(1)

Unijne dostawy niektórych produktów rybołówstwa zależą obecnie od przywozu z państw trzecich. W ciągu ostatnich 21 lat Unia stała się bardziej uzależniona od przywozu, aby zaspokoić zapotrzebowanie na produkty rybołówstwa. Aby nie powodować zagrożenia dla produkcji produktów rybołówstwa w Unii i zapewnić odpowiednią podaż dla unijnego przemysłu przetwórczego, należy obniżyć lub zawiesić należności celne przywozowe w przypadku szeregu produktów rybołówstwa w ramach kontyngentów taryfowych o odpowiedniej wielkości. W celu zapewnienia producentom unijnym równe warunki działania należy uwzględnić szczególną sytuację poszczególnych produktów rybołówstwa na rynku Unii.

(2)

Rozporządzeniem Rady (UE) 2015/2265 (1), zmienionym rozporządzeniem Rady (UE) 2016/1184 (2), otworzono autonomiczne unijne kontyngenty taryfowe na niektóre produkty rybołówstwa na lata 2016–2018 i określono sposób zarządzania tymi kontyngentami. Biorąc pod uwagę, że okres stosowania rozporządzenia (UE) 2015/2265 upływa z dniem 31 grudnia 2018 r., należy przyjąć nowe rozporządzenie ustanawiające kontyngenty taryfowe na lata 2019–2020.

(3)

Wszystkim unijnym importerom należy zapewnić równy i niezakłócony dostęp do kontyngentów taryfowych ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, a stawki określone dla tych kontyngentów należy stosować w sposób nieprzerwany w odniesieniu do całego przywozu odnośnych produktów rybołówstwa do wszystkich państw członkowskich, aż do wyczerpania kontyngentów taryfowych.

(4)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/2447 (3) ustanowiono system zarządzania kontyngentami taryfowymi, który odpowiada porządkowi chronologicznemu dat przyjęcia zgłoszeń celnych do dopuszczenia do obrotu. Komisja oraz państwa członkowskie powinny zarządzać kontyngentami taryfowymi, które otwarto niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z tym systemem.

(5)

Wszystkim zainteresowanym stronom należy zapewnić przejrzystość, przewidywalność i pewność prawa. Ponieważ kontyngenty taryfowe mają zapewnić odpowiednie dostawy dla unijnego przemysłu przetwórczego, zakwalifikowanie do objęcia kontyngentem powinno zależeć od minimalnej obróbki lub czynności.

(6)

Aby zapewnić skuteczność wspólnego zarządzanie kontyngentami taryfowymi, należy zezwolić państwom członkowskim na odejmowanie od kontyngentu taryfowego niezbędnych ilości odpowiadających ich faktycznemu przywozowi. Ponieważ ta metoda zarządzania wymaga ścisłej współpracy między państwami członkowskimi a Komisją, Komisja powinna mieć możliwość monitorowania tempa, w jakim kontyngenty taryfowe są wykorzystywane, i powinna informować o tym państwa członkowskie,

(1)

Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Francji o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Cidre de Bretagne”/„Cidre breton”, zarejestrowanego na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2446/2000 (2).

(2)

Proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała zatem wniosek o wprowadzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3).

(3)

Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę specyfikacji należy zatem zatwierdzić,

(1)

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 531/2012 od dnia 15 czerwca 2017 r. operatorzy krajowi nie powinni pobierać żadnych dopłat do krajowych cen detalicznych od klientów korzystających z roamingu w którymkolwiek państwie członkowskim za jakiekolwiek odebrane połączenie realizowane w roamingu regulowanym, jeżeli połączenia te mieszą się w granicach wyznaczonych przez „politykę uczciwego korzystania”.

(2)

Rozporządzenie (UE) nr 531/2012 ogranicza wysokość dopłat za odbieranie połączeń realizowanych w roamingu regulowanym do średniej ważonej maksymalnych stawek za zakończenie połączenia w sieci ruchomej w Unii.

(3)

W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2017/2311 (2) określono średnią ważoną maksymalnych stawek za zakończenie połączenia w sieci ruchomej w Unii, którą należy stosować w 2018 r. w oparciu o dane według stanu na dzień 1 lipca 2017 r.

