(1)

W rozporządzeniu (UE) nr 1380/2013 wprowadzono obowiązek wyładunku wszystkich połowów gatunków podlegających limitom połowowym, a na Morzu Śródziemnym również połowów określonych gatunków podlegających minimalnym rozmiarom („obowiązek wyładunku”). Artykuł 15 ust. 1 tego rozporządzenia obejmuje działalność połowową prowadzoną na wodach Unii lub przez unijne statki rybackie poza wodami Unii na wodach nieznajdujących się pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją państw trzecich.

(2)

Rozporządzenie (WE) nr 1386/2007 (2) ustanawia środki ochrony zasobów i jej egzekwowania mające zastosowanie na obszarze podlegającym regulacji Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO) (3), do której Unia przystąpiła w 1978 r. Niektóre środki NAFO dotyczące ochrony zasobów i jej egzekwowania (NCEM) ustanawiają obowiązek dokonywania odrzutów połowów w odniesieniu do połowów i przyłowów określonych gatunków, do których obowiązek wyładunku powinien mieć zastosowanie.

(3)

Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 uprawnia Komisję do przyjmowania aktów delegowanych do celów wprowadzenia zobowiązań międzynarodowych do prawa Unii, w tym, w szczególności, odstępstw od obowiązku wyładunku.

(4)

W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/98 (4) przewiduje się odstępstwa od obowiązku wyładunku, stosowane od dnia 1 stycznia 2015 r. w odniesieniu do połowów i przyłowów gromadnika, które należy odrzucić zgodnie z NCEM.

(5)

Najpóźniej od dnia 1 stycznia 2017 r. obowiązek wyładunku będzie mieć zastosowanie do kolejnych gatunków określających połowy, w tym gatunków złowionych na obszarze podlegającym regulacji NAFO.

(6)

Zgodnie z art. 5 NCEM niektóre stada złowione na obszarze podlegającym regulacji NAFO są objęte limitami połowowymi, z wyjątkiem stada krewetki północnej w rejonie NAFO 3M, w którym zarządzanie odbywa się przez przydział nakładu połowowego.

(7)

W art. 6 NCEM ustanawia się limity zatrzymywania przyłowów na burcie w odniesieniu do stad objętych limitami połowowymi lub ograniczeniami nakładu połowowego, gdy stada te są poławiane jako przyłów podczas innych połowów. Artykuł 6 ust. 3 lit. d) NCEM, jak określono w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1386/2007, stanowi, że w przypadku gdy obowiązuje zakaz połowów, zatrzymywanie na burcie gatunków sklasyfikowanych jako przyłów jest ograniczone do maksymalnie 1 250 kg lub 5 %, w zależności od tego, która wartość jest większa.

(8)

Ponadto art. 14 NCEM, jak określono w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1386/2007, stanowi, że w przypadku żadnego statku nie zatrzymuje się na burcie ryb mniejszych niż ryby o mającym zastosowanie rozmiarze minimalnym oraz że takie ryby są niezwłocznie wyrzucane z powrotem do morza.

(9)

W załączniku I.A NCEM określa się roczną tabelę kwot dla wszystkich stad NAFO podlegających limitom połowowym.

(10)

Artykuły 5, 6 i 14 NCEM łącznie wprowadzają obowiązek dokonywania odrzutów połowów, których ilości przekraczają ustalone limity połowowe lub limity przyłowów. W odniesieniu do unijnych statków rybackich prowadzących połowy na obszarze podlegającym regulacji NAFO dotyczy to następujących połowów NAFO: dorsza (w rejonach 2J3KL, 3M, 3NO), szkarłacicy w rejonach 3L i 3NO), niegładzicy (w rejonach 3M i 3LNO), kalmara illeksa (w podobszarach 3 i 4), żółcicy (w rejonach 3LNO), halibuta niebieskiego (w rejonach 3LMNO), rajowatych (w rejonach 3LNO), karmazyna (w rejonach 3LN, 3M, 3O oraz w podobszarze 2, rejony 1F i 3K), widlaka bostońskiego (w rejonach 3O) i krewetki północnej (w rejonach 3LNO). Aby zapewnić przestrzeganie przez Unię jej międzynarodowych zobowiązań i zagwarantować rybakom pewność prawa, konieczne jest wyjaśnienie sytuacji, w których obowiązek wyładunku nie ma zastosowania.

