprowadzenia konsumentów w błąd również w przypadku tłumaczeń, a w szczególności ewentualnego konfliktu z nazwą francuskiej rasy „Rouge Flamande”.

(9)	Należy objąć ochroną nazwę „Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen” jako całość. Producenci powinni mieć możliwość dalszego korzystania z poszczególnych elementów tej nazwy, nawet łącznie, a także w ramach tłumaczenia, pod warunkiem przestrzegania mających zastosowanie zasad i przepisów Unii.

(10)	Treść umowy zawartej pomiędzy Belgią i Francją należy uwzględnić, gdyż jest ona zgodna z przepisami rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i przepisami Unii.

(11)	Odpowiednio zmieniono treść jednolitego dokumentu i specyfikacji produktu. Zmiany wprowadzone do jednolitego dokumentu uznaje się za nieznaczące. Do specyfikacji produktu dołączono księgę hodowlaną rasy „Rood” i przepisy grupy składającej wniosek.

(12)	Ponieważ zmiany w jednolitym dokumencie są nieznaczące, ponowne badanie wniosku, o którym mowa w art. 51 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, nie jest wymagane. Skonsolidowaną wersję jednolitego dokumentu należy jednak opublikować do celów informacyjnych.

(13)	W związku z powyższym należy wpisać nazwę „Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen” do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Nazwa „Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen” (ChNP) zostaje zarejestrowana.

Nazwa podana w akapicie pierwszym określa produkt należący do klasy 1.1. Mięso świeże (i podroby) z załącznika XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (3).

Skonsolidowany jednolity dokument znajduje się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Nazwa „Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen” zostaje objęta ochroną jako całość. Poszczególne części tej nazwy mogą być używane, nawet łącznie, a także w ramach tłumaczenia, w całej Unii, pod warunkiem przestrzegania mających zastosowanie zasad i przepisów Unii.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 października 2019 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2) Dz.U. C 157 z 4.5.2018, s. 11.

(3) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).

ZAŁĄCZNIK

JEDNOLITY DOKUMENT

„Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen”

Nr UE: PDO-BE-02261 – 11.1.2017

ChNP (X) ChOG ( )

1. Nazwa lub nazwy

„Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Belgia

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Typ produktu

Mięso świeże (i podroby)

3.2. Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1

Nazwa „Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen” może być stosowana wyłącznie w odniesieniu do świeżego mięsa samic w wieku od trzech i pół do ośmiu lat i młodych wołów w wieku od dwóch do trzech i pół lat rasy czerwonej bydła hodowanego i chowanego w prowincji Flandria Zachodnia. Zwierzęta poddane ubojowi mają niżej określone cechy:

—	masa: co najmniej 380 kg,

—	uformowanie tuszy: S, E, U, R, O w klasyfikacji SEUROP w odniesieniu do bydła,

—	okrywa tłuszczowa: 2, 3, 4 lub 5.

Mięso – w kolorze zbliżonym do ciemnoczerwonego – jest lekko i nieznacznie marmurkowate oraz ma delikatną konsystencję.

Mięso ma wyraźny i intensywny smak, któremu delikatny tłuszcz nadaje kremowy posmak.

3.3. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

75–100 % pasz objętościowych (zielonki i produktów paszowych) podawanych krowom i młodym wołom należącym do rasy czerwonej produkuje się na obszarze geograficznym, głównie na terenie danego gospodarstwa rolnego.

W określonych okresach życia zwierzęta gospodarskie otrzymują dodatkowo niewielki odsetek pasz treściwych.

W lecie bydło żywi się zielonką pastwiskową od początku do końca okresu, w którym pozwala na to pogoda. Średnio wynosi on siedem miesięcy między kwietniem a listopadem.

W zimie pasze składają się głównie z lokalnych produktów paszowych: sianokiszonki i siana.

Produkty paszowe produkuje się w gospodarstwie, jednakże w razie konieczności możliwe jest kupowanie lokalnie paszy wyprodukowanej na obszarze geograficznym. Wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach (susza lub silne opady deszczu) dopuszcza się kupowanie ograniczonych ilości zielonki pochodzącej z sąsiednich regionów. W ujęciu rocznym tego rodzaju pasza niepochodząca z obszaru geograficznego stanowi, bez uszczerbku dla szczególnych właściwości mięsa, od 30 % do maksymalnie 50 % podawanej suchej masy.

Zwierzęta gospodarskie otrzymują jako dodatek do produktów paszowych:

—	w lecie (oraz wyłącznie w razie konieczności): pasze objętościowe pochodzenia lokalnego (takie jak kukurydza, pulpa, wysłodziny, ziemniaki, słoma itd.),

—	w zimie: pasze objętościowe i maksymalnie 0,5 kg pasz treściwych dziennie na 100 kg masy w relacji pełnej.

Wspomniane wyżej pasze objętościowe produkuje się głównie w danym gospodarstwie rolnym, jednakże w razie konieczności mogą być również kupowane. 75-100 % tych pasz pochodzi z obszaru geograficznego.

Maksymalna długość etapu tuczu wynosi pięć miesięcy. Paszę uzupełnia się paszami treściwymi, których maksymalna dzienna ilość wynosi 1 kg na 100 kg masy w relacji pełnej. Pasze treściwe zawierają zboża i są uzupełniane między innymi makuchami lnianymi, burakami pastewnymi, ziemniakami itd. Zwierzęta mogą być poddawane tuczeniu w oborze – po ich przywiązaniu lub bez przywiązania – lub na pastwisku.

3.4. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Narodziny, chów, tuczenie, ubój i rozbiór odbywają się na obszarze geograficznym.

3.5. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

—

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Na etykiecie znajdują się zarejestrowana nazwa „Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen” i logo UE.

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar geograficzny obejmuje belgijską prowincję Flandrii Zachodniej.

5. Związek z obszarem geograficznym

5.1. Specyfika obszaru geograficznego

Flandria Zachodnia jest obszarem dostosowanym do tradycyjnej działalności rolniczej, prowadzonej w gospodarstwach mieszanych. Prowincję tę opisuje się w następujący sposób: „Flandria Zachodnia jest obszarem nizinnym […]. Cieszy się ona bardzo korzystnym klimatem morskim i składa się głównie z bardzo żyznych gruntów rolnych: poza linią wydm znajduje się ciężka gleba polderowa; południowa część prowincji składa się z żyznych glin piaszczystych, natomiast piasek luźny ogranicza się do trójkąta Brugia-Torhouty-Tielt. Poza obszarem piaszczystym rolnicy we Flandrii Zachodniej mają do dyspozycji szeroki wachlarz możliwości pod względem gospodarowania gruntami i płodozmianu.”

Chów nabiera coraz większego znaczenia we Flandrii Zachodniej ze względu na bliskość Morza Północnego i charakterystyczny klimat morski. Klimat morski znajduje się pod silnym wpływem Prądu Zatokowego, ciepłego prądu oceanicznego Oceanu Atlantyckiego. W związku z tym we Flandrii Zachodniej rzadko bywa bardzo zimno lub bardzo gorąco. Czynniki te – w połączeniu z odnotowywaną w tym regionie najwyższą w Belgii liczbą godzin nasłonecznienia – są bardzo korzystne dla wzrostu zielonki i produktów paszowych, które stanowią główne źródło pożywienia rasy czerwonej. Bogactwo zielonki zapewnia uzyskanie smacznego mięsa wołowego o kremowym posmaku.