(4)

Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej przekazał Komisji zaktualizowane informacje uzyskane od krajowych organów regulacyjnych państw członkowskich na temat określonej przez nie maksymalnej wysokości stawek za zakończenie połączenia w sieci ruchomej zgodnie z art. 7 i 16 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) oraz art. 13 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4) na każdym rynku krajowym za zakończenie połączenia głosowego na rynku hurtowym w poszczególnych sieciach ruchomych; oraz na temat łącznej liczby abonentów w państwach członkowskich.

(5)

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 531/2012 Komisja obliczyła średnią ważoną maksymalnych stawek za zakończenie połączenia w sieci ruchomej w Unii w następujący sposób: (i) maksymalna dopuszczona stawka za zakończenie połączenia w sieci ruchomej w danym państwie członkowskim została pomnożona przez liczbę abonentów w tym państwie członkowskim, (ii) wyniki dotyczące wszystkich państw członkowskich zostały zsumowane, a następnie (iii) uzyskana suma została podzielona przez łączną liczbę abonentów we wszystkich państwach członkowskich, w oparciu o dane według stanu na dzień 1 lipca 2018 r. W przypadku państw członkowskich spoza strefy euro zastosowano średni kurs wymiany z drugiego kwartału 2018 r. uzyskany z bazy danych Europejskiego Banku Centralnego.

(6)

Należy zatem zaktualizować wartość średniej ważonej maksymalnych stawek za zakończenie połączenia w sieci ruchomej w Unii określonej w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2017/2311.

(7)

Należy zatem uchylić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/2311.

(8)

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 531/2012 Komisja co roku dokonuje przeglądu średniej ważonej maksymalnych stawek za zakończenie połączenia w sieci ruchomej w Unii.

(9)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Łączności,

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

(2)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/2325 (2) dopuszczono stosowanie preparatów lecytyn w płynie, lecytyn hydrolizowanych i lecytyn odolejonych jako dodatków paszowych dla wszystkich gatunków zwierząt.

(3)

Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 wnioskodawca zaproponował zmianę warunków zezwolenia na stosowanie tych preparatów, przedkładając wniosek o dostosowanie specyfikacji lecytyn jako dodatków paszowych do specyfikacji lecytyn stosowanych jako dodatki do żywności i rozszerzenie zezwolenia o stosowanie rzepaku jako dodatkowego źródła lecytyn hydrolizowanych i lecytyn odolejonych. Do wniosku dołączono odnośne dane na jego poparcie. Komisja skierowała wniosek do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanego dalej „Urzędem”).

(4)

W opinii z dnia 12 czerwca 2018 r. (3) Urząd stwierdził, że wszystkie lecytyny o różnym pochodzeniu botanicznym i ich formy stosowane jako dodatek paszowy spełniają wymogi określone dla lecytyn jako dodatku do żywności, oraz że stosowanie rzepaku jako dodatkowego źródła lecytyn nie zmienia wcześniejszych wniosków, zgodnie z którymi lecytyny nie mają negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko oraz że są skuteczne jako emulgator. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Ocena zmian zaproponowanych w zezwoleniu dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/2325.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

(1)

Dyrektywą Komisji 2009/37/WE (2) włączono związki miedzi jako substancje czynne do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (3).

(2)

Substancje czynne włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG uznaje się za zatwierdzone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 i są one wymienione w części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (4).

(3)

Zatwierdzenie substancji czynnych związki miedzi, określonych w części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011, wygasa w dniu 31 stycznia 2019 r.

(4)

Wniosek o odnowienie zatwierdzenia związków miedzi złożono zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 844/2012 (5) w terminie określonym w tym artykule.

(5)

Wnioskodawca złożył dodatkową dokumentację wymaganą zgodnie z art. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 844/2012. Państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy stwierdziło, że wniosek jest kompletny.

(6)

Państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w porozumieniu z państwem członkowskim pełniącym rolę współsprawozdawcy przygotowało sprawozdanie z oceny dotyczącej odnowienia i w dniu 16 grudnia 2016 r. przedłożyło je Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) oraz Komisji.