(11)

Należy poprawić wyznaczanie obszaru NAFO, do którego mają mieć zastosowanie środki przewidziane w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/98, zastępując termin „obszar objęty konwencją NAFO” przez „obszar podlegający regulacji NAFO” w tym rozporządzeniu.

(12)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie delegowane (UE) 2015/98.

(13)

W świetle ram czasowych ustanowionych w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie natychmiast po jego opublikowaniu,

1.

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

2.

rozdział III rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/98 otrzymuje brzmienie:

(1)

Chorwacja przystąpiła do Unii Europejskiej z dniem 1 lipca 2013 r.

(2)

W związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w dniu 1 lipca 2013 r., Chorwacja zwróciła się o włączenie jej krajowego wykazu uznanych odmian winorośli do wykazu odmian winorośli, które zawierają oznaczenie geograficzne i mogą pojawiać się na etykiecie wina, określonego w załączniku II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 (2), a który obecnie jest określony w załączniku XV do rozporządzenia Komisji (WE) nr 607/2009 (3). Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) Komisja zawiadomiła Chorwację, że krajowy wykaz odmian nie musi zostać zatwierdzony na szczeblu UE, a każde państwo członkowskie podejmuje decyzje w sprawie swego wykazu. Komisja poinformowała też Chorwację, że zgodnie z praktyką stosowaną podczas wcześniejszych przystąpień, w szczególności zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1429/2004 (5) zmieniającym załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 753/2002, włączenie nazw chorwackich odmian winorośli do wykazu w załączniku XV do rozporządzenia (WE) nr 607/2009 zostanie przeprowadzone po przystąpieniu. Na podstawie tych informacji Chorwacja wycofała ten wniosek ze swego stanowiska negocjacyjnego.

(3)

Załącznik XV do rozporządzenia (WE) nr 607/2009 zmieniono rozporządzeniem Komisji (UE) nr 753/2013 (6) w celu uwzględnienia w szczególności nazw odmian winorośli używanych tradycyjnie przy wprowadzaniu do obrotu win wyprodukowanych na terytorium Chorwacji, które zawierają chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne UE lub składają się z ChNP lub ChOG, tak aby mogły one nadal figurować na etykietach win chorwackich objętych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym. Z uwagi na delikatny charakter tej kwestii dla Słowenii nazwy odmiany winorośli „Teran”, homonimicznej w stosunku do słoweńskiej chronionej nazwy pochodzenia „Teran” (PDO-SI-A1581), nie włączono do tego rozporządzenia w oczekiwaniu na wynik negocjacji stanowiska między Chorwacją a Słowenią.

(4)

Chorwacja zawężyła swój początkowy wniosek do używania nazwy odmiany winorośli „Teran” w odniesieniu do win objętych chronioną nazwą pochodzenia „Hrvatska Istra” (PDO-HR-A1652). Mimo ograniczenia obszaru geograficznego objętego wnioskowanym zezwoleniem i usilnych starań Komisji nie udało się doprowadzić do kompromisu między Chorwacją a Słowenią.

(5)

Wobec braku wspólnego stanowiska mimo wysiłków Komisji, zmierzających do zbliżenia stanowisk Chorwacji i Słowenii, po sprawdzeniu informacji, jakimi dysponuje Komisja w zakresie obecnej praktyki etykietowania w odniesieniu do odmiany winorośli „Teran”, należy wpisać nazwę tej odmiany w części A załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 607/2009 w związku z chronioną nazwą pochodzenia „Hrvatska Istra”.