Rolnicy prowadzący chów bydła rasy czerwonej we Flandrii Zachodniej przekazują swoje umiejętności z pokolenia na pokolenie: zwierzęta pozostają na pastwiskach tak długo, jak długo pozwala na to pogoda, a w ich chowie główną rolę odgrywają pasze objętościowe. Ponadto poddaje się je ubojowi nieco później niż bydło należące do innych ras. Rolnicy zajmujący się chowem bydła z Flandrii Zachodniej prowadzą gospodarstwa mieszane, które są dobrze zakorzenione w lokalnej tradycji oraz przystosowane do warunków geograficznych i klimatycznych. Oprócz chowu rolnicy ci prowadzą również uprawy polowe, takie jak pszenica zwyczajna, jęczmień, buraki cukrowe, ziemniaki i kukurydza, które są również tradycyjnie wykorzystywane jako pasze objętościowe przeznaczone dla bydła tej rasy.

5.2. Specyfika rasy

Wypas bydła rasy czerwonej prowadzi się we Flandrii Zachodniej oraz na północy Flandrii francuskiej od stuleci. Około 1770 r. istniał ośrodek jednolitego chowu bydła rasy czerwonej. Stanowiło ono 95 % całej populacji bydła na tym obszarze.

Po uzyskaniu przez Belgię niepodległości w 1830 r. odmienne podejście w kwestii chowu przyjęte przez władze francuskie i belgijskie doprowadziło do powstania dychotomii. We Francji preferowano rasę mleczną, co doprowadziło do powstania rasy „czerwonej flandryjskiej” („rouge des Flandres”) lub kaselskiej („Casselloise”). Flandria Zachodnia zachowała obydwa kierunki produkcji.

W 1906 r. utworzono związek prowincjonalny zarządzający księgą hodowlaną rasy w całej Flandrii Zachodniej. Rasę tę nazwano początkowo w języku niderlandzkim „het rood Vlaams ras” (rasa czerwona flamandzka), lecz następnie nazwę tę zmieniono na „het rood ras van West-Vlaanderen” (rasa czerwona z Flandrii Zachodniej). Nazwa ta podkreśla wyraźnie wyodrębniony obszar hodowlany, tj. belgijską prowincję Flandrii Zachodniej. Na początku XX w. w prowincji Flandrii Zachodniej celowo wybrano jedną rasę występującą w jej granicach.

Do lat 70. XX w. aż do 80 % całej populacji bydła we Flandrii Zachodniej należało do rasy czerwonej. Rasa ta utrzymała się, ponieważ niektórzy rolnicy z Flandrii Zachodniej świadomie stawiali na produkcję mięsa tych zwierząt ze względu na jego specyficzne właściwości. W 1994 r. okazało się, że 99,6 % bydła tej rasy nadal znajduje się we Flandrii Zachodniej. Z nowszych danych wynika, że obecnie wartość ta wynosi wciąż ponad 95 %.

W 1991 r., zgodnie z dekretem ministerialnym w sprawie doskonalenia ras bydła, oficjalna nazwa tej rasy brzmiała „het Rood ras van België” (belgijska czerwona rasa). W 2007 r., po uchyleniu tego dekretu, nazwę rasy zmieniono na „Rood” („czerwona”)

5.3. Specyfika mięsa

Połączenie cech charakterystycznych rasy z właściwościami geograficznymi prowincji Flandrii Zachodniej nadaje mięsu jego specyfikę.

Rasa czerwona z Flandrii Zachodniej dostosowała się na przestrzeni wieków do łagodnego klimatu morskiego oraz do wysokiej jakości gleb tego obszaru. W języku potocznym mówi się, że żadna inna rasa belgijska nie jest zdolna – tak jak rasa czerwona – do przekształcania zielonki w mięso. Zwierzęta żywią się zielonką pastwiskową na łąkach Flandrii Zachodniej, dopóki jest to możliwe, a następnie, zimą, otrzymują szeroką gamę produkowanych lokalnie pasz objętościowych.

Pełny i wyrazisty smak mięsa „Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen” odróżnia je od pozostałych belgijskich mięs wołowych. Smak ten podkreśla kremowa nuta uzyskiwana dzięki lekkiej marmurkowatości. Mięso jest ponadto szczególnie kruche, nie tracąc przy tym smaku. Kruchość ta wynika z delikatnej struktury mięsa, którego włókna są bardzo cienkie. Ma ono piękny ciemnoczerwony kolor.

Specyfika rasy, żywienie miejscową zielonką oraz wyższy wiek uboju zapewniają szczególne właściwości mięsa pochodzącego od bydła rasy czerwonej z Flandrii Zachodniej.

5.4. Związek między obszarem geograficznym a właściwościami produktu

Związek między rasą czerwoną z Flandrii Zachodniej a prowincją Flandrii Zachodniej utrzymuje się od wieków. Obszar geograficzny obejmuje zarówno szerokie kompetencje miejscowych hodowców, jak i właściwe prowadzenie księgi hodowlanej oraz szczególne cechy klimatyczne i glebowe obszaru.

Znaczny udział miejscowych produktów paszowych w żywieniu bydła rasy czerwonej korzystnie wpływa na smak mięsa. Szczególna łagodność klimatu morskiego sprzyja ciągłemu wzrostowi zielonki. Zwierzęta są zatem dobrze umięśnione, a ich mięso jest soczyste i ma delikatną konsystencję. Szczególna jakość mięsa związana jest z tym, że zwierzęta już w bardzo wczesnym wieku mają dużą swobodę przemieszczania się na łąkach, co umożliwia rozwój ich masy mięśniowej. Krowy mają możliwość kilkukrotnego cielenia się. Cielenie się i karmienie mlekiem naturalnie prowadzą do powstawania tłuszczu w mięsie, który zapewnia kremowy posmak mięsa „Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen”.

Ponieważ zwierzęta poddawane są ubojowi w starszym wieku, mają wystarczająco dużo czasu, aby dojrzeć i rozwinąć masę mięśniową, żywiąc się miejscowymi paszami wysokiej jakości. Dzięki temu mięso tych zwierząt jest intensywnie czerwone, delikatne i smaczne.

Młode woły rasy czerwonej hodowane i chowane we Flandrii Zachodniej również cechują się rozwiniętą masą mięśniową. Stosowane zwykle metody zarządzania gospodarstwami, w których prowadzi się chów ras mięsnych, prawie nigdy nie umożliwiają samcom dożycia tak zaawansowanego wieku. W gospodarstwach tych większość wołów jest bowiem poddawana ubojowi w wieku 20 miesięcy. We Flandrii Zachodniej młodych wołów rasy czerwonej nie poddaje się ubojowi zanim osiągną wiek do dwóch lat do trzech i pół roku. Mogą one zatem rozwinąć znaczną masę mięśniową, co pozwala na uzyskanie delikatnie marmurkowatego produktu końcowego. Inna istotna różnica w stosunku do powszechnie stosowanej praktyki polega na tym, że bydło w ciągu roku żywi się zielonką pastwiskową, dopóki jest to możliwe, oraz karmione jest paszami objętościowymi i produktami paszowymi pochodzącymi z Flandrii Zachodniej, nie zaś paszami treściwymi i kukurydzą.