(7)

Urząd przekazał sprawozdanie z oceny dotyczącej odnowienia wnioskodawcy i państwom członkowskim, dając im możliwość przedstawienia uwag, a otrzymane uwagi przekazał Komisji. Urząd podał również do wiadomości publicznej dodatkową dokumentację skróconą.

(8)

W dniu 20 grudnia 2017 r. Urząd przekazał Komisji wnioski (6) dotyczące tego, czy związki miedzi mają szanse spełnić kryteria zatwierdzenia przewidziane w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009. W dniu 25 maja 2018 r. Komisja przedstawiła projekt sprawozdania w sprawie odnowienia zatwierdzenia związków miedzi na forum Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz.

(9)

Wnioskodawcy umożliwiono przedstawienie uwag do projektu sprawozdania w sprawie odnowienia.

(10)

W odniesieniu do jednego lub większej liczby reprezentatywnych zastosowań co najmniej jednego środka dla każdego związku miedzi ustalono, że kryteria zatwierdzenia przewidziane w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 zostały spełnione. Należy zatem odnowić zatwierdzenie związków miedzi.

(11)

Ocena ryzyka dotycząca odnowienia zatwierdzenia związków miedzi opiera się na ograniczonej liczbie reprezentatywnych zastosowań, co jednak nie ogranicza zastosowań, w odniesieniu do których mogą zostać dopuszczone środki ochrony roślin zawierające związki miedzi. Należy zatem znieść ograniczenie polegające na stosowaniu tych substancji wyłącznie w charakterze fungicydu i bakteriocydu.

(12)

Komisja uważa jednak, że związki miedzi są substancjami kwalifikującymi się do zastąpienia zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009. Związki miedzi są substancjami trwałymi i toksycznymi zgodnie z, odpowiednio, pkt 3.7.2.1 i 3.7.2.3 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, zważywszy że okres półtrwania w glebie jest dłuższy niż 120 dni, a najwyższe stężenie, przy którym nie obserwuje się szkodliwych zmian w wyniku długotrwałego narażenia u organizmów wodnych, jest mniejsze niż 0,01 mg/l. Związki miedzi spełniają tym samym warunek określony w pkt 4 tiret drugie załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.

(13)

Należy zatem odnowić zatwierdzenie związków miedzi jako substancji kwalifikujących się do zastąpienia zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.

(14)

Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 w związku z jego art. 6 oraz w świetle aktualnej wiedzy naukowej i technicznej należy jednak uwzględnić pewne warunki i ograniczenia.

(15)

Należy w szczególności ograniczyć stosowanie środków ochrony roślin zawierających związki miedzi do maksymalnej dawki 28 kg miedzi na hektar w okresie 7 lat (tj. średnio 4 kg/ha/rok) w celu zminimalizowania potencjalnej akumulacji w glebie i narażenia organizmów niebędących przedmiotem zwalczania, przy jednoczesnym uwzględnieniu warunków agroklimatycznych występujących okresowo w państwach członkowskich, prowadzących do rozwoju chorób grzybowych. Przy udzielaniu zezwoleń na produkty państwa członkowskie powinny zwracać uwagę na określone kwestie i dążyć do minimalizacji dawek.

(16)

Należy również ograniczyć maksymalną zawartość niektórych zanieczyszczeń stanowiących zagrożenie toksykologiczne.

(17)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011.

(18)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/84 (7) przedłużono do dnia 31 stycznia 2019 r. termin wygaśnięcia zatwierdzenia związków miedzi, aby umożliwić zakończenie procesu odnowienia przed wygaśnięciem zatwierdzenia tych substancji. Jednak z uwagi na to, że decyzję w sprawie odnowienia podjęto przed upływem tego przedłużonego terminu, niniejsze rozporządzenie powinno się stosować od dnia 1 stycznia 2019 r.

(19)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

(1)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/2080 (3) otwarto sprzedaż odtłuszczonego mleka w proszku w drodze procedury przetargowej.

(2)

Na podstawie ofert otrzymanych w ramach dwudziestego dziewiątego częściowego zaproszenia do składania ofert należy ustalić minimalną cenę sprzedaży.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

(1)

Dyrektywa 64/432/EWG ma zastosowanie do handlu bydłem w Unii. Określono w niej warunki, zgodnie z którymi region państwa członkowskiego może być uznany za oficjalnie wolny od gruźlicy lub oficjalnie wolny od brucelozy w odniesieniu do stad bydła.