(6)

Tymczasem biorąc pod uwagę zastrzeżenia wyrażone przez Słowenię i dotyczące potencjalnego ryzyka wprowadzenia konsumenta w błąd oraz w celu znalezienia rozwiązania zadowalającego dla wszystkich zainteresowanych producentów przy wsparciu ze strony zainteresowanych państw członkowskich, Komisja uważa za stosowne określenie warunków, po spełnieniu których nazwa odmiany „Teran” może widnieć na etykiecie produktów korzystających ze wspomnianej nazwy pochodzenia, uwzględniając przy tym wymogi, jakie sama Chorwacja zamierza nałożyć na swoich producentów.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 607/2009.

(8)

Włączenie Chorwacji do części A załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 607/2009 w odniesieniu do używania nazwy odmiany winorośli „Teran” powinno wejść w życie z dniem jej przystąpienia, w dniu 1 lipca 2013 r., ponieważ wniosek Chorwacji został złożony przed tą datą; tradycyjne stosowanie nazwy „Teran” jako nazwy odmiany winorośli przy wprowadzaniu do obrotu wina produkowanego na terytorium Chorwacji było w chwili przystąpienia tego państwa obowiązującą praktyką, a przyjęcie niniejszego rozporządzenia zostało opóźnione w oczekiwaniu na znalezienie rozwiązania w drodze negocjacji. Z tych samych powodów należy ustanowić przepisy przejściowe dotyczące win wyprodukowanych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia,

(1)

Art. 10 ust. 10 dyrektywy 2014/53/UE stanowi, że w przypadku ograniczeń w oddawaniu do użytku lub wymagań dotyczących konieczności uzyskania zezwolenia na używanie urządzenia informacje dostępne na opakowaniu muszą umożliwiać określenie państw członkowskich lub obszaru geograficznego w obrębie danego państwa członkowskiego, w których istnieją ograniczenia w oddawaniu do użytku lub obowiązują wymagania dotyczące konieczności uzyskania zezwolenia na używanie urządzenia, przy czym informacje te powinny być podane w instrukcjach towarzyszących urządzeniom radiowym.

(2)

Zgodnie z art. 10 ust. 10 dyrektywy 2014/53/UE Komisja może przyjąć akty wykonawcze określające sposób podawania informacji, o których mowa w art. 10 ust. 10.

(3)

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 45 ust. 2 dyrektywy 2014/53/UE.

(4)

Środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Oceny Zgodności Telekomunikacyjnej i Nadzoru Rynku, utworzonego zgodnie z art. 45 dyrektywy 2014/53/UE,

(1)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/2080 (3) otwarto sprzedaż odtłuszczonego mleka w proszku w drodze procedury przetargowej.

(2)

Na podstawie ofert otrzymanych w ramach jedenastego częściowego zaproszenia do składania ofert nie należy ustalać minimalnej ceny sprzedaży.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

(1)

Zgodnie z art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania stosownych decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (zwanego dalej „dowódcą sił UE”).

(2)

W dniu 21 lutego 2017 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2017/321 (2) w sprawie mianowania wiceadmirała Rafaela FERNÁNDEZA-PINTADO MUÑOZA-ROJASA dowódcą sił UE.

(3)

Dowódca operacji UE zalecił mianowanie z dniem 27 lipca 2017 r. wiceadmirała Fabia GREGORIEGO nowym dowódcą sił UE na miejsce wiceadmirała Rafaela FERNÁNDEZA-PINTADO MUÑOZA-ROJASA.

(4)

W dniu 27 czerwca 2017 r. Komitet Wojskowy UE poparł to zalecenie.

(5)

Należy w związku z tym uchylić decyzję (WPZiB) 2017/321.

(6)

Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne,

(1)

W przypadku gdy norma zharmonizowana, do której odniesienie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, obejmuje co najmniej jeden element celów związanych z bezpieczeństwem określonych w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/35/UE (2), sprzęt elektryczny, przewidziany do stosowania w określonych granicach napięcia i zbudowany zgodnie z tą normą, uważa się za zgodny z odpowiednimi elementami wspomnianych celów związanych z bezpieczeństwem.