Jakość mięsa bydła rasy czerwonej hodowanego i chowanego we Flandrii Zachodniej potwierdzają niezliczone wzmianki w dawnych i obecnych kartach dań restauracji oraz w prasie gastronomicznej.

W 2012 r. mięso „Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen” zostało uznane za tradycyjny flamandzki produkt regionalny.

Obecnie mięso bydła rasy czerwonej hodowanego i chowanego w prowincji Flandrii Zachodniej jest bardzo cenione przez wybitnych znawców sztuki kulinarnej z Flandrii Zachodniej i całej Belgii, a także, jako produkt wysokiej jakości, cieszy się międzynarodowym popytem.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 6 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia)

https://lv.vlaanderen.be/sites/default/files/attachments/productdossier_vlees_van_het_rood_ras_van_west-vlaanderen_0.pdf

4.11.2019

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 282/20

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/1842

z dnia 31 października 2019 r.

ustanawiające zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do dalszych ustaleń dotyczących dostosowań przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji ze względu na zmiany w poziomie działalności

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (1), w szczególności jej art. 10a ust. 21,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Dyrektywa 2003/87/WE ustanawia system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii w celu wspierania redukcji emisji gazów cieplarnianych w sposób racjonalny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo. W jej art. 10a przewidziano przejściowy przydział bezpłatnych uprawnień.

(2)	Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 (2) ustanawia przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady na czwarty okres rozliczeniowy 2021–2030.

(3)

Zgodnie z art. 10a ust. 20 dyrektywy 2003/87/WE przydziały bezpłatnych uprawnień do emisji instalacjom, których działalność zwiększyła się lub zmniejszyła, co stwierdzono na podstawie średniej kroczącej z dwóch lat, o więcej niż 15 % w porównaniu z historycznymi poziomami działalności, mają być symetrycznie dostosowywane. Aby wdrożyć dostosowania przydziału uprawnień do emisji w związku ze zmianami w działalności, z uwagi na fakt, że instalacje podzielono na podinstalacje zgodnie z art. 10 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331, należy porównać te zmiany z historycznymi poziomami działalności podinstalacji.

(4)

Gromadzenie danych wysokiej jakości i zweryfikowanych niezależnie jest niezbędne w celu dostosowania przydziału bezpłatnych uprawnień. Należy zapewnić spójność w zakresie dokładności i jakości monitorowanych i raportowanych danych w celu określenia przydziału bezpłatnych uprawnień. W tym celu należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące raportowania w zakresie poziomów działalności na poziomie podinstalacji, z uwzględnieniem odpowiednich przepisów rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331. Dane zebrane od prowadzących instalację zgodnie z tymi zasadami powinny odzwierciedlać rzeczywistą eksploatację podinstalacji.

(5)	Prowadzący instalację powinni co roku przekazywać wymagane dane. Dane powinny być monitorowane zgodnie z wymogami dotyczącymi monitorowania na podstawie art. 8 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331.

(6)

W celu zapewnienia spójności między weryfikacją rocznych sprawozdań na temat wielkości emisji zgodnie z art. 15 dyrektywy 2003/87/WE a danymi na poziomie działań, a także w celu wykorzystania synergii, należy stosować ramy prawne określone za pomocą środków zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/2067 (3).

(7)

Aby zapobiec manipulacjom lub nadużywaniu systemu w celu dostosowania przydziałów, uniknąć nadmiernego obciążenia administracyjnego i zapewnić, aby zmiany przydziału były wprowadzane w sposób skuteczny, niedyskryminacyjny i jednolity, dalsze ustalenia dotyczące dostosowania przydziału bezpłatnych uprawnień dla podinstalacji powinny mieć zastosowanie w przypadku, gdy poziom działalności zwiększył się lub zmniejszył o ponad 15 % w porównaniu z historycznymi poziomami działalności. Średni poziom działalności należy zdefiniować jako średnią arytmetyczną dwóch rocznych poziomów działalności z pełnych dwóch lat kalendarzowych działalności. Pierwszym rokiem obliczania średniego poziomu działalności powinien być pierwszy rok każdego okresu przydziału. Jeżeli porównanie historycznego poziomu działalności i średniego poziomu działalności wykazuje różnicę o więcej niż 15 %, wówczas przydział bezpłatnych uprawnień powinien zostać skorygowany o dokładną wartość procentową zmiany poziomu działalności. Jeżeli późniejsza zmiana poziomu działalności ma miejsce w tym samym przedziale 5 %, tj. powyżej 15 %, wówczas przydział powinien pozostać taki sam. Jeżeli późniejsza zmiana wykracza poza przedział 5 %, w którym dokonano poprzedniego dostosowania (np. 20–25 %, 25–30 % itd.), w takim przypadku dostosowanie powinno również stanowić dokładną wartość procentową zmiany średniego poziomu działalności.

(8)	Aby uniknąć nadmiernego obciążenia administracyjnego, wprowadzenie dostosowań należy brać pod uwagę, w przypadku gdy zmiany w poziomie działalności podinstalacji doprowadzą do rocznego dostosowania poziomu przydziału bezpłatnych uprawnień dla podinstalacji o przynajmniej 100 uprawnień.

(9)	Aby zapobiec manipulacjom lub nadużyciom systemu oraz zapewnić, aby zmiany przydziałów były wprowadzane w sposób skuteczny, niedyskryminacyjny i jednolity, nowe instalacje i nowe podinstalacje powinny być traktowane w taki sam sposób.

(10)

Art. 10a ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE wymaga wprowadzenia przejściowych zharmonizowanych środków w odniesieniu do przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w sposób, który dostarcza zachęt do redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz do stosowania energooszczędnych technologii. W celu utrzymania zachęt do redukcji emisji podczas określania dalszych ustaleń dotyczących dostosowania przydziałów bezpłatnych uprawnień do emisji dla podinstalacji, których działalność zwiększyła się lub zmniejszyła o ponad 15 % w porównaniu z historycznymi poziomami działalności, należy również rozważyć zmiany w eksploatacji podinstalacji inne niż zmiany w poziomie działalności. Powinno to obejmować poprawę efektywności energetycznej, zmiany w zakresie dostaw ciepła, zamienność paliwa i energii elektrycznej, produkcję chemikaliów o wysokich wartościach, zmiany w produkcji chlorku winylu oraz odzyskiwanie energii gazów odlotowych. Aby zmaksymalizować zachęty do redukcji emisji, należy uwzględnić takie zmiany na poziomie podinstalacji.

(11)	W celu lepszego dostosowania zmian produkcji do przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji, nie należy wydawać uprawnień do emisji dla podinstalacji zgłaszających zaprzestanie działalności począwszy od roku następującego po zaprzestaniu działalności.