(2)

W rozdziale 2 załącznika I do decyzji Komisji 2003/467/WE (2) wymieniono regiony państw członkowskich uznane za oficjalnie wolne od gruźlicy w odniesieniu do stad bydła.

(3)

Włochy przedłożyły Komisji dokumentację wykazującą, że prowincja Frosinone w regionie Lacjum spełnia określone w dyrektywie 64/432/EWG warunki uzyskania statusu oficjalnie wolnej od gruźlicy w odniesieniu do stad bydła. W związku z powyższym prowincję tę należy wymienić w rozdziale 2 załącznika I do decyzji 2003/467/WE jako region oficjalnie wolny od gruźlicy w odniesieniu do stad bydła.

(4)

W rozdziale 2 załącznika II do decyzji 2003/467/WE wymieniono regiony państw członkowskich uznane za oficjalnie wolne od brucelozy w odniesieniu do stad bydła.

(5)

Włochy przedłożyły Komisji dokumentację wykazującą, że prowincja Rzym w regionie Lacjum spełnia określone w dyrektywie 64/432/EWG warunki uzyskania statusu oficjalnie wolnej od brucelozy w odniesieniu do stad bydła. Ponieważ wszystkim pozostałym prowincjom regionu Lacjum przyznano wcześniej status oficjalnie wolnych od brucelozy w odniesieniu do stad bydła, cały region Lacjum powinien zostać wymieniony w rozdziale 2 załącznika II do decyzji 2003/467/WE jako region oficjalnie wolny od brucelozy w odniesieniu do stad bydła.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki I i II do decyzji 2003/467/WE.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

(1)

W art. 7b i 7c dyrektywy 98/70/WE i załączniku IV do tej dyrektywy oraz w art. 17 i 18 dyrektywy 2009/28/WE i załączniku V do tej dyrektywy określono podobne kryteria zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do biopaliw i biopłynów oraz podobne procedury weryfikacji spełniania tych kryteriów przez biopaliwa i biopłyny.

(2)

W przypadku gdy biopaliwa i biopłyny mają zostać uwzględnione do celów, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. a), b) i c) dyrektywy 2009/28/WE, państwa członkowskie powinny zobowiązać podmioty gospodarcze do wykazania zgodności biopaliw i biopłynów z kryteriami zrównoważonego rozwoju określonymi w art. 17 ust. 2–5 tej dyrektywy.

(3)

Komisja może zdecydować, że dobrowolne krajowe lub międzynarodowe systemy ustanawiające normy dotyczące wytwarzania produktów biomasy zawierają dokładne dane wymagane do celów art. 17 ust. 2 dyrektywy 2009/28/WE lub wykazują, że partie biopaliw lub biopłynów spełniają kryteria zrównoważonego rozwoju określone w art. 17 ust. 3, 4 i 5 lub że nie zmodyfikowano ani nie usunięto żadnych materiałów w sposób zamierzony, tak by partia lub jej część mogły zostać objęte przepisami załącznika IX. W przypadku gdy podmiot gospodarczy przedstawia dowód lub dane uzyskane w ramach dobrowolnego systemu zatwierdzonego przez Komisję, państwo członkowskie nie powinno wymagać od dostawcy, w zakresie objętym decyzją zatwierdzającą, przedstawiania dalszych dowodów spełnienia kryteriów zrównoważonego rozwoju.

(4)

Wniosek o uznanie, że dobrowolny system „KZR INiG” wykazuje zgodność partii biopaliw z kryteriami zrównoważonego rozwoju ustanowionymi w dyrektywie 98/70/WE i w dyrektywie 2009/28/WE został przedłożony Komisji dnia 11 sierpnia 2017 r. System, zarejestrowany pod adresem ul. Lubicz 25A, 31-503 Kraków, obejmuje szeroki zakres surowców, w tym odpady i pozostałości, oraz cały łańcuch dowodowy.