(2)

W czerwcu 2014 r. Niemcy, a w lipcu 2014 r. Norwegia zgłosiły formalne zastrzeżenie w odniesieniu do normy EN 60335-2-9:2003 „Elektryczny sprzęt do użytku domowego i podobnego – Bezpieczeństwo użytkowania – Część 2–9: Wymagania szczegółowe dotyczące opiekaczy i podobnego przenośnego sprzętu”, ostatnio zmienionej zmianą A13:2010.

(3)

W formalnych zastrzeżeniach Niemiec i Norwegii stwierdzono, że sekcja 11 normy („Nagrzewanie”) zawiera niewystarczające przepisy dotyczące wartości granicznych temperatury dla powierzchni dostępnych, które nie są powierzchniami funkcyjnymi. W szczególności w normie dopuszczono szereg wyjątków od wartości granicznych temperatury, zezwalając producentowi – w zależności od wielkości, konstrukcji lub powierzchni sprzętu – na podwojenie tych wartości lub też niezastosowanie się do nich oraz wymagając co najwyżej umieszczenia ostrzeżenia lub stosownej etykiety. W tym zakresie w sekcji 7.1 normy wymaga się jedynie umieszczenia ostrzeżenia na powierzchni o najwyższej temperaturze spośród części, w przypadku których przekraczane są wartości graniczne. Kolory etykiety z ostrzeżeniem mogą różnić się od międzynarodowych kolorów ostrzegawczych, co może dezorientować użytkowników. Ponadto – ze względu na niejednoznaczność wymogów określonych w normie – może ona być interpretowana jako dopuszczająca pomijanie pomiaru wzrostu temperatury w niektórych częściach danego produktu, co może prowadzić do nieuwzględniania lub podwajania wartości granicznych temperatury mających zgodnie z normą zastosowanie do całego produktu. W konsekwencji osoby i zwierzęta domowe nadal narażone są na ryzyko oparzenia, a norma nie daje podstaw do domniemania zgodności z dyrektywą 2014/35/UE.

(4)

Po poddaniu normy EN 60335-2-9:2003, ostatnio zmienionej zmianą A13:2010, analizie na forum skupiającym ekspertów sektorowych grupy roboczej ds. dyrektywy o niskim napięciu oraz we współpracy z państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami, Komisja oraz większość ekspertów z państw członkowskich zgodziła się z argumentami przedstawionymi przez Niemcy i Norwegię. W wyniku tej analizy stwierdzono, że przedmiotowa norma nie spełnia celów związanych z bezpieczeństwem określonych w pkt 1 lit. c) załącznika I do dyrektywy 2014/35/UE w związku z pkt 2 lit. b) tegoż załącznika.

(5)

Mając na uwadze aspekty bezpieczeństwa, które wymagają poprawy, i w oczekiwaniu na odpowiednią rewizję tej normy, odniesienie do normy EN 60335-2-9:2003, ostatnio zmienionej zmianą A13:2010, powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wraz z odpowiednimi ograniczeniami, w wyniku których spełnianie wymogów zawartych w określonych częściach normy objętych ograniczeniami nie stanowiłoby podstawy do domniemania zgodności,

(1)

Kwestie normalizacji odgrywają istotną rolę we wspieraniu realizacji strategii „Europa 2020”, jak określono w komunikacie Komisji zatytułowanym „Europa 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu”. W kilku inicjatywach przewodnich strategii „Europa 2020” podkreślono znaczenie dobrowolnej normalizacji na rynkach produktowych lub usługowych przeprowadzanej w celu zapewnienia zgodności i interoperacyjności między produktami i usługami, pobudzania rozwoju technologicznego i wspierania innowacji.