(12)	Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zmian Klimatu,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zakres

Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przydziału bezpłatnych uprawnień zgodnie z art. 10a dyrektywy 2003/87/WE w odniesieniu do okresu rozliczeniowego 2021–2030.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)	„średni poziom działalności” oznacza, w odniesieniu do każdej podinstalacji, średnią arytmetyczną powiązanych rocznych poziomów działalności dla dwóch lat kalendarzowych poprzedzających złożenie raportu, o którym mowa w art. 3 ust. 1;

2)	„instalacja dotychczas działająca” oznacza instalację dotychczas działającą w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331;

3)	„podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple” oznacza podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple zdefiniowaną w art. 2 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331;

4)	„podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie” oznacza podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie w rozumieniu art. 2 ust. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331;

5)	„okres, na który przydzielane są uprawnienia” oznacza okres, na który przydzielane są uprawnienia w rozumieniu art. 2 ust. 15 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331;

6)	„grupa” oznacza grupę zdefiniowaną w art. 2 pkt 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE (4).

Artykuł 3

Wymogi sprawozdawczości

1. Począwszy od 2021 r. prowadzący instalacje, którym przyznano bezpłatne uprawnienia, zgodnie z art. 10a dyrektywy 2003/87/WE w odniesieniu do okresu rozliczeniowego 2021–2030, składają roczne raporty na temat poziomu działalności każdej podinstalacji w poprzednim roku kalendarzowym. W 2021 r. raport ten zawiera dane dotyczące dwóch lat poprzedzających jego złożenie.

Raporty dotyczące nowych instalacji, o których mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331, można składać w ciągu roku następującego po pierwszym dniu działalności.

2. Raport dotyczący poziomu działalności musi zawierać informacje na temat poziomu działalności każdej podinstalacji i każdego z parametrów wymienionych w pkt 1, z wyjątkiem pkt 1.3 lit. c), i pkt 2.3–2.7 załącznika IV do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331. Raport dotyczący poziomu działalności zawiera również informacje o strukturze grupy, jeśli takowa istnieje, do której należy instalacja, oraz informacje o tym, czy jakakolwiek podinstalacja zaprzestała działalności.

Właściwy organ może wymagać od prowadzących instalację, aby w raporcie dotyczącym działalności przekazywali dane również na temat wszelkich dodatkowych parametrów zawartych w załączniku IV do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331 lub o których mowa w akapicie pierwszym tego załącznika.

3. Raport dotyczący poziomu działalności przedkłada się do dnia 31 marca każdego roku, w okresie od 2021 r. do 2030 r., właściwemu organowi dokonującemu przydziału bezpłatnych uprawnień, chyba że właściwy organ wyznaczył wcześniejszy termin na przedstawienie tego raportu. Przedkłada się go wraz ze sprawozdaniem z weryfikacji na temat raportu dotyczącego poziomu działalności wydanym na podstawie rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2067.

Państwa członkowskie mogą wymagać przedłożenia wstępnego raportu dotyczącego poziomu działalności zawierającego wszystkie dostępne informacje w chwili jego składania. Państwa członkowskie mogą określić terminy składania wstępnego raportu dotyczącego poziomu działalności.

Właściwy organ może zawiesić wydawanie bezpłatnych uprawnień do emisji dla instalacji, dopóki właściwy organ nie stwierdzi, że nie ma wymogu dostosowania przydziału dla tej instalacji albo Komisja przyjmie decyzję zgodnie z art. 23 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331 dotyczącą dostosowań przydziału dla tej instalacji.

W stosownych przypadkach właściwy organ odzyskuje wszelkie nadwyżki uprawnień wynikające z nadmiernego przydziału uprawnień, zgodnie z procedurą określoną w art. 48 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1122 (5).

Właściwy organ może nałożyć na prowadzących instalacje i weryfikatorów obowiązek stosowania szablonów elektronicznych lub określonych formatów plików do celów składania raportów dotyczących poziomu działalności.

4. Właściwy organ ocenia raport dotyczący poziomu działalności, o którym mowa w ust. 1–3 niniejszego artykułu, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7–12 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331. Właściwy organ może dokonać zachowawczego oszacowania wartości każdego parametru w jednej z następujących sytuacji:

a)	prowadzący instalację nie przedstawił żadnego zweryfikowanego raportu dotyczącego poziomu działalności w terminie, o którym mowa w ust. 3, a wydanie uprawnień nie zostało zawieszone;

b)	przedłożona wartość zweryfikowana nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem lub z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2019/331;

c)	raport dotyczący poziomu działalności przedstawiony przez prowadzącego instalację nie został zweryfikowany zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2018/2067.

Właściwy organ nie zwiększa przydziału dla instalacji w oparciu o szacunki dokonane w sytuacji opisanej w lit. a).

Jeżeli w sprawozdaniu z weryfikacji sporządzonym na podstawie rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2067 weryfikator stwierdza istnienie nieistotnych nieprawidłowości, które nie zostały skorygowane przez prowadzącego instalację przed wydaniem sprawozdania z weryfikacji, właściwy organ dokonuje oceny tych nieprawidłowości i w miarę możliwości dokonuje zachowawczego szacunku wartości danego parametru. Właściwy organ informuje prowadzącego instalację, czy i jakie korekty należy wprowadzić do raportu dotyczącego poziomu działalności. Prowadzący instalację udostępnia te informacje weryfikatorowi.

Artykuł 4

Średnie poziomy działalności

1. Właściwy organ co roku określa średni poziom działalności każdej podinstalacji w oparciu o raporty dotyczące poziomu działalności za odpowiedni okres dwóch lat.

2. Średni poziom działalności nowych podinstalacji i nowych instalacji nie jest obliczany dla pierwszych trzech lat kalendarzowych ich funkcjonowania.

Artykuł 5

Korekty przydziału bezpłatnych uprawnień ze względu na zmiany poziomu działalności

1. Każdego roku właściwy organ porównuje średni poziom działalności każdej podinstalacji, określony zgodnie z art. 4, z historycznym poziomem działalności początkowo wykorzystywanym w celu określenia przydziału bezpłatnych uprawnień. Jeżeli wartość bezwzględna różnicy między średnim poziomem działalności a historycznym poziomem działalności tej podinstalacji przekracza 15 %, należy dostosować przydział bezpłatnych uprawnień dla tej instalacji. Dostosowanie to ma zastosowanie od roku następującego po dwóch latach kalendarzowych wykorzystanych w celu określenia średniego poziomu działalności oraz pod warunkiem że dostosowanie rocznej wstępnej ilości uprawnień do emisji przydzielonych bezpłatnie dla podinstalacji wynosi co najmniej 100 uprawnień do emisji. Wspomnianego dostosowania dokonuje się poprzez zwiększenie lub zmniejszenie przydziału bezpłatnych uprawnień dla danej podinstalacji o dokładną wartość procentową zmiany średniego poziomu działalności w porównaniu z historycznym poziomem działalności początkowo wykorzystywanym w celu określenia przydziału bezpłatnych uprawnień.