(5)

W wyniku oceny dobrowolnego systemu „KZR INiG” Komisja uznała, że spełnia on w stopniu wystarczającym kryteria zrównoważonego rozwoju określone w dyrektywie 98/70/WE i dyrektywie 2009/28/WE oraz że zastosowano w nim metodykę bilansu masy zgodnie z wymogami określonymi w art. 7c ust. 1 dyrektywy 98/70/WE i art. 18 ust. 1 dyrektywy 2009/28/WE.

(6)

Ocena systemu „KZR INiG” wykazała, że spełnia on stosowne normy wiarygodności, przejrzystości i niezależności audytu, jak również wymogi dotyczące metodyki określone w załączniku IV do dyrektywy 98/70/WE i w załączniku V do dyrektywy 2009/28/WE.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Zrównoważonego Charakteru Biopaliw i Biopłynów,

a)

jeżeli jednoznacznie ustalono, że w systemie nie wdrożono elementów uznanych za istotne z perspektywy niniejszej decyzji lub jeżeli doszło do poważnego, strukturalnego naruszenia tych elementów;

b)

jeżeli w ramach systemu nie zostaną przedłożone Komisji sprawozdania roczne, zgodnie z art. 7c ust. 6 dyrektywy 98/70/WE i art. 18 ust. 6 dyrektywy 2009/28/WE;

c)

jeżeli system nie wdroży norm niezależnego audytu określonych w aktach wykonawczych, o których mowa w art. 7c ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 98/70/WE i art. 18 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2009/28/WE, lub ulepszeń innych elementów systemu uznanych za mające istotne znaczenie dla utrzymania ważności zatwierdzenia.

(1)

W dniu 17 marca 2014 r. właściwy organ oceniający z Francji otrzymał wniosek o zatwierdzenie mikroorganizmu Willaertia magna c2c maky do stosowania w charakterze substancji czynnej w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 11, czyli w środkach do konserwacji płynów chłodzących i środkach stosowanych w procesach technologicznych, opisanych w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

(2)

W dniu 15 marca 2017 r. właściwy organ oceniający z Francji przedłożył sprawozdanie z oceny wraz z wnioskami zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

(3)

W dniu 26 kwietnia 2018 r. Komitet ds. Produktów Biobójczych wydał opinię Europejskiej Agencji Chemikaliów, uwzględniając wnioski właściwego organu oceniającego (2).

(4)

Zgodnie z tą opinią nie można oczekiwać, że produkty biobójcze należące do grupy produktowej 11 i zawierające Willaertia magna c2c maky spełnią kryteria ustanowione w art. 19 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 528/2012. W szczególności w scenariuszach ocenionych w ramach oceny ryzyka dla zdrowia ludzi stwierdzono niedopuszczalne rodzaje ryzyka i nie można było określić bezpiecznego zastosowania. Ponadto nie została w dostateczny sposób wykazana naturalna skuteczność Willaertia magna c2c maky w zwalczaniu Legionella pneumophila.

(5)

Uwzględniając opinię Europejskiej Agencji Chemikaliów, Komisja uznaje, że nie należy zatwierdzać Willaertia magna c2c maky do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 11.

(6)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 ustanawia przepisy dotyczące kontroli wszystkich działań wchodzących w zakres wspólnej polityki rybołówstwa prowadzonych na terytorium państw członkowskich lub na wodach Unii bądź przez unijne statki rybackie lub też – bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa członkowskiego bandery – przez obywateli państw członkowskich, oraz stanowi w szczególności, iż państwa członkowskie zapewniają, aby kontrola, inspekcje i egzekwowanie przepisów prowadzono w sposób niedyskryminacyjny w odniesieniu do sektorów, statków lub osób, a także na podstawie zarządzania ryzykiem.

(2)

Zgodnie z art. 95 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 Komisja może, w porozumieniu z zainteresowanymi państwami członkowskimi, przyjmować indywidualne programy kontroli i inspekcji w odniesieniu do określonych rodzajów połowów i basenów morskich.

(3)

Indywidualne programy kontroli i inspekcji zostały przyjęte przez Komisję w odniesieniu do kilku basenów morskich i zostały zrealizowane przez państwa członkowskie w ramach wspólnych planów rozmieszczenia; Europejska Agencja Kontroli Rybołówstwa („EFCA”) zapewnia operacyjną koordynację działań inspekcyjnych w tym kontekście.