(2)

Normy są niezbędne dla konkurencyjności Europy i mają kluczowe znaczenie dla innowacyjności i postępu. Ich znaczenie zostało podkreślone przez Komisję w kontekście ostatnich inicjatyw na rzecz urzeczywistnienia jednolitego rynku (2) oraz jednolitego rynku cyfrowego (3), gdzie rolę normalizacji i interoperacyjności w tworzeniu europejskiej gospodarki cyfrowej wzmocniono wraz z przyjęciem komunikatu dotyczącego priorytetów w normalizacji ICT na jednolitym rynku cyfrowym (4); przedstawiono w nim kompleksowe podejście strategiczne i polityczne do normalizacji priorytetowych ICT, które mają zasadnicze znaczenie dla urzeczywistnienia jednolitego rynku cyfrowego.

(3)

W społeczeństwie cyfrowym dokumenty normalizacyjne stają się niezbędne do zapewnienia interoperacyjności sieci i systemów. W komunikacie Komisji zatytułowanym „Strategiczna wizja w zakresie norm europejskich – Postęp w celu poprawy i przyspieszenia zrównoważonego wzrostu gospodarki europejskiej do roku 2020” (5) uznano specyfikę normalizacji w dziedzinie technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT), w przypadku których rozwiązania, aplikacje i usługi są często opracowywane przez światowe fora i konsorcja ICT, które stały się wiodącymi organizacjami w zakresie opracowywania norm w dziedzinie ICT.

(4)

Celem rozporządzenia (UE) nr 1025/2012 jest modernizacja i poprawa ram normalizacji europejskiej. Ustanowiono w nim system, zgodnie z którym Komisja może podjąć decyzję o wskazaniu najbardziej odpowiednich i najszerzej akceptowanych specyfikacji technicznych ICT wydanych przez organizacje, które nie są europejskimi, międzynarodowymi ani krajowymi organizacjami normalizacyjnymi. Możliwość korzystania z pełnego zakresu specyfikacji technicznych ICT przy zamawianiu sprzętu, oprogramowania i usług informatycznych ułatwi zapewnienie interoperacyjności urządzeń, usług i aplikacji oraz pomoże organom administracji publicznej uniknąć sytuacji, w których jednostka udzielająca zamówienia nie może zmienić dostawcy po upływie umowy dotyczącej tego zamówienia ze względu na wykorzystanie prawnie zastrzeżonych rozwiązań ICT; możliwość ta przyczyni się także do rozwoju konkurencji w zakresie dostarczania interoperacyjnych rozwiązań ICT.

(5)

Aby specyfikacje techniczne ICT kwalifikowały się do celów dokonywania odniesień w zamówieniach publicznych, muszą one spełniać wymagania określone w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1025/2012. Zgodność z tymi wymaganiami stanowi dla organów publicznych gwarancję, że specyfikacje techniczne ICT są ustalane zgodnie z zasadami przejrzystości, otwartości, bezstronności i konsensusu uznawanymi przez Światową Organizację Handlu w dziedzinie normalizacji.

(6)

Decyzję o wskazaniu specyfikacji ICT przyjmuje się po konsultacji z ekspertami z europejskiej wielostronnej platformy ds. normalizacji ICT, ustanowionej decyzją Komisji 2011/C 349/04 (6), oraz po dodatkowych konsultacjach z ekspertami branżowymi.

(7)

Europejska wielostronna platforma ds. normalizacji ICT dokonała oceny i wydała pozytywną opinię odnośnie do wskazania następujących specyfikacji technicznych na potrzeby dokonywania odniesień w zamówieniach publicznych: „Simple Knowledge Organization System” (zwana dalej „SKOS”) i „Resource Description Framework” 1.0 i 1.1 (zwana dalej „RDF 1.0 i 1.1”), opracowane przez World Wide Web Consortium (W3C); „Service Metadata Publisher 1.0” (zwana dalej „SMP 1.0”) opracowana przez Organizację na rzecz Promowania Standaryzacji Norm Transmisji Danych (OASIS); „MIME-Based Secure Peer-to-Peer Business Data Interchange Using HTTP, Applicability Statement 2”, RFC 4130 (zwana dalej „AS2”) i „Internationalized Resource Identifiers” RFC 3987 (zwana dalej „IRIs”), opracowane przez grupę zadaniową ds. inżynierii internetowej (IETF); „Data Foundation & Terminology Model”, „PID Information Types API”, „Data Type Registries Model” i „Practical Policies Recommendations”, wszystkie specyfikacje techniczne opracowane przez fundację Research Data Alliance (RDA). Ocenę i porady platformy przekazano następnie do konsultacji ekspertom branżowym, którzy również wydali pozytywną opinię w sprawie wskazania.