2. W przypadku dokonania dostosowania zgodnie z ust. 1, w okresie, na który przydzielane są uprawnienia, dalsze dostosowania mogą mieć miejsce jedynie wówczas, gdy wartość bezwzględna różnicy między średnim poziomem działalności a historycznym poziomem działalności tej podinstalacji przekracza najbliższy przedział 5 %, powyżej 15 % przedziału, który spowodował wcześniejsze dostosowanie przydziału bezpłatnych uprawnień dla tej instalacji, poprzez zwiększenie lub zmniejszenie przydziału bezpłatnych uprawnień dla odpowiedniej podinstalacji o dokładną wartość procentową zmiany średniego poziomu działalności w stosunku do historycznego poziomu działalności początkowo wykorzystanego w celu określenia przydziału bezpłatnych uprawnień i pod warunkiem że dostosowanie rocznej wstępnej liczby uprawnień do emisji przydzielonych bezpłatnie dla tej podinstalacji wynosi co najmniej 100 uprawnień do emisji.

3. Jeżeli zwiększenie lub zmniejszenie średniego poziomu działalności podinstalacji nie przekracza już 15 % w porównaniu z historycznym poziomem działalności początkowo wykorzystanym w celu określenia przydziału bezpłatnych uprawnień, przydział bezpłatnych uprawnień dla tej podinstalacji jest równy początkowemu przydziałowi określonemu w art. 16 lub 18 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331, począwszy od roku następującego po dwóch latach kalendarzowych wykorzystanych do określenia średniego poziomu działalności.

4. Jeżeli podinstalacja zaprzestała działalności, przydział bezpłatnych uprawnień dla tej podinstalacji ustala się na zero począwszy od roku następującego po zakończeniu działalności.

5. Dla nowych podinstalacji i dla nowych instalacji, w pierwszych trzech latach kalendarzowych działalności, przydział bezpłatnych uprawnień do emisji nie podlega dostosowaniu. W odniesieniu do pierwszego i drugiego roku kalendarzowego działalności, przydział bezpłatnych uprawnień do emisji opiera się na poziomie działalności odpowiednio każdego roku, dla trzeciego roku kalendarzowego działalności przydział bezpłatnych uprawnień do emisji opiera się na historycznym poziomie działalności wykorzystanym w celu określenia przydziału bezpłatnych uprawnień.

6. Ostateczna roczna liczba uprawnień do emisji przydzielonych bezpłatnie dla instalacji stanowi sumę uprawnień do emisji wszystkich podinstalacji, obliczoną zgodnie z odpowiednio art. 16 lub 18 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331.

Artykuł 6

Inne zmiany w działalności instalacji

1. Jeżeli prowadzący instalację wykaże, na podstawie danych przedłożonych w raporcie dotyczącym poziomu działalności i wszelkich dodatkowych danych wymaganych przez właściwy organ, że zmniejszenie poziomu działalności podinstalacji, w przypadku której wysokość przydziału bezpłatnych uprawnień została ustalona na podstawie wskaźnika emisyjności opartego na cieple lub paliwie, nie jest związane ze zmianą poziomów produkcji tej podinstalacji, lecz ze wzrostem efektywności energetycznej tej podinstalacji zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, w porównaniu z poziomem opartym na danych podstawowych lub raporcie dotyczącym danych nowej instalacji o więcej niż 15 %, nie przeprowadza się dostosowania przydziału bezpłatnych uprawnień.

2. Jeżeli prowadzący instalację nie wykaże, na wniosek właściwego organu, na podstawie danych przedłożonych w raporcie dotyczącym poziomu działalności i wszelkich dodatkowych danych wymaganych przez właściwy organ, że zwiększenie poziomu działalności podinstalacji, w przypadku którego wysokość przydziału bezpłatnych uprawnień została ustalona na podstawie wskaźnika emisyjności opartego na cieple lub paliwie, jest związane ze zmianą poziomów produkcji danej podinstalacji, a nie ze zmniejszeniem efektywności energetycznej tej podinstalacji zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu w porównaniu z poziomem opartym na danych podstawowych lub raporcie dotyczącym danych nowej instalacji o więcej niż 15 %, właściwy organ może odrzucić dostosowanie przydziału bezpłatnych uprawnień.

3. W przypadku podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple i podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie zmianę efektywności energetycznej określa się poprzez porównanie ilorazów ilości ciepła lub paliwa wykorzystywanych do produkcji każdego produktu oraz wysokości ich odpowiedniej produkcji zgodnie ze sprawozdaniem dotyczącym danych podstawowych oraz po zmianie w działalności podinstalacji. Takie określenie efektywności energetycznej jest przeprowadzane w odniesieniu do produkcji każdego produktu objętego każdym kodem PRODCOM dla podinstalacji na podstawie wykazu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3924/91 (6).

Zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu ilości ciepła i paliwa wykorzystane do produkcji każdego produktu ustala się zgodnie z metodami określonymi w planie metodyki monitorowania zatwierdzonym zgodnie z art. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331.

4. Jeżeli raport dotyczący poziomu działalności przedłożony zgodnie z art. 3 wskazuje, że średnia krocząca z dwóch lat parametru wymienionego w art. 16 ust. 5, art. 19, 20, 21 lub 22 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331, innego niż poziomy działalności, uległa zmianie o więcej niż 15 % w przypadku podinstalacji, w porównaniu z wartościami wykorzystanymi w celu określenia początkowego poziomu przydziału bezpłatnych uprawnień, przydział bezpłatnych uprawnień dla tej instalacji jest dostosowywany, począwszy od roku następującego po upływie dwóch lat wykorzystanych do określenia zmiany parametrów, pod warunkiem że dostosowanie rocznej wstępnej ilości uprawnień do emisji przydzielonych bezpłatnie dla danej podinstalacji wynosi co najmniej 100 uprawnień do emisji, poprzez zwiększenie lub zmniejszenie przydziału bezpłatnych uprawnień dla odpowiedniej podinstalacji przy użyciu nowej dokładnej wartości parametru.

Artykuł 7

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 października 2019 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

(1) Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

(2) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 59 z 27.2.2019, s. 8).

(3) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie weryfikacji danych oraz akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 334 z 31.12.2018, s. 94).

(4) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek. Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19.

(5) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/1122 z dnia 12 marca 2019 r. uzupełniające dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do funkcjonowania rejestru Unii (Dz.U. L 177 z 2.7.2019, s. 3).

(6) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3924/91 z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego badania produkcji przemysłowej (Dz.U. L 374 z 31.12.1991, s. 1).

4.11.2019

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 282/25

DECYZJA RADY (UE) 2019/1843

z dnia 24 października 2019 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 191 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

(2)	Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

(3)	Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia szczegółowe dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

(4)

Należy rozszerzyć współpracę między umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w zakresie działań Unii w celu włączenia rozporządzenń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 (3) i (UE) 2018/842 (4) oraz powiązanych rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 (5) oraz(UE) nr 525/2013 (6) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 749/2014 (7).

(5)	Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić tę rozszerzoną współpracę.

(6)	Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na załączonym projekcie decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Strasburgu dnia 24 października 2019 r.