(4)

W niedawnej ocenie REFIT (2) Komisji stwierdzono, że indywidualne programy kontroli i inspekcji stanowią skuteczne i efektywne narzędzie służące poprawie współpracy i wymiany informacji między państwami członkowskimi.

(5)

Indywidualne programy kontroli i inspekcji ustanowione decyzjami wykonawczymi Komisji 2012/807/UE (3), 2013/328/UE (4) i 2013/305/UE (5) tracą ważność dnia 31 grudnia 2018 r. Programy takie powinny obowiązywać również po tej dacie, aby nadal wspierać współpracę i wymianę danych między państwami członkowskimi, a także propagować równe warunki działania w zakresie inspekcji i działań kontrolnych w całej Unii.

(6)

Aby uprościć przyjmowanie indywidualnych programów kontroli i inspekcji oraz zapewnić ich spójną realizację na szczeblu Unii, te indywidualne programy kontroli i inspekcji należy ująć w jednej decyzji. Należy dokonać przeglądu obowiązków sprawozdawczych państw członkowskich, aby dostosować te obowiązki do nowych wartości odniesienia i w miarę możliwości ograniczyć obciążenia administracyjne.

(7)

W celu zapewnienia spójności między basenami morskimi należy również zmienić indywidualny program kontroli i inspekcji ustanowiony decyzją wykonawczą Komisji 2014/156/UE (6), w tym wartości odniesienia i obowiązki sprawozdawcze.

(8)

Zgodnie z art. 95 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 indywidualne programy kontroli i inspekcji powinny określić zakres, cele i priorytety oraz wartości odniesienia dla działań inspekcyjnych.

(9)

Aby uwzględnić niedawno przyjęte unijne środki ochrony i zarządzania w dziedzinie rybołówstwa, należy poszerzyć zakres indywidualnych programów kontroli i inspekcji o niektóre dodatkowe stada i połowy. Należy również uwzględnić połowy rekreacyjne w odniesieniu do stad objętych unijnymi środkami ochrony oraz połowy zarządzane przez regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem. Należy również dostosować priorytety indywidualnych programów kontroli i inspekcji do priorytetów wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności w odniesieniu do realizacji obowiązku wyładunku.

(10)

Niniejsza decyzja powinna zatem obejmować określone połowy w Morzu Bałtyckim, Morzu Północnym, wodach zachodnich północno-wschodniego Atlantyku, wschodnim Atlantyku, Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym.

(11)

Art. 95 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 stanowi, iż wartości odniesienia określone w indywidualnym programie kontroli i inspekcji w odniesieniu do działań inspekcyjnych należy ustalić na podstawie zarządzania ryzykiem. W tym celu, a także aby zapewnić spójne podejście do kontroli i inspekcji w obrębie basenu morskiego oraz równe warunki działania dla połowów różnych państw członkowskich, należy stosować zharmonizowaną metodykę oceny ryzyka. Państwa członkowskie powinny ustanowić zharmonizowaną metodykę we współpracy z EFCA; metodyka ta powinna opierać się na prawdopodobnym ryzyku nieprzestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa.

(12)

Państwa członkowskie powinny przekazywać EFCA wyniki swojej oceny ryzyka. EFCA powinna wykorzystywać te informacje przy koordynowaniu oceny ryzyka na szczeblu regionalnym.

(13)

EFCA powinna ustanowić regionalną strategię zarządzania ryzykiem, która będzie realizowana za pomocą wspólnego planu rozmieszczenia określonego w art. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 768/2005 (7).

(14)

Zgodnie z art. 95 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 państwa członkowskie powinny przyjmować niezbędne środki mające na celu zapewnienie realizacji indywidualnych programów kontroli i inspekcji, w szczególności w odniesieniu do wymaganych zasobów ludzkich i materialnych oraz do okresów i obszarów, w których mają one zostać zastosowane.

(15)

Wspólne działania inspekcyjne i nadzorcze między zainteresowanymi państwami członkowskimi należy, w stosownych przypadkach, realizować zgodnie ze wspólnymi planami rozmieszczenia ustanowionymi przez EFCA, tak aby przyczyniały się one do ujednolicenia praktyk w zakresie kontroli, inspekcji i nadzoru oraz do koordynacji działań kontrolnych, inspekcyjnych i nadzorczych między właściwymi organami tych państw członkowskich.

