(1)

Między dniem 1 grudnia 2016 r. a dniem 30 czerwca 2017 r. Francja potwierdziła i zgłosiła liczne przypadki wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5. Ogółem we Francji potwierdzono 486 ognisk. Do dotkniętych gatunków należą: kaczki, gęsi, indyki, perliczki, przepiórki oraz Gallus domesticus (pisklęta, kurczęta, kogutki, kapłony, pulardy, młode kury i kury nioski).

(2)

Francja niezwłocznie i skutecznie wprowadziła wszelkie niezbędne środki w zakresie zdrowia zwierząt i środki weterynaryjne wymagane zgodnie z dyrektywą Rady 2005/94/WE (2).

(3)

W szczególności Francja wprowadziła środki kontroli, monitorowania i zapobiegania oraz ustanowiła obszary zapowietrzone i zagrożone („obszary objęte ograniczeniami”) zgodnie z decyzjami wykonawczymi Komisji (UE) 2017/247 (3), (UE) 2017/417 (4), (UE) 2017/554 (5), (UE) 2017/696 (6), (UE) 2017/780 (7) i (UE) 2017/1139 (8). W celu opanowania rozprzestrzeniania się choroby i zapobiegania jej Francja wprowadziła dwa rodzaje środków; jedne polegały na: ograniczeniach przemieszczania ptaków, zakazie umieszczania ptactwa w gospodarstwach położonych na obszarach objętych ograniczeniami ustanowionych po wystąpieniu ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5 i przedłużaniu okresów likwidacji w tych gospodarstwach, a drugie na dalszym przedłużeniu do dnia 28 maja 2017 r. okresów likwidacji i zakazu umieszczania ptactwa w gospodarstwach prowadzących chów kaczek i gęsi, położonych w dniu 31 marca 2017 r. na obszarach objętych ograniczeniami.

(4)

Stosując te środki, Francja zapobiegła dalszemu rozprzestrzenianiu się choroby. Unijne i krajowe środki w zakresie zdrowia zwierząt i środki weterynaryjne były stosowane do dnia 29 września 2017 r. we wszystkich odnośnych gospodarstwach rolnych.

(5)

Francja poinformowała Komisję, że niezbędne środki w zakresie zdrowia i środki weterynaryjne zastosowane w celu powstrzymania i zwalczenia choroby miały negatywne skutki dla bardzo wielu podmiotów i że podmioty te poniosły straty w dochodach, które nie kwalifikują się do wkładu finansowego Unii na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 652/2014 (9).

(6)

W dniach 12 kwietnia, 3 sierpnia i 13 listopada 2017 r. Komisja otrzymała od władz Francji formalne wnioski o częściowe sfinansowanie niektórych środków nadzwyczajnych na podstawie art. 220 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

(7)

W wyniku zastosowania środków w zakresie zdrowia zwierząt i środków weterynaryjnych przedłużono okresy likwidacji w gospodarstwach, zabroniono umieszczania ptactwa i ograniczono przemieszczanie w gospodarstwach utrzymujących wszelkiego rodzaju drób położonych na obszarach objętych ograniczeniami, ustanowionych w następstwie pojawienia się ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5. Dotyczy to następujących gatunków: kaczki, gęsi, indyki, perliczki, przepiórki oraz Gallus domesticus (pisklęta, kurczęta, kogutki, kapłony, pulardy, młode kury i kury nioski). Doprowadziło to do strat w produkcji drobiu w tych gospodarstwach. Należy zatem zrekompensować te straty.

(8)

W wyniku zastosowania środków w zakresie zdrowia zwierząt i środków weterynaryjnych do dnia 28 maja 2017 r. zabronione było umieszczanie kaczek i gęsi we wszystkich gospodarstwach położonych na obszarach objętych ograniczeniami. Doprowadziło to do strat w produkcji mięsa drobiowego w tych gospodarstwach utrzymujących kaczki i gęsi. Należy zatem zrekompensować te straty.

(9)

Zgodnie z art. 220 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 Unia jest zobowiązana do zapewnienia częściowego finansowania nadzwyczajnych środków wspierania rynku odpowiadającego 50 % wydatków poniesionych przez Francję. Komisja powinna ustalić maksymalne ilości kwalifikujące się do finansowania w odniesieniu do każdego nadzwyczajnego środka wspierania rynku po rozpatrzeniu wniosku przedłożonego przez Francję.

(10)

Aby uniknąć ryzyka nadmiernej rekompensaty, należy określić ryczałtową kwotę częściowego finansowania na podstawie badań techniczno-ekonomicznych lub dokumentów księgowych; kwotę tę należy ustalić na odpowiednim poziomie w odniesieniu do każdego zwierzęcia i każdego produktu w zależności od kategorii produkowanych zwierząt pod względem gatunku, ale także pod względem metody produkcji, mianowicie produkcja standardowa, chów na wolnym wybiegu, produkcja certyfikowana zgodnie z systemem krajowym, produkcja certyfikowana w ramach systemu produkcji Label Rouge, produkcja objęta chronionym oznaczeniem geograficznym (ChOG), i wreszcie pod względem długości łańcucha dostaw, tj. długi łańcuch dostaw w przypadku producentów drobiu, którzy produkują wyłącznie żywe zwierzęta, krótki łańcuch dostaw w przypadku producentów drobiu, którzy produkują żywe zwierzęta i sami przetwarzają je na produkty przetworzone.