(8)

Specyfikacja techniczna SKOS opracowana przez W3C udostępnia publicznie w internecie systemy organizacji wiedzy pozaformalnej w sposób ustrukturyzowany, mając na celu organizowanie i zapewnianie dostępu do wiedzy eksperckiej na temat znaczenia i spójności pojęć leżących u ich podstaw. Model danych „SKOS” jest standardową i tanią ścieżką migracji do przenoszenia istniejących systemów organizacji wiedzy do semantycznych aplikacji internetowych. „SKOS” zapewnia również lekki, intuicyjny język do opracowywania i udostępniania nowych systemów organizacji wiedzy. Może być stosowany samodzielnie lub w połączeniu z innymi formalnymi językami reprezentacyjnymi, takimi jak Web Ontology language (OWL).

(9)

„RDF 1.0”, również opracowana przez konsorcjum W3C, jest standardowym modelem wymiany danych w internecie, posiadającym cechy ułatwiające scalanie danych, nawet jeżeli schematy bazowe różnią się, i w szczególności wspiera rozwój schematów w czasie bez konieczności zmieniania wszystkich danych konsumentów. „RDF 1.1” jest przekształceniem „RDF 1.0” z wykorzystaniem kompatybilności wstecznej przy użyciu umiędzynarodowionych identyfikatorów, dopracowania stosowania rodzajów danych i tagów językowych na literałach oraz pewnej liczby nowych formatów seryjnych.

(10)

„SMP 1.0” jest specyfikacją techniczną opracowaną przez OASIS, która określa protokół do publikowania usługi metadanych w ramach sieci „4-corner”, gdzie jednostki wymieniają dokumenty handlowe za pośrednictwem usług portalu (czasem zwanych punktami dostępu). Aby pomyślnie wysłać dokument handlowy w sieci „4-corner”, podmiot musi być w stanie wykryć krytyczne metadane na temat odbiorcy (punkt końcowy) dokumentu handlowego, takie jak rodzaje dokumentów, które punkt końcowy jest w stanie odbierać i wspierane metody transportu. Odbiorca udostępnia te metadane innym podmiotom w sieci za pomocą usługi Service Metadata Publisher. W specyfikacji opisano wymiany prośba/odpowiedź między Service Metadata Publisher a klientem, który chce poznać informacje punktu końcowego.

(11)

„AS2” opracowana przez IETF jest jedną z najpopularniejszych metod transportu ustrukturyzowanych danych handlowych w bezpieczny i niezawodny sposób za pośrednictwem internetu. Obejmuje ona zasadniczo dwa komputery – klienta i serwer – połączone od jednego nadawcy do jednego odbiorcy za pośrednictwem internetu. AS2 stanowi „kopertę” dla ustrukturyzowanych danych handlowych, umożliwiając ich bezpieczne przesyłanie – przy użyciu cyfrowych certyfikatów oraz szyfrowania – za pośrednictwem internetu. AS2 jest używana przez osoby prywatne i organizacje sektora publicznego oraz rządy w szeregu państw członkowskich, zarówno w odniesieniu do poszczególnych przypadków użycia oraz ogólnych rozwiązań infrastruktury wspierających bezpieczne przekazywanie komunikatów i dokumentów handlowych.

(12)

Specyfikacja techniczna „IRIS” opracowana przez IETF jest elementem protokołu rozszerzającym schemat ujednoliconego identyfikatora zasobu (URI), który opiera się na zestawie znaków ASCII, poprzez wspieranie znacznie szerszego zestawu znaków, które są wykorzystywane w unijnych alfabetach opierających się na alfabecie łacińskim zawierających litery znajdujące się poza zestawem ASCII lub stosują zupełnie inne pismo (Grecja, Bułgaria).