(16)

Docelowe wartości odniesienia określające intensywność działań kontrolnych i inspekcyjnych należy ustalić dla statków rybackich w segmentach floty o wysokim i bardzo wysokim ryzyku we wszystkich zainteresowanych państwach członkowskich. Wszystkie docelowe wartości odniesienia należy oceniać z uwzględnieniem dorocznej oceny przeprowadzonej przez państwa członkowskie. Państwa członkowskie powinny być uprawnione do stosowania alternatywnych docelowych wartości odniesienia wyrażonych jako poprawa poziomu przestrzegania przepisów.

(17)

W celu realizacji indywidualnych programów kontroli i inspekcji, wspólnych planów rozmieszczenia oraz wspólnych działań w zakresie inspekcji i nadzoru konieczna jest wymiana informacji między właściwymi organami państw członkowskich oraz z EFCA w odniesieniu do danych z systemu monitorowania statków, danych z systemu elektronicznego raportowania (obejmujących raporty z działalności połowowej, uprzednie powiadomienia, deklaracje wyładunkowe i przeładunkowe oraz dokumenty sprzedaży) oraz danych dotyczących inspekcji i nadzoru, w tym sprawozdań z inspekcji, obserwacji i w sprawie naruszeń przepisów, jak również przetwarzanie danych osobowych. W każdym przypadku i na każdym poziomie należy zapewnić przestrzeganie obowiązków dotyczących ochrony danych osobowych określonych w rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (8) i (UE) 2018/1725 (9) oraz, w stosownych przypadkach, przestrzeganie przepisów państw członkowskich transponujących dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (10).

(18)

Dane osobowe przetwarzane w celu realizacji indywidualnych programów kontroli i inspekcji nie powinny być przechowywane przez okres dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten umożliwi właściwym organom państw członkowskich i EFCA wypełnienie obowiązków związanych z działaniami następczymi, sprawozdawczością i oceną indywidualnych programów kontroli i inspekcji. Jeżeli chodzi o dane niezbędne do przeprowadzenia działań następczych w związku z inspekcjami, takich jak postępowania wyjaśniające, postępowania w sprawie naruszenia przepisów, postępowania sądowe lub administracyjne, konieczny jest określony, dłuższy okres przechowywania wynoszący dwadzieścia lat ze względu na czas trwania takich postępowań oraz konieczność korzystania z tych danych do zakończenia takich postępowań. Ponadto, jeżeli dane są wykorzystywane do celów naukowych i na potrzeby doradztwa naukowego, okres przechowywania danych należy przedłużyć, aby umożliwić długoterminowe monitorowanie naukowe i ocenę żywych zasobów morza.

(19)

Państwa członkowskie powinny opracować i przesyłać Komisji sprawozdania roczne z realizacji indywidualnych programów kontroli i inspekcji. Komisja powinna wykorzystać te sprawozdania do oceny realizacji indywidualnych programów kontroli i inspekcji oraz do oceny ich adekwatności i skuteczności. Taka ocena może stanowić podstawę przeglądu indywidualnych programów inspekcji i kontroli.

(20)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,

a)

działalność połowową w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 w obszarach wymienionych w załącznikach I–V do niniejszej decyzji („dane obszary”);

b)

działalność związaną z połowami, w tym ważenie, przetwarzanie, wprowadzanie do obrotu, przewożenie i przechowywanie produktów rybołówstwa;

c)

przywóz i przywóz pośredni zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008 (12) w odniesieniu do połowów objętych załącznikiem I;

d)

wywóz i powrotny wywóz zgodnie z art. 2 ust. 13 i 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008 w odniesieniu do połowów objętych załącznikiem I;

e)

połowy rekreacyjne określone w art. 4 pkt 28 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, jeżeli są objęte unijnymi środkami ochrony i są wyszczególnione w odpowiednim załączniku;

f)

środki nadzwyczajne zgodnie z art. 108 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 oraz środki Komisji w przypadku poważnego zagrożenia dla żywych zasobów morza zgodnie z art. 12 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

(1)

Zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. e) Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej (zwanej dalej „konwencją”) Komisja Mieszana ustanowiona tą konwencją może uchwalać, w drodze decyzji, zaproszenia wystosowywane do krajów trzecich w celu ich przystąpienia do tej konwencji zgodnie z art. 15a.