(11)

W celu uniknięcia ryzyka podwójnego finansowania poniesione straty nie mogą być stratami już zrekompensowanymi w ramach pomocy państwa lub ubezpieczenia, a częściowe finansowanie przez Unię na podstawie niniejszego rozporządzenia powinno być ograniczone do kwalifikujących się zwierząt i produktów, w odniesieniu do których nie otrzymano wkładu finansowego Unii na podstawie rozporządzenia (UE) nr 652/2014.

(12)

Zakres i czas obowiązywania nadzwyczajnych środków wspierania rynku przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu należy ograniczyć do tego, co jest absolutnie niezbędne do wsparcia rynku. W szczególności nadzwyczajne środki wspierania rynku powinny mieć zastosowanie wyłącznie do produkcji mięsa drobiowego w gospodarstwach położonych w obszarach objętych ograniczeniami i w okresie obowiązywania środków w zakresie zdrowia zwierząt i środków weterynaryjnych ustanowionych w przepisach Unii i Francji w odniesieniu do 486 ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków, potwierdzonych między dniem 1 grudnia 2016 r. a dniem 30 czerwca 2017 r., oraz obszarami objętymi ograniczeniami w dniu 31 marca 2017.

(13)

W celu zapewnienia elastyczności w przypadku różnicy między liczbą zwierząt niewyprodukowanych i kwalifikujących się do rekompensaty a maksymalnymi wartościami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, które oparto na szacunkach, w granicach określonych limitów rekompensata może zostać dostosowana, o ile przestrzegana jest maksymalna kwota wydatków współfinansowanych przez Unię.

(14)

W celu zapewnienia należytego zarządzania budżetem na te nadzwyczajne środki wspierania rynku jedynie płatności dokonane przez Francję na rzecz beneficjentów najpóźniej do dnia 30 września 2018 r. powinny kwalifikować się do częściowego finansowania przez Unię. Nie stosuje się art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 (10).

(15)

Aby zagwarantować kwalifikowalność i prawidłowość płatności, Francja powinna przeprowadzić kontrole ex ante.

(16)

Aby umożliwić Unii przeprowadzenie kontroli finansowej, Francja powinna przekazać Komisji rozliczenie płatności.

(17)

W celu zapewnienia natychmiastowego wdrożenia przez Francję środków określonych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(18)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

a)

w okresie stosowania środków w zakresie zdrowia zwierząt i środków weterynaryjnych, o których mowa w przepisach Unii i Francji wymienionych w załączniku; oraz

b)

w odniesieniu do tych gospodarstw drobiarskich, w których zastosowano środki w zakresie stanu zdrowia zwierząt i środki weterynaryjne, i które znajdują się na obszarach, o których mowa w przepisach Unii i Francji wymienionych w załączniku („obszarach objętych ograniczeniami”); oraz

c)

jeśli zostały wypłacone beneficjentowi przez Francję najpóźniej do dnia 30 września 2018 r. Art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 907/2014 nie ma zastosowania; oraz

d)

jeżeli w okresie, o którym mowa w lit. a), na zwierzę lub produkt nie przyznano żadnej rekompensaty z tytułu pomocy państwa ani ubezpieczenia, i w odniesieniu do którego nie otrzymano wkładu finansowego Unii na mocy rozporządzenia (UE) nr 652/2014.

a)

kwalifikowalność wnioskodawcy składającego wniosek o przyznanie wsparcia;

b)

w odniesieniu do każdego kwalifikującego się wnioskodawcy: kwalifikowalność, ilość i wartość faktycznie poniesionych strat w produkcji;

c)

czy żaden z kwalifikujących się wnioskodawców nie otrzymał finansowania z innych źródeł w celu zrekompensowania strat, o których mowa w art. 2.

(1)

Umowa o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony (1) (zwana dalej „umową”), została podpisana w Brukseli w dniu 5 października 2016 r. i jest tymczasowo stosowana od dnia 12 stycznia 2017 r.

(2)

Art. 53 ust. 1 umowy ustanawia Wspólny Komitet w celu ułatwienia wdrażania umowy (zwany dalej „Wspólnym Komitetem”).

(3)

Art. 53 ust. 4 umowy stanowi, że Wspólny Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny oraz że może tworzyć podkomitety i grupy robocze w celu zbadania konkretnych kwestii.

(4)

Art. 53 ust. 5 umowy stanowi, że Strony wspólnie przewodniczą Wspólnemu Komitetowi.

(5)

Aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy, należy jak najszybciej przyjąć regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu oraz zakres uprawnień podkomitetów i grup roboczych.

(6)

Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu powinno zatem być oparte na dołączonych projektach decyzji Wspólnego Komitetu,