(13)

Research Data Alliance (RDA) jest organizacją międzynarodową, zajmującą się rozwojem infrastruktury i działalnością społeczności lokalnych oraz zaleceniami mającymi na celu zmniejszenie przeszkód w dzieleniu się danymi i wymianie danych oraz przyspieszenie innowacyjnych rozwiązań wykorzystujących potencjał danych na całym świecie. Wskazano cztery specyfikacje techniczne RDA. „RDA Data Foundation & Terminology Model” jest kluczowym modelem, podstawowym narzędziem słownictwa i wyszukiwania podstawowej terminologii, które zapewnia, by naukowcy korzystali ze wspólnej terminologii w odniesieniu do danych; „RDA PID Information Types API – Persistent Identifier Type Registry” jest koncepcyjnym modelem strukturyzacji wpisywanych informacji służącym lepszej identyfikacji PID i wspólnym interfejsem dostępu do tych informacji; „RDA Data Type Registries Model” jest modelem rodzaju danych i rejestru („MIME-types” dla danych), wspierającym narzędzia w interpretacji, wyświetlaniu i przetwarzaniu danych; natomiast „RDA Practical Policies recommendations” jest zestawem uruchamianych maszynowo działań mających na celu zwiększenie zaufania i interoperacyjności,

(1)

Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/948 (EBC/2016/16) (1) ustanawia program zakupu w sektorze przedsiębiorstw. Łącznie z trzecim programem zakupu zabezpieczonych obligacji, programem zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami oraz programem zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych program zakupu w sektorze przedsiębiorstw stanowi część rozszerzonego programu zakupu aktywów (zwanego dalej „programem zakupu aktywów”). Program zakupu aktywów ma na celu dalsze wzmocnienie transmisji polityki pieniężnej, ułatwienie udzielania kredytu gospodarce strefy euro, łagodzenie warunków zaciągania kredytów przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa oraz przyczynienie się do powrotu stopy inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie, zgodnie z podstawowym celem Europejskiego Banku Centralnego (EBC), jakim jest utrzymanie stabilności cen.

(2)

Osiągnięcie jednolitej polityki pieniężnej, w tym przez realizację programu zakupu aktywów, wymaga zdefiniowania narzędzi, instrumentów i procedur, które mają być stosowane przez Eurosystem, tak aby możliwe było prowadzenie takiej polityki w jednolity sposób we wszystkich państwach członkowskich, których walutą jest euro.

(3)

W dniu 22 marca 2017 r. Rada Prezesów zdecydowała o dalszym doprecyzowaniu zasad mających zastosowanie do instrumentów dłużnych emitowanych przez podmioty uczestniczące w likwidacji, tak aby zapewnić jednolite traktowanie takich podmiotów pod względem dostępu do operacji polityki pieniężnej Eurosystemu za pośrednictwem programu zakupu aktywów.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2016/948 (EBC/2016/16),

(1)

Decyzja EBC/2014/40 (1) ustanowiła trzeci program zakupu zabezpieczonych obligacji (zwany dalej „trzecim programem zakupu zabezpieczonych obligacji”). Łącznie z programem zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami, programem zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych oraz programem zakupu w sektorze przedsiębiorstw trzeci program zakupu zabezpieczonych obligacji stanowi część rozszerzonego programu zakupu aktywów (zwanego dalej „programem zakupu aktywów”). Program zakupu aktywów ma na celu dalsze wzmocnienie transmisji polityki pieniężnej, ułatwienie udzielania kredytu gospodarce strefy euro, łagodzenie warunków zaciągania kredytów przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa oraz przyczynienie się do powrotu stopy inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie, zgodnie z podstawowym celem Europejskiego Banku Centralnego (EBC), jakim jest utrzymanie stabilności cen.