(2)

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) wyraziło wolę przystąpienia do konwencji jako odrębna umawiająca się strona od dnia, w którym konwencja przestanie być stosowana wobec Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

(3)

Przepływ towarów z i do Zjednoczonego Królestwa zostałby ułatwiony poprzez wspólną procedurę tranzytową dla towarów przemieszczanych między Zjednoczonym Królestwem a Unią Europejską, Republiką Islandii, byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, Królestwem Norwegii, Republiką Serbii, Konfederacją Szwajcarską i Republiką Turcji.

(4)

W celu wprowadzenia takiego ułatwienia należy zaprosić Zjednoczone Królestwo do przystąpienia do konwencji.

(5)

Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji powinno być skuteczne dopiero od dnia, w którym państwo to przestanie być objęte konwencją jako państwo członkowskie Unii Europejskiej, albo – jeżeli Unia Europejska i Zjednoczone Królestwo uzgodnią przejściowe uregulowania, na mocy których konwencje byłyby stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa i w tym państwie – od dnia, w którym te uregulowania przejściowe przestaną obowiązywać,

(1)

Zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. a) Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej (zwanej dalej „konwencją”) Komisja Mieszana ustanowiona na mocy tej konwencji ma przyjmować w drodze decyzji zmiany w załącznikach do konwencji.

(2)

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (zwane dalej „Zjednoczonym Królestwem”) wyraziło wolę przystąpienia do konwencji jako odrębna umawiająca się strona i ma zostać zaproszone przez Radę, pełniącą funkcję depozytariusza konwencji, zgodnie z konwencją.

(3)

W związku z tym należy zmienić formularze zabezpieczeń, przedstawione jako wzory w niektórych dodatkach do załącznika III do konwencji aby usunąć odniesienia do Zjednoczonego Królestwo jako państwa członkowskiego Unii i dodać odniesienia do Zjednoczonego Królestwa jako państwa wspólnego tranzytu.

(4)

Aby umożliwić skuteczne stosowanie formularzy zabezpieczeń drukowanych zgodnie z kryteriami obowiązującymi przed datą przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji jako odrębnej umawiającej się strony, należy ustanowić okres przejściowy, w którym formularze te – z pewnymi dostosowaniami – będą mogły być nadal stosowane.

(5)

Wejście w życie niniejszej decyzji powinno być uwarunkowane przystąpieniem Zjednoczonego Królestwa do konwencji jako odrębnej umawiającej się strony i powiązane z datą faktycznego przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić Konwencję,

(1)

Zgodnie z art. 11 ust. 3 Konwencji o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym (zwana dalej „konwencją”) Komisja Mieszana ustanowiona tą konwencją ma przyjąć, w drodze decyzji, zaproszenia wystosowywane do krajów trzecich w celu ich przystąpienia do tej konwencji.

(2)

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) wyraziło wolę przystąpienia do konwencji jako odrębna umawiająca się strona od dnia, w którym konwencja przestanie być stosowana wobec Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.

(3)

Wymiana towarowa ze Zjednoczonym Królestwem zostałaby ułatwiona przez uproszczenie formalności związanych z handlem między Zjednoczonym Królestwem a Unią Europejską, Republiką Islandii, byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, Królestwem Norwegii, Republiką Serbii, Konfederacją Szwajcarską i Republiką Turcji.

(4)

W celu wprowadzenia takiego ułatwienia należy zaprosić Zjednoczone Królestwo do przystąpienia do konwencji.

(5)

Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji powinno być skuteczne dopiero od dnia, w którym państwo to przestanie być objęte konwencją jako państwo członkowskie Unii Europejskiej, albo – jeżeli Unia Europejska i Zjednoczone Królestwo uzgodnią przejściowe uregulowania, na mocy których konwencje byłyby stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa i w tym państwie – od dnia, w którym te uregulowania przejściowe przestaną obowiązywać,