W imieniu Rady

A.K. PEKONEN

Przewodniczący

(1) Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

(2) Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 1).

(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych osiąganych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań w dziedzinie klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26).

(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (EU) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1).

(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13).

(7) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 749/2014 z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie struktury, formatu, procesu przekazywania i przeglądu informacji zgłaszanych przez państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 203 z 11.7.2014, s. 23).

PROJEKT

DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG Nr [...]

z dnia [...]

zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

WSPÓLNY KOMITET EOG,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Unia Europejska, Islandia i Norwegia zobowiązały się do ograniczenia swej łącznej emisji gazów cieplarnianych w celu utrzymania wzrostu średniej temperatury na świecie znacznie poniżej 2 °C ponad poziom sprzed epoki przemysłowej i w celu kontynuacji starań o ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej.

(2)

Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG w celu wdrożenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (1).

(3)

Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (2).

(4)

Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG na niektóre przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektywy Rady 2009/119/WE i (UE) 2015/652 oraz uchylającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (3), które to przepisy są niezbędne do wdrożenia rozporządzeń (UE) 2018/841 i (UE) 2018/842.

(5)

Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG na niektóre przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję nr 280/2004/WE (4), które to przepisy są niezbędne do wdrożenia rozporządzenia (UE) 2018/842.

(6)

Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG na niektóre przepisy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 749/2014 z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie struktury, formatu, procesu przekazywania i przeglądu informacji zgłaszanych przez państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (5), które to przepisy są niezbędne do wdrożenia rozporządzenia (UE) 2018/842.

(7)	Na mocy niniejszej decyzji Islandia i Norwegia podejmują działania w celu osiągnięcia celów polegających na redukcji emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 40 % do 2030 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r.

(8)	Niniejsza decyzja nie narusza tego, w jaki sposób UE, Islandia i Norwegia wdrażają porozumienie paryskie.

(9)	Kwestie budżetowe nie są uwzględnione w Porozumieniu EOG. Stosowanie art. 5 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2018/842 nie narusza zatem zakresu Porozumienia EOG.

(10)	Urząd Nadzoru EFTA powinien ściśle współpracować z Komisją Europejską w przypadku wezwania do realizacji zadań w odniesieniu do Islandii i Norwegii na podstawie niniejszej decyzji.

(11)	Kompetencje Urzędu Nadzoru EFTA i Trybunału EFTA na podstawie niniejszej decyzji są ograniczone do podjętych w niej zobowiązań.

(12)	Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie tej rozszerzonej współpracy,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W art. 3 (Środowisko) Protokołu 31 do Porozumienia EOG po ust. 7 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„8. a)

Islandia i Norwegia osiągną swoje odnośne cele w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych na okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. zgodnie z następującymi aktami prawnymi:

—

32018 R 0841: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 1).

Do celów niniejszego Porozumienia rozporządzenie to odczytuje się z następującymi dostosowaniami:

(i)	w art. 6 ust. 2 słowa „30 lat” w odniesieniu do Islandii odczytuje się jako „50 lat”;

(ii)

w art. 8 ust. 7 dodaje się co następuje:

„Państwa EFTA powiadamiają Urząd Nadzoru EFTA o swoich zmienionych proponowanych poziomach referencyjnych dla lasów nie później niż dziewięć miesięcy po wejściu w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr xx z dnia xx.xx.xxxx r. [niniejszej decyzji] w odniesieniu do okresu 2021–2025. Urząd Nadzoru EFTA publikuje proponowane poziomy referencyjne dla lasów przekazane jej przez państwa EFTA.”;

(iii)

art. 13 ust. 2 lit. a) w odniesieniu do państw EFTA otrzymuje brzmienie:

„Państwo EFTA przedstawiło określoną poniżej strategię dotyczącą użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa w perspektywie co najmniej 30 lat, w tym również trwające lub planowane szczególne środki mające na celu zapewnienie ochrony lub zwiększenia, stosownie do okoliczności, pochłaniaczy i rezerwuarów, jakimi są lasy;

Do dnia 1 stycznia 2020 r. każde państwo EFTA przygotowuje i przedkłada Urzędowi Nadzoru EFTA swoją strategię dotyczącą sektora użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa w perspektywie co najmniej 30 lat. Państwa EFTA powinny w razie konieczności zaktualizować te strategie do dnia 1 stycznia 2025 r.

Strategie państw EFTA przyczyniają się do:

a)	wypełnienia zapisanych w Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu i w porozumieniu paryskim zobowiązań państw EFTA do redukcji antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych, poprawy pochłaniania emisji przez pochłaniacze oraz wspierania sekwestracji większych ilości dwutlenku węgla;

b)	osiągnięcia celu porozumienia paryskiego, który polega na utrzymaniu wzrostu średniej temperatury na świecie znacznie poniżej 2 °C ponad poziom sprzed epoki przemysłowej, i kontynuacji starań o ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej;

osiągania długoterminowej redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz poprawy pochłaniania emisji przez pochłaniacze w zakresie właściwym dla sektora użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa, zgodnie z celem – w świetle ustaleń IPCC w zakresie niezbędnych redukcji – polegającym na tym, aby w sposób racjonalny pod względem kosztów zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych w państwach EFTA i poprawić pochłanianie emisji przez pochłaniacze, w kontekście dążenia do osiągnięcia celów porozumienia paryskiego dotyczących temperatury, tak aby w drugiej połowie bieżącego stulecia osiągnąć równowagę między antropogenicznymi emisjami w podziale na źródła a pochłanianiem emisji przez pochłaniacze gazów cieplarnianych w sposób sprawiedliwy i w kontekście zrównoważonego rozwoju i działań na rzecz wyeliminowania ubóstwa.

Strategie państw EFTA obejmują:

a)	redukcję emisji i poprawę pochłaniania emisji w sektorze użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF); uwzględnienie bioenergii i biomateriałów z tego sektora;

b)	w zakresie, w jakim ma to znaczenie dla użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa – powiązania z innymi krajowymi celami długoterminowymi, planowaniem oraz innymi politykami i środkami.

4.	Państwa EFTA niezwłocznie przekazują i udostępniają opinii publicznej swoje strategie i wszelkie ich aktualizacje.

5.	Urząd Nadzoru EFTA ocenia, czy strategie państw EFTA są odpowiednie do udokumentowania spełnienia warunków określonych w niniejszym artykule.

Strategie państw EFTA dotyczące użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa powinny zawierać następujące elementy:

A.	ZARYS I PROCES OPRACOWYWANIA STRATEGII

A.1.	Streszczenie

A.2.	Kontekst prawny i polityczny, w tym w stosownych przypadkach orientacyjne cele pośrednie na lata 2040 i 2050

TREŚĆ

B.1.	UŻYTKOWANIE GRUNTÓW, ZMIANA UŻYTKOWANIA GRUNTÓW I LEŚNICTWO (LULUCF)

B.1.1.

Przewidywana redukcja emisji i poprawa ich usuwania przez pochłaniacze do 2050 r.

B.1.2

W możliwie największym zakresie oczekiwane emisje w podziale na źródła oraz na emisje poszczególnych gazów cieplarnianych

B.1.3.

Przewidywane warianty redukcji emisji i warianty poprawy efektywności pochłaniaczy

B.1.4.

W zakresie, w jakim jest to istotne dla ochrony lub zwiększenia, stosownie do okoliczności, pochłaniaczy i rezerwuarów, jakimi są lasy; polityki i środki w dziedzinie przystosowania się do zmian klimatu.

B.1.5

Aspekty związane z popytem na rynku na biomasę leśną i wpływ na zbiory

B.1.6.

W razie konieczności, informacje dotyczące modeli (w tym założeń), analiz, wskaźników itp.”;

(iv)

w art. 15 ust. 2 dodaje się co następuje:

„Główny zarządca jest właściwy do wykonywania zadań, o których mowa w niniejszym artykule, w przypadku gdy dotyczy to państw EFTA. W przypadku gdy główny zarządca blokuje transakcję dotyczącą państw EFTA lub przez nie wykonywaną, informowany jest Urząd Nadzoru EFTA.”;

(v)

w tabeli w załączniku II dodaje się, co następuje:

„Islandia	0,5	10	2
Norwegia	0,1	10	5”;

(vi)

w tabeli w załączniku III dodaje się, co następuje:

„Islandia	1990
Norwegia	1990”;

(vii)

w załączniku IV sekcja A lit. g) dodaje się, co następuje:

„W przypadku państw EFTA poziom odniesienia na okres 2021–2025 jest zgodny z prognozami zgłoszonymi Europejskiej Agencji Środowiska dobrowolnie zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 525/2013, a w przypadku Islandii również zgodnie z umową dwustronną między Islandią a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi dotyczącą uczestnictwa Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (6).”;

(viii)

w tabeli w załączniku VII dodaje się, co następuje:

„Islandia	-0,0224	-0,0045
Norwegia	-29,6	-35,5”;

—

32018 R 0842: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych osiąganych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań w dziedzinie klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26).

Do celów niniejszego Porozumienia rozporządzenie to odczytuje się z następującymi dostosowaniami:

(i)

w art. 4 ust. 3 w odniesieniu do państw EFTA dodaje się co następuje:

„W odniesieniu do państw EFTA, do celów określenia rocznych limitów emisji na lata 2021–2030 wyrażonych w tonach ekwiwalentu dwutlenku węgla, jak określono w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, rok referencyjny 2005 dla limitu emisji na rok 2030 będzie się opierać na różnicy między wynikającą z kompleksowego przeglądu całkowitą emisją gazów cieplarnianych w 2005 r., w ramach której emisje dwutlenku węgla z lotnictwa są uznawane za zerowe, a poziomem emisji stacjonarnych na 2005 r. objętych EU ETS na rok 2013, zgłoszonych w części B dodatku do decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 z dnia 26 lipca 2012 r. (7), dostosowanej do wartości współczynników ocieplenia globalnego przyjętych w drodze aktu delegowanego, o którym mowa w art. 26 ust. 6 lit. b) rozporządzenia (UE) 2018/1999, lub współczynników określonych w czwartym sprawozdaniu oceniającym (AR4) IPCC zanim akt delegowany będzie miał zastosowanie. Dane dotyczące emisji stacjonarnych na 2005 r. objętych EU ETS zawarte w decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 (AR2) oraz te same dane wraz z zaktualizowanymi wartościami współczynników ocieplenia globalnego (AR4), które należy uwzględnić w celu określenia rocznych limitów emisji na lata 2021–2030 zgodnie z niniejszym artykułem, są określone w dodatku.”;

(ii)

w załączniku IV dodaje się, co następuje:

„Dodatek

Dane dotyczące objętych EU ETS stacjonarnych emisji państw EFTA na 2005 r. zawarte w decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 (AR2) oraz te same dane wraz z zaktualizowanymi wartościami współczynników ocieplenia globalnego (AR4), które należy uwzględnić w celu określenia rocznych limitów emisji na lata 2021–2030 zgodnie z art. 4 ust. 3

Tabela 1: Emisje na 2005 r. objęte ETS – Norwegia:

Gaz cieplarniany (w tonach)	CO2-eq (AR2)	CO2-eq (AR4)	N2O/PFC
CO2	23 090 000	23 090 000
N2O	1 955 000	1 880 000	6 308
PFC	829 000	955 000
CF4			116,698
C2F6			7,616
Ogółem	25 874 000	25 925 000

Tabela 2: Emisje na 2005 r. objęte ETS – Islandia:

Gaz cieplarniany (w tonach)	CO2-eq (AR2)	CO2-eq (AR4)	N2O/PFC
CO2	909 132	909 132
PFC	26 709	31 105
CF4			3,508
C2F6			0,424
Ogółem	935 841	940 237

”

(iii)

w art. 6 ust. 1 słowa „100 milionów uprawnień w ramach EU ETS” otrzymują brzmienie „107 milionów uprawnień w ramach EU ETS”;

(iv)

w art. 12 ust. 2 dodaje się co następuje:

(v)

w tabeli w załączniku I dodaje się, co następuje:

„Islandia	-29 %
Norwegia	-40 %“;

(vi)

w tabeli w załączniku II dodaje się, co następuje:

“Islandia	4 %
Norwegia	2 %”;

(vii)

w tabeli w załączniku III wprowadza się następujące zmiany:

do tabeli dodaje się, co następuje:

„Islandia	0,2
Norwegia	1,6”;

b)	liczbę „280” dla wartości łącznej maksymalnej zastępuje się liczbą „281,8”;

—

32018 R 1999: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (UE) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1).

Mające zastosowanie przepisy tego rozporządzenia wyszczególniono poniżej i, do celów Porozumienia, odczytuje się je z uwzględnieniem następujących dostosowań:

(i)

zastosowanie mają wyłącznie następujące przepisy rozporządzenia:

—	art. 2 ust. 1–10, art. 2 ust. 12–13, art. 2 ust. 15–17, art. 18, art. 26 ust. 2–7, art. 29 ust. 5 lit. b), art. 37–42, art. 44 ust. 1 lit. a), art. 44 ust. 2–3 i 6, art. 57–58 oraz załączniki V-VII i XII-XIII.

(ii)	art. 2 ust. 1–10, art. 2 ust. 12–13 i art. 2 ust. 15–17 mają, do celów niniejszego ustępu, zastosowanie do państw EFTA wyłącznie w zakresie, w jakim odnoszą się one do wykonania rozporządzeń (UE) 2018/841 i (UE) 2018/842;

(iii)

art. 26 ust. 4 w odniesieniu do państw EFTA otrzymuje brzmienie:

„Do dnia 15 kwietnia każdego roku Islandia i Norwegia przedkładają Urzędowi Nadzoru EFTA kopię ostatecznych danych dotyczących wykazu gazów cieplarnianych, zgłoszonych do Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu zgodnie z ust. 3.”;

(iv)	art. 41 ma zastosowanie w odniesieniu do państw EFTA jedynie w zakresie, w jakim jego przepisy lub części wymienione w tym artykule są przywołane lub określone w [niniejszej decyzji];

(v)	po pierwszym zdaniu art. 42 dodaje się następujące zdanie w odniesieniu do państw EFTA: „Europejska Agencja Środowiska pomaga Urzędowi Nadzoru EFTA w jego pracach wyłącznie w odniesieniu do art. 18, art. 26 ust. 2–7, art. 29 ust. 5 lit. b), art. 37–39 i art. 41.”;

—

32013 R 0525: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13).

Mające zastosowanie przepisy tego rozporządzenia wyszczególniono poniżej i, do celów Porozumienia, odczytuje się je z uwzględnieniem następujących dostosowań:

(i)

zastosowanie mają wyłącznie następujące przepisy rozporządzenia:

—	art. 7, art. 19 ust. 1 i 3;

(ii)	art. 7 oraz art. 19 ust. 1 i 3 mają, do celów niniejszego ustępu, zastosowanie do państw EFTA wyłącznie w zakresie, w jakim odnoszą się one do wykonania rozporządzenia (UE) 2018/842;

—

32014 R 0749: rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 749/2014 z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie struktury, formatu, procesu przekazywania i przeglądu informacji zgłaszanych przez państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 203 z 11.7.2014, s. 23).

Mające zastosowanie przepisy tego rozporządzenia wyszczególniono poniżej i, do celów Porozumienia, odczytuje się je z uwzględnieniem następujących dostosowań:

(i)

zastosowanie mają wyłącznie następujące przepisy rozporządzenia:

—	art. 3–5, art. 7–10, art. 12–14, art. 16, art. 29, art. 32–34, art. 36–37 oraz załączniki I–VIII i tabela 2 w załączniku XVI;

(ii)	art. 3–5, art. 7–10, art. 12–14, art.16, art. 29, art. 32–34, art. 36–37 oraz załączniki I–VIII i tabela 2 w załączniku XVI mają, do celów niniejszego ustępu, zastosowanie do państw EFTA wyłącznie w zakresie, w jakim odnoszą się one do wykonania rozporządzenia (UE) 2018/842;

b)	na mocy art. 79 ust. 3 Porozumienia EOG do niniejszego ustępu stosuje się część VII (Postanowienia instytucjonalne) Porozumienia;

c)	do niniejszego ustępu stosuje się odpowiednio protokół 1 do Porozumienia EOG (Dostosowania horyzontalne);

odesłania do prawodawstwa Unii, aktów prawnych, zasad, polityk i środków w aktach i przepisach przywołanych lub zawartych w niniejszym ustępie mają zastosowanie w takim zakresie i w takiej formie, w jakich odnośne prawodawstwo, akty prawne, zasady, polityki i środki zostały uwzględnione w niniejszym Porozumieniu;

e)	Islandia i Norwegia w pełni uczestniczą w pracach Komitetu ds. Zmian Klimatu zgodnie z aktami i przepisami przywołanymi lub zawartymi w niniejszym ustępie, ale nie mają prawa głosu;

f)	jeżeli Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez państwa członkowskie zgodnie z aktami i przepisami przywołanymi lub zawartymi w niniejszym ustępie, konsultacje Komisji z ekspertami wyznaczonymi przez państwa EFTA odbywają się na tej samej zasadzie;

g)	Europejska Agencja Środowiska pomaga Urzędowi Nadzoru EFTA w jego pracach zgodnie z rozporządzeniami (UE) 2018/841 i (UE) 2018/842;

h)	niniejszego ustępu nie stosuje się do Liechtensteinu.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] lub z dniem następującym po dniu otrzymania przez Wspólny Komitet EOG ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG, w zależności od tego, który z tych terminów jest późniejszy (8).

Artykuł 3

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli

W imieniu Wspólnego Komitetu Eog

Przewodniczący

Sekretarze

Wspólnego Komitetu Eog

(1) Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 1.

(2) Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26.

(3) Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1.

(4) Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13.

(5) Dz.U. L 203 z 11.7.2014, s. 23.

(6) Dz.U. L 207 z 4.8.2015, s. 1.

(7) Dz.U. L 309 z 8.11.2012, s. 38.

(8) [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]

Deklaracja Islandii i Norwegii dotycząca planów krajowych powiązanych z decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr [niniejsza decyzja]

Islandia i Norwegia dobrowolnie opracują plany krajowe opisujące, w jaki sposób zamierzają wypełnić zobowiązania podjęte przez włączenie do protokołu 31 do Porozumienia EOG następujących aktów:

—

rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (rozporządzenie LULUCF) oraz

—

rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych osiąganych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań w dziedzinie klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (rozporządzenie w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego).

Do dnia 31 grudnia 2019 r. Islandia i Norwegia opracują swoje plany krajowe i udostępnią je państwom członkowskim UE, Komisji Europejskiej, Urzędowi Nadzoru EFTA oraz opinii publicznej.

Plany te będą zawierać następujące główne elementy:

—	streszczenie planu;

—	przegląd bieżącej krajowej polityki przeciwdziałania zmianie klimatu;

—	opis krajowego celu w zakresie wspólnego wysiłku redukcyjnego i zobowiązania LULUCF;

—	opis głównych bieżących i planowanych polityk i środków przewidzianych w celu osiągnięcia celu w zakresie wspólnego wysiłku redukcyjnego i zobowiązania LULUCF;

—	opis bieżących krajowych emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych oraz prognozy dotyczące celu w zakresie wspólnego wysiłku redukcyjnego i zobowiązania LULUCF w oparciu o już istniejące polityki i środki;

—

ocenę skutków planowanych polityk i środków krajowych mających na celu spełnienie zobowiązania w zakresie wspólnego wysiłku redukcyjnego i zobowiązania LULUCF, w porównaniu z prognozami opartymi na istniejących politykach i środkach oraz opisującą powiązania między istniejącymi i planowanymi politykami i środkami.

		ISSN 1977-0766
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		L 282

Wydanie polskie	Legislacja	Rocznik 62 4 listopada 2019

Spis treści		II Akty o charakterze nieustawodawczym	Strona
		ROZPORZĄDZENIA
	*	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1839 z dnia 31 października 2019 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1152 w odniesieniu do określania wartości CO2 WLTP dla niektórych kategorii nowych lekkich pojazdów użytkowych i sprawozdawczości w zakresie tych wartości oraz dostosowania danych wejściowych dla narzędzia korelacji ( 1 )	1
	*	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1840 z dnia 31 października 2019 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1153 w odniesieniu do sprawozdawczości w zakresie wartości CO2 WLTP dla niektórych kategorii nowych samochodów osobowych oraz dostosowania danych wejściowych dla narzędzia korelacji ( 1 )	9
	*	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1841 z dnia 31 października 2019 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę Vlees van het rood ras van West-Vlaanderen (ChNP)	15
	*	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1842 z dnia 31 października 2019 r. ustanawiające zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do dalszych ustaleń dotyczących dostosowań przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji ze względu na zmiany w poziomie działalności	20
		DECYZJE
	*	Decyzja Rady (UE) 2019/1843 z dnia 24 października 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami ( 1 )	25