(2)

Osiągnięcie jednolitej polityki pieniężnej, w tym przez realizację programu zakupu aktywów, wymaga zdefiniowania narzędzi, instrumentów i procedur, które mają być stosowane przez Eurosystem, tak aby możliwe było prowadzenie takiej polityki w jednolity sposób we wszystkich państwach członkowskich, których walutą jest euro.

(3)

W dniu 22 marca 2017 r. Rada Prezesów zdecydowała o dalszym doprecyzowaniu zasad mających zastosowanie do emitentów zabezpieczonych obligacji będących podmiotami uczestniczącymi w likwidacji, tak aby zapewnić jednolite traktowanie takich podmiotów pod względem dostępu do operacji polityki pieniężnej Eurosystemu za pośrednictwem programu zakupu aktywów.

(4)

Decyzja EBC/2014/40 powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

(1)

Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/5 (EBC/2014/45) (1) ustanawia program zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami. Łącznie z trzecim programem zakupu zabezpieczonych obligacji, programem zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych oraz programem zakupu w sektorze przedsiębiorstw, program zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami stanowi część rozszerzonego programu zakupu aktywów (zwanego dalej „programem zakupu aktywów”). Program zakupu aktywów ma na celu dalsze wzmocnienie transmisji polityki pieniężnej, ułatwienie udzielania kredytu gospodarce strefy euro, łagodzenie warunków zaciągania kredytów przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa oraz przyczynienie się do powrotu stopy inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie, zgodnie z podstawowym celem Europejskiego Banku Centralnego (EBC), jakim jest utrzymanie stabilności cen.

(2)

Osiągnięcie jednolitej polityki pieniężnej, w tym przez realizację programu zakupu aktywów, wymaga zdefiniowania narzędzi, instrumentów i procedur, które mają być stosowane przez Eurosystem, tak aby możliwe było prowadzenie takiej polityki w jednolity sposób we wszystkich państwach członkowskich, których walutą jest euro.

(3)

W dniu 22 marca 2017 r. Rada Prezesów zdecydowała o dalszym doprecyzowaniu zasad mających zastosowanie do papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami inicjowanych przez podmioty uczestniczące w likwidacji, tak aby zapewnić jednolite traktowanie takich podmiotów pod względem dostępu do operacji polityki pieniężnej Eurosystemu za pośrednictwem programu zakupu aktywów.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2015/5 (EBC/2014/45),

(1)

Osiągnięcie jednolitej polityki pieniężnej wymaga zdefiniowania narzędzi, instrumentów i procedur, które mają być stosowane przez Eurosystem, tak aby możliwe było prowadzenie takiej polityki w jednolity sposób we wszystkich państwach członkowskich, których walutą jest euro.

(2)

W dniu 22 marca 2017 r. Rada Prezesów zdecydowała o dalszym doprecyzowaniu zasad mających zastosowanie do „podmiotów uczestniczących w likwidacji” w kontekście ram prawnych dotyczących kontrahentów polityki pieniężnej Eurosystemu, tak aby zapewnić jednolite traktowanie takich podmiotów pod względem dostępu do operacji polityki pieniężnej Eurosystemu. Rada Prezesów uznała w szczególności za właściwe nieudzielenie „podmiotom uczestniczącym w likwidacji”, w rozumieniu niniejszych wytycznych, dostępu do operacji polityki pieniężnej z uwagi na to, że zasadniczy cel tych podmiotów nie jest zbieżny ze zwykłą działalnością instytucji kredytowych, które są regularnymi uczestnikami operacji polityki pieniężnej.

(3)

Z uwagi na względy przejrzystości i jasności prawa decyzja Rady Prezesów z dnia 22 marca 2017 r. powinna niezwłocznie przybrać formę wiążącego aktu prawnego, uzupełniającego postanowienia wytycznych Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 (EBC/2014/60) (1).

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić wytyczne (UE) 2015/510 (EBC/2014/60),

1)

w artykule 2 dodaje się pkt 99a w brzmieniu:

(*1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1)."

(*2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190)”;"

2)

w art. 55a ust. 5 otrzymuje brzmienie:

3)

w art. 158 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: