(1)

W dniu 13 lutego 2016 r. Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła, na podstawie art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (2) („rozporządzenie podstawowe”), dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii Europejskiej („Unii”) płaskich wyrobów ze stali niestopowej lub stopowej (z wyłączeniem stali nierdzewnej, stali krzemowej elektrotechnicznej, stali narzędziowej i stali szybkotnącej), walcowanych na gorąco, nieplaterowanych, niepokrytych ani niepowleczonych, nie w zwojach, o grubości przekraczającej 10 mm i szerokości 600 mm lub większej lub o grubości 4,75 mm lub większej, ale nieprzekraczającej 10 mm, i o szerokości 2 050 mm lub większej („blacha gruba”), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”).

(2)

Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”).

(3)

Komisja wszczęła dochodzenie w następstwie skargi złożonej w dniu 4 stycznia 2016 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Hutnictwa Stali („Eurofer” lub „skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % ogólnej produkcji unijnej blach grubych.

(4)

W skardze przedstawiono dowody na wystąpienie dumpingu i wynikającej z niego istotnej szkody, które uznano za wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

(5)

W następstwie wniosku skarżącego popartego wymaganymi dowodami Komisja opublikowała w dniu 10 sierpnia 2016 r. rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1357 (4), zgodnie z którym przywóz blach grubych pochodzących z ChRL („rozporządzenie w sprawie rejestracji”) podlega rejestracji od dnia 11 sierpnia 2016 r.

(6)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do zgłoszenia się w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących, władze ChRL, znanych importerów, dostawców i użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu dochodzenia i zaprosiła te podmioty do wzięcia w nim udziału.

(7)

Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia swoich uwag na piśmie dotyczących wszczęcia dochodzenia oraz złożenia wniosku o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu.

(8)

Komisja powiadomiła również o wszczęciu dochodzenia producentów z Australii, Brazylii, Kanady, Indii, Japonii, Republiki Korei, Malezji, Meksyku, Rosji, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Ukrainy i Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz zaprosiła ich do wzięcia w nim udziału.

(9)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja poinformowała zainteresowane strony, że zamierza wybrać Stany Zjednoczone Ameryki jako państwo trzecie o gospodarce rynkowej („państwo analogiczne”) w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(10)

Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na temat stosowności wyboru państwa analogicznego oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach handlowych.

(11)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że może przeprowadzić kontrolę wyrywkową wśród producentów eksportujących, unijnych producentów i importerów niepowiązanych w Unii, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

(12)

Komisja ogłosiła w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, że wstępnie wybrała próbę producentów unijnych. Komisja dokonała doboru próby na podstawie największej reprezentatywnej wielkości sprzedaży produktu podobnego w okresie objętym dochodzeniem, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniego zakresu geograficznego.

(13)

Ta tymczasowa próba składała się z trzech producentów unijnych mających siedzibę w trzech różnych państwach członkowskich i odpowiadających za ponad 26 % całkowitej sprzedaży blach grubych przez producentów unijnych, którzy udzielili odpowiedzi w niniejszej sprawie. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie opinii w sprawie wstępnie dobranej próby.

(14)

Skarżący i samo przedsiębiorstwo objęte próbą zgłosili, że przedsiębiorstwo Metinvest Trametal Spa („Trametal”) nie powinno być objęte próbą, jako że nie jest to zintegrowana walcownia, lecz raczej podmiot zajmujący się walcowaniem wtórnym płyt nabywanych od przedsiębiorstwa powiązanego na Ukrainie, a tym samym rzekomo nie jest ono reprezentatywne dla przemysłu unijnego.

(15)

Przemysł unijny obejmuje zarówno zintegrowane walcownie, jak i podmioty zajmujące się walcowaniem wtórnym, a do skarżących należą oba te rodzaje producentów unijnych. Znaczna większość blach grubych produkowanych przez przemysł unijny jest jednak wytwarzana w zintegrowanych walcowniach.

(16)

Komisja ustaliła ponadto, że Trametal pozyskuje płyty, będące głównym materiałem produkcyjnym, generującym około 70 % całkowitych kosztów, od swojego przedsiębiorstwa powiązanego na Ukrainie. W związku z tym w szczególności wskaźniki dotyczące kosztów i rentowności są bezpośrednio zależne od tej relacji, jak również wyników i szczególnej sytuacji powiązanego przedsiębiorstwa na Ukrainie, które dostarcza płyty.

(17)

Komisja zauważa jednak, że sytuacja obydwu rodzajów producentów unijnych – zintegrowanych walcowni i podmiotów zajmujących się walcowaniem wtórnym – jest w pełni określona przez wskaźniki makroekonomiczne opisane w motywach 105-124.

(18)

Z przyczyn wymienionych w motywach 14-16 Komisja jednak wstępnie uznaje, że szczególna sytuacja, w jakiej znajduje się przedsiębiorstwo Trametal, nie jest reprezentatywna dla przemysłu unijnego ani nie powinna mieć wpływu na wskaźniki mikroekonomiczne opisane w motywach 125-138.

(19)

Komisja uznała tę uwagę za uzasadnioną i – po przeanalizowaniu wstępnych dostępnych informacji dotyczących szkody – zastąpiła w próbie przedsiębiorstwo Trametal spółką Ilsenburger Grobblech GmbH będącą drugim producentem unijnym pod względem wielkości sprzedaży w Unii w okresie objętym dochodzeniem, jak przedstawiono w motywie 28.

(20)

W dniu 7 marca 2016 r. Komisja przekazała zainteresowanym stronom notę, w której wyjaśniła przyczyny zmiany próby i wymieniła przedsiębiorstwa objęte zmienioną próbą. Żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła uwag na temat ostatecznej próby.

(21)

Aby podjąć decyzję co do konieczności dokonania kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(22)

Sześciu importerów przedstawiło wymagane informacje i zgodziło się na włączenie ich do próby. Wybrano trzech z nich.

(23)

Aby podjąć decyzję, czy kontrola wyrywkowa jest konieczna, i ewentualnie dokonać odpowiedniego doboru próby, Komisja zwróciła się do wszystkich producentów eksportujących w ChRL o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Ponadto Komisja zwróciła się do Misji Chińskiej Republiki Ludowej w Unii Europejskiej o wskazanie producentów eksportujących, którzy ewentualnie byliby zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(24)

Czternastu producentów eksportujących z ChRL przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dokonała doboru próby trzech przedsiębiorstw na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu do Unii, jaką to wielkość można było rozsądnie zbadać w dostępnym czasie. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego dobór próby został skonsultowany ze wszystkimi znanymi producentami eksportującymi zainteresowanymi sprawą oraz z władzami ChRL. Nie otrzymano żadnych uwag, w związku z czym próba została zatwierdzona.

(25)

Siedmiu producentów eksportujących z ChRL zgłosiło, że chce złożyć wniosek o indywidualne badanie na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Żaden z nich nie udzielił jednak odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, w związku z czym nie otrzymano żadnego wniosku o indywidualne badanie.

(26)

Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich znanych zainteresowanych stron oraz do wszystkich innych przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminach wskazanych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od trzech producentów unijnych, sześciu importerów niepowiązanych, dziesięciu użytkowników, grupy centrów usług stalowych, trzech objętych próbą producentów eksportujących w ChRL oraz dwóch producentów w różnych państwach analogicznych.

(27)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do tymczasowego stwierdzenia dumpingu oraz określenia wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne na podstawie art. 16 rozporządzenia podstawowego odbyły się na terenie następujących przedsiębiorstw:

(28)

Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”).

(29)

Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowała okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

(30)

Produktem objętym postępowaniem są płaskie wyroby ze stali niestopowej lub stopowej (z wyłączeniem stali nierdzewnej, stali krzemowej elektrotechnicznej, stali narzędziowej i stali szybkotnącej), walcowane na gorąco, nieplaterowane, niepokryte ani niepowleczone, nie w zwojach, o grubości przekraczającej 10 mm i szerokości 600 mm lub większej lub o grubości 4,75 mm lub większej, ale nieprzekraczającej 10 mm, i o szerokości 2 050 mm lub większej, obecnie objęte kodami CN ex 7208 51 20, ex 7208 51 91, ex 7208 51 98, ex 7208 52 91, ex 7208 90 20, ex 7208 90 80, 7225 40 40, ex 7225 40 60 i ex 7225 99 00 („blacha gruba”) i pochodzące z ChRL.

(31)

Blacha gruba jest wykorzystywana do produkcji maszyn budowlanych, sprzętu górniczego, maszyn do pozyskiwania drewna; zbiorników ciśnieniowych; rurociągów ropy naftowej i gazu; oraz w przemyśle stoczniowym, budowlanym oraz sektorze budowy mostów.

(32)

W ramach dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają te same podstawowe właściwości fizyczne, a także te same podstawowe zastosowania:

(33)

Komisja wstępnie uznaje zatem, że wymienione produkty są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(34)

Jedna z zainteresowanych stron stwierdziła, że zakres produktu zdefiniowano zbyt szeroko. W szczególności twierdzi, że zakres produktu należy ograniczyć do tzw. standardowych blach grubych, a specjalistyczne blachy grube należy wykluczyć z definicji produktu. W celu poparcia swojego stwierdzenia opiera się głównie na dwóch argumentach.

(35)

Po pierwsze jest zdania, że informacje przedstawione przez skarżącego głównie dotyczą standardowych blach grubych, które stanowią większość przywozu z ChRL. Po drugie twierdzi, że zakres produktu jest szerszy niż definicja produktu podobnego określona w art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(36)

Komisja zauważa w tym względzie, że na etapie skargi należy przedstawiać jedynie dowody wystarczające do potwierdzenia wystąpienia dumpingu, szkody lub związku przyczynowego. Na tym etapie nie jest zatem wymagane, aby przesyłać informacje dotyczące pełnego asortymentu produktów. Ograniczenie analizy do najczęściej sprzedawanych klas wywożonego produktu nie oznacza, że definicja produktu musi być ograniczona do tych rodzajów produktu.

(37)

Po drugie w art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego określono, że produkt podobny musi być identyczny z produktem objętym postępowaniem lub ściśle mu odpowiadający. To jednak nie odnosi się do definicji badanego produktu jako takiego. Różne rodzaje badanego produktu muszą jedynie mieć takie same podstawowe właściwości, co ma miejsce w tym przypadku, jak opisano w motywie 32.

(38)

Parametry, które rzekomo odróżniają specjalistyczne blachy grube od standardowych blach grubych, obejmują skład chemiczny, właściwości mechaniczne/technologiczne, warunki dostawy, grubość oraz certyfikację i inspekcje na potrzeby stoczniowe.

(39)

Oprócz grubości żaden z tych parametrów nie dotyczy podstawowych właściwości produktu. Strona twierdzi, że wszystkie produkty o grubości większej niż 50,8 mm należy wykluczyć z zakresu produktu. Jedyny argument przedstawiony przez stronę na poparcie tej tezy to fakt, że skarga rzekomo dotyczy jedynie blach grubych o grubości poniżej 50,8 mm, jako że dowody prima facie przedstawione w jednym z załączników do skargi dotyczącym obliczenia dumpingu są ograniczone do takich produktów.

(40)

Jasne jest jednak, że zakres produktu określony w skardze obejmuje również produkty o grubości powyżej 50,8 mm, jako że w definicji produktu nie określono górnego limitu grubości. Jak stwierdzono powyżej, sam fakt, że dowody prima facie dotyczące dumpingu obejmują jedynie najczęściej wywożone rodzaje produktu, nie oznacza, że definicja produktu jest ograniczona do tych rodzajów.

(41)

W związku z powyższym Komisja wstępnie stwierdza, że definicja produktu pozostanie niezmieniona.

(42)

Jak określono w art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, jeżeli producent eksportujący spełnia kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) i tym samym przyznany mu zostaje MET, Komisja określa wartość normalną dla tego przedsiębiorstwa zgodnie z art. 2 ust. 1-6.

(43)

Komisja przesłała formularz wniosku o MET do wszystkich objętych próbą producentów eksportujących, aby mogli oni ubiegać się o przyznanie MET. Żaden z nich nie odesłał formularza, a tym samym żadnemu przedsiębiorstwu nie można było przyznać MET.

(44)

Wartość normalna została zatem określona na podstawie ceny lub wartości konstruowanej w państwie trzecim o gospodarce rynkowej, jak określono w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W tym celu należało dokonać wyboru państwa analogicznego.

(45)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja poinformowała, że zamierza wykorzystać Stany Zjednoczone Ameryki jako państwo analogiczne, i wezwała zainteresowane strony do zgłaszania uwag. Nie otrzymano żadnych uwag.

(46)

Kwestionariusze wysłano do wszystkich znanych producentów blach grubych w państwach wymienionych w motywie 8 i otrzymano dwie odpowiedzi: jedną od producenta w Australii i jedną od producenta w Stanach Zjednoczonych Ameryki.

(47)

Odpowiedź producenta ze Stanów Zjednoczonych Ameryki zawiera dowody potwierdzające występowanie produkcji i sprzedaży na rynku krajowym USA.

(48)

W odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu producent z USA powiadomił Komisję, że stawka normalnego cła w USA na przywóz blach grubych wynosi zero. Obowiązują cła antydumpingowe w odniesieniu do przywozu z ChRL oraz zarówno cła antydumpingowe, jak i cła antysubsydyjne w odniesieniu do przywozu z Indii, Indonezji i Republiki Korei.

(49)

Na rynku krajowym w USA działa 7 producentów amerykańskich, a udział rynkowy przywozu z Korei, Niemiec, Francji i Kanady wynosi 20 %.

(50)

Odpowiedź producenta z Australii zawiera dowody potwierdzające występowanie produkcji i sprzedaży na australijskim rynku krajowym oraz fakt, że jest to jedyny producent w Australii. Przywóz do Australii stanowi jednak 35 % udziału w rynku. Cła antydumpingowe obowiązują wobec przywozu z ChRL, Indonezji, Japonii, Republiki Korei i Tajwanu, lecz są one niskie, a w przypadku niektórych przedsiębiorstw ich stawka wynosi zero.

(51)

Australijski rynek krajowy można uznać za bardziej konkurencyjny, ponieważ przywóz stanowi większą część rynku, a cła na przywóz są niższe.

(52)

Na tym etapie Komisja stwierdziła zatem, że Australia jest odpowiednim państwem analogicznym zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(53)

Informacje otrzymane od współpracującego producenta z państwa analogicznego posłużyły jako podstawa do ustalenia wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(54)

Komisja najpierw przeanalizowała, czy łączna wartość sprzedaży krajowej współpracującego producenta w państwie analogicznym jest reprezentatywna zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(55)

Sprzedaż krajową uznaje się za reprezentatywną, jeżeli łączna wielkość sprzedaży krajowej produktu podobnego przez producenta z państwa analogicznego niezależnym klientom na rynku krajowym stanowiła co najmniej 5 % łącznej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii każdego objętego próbą producenta eksportującego w ChRL w okresie objętym dochodzeniem.

(56)

Na tej podstawie łączna sprzedaż produktu podobnego na rynku krajowym w państwie analogicznym dokonana przez współpracującego producenta była reprezentatywna.

(57)

Następnie Komisja określiła te rodzaje produktu sprzedawane na rynku krajowym, które były identyczne lub porównywalne z rodzajami produktów sprzedawanymi na wywóz do Unii przez objętych próbą producentów eksportujących.

(58)

W dalszej kolejności Komisja przeanalizowała, czy krajowa sprzedaż dokonywana przez producenta w państwie analogicznym na rynku krajowym w przypadku każdego rodzaju produktu, który był identyczny lub porównywalny z rodzajem produktu sprzedawanym na wywóz do Unii przez każdego objętego próbą producenta eksportującego w ChRL, była reprezentatywna zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(59)

Sprzedaż krajowa danego rodzaju produktu jest reprezentatywna, jeżeli całkowita wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju produktu niezależnym klientom w okresie objętym dochodzeniem stanowi co najmniej 5 % całkowitej sprzedaży eksportowej identycznego lub porównywalnego rodzaju produktu do Unii, dokonywanej przez każdego objętego próbą producenta eksportującego w ChRL.

(60)

Komisja stwierdziła, że niektóre rodzaje produktów były reprezentatywne na tej podstawie, lecz inne nie, albo ze względu na występowanie jedynie niewielkiej ilości produktu albo ze względu na fakt, że wywożony rodzaj produktu nie był sprzedawany na rynku krajowym przez producenta z państwa analogicznego.

(61)

Następnie Komisja określiła w odniesieniu do każdego rodzaju produktu udział sprzedaży z zyskiem niezależnym klientom na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem, by móc zdecydować, czy do obliczenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy zastosować rzeczywistą sprzedaż krajową.

(62)

Wartość normalna opiera się na rzeczywistej cenie krajowej każdego rodzaju produktu niezależnie od tego, czy sprzedaż ta jest dokonywana z zyskiem, jeżeli:

(63)

W tym przypadku wartość normalna jest średnią ważoną cen całej sprzedaży krajowej tego typu produktu w okresie objętym dochodzeniem.

(64)

Za wartość normalną przyjmuje się rzeczywistą cenę krajową danego rodzaju produktu wyłącznie dla krajowej sprzedaży z zyskiem w okresie objętym dochodzeniem, jeżeli:

(65)

Jeżeli producent z państwa analogicznego nie sprzedał danego rodzaju produktu w reprezentatywnych ilościach lub nie sprzedawał go w ogóle lub całkowita sprzedaż przyniosła straty na rynku krajowym, Komisja konstruowała wartość normalną zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego.

(66)

Dla każdego rodzaju produktu, który nie był sprzedawany w reprezentatywnych ilościach na rynku krajowym, wartość normalną skonstruowano poprzez dodanie średnich kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku z transakcji dokonywanych w zwykłym obrocie handlowym każdym rodzajem tego produktu na rynku krajowym do średniego kosztu produkcji tego produktu.

(67)

W przypadku rodzajów produktów w ogóle niesprzedawanych lub jeżeli sprzedaż na rynku krajowym przyniosła straty, wartość normalną ustalano przez dodanie średnich kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku z transakcji dokonywanych w zwykłym obrocie handlowym produktem podobnym na rynku krajowym do średniego kosztu produkcji każdego rodzaju produktu.

(68)

W przypadku, gdy dany rodzaj produktu nie był w ogóle sprzedawany na rynku w państwie analogicznym, koszt produkcji ustalono na podstawie kosztu tańszego rodzaju produktu, najbardziej zbliżonego cenowo do badanego rodzaju produktu.

(69)

Cenę eksportową sprawdzono w przypadku każdego objętego próbą producenta eksportującego w trakcie wizyty weryfikacyjnej. Jeżeli wywozu do Unii dokonywano do pierwszego niepowiązanego klienta bezpośrednio lub za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego, ceną eksportową była cena faktycznie zapłacona lub należna za produkt objęty postępowaniem sprzedany na wywóz do Unii, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(70)

Jeden z objętych próbą producentów eksportujących dokonywał wywozu blach grubych za pośrednictwem importera powiązanego w Unii. Cena eksportowa tej sprzedaży została skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

(71)

Komisja porównała wartość normalną stosowaną przez producenta z państwa analogicznego i cenę eksportową objętych próbą producentów eksportujących na podstawie ceny ex-works.

(72)

W przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia rzetelnego porównania Komisja dostosowała wartość normalną lub cenę eksportową, uwzględniając różnice mające wpływ na ceny i ich porównywalność, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dostosowań dokonano w odniesieniu do kosztów związanych z transportem, kosztów przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, podatków pośrednich, prowizji, kosztów kredytu i opłat bankowych.

(73)

W przypadku objętych próbą producentów eksportujących, którzy dokonywali sprzedaży do Unii za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych pełniących funkcję podobną do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji, dokonano dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.

(74)

W przypadku objętych próbą współpracujących producentów eksportujących Komisja porównała średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu podobnego ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(75)

Na tej podstawie wyliczono następujące tymczasowe średnie ważone marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF (koszt, ubezpieczenie, fracht) na granicy Unii przed ocleniem:

Tabela 1

Marginesy dumpingu, próba

(76)

W odniesieniu do współpracujących nieobjętych próbą producentów eksportujących Komisja dokonała obliczenia średniego ważonego marginesu dumpingu stosowanego przez producentów eksportujących objętych próbą, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

(77)

Na tej podstawie tymczasowy margines dumpingu współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą ustalono na 125,5 %.

(78)

W odniesieniu do wszystkich innych producentów eksportujących w ChRL Komisja określiła margines dumpingu na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(79)

W pierwszej kolejności Komisja ustaliła poziom współpracy ze strony producentów eksportujących w ChRL. Poziom współpracy opiera się na wielkości wywozu współpracujących producentów eksportujących do Unii wyrażonej jako odsetek łącznej wielkości wywozu – określonej w statystykach Eurostatu dotyczących przywozu – z ChRL do Unii.

(80)

Poziom współpracy w tym przypadku jest wysoki, ponieważ wywóz dokonywany przez współpracujących producentów eksportujących stanowił około 87 % łącznego wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem. Na tej podstawie Komisja postanowiła przyjąć margines dumpingu w odniesieniu do wszystkich innych przedsiębiorstw na poziomie przedsiębiorstwa objętego próbą, które miało najwyższy margines dumpingu.

(81)

Tymczasowe marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:

Tabela 2

Marginesy dumpingu, wszystkie

(82)

Produkt podobny był wytwarzany w okresie objętym dochodzeniem przez 30 producentów w Unii. Producenci ci reprezentują przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(83)

26 z nich współpracowało w kwestii doboru próby. Ci współpracujący producenci z Unii reprezentują około 94 % całkowitej produkcji produktu podobnego przez przemysł unijny i całkowitej sprzedaży tego produktu przez przemysł unijny w okresie objętym dochodzeniem.

(84)

Całkowita produkcja unijna produktu podobnego w okresie objętym dochodzeniem wynosi około 10,3 mln ton. Komisja ustaliła tę wartość na podstawie wszystkich dostępnych informacji dotyczących przemysłu unijnego, takich jak skargi, zweryfikowane odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, udzielone przez objętych próbą producentów unijnych oraz zweryfikowane uwagi przesłane przez Eurofer.

(85)

Jak wskazano w motywie 1, do próby wybrano trzech producentów unijnych, reprezentujących 28,5 % całkowitej sprzedaży przemysłu unijnego i całkowitej wielkości produkcji unijnej produktu podobnego w okresie objętym dochodzeniem.

(86)

Komisja ustaliła wielkość konsumpcji w Unii na podstawie statystyk Eurostatu dotyczących przywozu i zweryfikowanych danych dotyczących sprzedaży przekazanych przez przemysł unijny.

(87)

Konsumpcja blach grubych w Unii kształtowała się następująco:

Tabela 3

Konsumpcja w Unii (w mln ton)

(88)

Konsumpcja w Unii wzrosła w okresie badanym o 5 %. Z analizy według lat wynika, że w latach 2012-2013 nastąpił początkowy spadek o 6 %, a następnie w 2014 r. i okresie objętym dochodzeniem poziom konsumpcji zwiększył się o 11 punktów procentowych lub o ponad 1 mln ton.

(89)

Produkcja na wewnętrzne potrzeby producentów unijnych jest nieznaczna, ponieważ stanowi mniej niż 0,5 % konsumpcji unijnej w okresie badanym. Wskaźniki szkody oceniono zatem w odniesieniu do całego rynku unijnego, uwzględniając produkcję przeznaczoną na potrzeby wewnętrzne producentów unijnych.

(90)

Komisja określiła wielkość przywozu na podstawie bazy danych Eurostatu. Udział przywozu w rynku został następnie określony przez porównanie wielkości przywozu z unijną konsumpcją, jak przedstawiono w tabeli 3 znajdującej się w motywie 87.

(91)

Przywóz blach grubych do Unii kształtował się następująco:

Tabela 4

Wielkość przywozu (w mln ton) i udział w rynku

(92)

Wielkość przywozu z ChRL do Unii wzrosła w okresie badanym o 231 %. Po spadku o 16 % w latach 2012-2013 przywóz z ChRL znacznie wzrósł w 2014 r., tj. o 85 punktów procentowych, a w okresie objętym dochodzeniem zwiększył się o kolejne 162 punkty procentowe.

(93)

Początkowy spadek wywozu z ChRL w latach 2012-2013 spowodowany był spadkiem konsumpcji na rynku unijnym, co przedstawiono w tabeli 3 znajdującej się w motywie 87. Po 2013 r. odnotowano dynamiczne przyspieszenie na rynku unijnym, który wzrósł o ponad 1 mln ton między 2013 r. i okresem objętym dochodzeniem. Ten wzrost został niemal całkowicie wchłonięty przez przywóz z ChRL, który w tym okresie również zwiększył się o ponad 1 mln ton.

(94)

Równocześnie udział w rynku unijnym przywozu z ChRL zwiększył się ponad trzykrotnie – z 4,6 % w 2012 r. do 14,4 % w okresie objętym dochodzeniem.

(95)

Komisja określiła ceny importowe na podstawie danych Eurostatu. Średnia ważona cena przywozu blach grubych do Unii z ChRL kształtowała się następująco:

Tabela 5

Ceny importowe (EUR/t)

(96)

Średnie ceny importowe z ChRL zmniejszyły się w okresie badanym o 29 %. Odnotowano stały spadek z 647 EUR/t w 2012 r. do 460 EUR/t w okresie objętym dochodzeniem.

(97)

Komisja określiła podcięcie cenowe w okresie objętym dochodzeniem przez porównanie:

(98)

Porównania cen dokonano z rozróżnieniem na rodzaje produktu w odniesieniu do transakcji na tym samym poziomie handlu, w razie konieczności odpowiednio dostosowanych oraz po odliczeniu bonifikat i rabatów. Wynik porównania wyrażono jako odsetek obrotów trzech producentów unijnych objętych próbą w okresie objętym dochodzeniem.

(99)

Na podstawie powyższych ustaleń stwierdzono, że przywóz towarów po cenach dumpingowych z ChRL powodował podcięcie cen przemysłu unijnego średnio o 29 %.

(100)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł unijny obejmuje ocenę wszystkich wskaźników ekonomicznych oddziałujących na stan przemysłu unijnego w okresie badanym.

(101)

W celu określenia szkody Komisja wprowadziła rozróżnienie między makroekonomicznymi i mikroekonomicznymi wskaźnikami szkody.

(102)

Komisja dokonała oceny wskaźników makroekonomicznych (produkcja, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, zatrudnienie, koszt pracy, wzrost, wydajność i wielkość marginesów dumpingu oraz poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu) na poziomie całego przemysłu unijnego. Ocenę oparto na informacjach przedstawionych przez skarżącego i producentów unijnych oraz na dostępnych oficjalnych statystykach (Eurostatu). Dane makroekonomiczne dotyczące wszystkich producentów unijnych.

(103)

Komisja dokonała oceny wskaźników mikroekonomicznych (średnich jednostkowych cen sprzedaży, kosztu jednostkowego, zapasów, rentowności, przepływów środków pieniężnych, inwestycji, zwrotu z inwestycji oraz zdolności do pozyskiwania kapitału) na podstawie danych zawartych w należycie zweryfikowanych odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu przesłanych przez producentów objętych próbą oraz dostępnych oficjalnych statystyk (Eurostat). Dane dotyczyły producentów unijnych objętych próbą.

(104)

Komisja zauważa, że jeden producent unijny objęty próbą zawiesił produkcję blach grubych w grudniu 2015 r. To zawieszenie nie ma żadnego wpływu na wskaźniki szkody, ponieważ miało miejsce na samym końcu okresu objętego dochodzeniem, a tym samym oba zestawy danych uznano za reprezentatywne dla sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego.

(105)

Łączna produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 6

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(106)

Wielkość produkcji przemysłu unijnego w okresie badanym spadła o 12 %. Po spadku o 12 % w latach 2012-2013 wielkość produkcji nieznacznie wzrosła w 2014 r. – o 5 punktów procentowych, a następnie znowu spadła w 2015 r. o 5 punktów procentowych, powracając do poziomu z 2013 r.

(107)

Początkowy spadek wielkości produkcji w latach 2012-2013 spowodowany był spadkiem konsumpcji na rynku unijnym, co przedstawiono w tabeli 3 znajdującej się w motywie 87. Przemysł unijny nie był jednak w stanie odnieść korzyści z odnotowanego następnie wzrostu konsumpcji między 2013 r. i okresem objętym dochodzeniem. Choć konsumpcja wzrosła o 11 % lub o ponad 1 mln ton, odnotowano jedynie nieznaczny, czasowy wzrost produkcji przemysłu unijnego w 2014 r., a następnie produkcja ta spadła do niskiego poziomu z 2013 r. w okresie objętym dochodzeniem.

(108)

Zgłoszone wartości mocy produkcyjnych przemysłu unijnego dotyczyły zdolności technicznej, co oznacza, że uwzględniono dostosowania, uznawane w przemyśle za normy, obejmujące czas przygotowawczy, prace konserwacyjne, wąskie gardła i inne normalne przerwy w produkcji.

(109)

Na tej podstawie w okresie badanym moce produkcyjne nieznacznie spadły o 2 % na rynku, który wzrósł o 6 % w tym samym okresie.

(110)

Jako że spadek wielkości produkcji jest większy niż spadek mocy produkcyjnych, wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu unijnego spadło o 10 % w okresie badanym.

(111)

Wielkość sprzedaży i udział przemysłu unijnego w rynku kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 7

Wielkość sprzedaży i udział w rynku

(112)

Wielkość sprzedaży przemysłu unijnego spadła w okresie badanym o 7 %. Po spadku o 7 % w latach 2012-2013, a następnie kolejnym spadku w 2014 r. o 2 punkty procentowe wielkość sprzedaży wzrosła nieznacznie o 2 punkty procentowe w okresie objętym dochodzeniem.

(113)

Podobnie jak w przypadku wielkości produkcji początkowy spadek wielkości sprzedaży w latach 2012-2013 był spowodowany zmniejszającą się konsumpcją na rynku unijnym, co wyjaśniono w motywie 87. Przemysł unijny nie był jednak w stanie odnieść korzyści z odnotowanego następnie wzrostu konsumpcji między 2013 r. i okresem objętym dochodzeniem. Konsumpcja w Unii wzrosła wprawdzie o ponad 1 mln ton, wielkość sprzedaży przemysłu unijnego pozostawała jednak na niskim poziomie z 2013 r.

(114)

Ze względu na fakt, że wielkość sprzedaży spadła o 7 % na rynku, który wzrósł o 5 %, udział w rynku przemysłu unijnego spadł o 12 % w okresie badanym.

(115)

Zatrudnienie i wydajność przemysłu unijnego w okresie badanym kształtował się następująco:

Tabela 8

Zatrudnienie i wydajność

(116)

W okresie badanym poziom zatrudnienia w przemyśle unijnym został zmniejszony o 17 %. Ten spadek wynika z dwóch przyczyn:

(117)

Komisja zauważa, że konsumpcja na rynku unijnym wzrosła w okresie badanym o 5 %. Przy braku zwiększającego się przywozu po cenach dumpingowych z ChRL przemysł unijny byłby zatem w stanie utrzymać poziom zatrudnienia, jako że przyrost wydajności zostałby wchłonięty przez zwiększający się popyt.

(118)

Średnie koszty pracy przemysłu unijnego w okresie badanym kształtowały się następująco:

Tabela 9

Średnie koszty pracy na EPC (ekwiwalent pełnego czasu pracy)

(119)

Ze względu na znaczne ograniczenia siły roboczej, jak przedstawiono w motywie 115, średni koszt pracy na pracownika wzrósł o 13 % w okresie badanym. W rzeczywistości, mimo że zwiększenie kosztu pracy częściowo jest związane z obowiązkowym podwyższeniem płacy wynikającym z postanowień układu zbiorowego pracy, wynika ono głównie z kosztu ograniczenia siły roboczej i godzin pracy. Takie koszty obejmują wypłatę odpraw oraz wyższe koszty ponoszone w przypadku pracy w niepełnym wymiarze czasu ze względu na spadek produkcji wynikający ze stale zwiększającej się ilości towarów przywożonych po cenach dumpingowych.

(120)

Konsumpcja w Unii początkowo spadła o 6 % lub niemal 600 000 ton w okresie od 2012 r. do 2013 r. Ten początkowy spadek negatywnie wpłynął na ilość sprzedaży i produkcji przemysłu unijnego.

(121)

Między 2013 r. i okresem objętym dochodzeniem sytuacja była odmienna. Konsumpcja w Unii doświadczyła dynamicznego wzrostu o 11 punktów procentowych lub ponad 1 mln ton. Przemysł unijny nie mógł jednak odnosić korzyści z tego wzrostu. Wielkość produkcji i sprzedaży pozostała w rzeczywistości na niskim poziomie z 2013 r. Wzrost rynku unijnego został w całości wchłonięty przez zwiększający się przywóz towarów po cenach dumpingowych z ChRL, który również zwiększył się o ponad 1 mln ton między 2013 r. i okresem objętym dochodzeniem, jak przedstawiono w motywie 91.

(122)

Margines dumpingu wszystkich producentów eksportujących z ChRL przekraczał 100 %. Wpływ wielkości tych bardzo wysokich marginesów dumpingu na przemysł unijny był poważny, jeśli weźmie się pod uwagę wielkość i ceny przywozu z ChRL.

(123)

W 2000 r. Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych płaskich wyrobów walcowanych na gorąco ze stali niestopowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii i Rumunii. Te środki obejmowały zakres produktu podobny do zakresu produktu badanego w niniejszym dochodzeniu. Środki te wygasły z dniem 11 sierpnia 2005 r.

(124)

Jak wskazano w motywie 221, przemysł unijny osiągnął rentowność przekraczającą wartość docelową. W związku z powyższym Komisja wstępnie stwierdza, że sytuacja przemysłu unijnego po wcześniejszym dumpingu poprawiła się.

(125)

Średnie ważone ceny sprzedaży do klientów niepowiązanych w Unii i jednostkowe koszty produkcji objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 10

Ceny sprzedaży w Unii

(126)

W okresie badanym średnie ceny sprzedaży stosowane przez objętych próbą producentów unijnych nieustannie spadały, łącznie o 25 %, natomiast w przypadku średniego kosztu jednostkowego produkcji odnotowano łączny spadek o 19 %. Ceny sprzedaży spadały szybciej i średnio stale były niższe niż jednostkowy koszt produkcji.

(127)

Aby ograniczyć stratę udziału w rynku, producenci unijni musieli dostosować się do postępującego spadku cen i znacznie obniżyć swoje ceny sprzedaży. Spadek cen znacznie przekracza spadek kosztu produkcji, co głównie wynika ze spadku cen surowców w okresie badanym i przyrostów wydajności osiągniętych dzięki ograniczeniu wielkości siły roboczej, jak przedstawiono w motywie 115.

(128)

Stan zapasów objętych próbą producentów unijnych kształtował się w okresie badanym następująco:

Tabela 11

Zapasy

(129)

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego trzech objętych próbą producentów unijnych nieustannie wzrastał w okresie badanym, łącznie o 26 %. Jednocześnie stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego wyrażony jako odsetek produkcji również stale się zwiększał, łącznie o 35 %.

(130)

Główną przyczyną wzrostu zapasów był fakt, że mimo iż przemysł unijny próbował zapobiec spadkowi wielkości produkcji, jej spadek następował nawet szybciej, ponieważ przemysł unijny nie był w stanie odnosić żadnych korzyści ze wzrostu na rynku ze względu na rosnącą ilość przywozu po cenach dumpingowych.

(131)

Komisja określiła rentowność producentów unijnych objętych próbą, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów z tej sprzedaży.

(132)

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje oraz zwrot z inwestycji objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 12

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji

(133)

W badanym okresie rentowność zmniejszyła się o 758 %. Po odnotowaniu zysku w wysokości 1,6 % w 2012 r. producenci unijni objęci próbą odnosili straty w kolejnych latach.

(134)

Choć olbrzymie straty w 2013 r. w wysokości 12,2 % były spowodowane szczególnie niskim popytem w tym roku, znaczna presja cenowa i presja w zakresie ilości wywierana na przemysł unijny w wyniku zwiększania przywozu z ChRL między 2014 r. i okresem objętym dochodzeniem nie pozwoliły przemysłowi unijnemu na czerpanie korzyści z dynamicznego ożywienia konsumpcji w Unii, która to konsumpcja wzrosła o 11 punktów procentowych. Jak wskazano w motywie 93, ten wzrost został niemal całkowicie wchłonięty przez przywóz po cenach dumpingowych z ChRL.

(135)

Przepływy środków pieniężnych netto to zdolność producentów unijnych do samofinansowania swojej działalności. Przepływy środków pieniężnych spadły w okresie badanym o 226 %. Po spadku o 310 % w latach 2012-2013, który był spowodowany szczególnie niskim popytem w tym roku, przepływy pieniężne poprawiły się i wykazywały niewielką wartość dodatnią w 2014 r. Niemniej jednak ujemny trend utrzymywał się w okresie objętym dochodzeniem, kiedy ponownie przepływy pieniężne osiągnęły wyraźnie ujemny poziom.

(136)

Zwrot z inwestycji to procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji. W okresie badanym zwrot z inwestycji zmniejszył się o 282 %. Po gwałtownym spadku o 397 % w latach 2012-2013, który był spowodowany szczególnie niskim popytem w tym roku, zwrot z inwestycji wzrósł nieco w 2014 r. i okresie objętym dochodzeniem, choć nadal pozostawał ujemny.

(137)

W związku z tym w okresie badanym poziom inwestycji w przemyśle unijnym został zmniejszony o 31 %. Po zwiększeniu inwestycji o 7 % w latach 2012-2013 przemysł unijny był zmuszony do ich ograniczenia w 2014 r. o 26 punktów procentowych, a w okresie objętym dochodzeniem – o dalszych 12 punktów procentowych. Jak przedstawiono w tabeli 6 znajdującej się w motywie 105, tych inwestycji nie wykorzystano na zwiększenie zdolności produkcyjnych.

(138)

Straty poniesione w okresie badanym wpłynęły negatywnie na zdolność do pozyskiwania kapitału, co ostatecznie doprowadziło do zamknięcia działalności przez jednego z producentów unijnych objętych próbą.

(139)

W okresie badanym można rozróżnić dwa okresy: lata 2012-2013 oraz okres od 2014 r. do końca okresu objętego dochodzeniem.

(140)

Początkowo, w latach 2012-2013, konsumpcja w Unii znacznie się zmniejszyła, tj. o 6 %. Spadek konsumpcji wywarł negatywny wpływ na szereg wskaźników szkody, takich jak wielkość i ceny sprzedaży, produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych, zatrudnienie, wydajność, rentowność, przepływy środków pieniężnych oraz zwrot z inwestycji.

(141)

W związku z tym w 2014 r. i okresie objętym dochodzeniem odnotowano dynamiczny wzrost konsumpcji w Unii o 11 punktów procentowych lub ponad 1 mln ton. Przemysł unijny nie mógł jednak odnosić korzyści z tego wzrostu, który został w całości wchłonięty przez zwiększającą się ilość przywozu po cenach dumpingowych z ChRL.

(142)

W kontekście zwiększenia konsumpcji w Unii przemysł unijny rzeczywiście nie zdołał zwiększyć wielkości sprzedaży ani wielkości produkcji, a wykorzystanie mocy produkcyjnych wręcz nieco spadło na rynku, który wykazywał wzrost.

(143)

Próby utrzymania dotychczasowego poziomu produkcji doprowadziły do zwiększenia zapasów o 24 punkty procentowe. Przemysł unijny utracił również udział w rynku w wysokości 9,3 punktów procentowych na rzecz przywozu z ChRL, który w tym samym czasie zwiększył swój udział w rynku o 10,3 punktów procentowych. Jednostkowe ceny sprzedaży spadły o 9 punktów procentowych, a koszt produkcji – o 13.

(144)

Spowodowało to nieznaczną poprawę wskaźników finansowych takich jak rentowność, przepływy środków pieniężnych oraz zwrot z inwestycji, które jednak w przeważającej większości utrzymywały się na ujemnym poziomie w całym tym okresie. Zatrudnienie spadło o 9 punktów procentowych, lecz przemysł unijny zdołał zwiększyć wydajność o 11 punktów procentowych. Ponadto przemysł unijny musiał ograniczyć inwestycje o 38 punktów procentowych, ponieważ rentowność i zwrot z inwestycji nieustannie utrzymywały się na ujemnym poziomie.

(145)

Ogólnie przemysł unijny jako całość ograniczył produkcję i podjął rzeczywiste działania mające zwiększyć wydajność przez ograniczenie wielkości siły roboczej i mocy produkcyjnych, a ponadto zdołał znacznie ograniczyć koszty produkcji.

(146)

Mimo iż przemysł unijny podjął te działania w okresie badanym w celu poprawy jego ogólnej wydajności, jego sytuacja gospodarcza i finansowa znacznie się pogorszyła, ponieważ od 2013 r. straty zaczęły się kumulować.

(147)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła na tym etapie, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(148)

Zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy przywóz produktów z ChRL po cenach dumpingowych spowodował istotną szkodę dla przemysłu unijnego. Zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała także, czy inne znane czynniki mogły w tym samym czasie również spowodować szkodę dla przemysłu unijnego.

(149)

Komisja dopilnowała, aby wszelkie szkody spowodowane przez inne czynniki niż przywóz po cenach dumpingowych z ChRL, nie były łączone z tym przywozem. Czynniki te obejmują: ostrą konkurencję spowodowaną trudnościami dotyczącymi popytu na rynku unijnym, niskie wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu unijnego, przywóz z pozostałych państw trzecich, wyniki sprzedaży eksportowej producentów unijnych i konkurencję między pionowo zintegrowanymi producentami i podmiotami zajmującymi się walcowaniem wtórnym.

(150)

Ceny sprzedaży stosowane przez producentów eksportujących z ChRL spadły o 25 % z 647 EUR/t w 2012 r. do 460 EUR/t w okresie objętym dochodzeniem. Stale obniżając swoje jednostkowe ceny sprzedaży w okresie badanym, producenci z ChRL zdołali znacznie zwiększyć swój udział w rynku z poziomu 4,6 % w 2012 r. do poziomu 14,4 % w okresie objętym dochodzeniem.

(151)

Choć spadek popytu spowodowany kryzysem finansowym odbił się niekorzystnie na wynikach przemysłu unijnego w latach 2012-2013, późniejszy praktycznie nieprzerwany wzrost przywozu z ChRL po cenach znacznie zaniżonych wywarł wyraźnie negatywny wpływ na wyniki przemysłu unijnego.

(152)

Podczas gdy przemysł unijny zmniejszał koszty poprzez obniżanie poziomu zatrudnienia i korzystanie ze spadku cen surowców, przywóz towarów po cenach dumpingowych stale się zwiększał, zmuszając przemysł unijny do jeszcze większego obniżenia cen sprzedaży, aby ograniczyć straty w udziale w rynku, aczkolwiek stało się tak kosztem rentowności.

(153)

Ponadto, mimo iż rentowność przemysłu unijnego nieznacznie poprawiła się dzięki ograniczeniu strat w 2014 r., wielkość przywozu nadal się zwiększała, a ceny spadły jeszcze bardziej w okresie objętym dochodzeniem, co przełożyło się na dalszy spadek cen i rentowności przemysłu unijnego.

(154)

Ponadto stopniowe spowalnianie gospodarki oraz bardzo znaczna nadwyżka mocy produkcyjnych przemysłu stalowego w ChRL zmusiły producentów stali do przekierowania wypracowywanej nadwyżki produkcyjnej na rynki wywozowe (6), przy czym rynek unijny stanowił jedno z atrakcyjniejszych miejsc przeznaczenia wywozu.

(155)

Ponadto wiele innych rynków wywozowych tradycyjnie uznawanych za istotne zastosowało środki przeciwko wyrobom ze stali z ChRL, obejmującym blachy grube, lub rozważa możliwość zastosowania takich środków (7), ponieważ nieuczciwy przywóz tych wyrobów skutkuje sztucznym obniżeniem ich ceny, prowadząc do zakłócenia konkurencji.

(156)

Z uwagi na coraz częstsze korzystanie ze środków ochrony handlu na całym świecie rynek unijny stał się jednym z najbardziej atrakcyjnych miejsc przeznaczenia dla towarów przywożonych z ChRL po cenach dumpingowych, ze szkodą dla przemysłu unijnego.

(157)

Wniosek ten znajduje potwierdzenie w najnowszych danych statystycznych Eurostatu dotyczących przywozu, z których wynika, że wielkość przywozu z ChRL zwiększyła się jeszcze bardziej od zakończenia okresu objętego dochodzeniem. Wielkość przywozu w okresie od marca do maja 2016 r. zwiększyła się w przybliżeniu o 15 % w porównaniu z wielkością przywozu w okresie objętym dochodzeniem, natomiast średnie ceny tego przywozu nieustannie spadały, łącznie o około 30 %.

(158)

Jedna zainteresowana strona stwierdziła, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny nie jest spowodowana przywozem z ChRL, lecz problemami z popytem na rynku unijnym. Twierdziła ona, że chociaż popyt w Unii zwiększył się w 2014 r. i okresie objętym dochodzeniem, w 2012 r. był on o 32 % niższy od najwyższego poziomu, odnotowanego w 2007 r., a w 2014 r. wartość popytu była o 17 % niższa od rzekomo „normalnego” poziomu z 2004 r.

(159)

Słaby popyt rzekomo spowodował ostrą konkurencję ze względu na niewielkie potrzeby rynku, co doprowadziło do powstania wysokiej presji na unijne ceny sprzedaży.

(160)

Ta ostra konkurencja spowodowana rzekomymi problemami z popytem nie wpłynęła jednak negatywnie na zdolność eksporterów z ChRL do sprzedawania coraz większych ilości blach grubych po cenach dumpingowych na rynku unijnym, co z kolei doprowadziło do zwiększenia udziału w rynku tych eksporterów z 4,6 % do 14,4 %. Ponadto spowodowało to niemal dokładnie odpowiadającą temu zwiększeniu utratę udziału w rynku przez przemysł unijny oraz znaczną presję cenową na przemysł unijny, przez co jego rentowność osiągnęła poziom ujemny.

(161)

Problemy z popytem miały wprawdzie na początku znaczny negatywny wpływ na wyniki przemysłu unijnego w 2013 r., lecz główną przyczyną powstania ostrej konkurencji na rynku unijnym, w szczególności w 2014 r. i okresie objętym dochodzeniem, jest przywóz po cenach dumpingowych z ChRL.

(162)

W 2014 r. i okresie objętym dochodzeniem przemysł unijny mógł w rzeczywistości odnieść korzyści z ożywienia na rynku. Tak się jednak nie stało ze względu na znaczne zwiększenie przywozu z ChRL, który wzrósł ponad trzykrotnie w ciągu tych dwóch lat i osiągnął znaczny udział w rynku, ze szkodą dla przemysłu unijnego.

(163)

Komisja stwierdza zatem, że problemy z popytem na rynku unijnym nie stanowią źródła szkody poniesionej przez przemysł unijny i nie powodują zerwania związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

(164)

Jedna zainteresowana strona stwierdziła, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny jest również spowodowana niskim wykorzystaniem mocy produkcyjnych wynikającym ze znacznych nadwyżek mocy produkcyjnych producentów unijnych. Twierdzi ona, że już w 2012 r., kiedy przywóz z ChRL znajdował się na stosunkowo niskim poziomie, wykorzystanie mocy produkcyjnych było bardzo niskie, a przemysł unijny odpowiednio nie ograniczył swoich mocy produkcyjnych.

(165)

Następnie jednak popyt w Unii znacznie wzrósł, w szczególności w 2014 r. i okresie objętym dochodzeniem, kiedy to przekroczył poziom popytu z 2012 r. o 6 %. Przy braku znacznie rosnącej ilości przywozu po cenach dumpingowych z ChRL ten wzrastający popyt doprowadziłby do zwiększenia wykorzystania mocy produkcyjnych przemysłu unijnego, tym bardziej że producenci zmniejszyli swoje moce produkcyjne o 2 %, kiedy rynek wykazywał wzrost.

(166)

Komisja stwierdza zatem, że niskie wykorzystanie mocy produkcyjnych, w szczególności w 2014 r. i okresie objętym dochodzeniem, jest głównie spowodowane znacznie zwiększającą się ilością przywozu po cenach dumpingowych z ChRL.

(167)

Komisja określiła wielkość przywozu na podstawie bazy danych Eurostatu. Poza ChRL przywóz pochodził głównie z Ukrainy i Rosji. Udział przywozu w rynku został określony przez porównanie wielkości przywozu z unijną konsumpcją, jak przedstawiono w tabeli 3 w motywie 87.

(168)

Wielkość przywozu do Unii z pozostałych państw trzecich w okresie badanym kształtowała się następująco:

Tabela 13

Wielkość przywozu z państw trzecich (w mln ton) i udział w rynku

(169)

Udział w rynku przywozu z pozostałych państw trzecich pozostawał stosunkowo stabilny w okresie badanym, natomiast przywóz z ChRL wzrósł o 214 %.

(170)

Ponadto udział w rynku Ukrainy i Rosji jedynie nieznacznie wzrósł w okresie badanym. W przypadku Ukrainy udział w rynku zwiększył się z 4,7 % do 6,2 %, a w przypadku Rosji – z 1,7 % do 2,4 %, a stało się tak wyłącznie kosztem państw importujących innych niż ChRL.

(171)

W kontekście zwiększenia konsumpcji w Unii o 5 % i zmniejszenia udziału w rynku przemysłu unijnego o 10 punktów procentowych w okresie badanym oznacza to, że przywóz z ChRL zwiększył udział w rynku wyłącznie kosztem przemysłu unijnego.

(172)

W wyniku tego przywóz z ChRL stanowi około 54 % całkowitego przywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem, przywóz z Ukrainy – około 23 %, a przywóz z Rosji – 9 %.

(173)

Średnia cena importowa z pozostałych państw trzecich spadała znacznie wolniej niż ceny importowe z ChRL. Zmniejszyły się bowiem o 19 %, natomiast ceny importowe z ChRL – o 29 %.

(174)

Mimo że ceny importowe z Ukrainy i Rosji znajdują się na poziomie średnio niższym niż ceny importowe z ChRL, spadały one w znacznie wolniejszym tempie niż ceny importowe z ChRL w okresie badanym. Poza tym cen nie można zawsze bezpośrednio porównać, ponieważ na średnią cenę mają wpływ różny asortyment produktów.

(175)

Ponadto wielkość przywozu w szczególności z Ukrainy i Rosji i ogólnie ze wszystkich pozostałych państw trzecich nie wzrosła tak znacznie jak przywóz z ChRL. Choć wielkość przywozu z ChRL wzrosła o niemal 1 mln ton w okresie badanym, wielkość przywozu z Ukrainy wzrosła jedynie o około 160 000 ton, z Rosji – o około 75 000 ton, a ze wszystkich pozostałych państw trzecich (w tym z Rosji i Ukrainy) – o około 90 000 ton.

(176)

Na podstawie powyższych informacji i ze względu na fakt, że wielkość przywozu z Ukrainy i Rosji jest o wiele niższa niż przywóz z ChRL, nie istnieją przesłanki wskazujące, że te dwa państwa spowodowały szkodę dla przemysłu unijnego.

(177)

Ceny przywozu ze wszystkich pozostałych państw trzecich (w tym z Rosji i Ukrainy) są średnio wyższe niż ceny przywozu z ChRL, a przywóz z państw trzecich jedynie nieznacznie zwiększył udział w rynku – o 1 punkt procentowy.

(178)

W związku z tym Komisja stwierdza, że przywóz blach grubych z państw trzecich nie stanowi źródła szkody poniesionej przez przemysł unijny i nie powoduje zerwania związku przyczynowego między przywozem towarów z ChRL po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

(179)

Wielkość i średnie ceny wywozu przemysłu unijnego w okresie badanym kształtowały się następująco:

Tabela 14

Wyniki wywozu

(180)

W okresie badanym wielkość wywozu do klientów niepowiązanych zmniejszyła się o 18 %. Po spadku w wysokości 28 % w latach 2012-2013 wielkość ta zwiększyła się o 25 punktów procentowych w 2014 r., a następnie ponownie spadła o 15 punktów procentowych w okresie objętym dochodzeniem.

(181)

Jeżeli chodzi o poziom cen, w okresie badanym odnotowano ich znaczny spadek (– 24 %), co odpowiada spadkowi cen na rynku unijnym (– 25 %).

(182)

Ogólnie wyniki w zakresie wywozu odnotowane przez przemysł unijny w dużej mierze odzwierciedlają wyniki przemysłu unijnego osiągane na rynku unijnym. Rynek unijny ma jednak większe znaczenie dla przemysłu unijnego niż rynki eksportowe. W całym okresie badanym sprzedaż na rynku unijnym pozostawała około czterokrotnie większa niż sprzedaż eksportowa.

(183)

W związku z tym Komisja stwierdza, że ze względu na ograniczone znaczenie tej sprzedaży eksportowej wyniki w zakresie przywozu odnotowane przez przemysł unijny nie mogą zerwać związku przyczynowego między przywozem towarów z ChRL po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

(184)

Jedna zainteresowana strona twierdziła, że marża zysku producentów unijnych pionowo zintegrowanych jest ograniczana przez niższe ceny, jakie stosują podmioty zajmujące się walcowaniem wtórnym w Unii, które rzekomo stosują ceny o 6-9 % niższe od cen producentów pionowo zintegrowanych.

(185)

Podmiot zajmujący się walcowaniem wtórnym to przedsiębiorstwo, które nie produkuje swoich własnych materiałów do produkcji, a mianowicie płyt stalowych. Wszyscy producenci unijni objęci próbą produkują swoje własne płyty stalowe i są tym samym producentami zintegrowanymi pionowo.

(186)

Komisja zauważa w tym względzie, że ceny dumpingowe przywozu z ChRL podcinały ceny przemysłu unijnego średnio o 29 % w okresie objętym dochodzeniem, jak stwierdzono w motywie 99. Na tej podstawie ceny dumpingowe przywozu z ChRL byłyby nadal co najmniej o 20 % niższe niż ceny stosowane przez podmioty zajmujące się walcowaniem wtórnym w Unii.

(187)

Ta sama strona stwierdziła również, że ilość produktów wytwarzana przez podmioty zajmujące się walcowaniem wtórnym w Unii zmniejsza się, jako że wiele tych podmiotów jest zależnych od dostaw płyt stalowych z Ukrainy. Dostawy z Ukrainy zmniejszyły się jednak ze względu na braki w podaży w okresie badanym, a ten spadek podaży nie został zrekompensowany przez produkcję pozostałych producentów unijnych mimo niskiego wykorzystania ich mocy produkcyjnych.

(188)

W tym względzie strona nie przedstawiła dowodów, że producenci unijni nie byli zainteresowani dostawą tych dodatkowych ilości lub nie byli gotowi dokonywać takich dostaw. Jest zatem jasne, że szczególnie klienci wrażliwi na wahania cenowe stracili zainteresowanie produktami wytwarzanymi przez przemysł unijny na rzecz towarów przywożonych z ChRL i oferowanych po cenach dumpingowych, które są jeszcze niższe.

(189)

Komisja stwierdza zatem, że spadająca rentowność producentów unijnych zintegrowanych pionowo może być tylko w nieznacznym stopniu spowodowana zmniejszającą się ilością blach grubych wytwarzanych przez podmioty zajmujące się walcowaniem wtórnym w Unii i oferowanych po umiarkowanych cenach. Stwierdza również, że zmniejszająca się rentowność w dużej mierze wynika z przywozu po cenach dumpingowych – znacznie niższych od cen przemysłu unijnego – z ChRL, którego poziom znacznie wzrósł.

(190)

Tymczasowo ustalono, że zachodzi związek przyczynowy między szkodą poniesioną przez producentów unijnych a przywozem towarów po cenach dumpingowych z ChRL.

(191)

Komisja odróżniła i oddzieliła wpływ wszystkich znanych czynników na sytuację przemysłu unijnego od szkodliwych skutków przywozu produktu po cenach dumpingowych.

(192)

Ustalono, że inne stwierdzone czynniki takie jak ostra konkurencja spowodowana problemami z popytem, niskie wykorzystanie mocy produkcyjnych, przywóz z państw trzecich, wyniki sprzedaży eksportowej producentów unijnych, konkurencja między producentami zintegrowanymi pionowo i podmiotami zajmującymi się walcowaniem wtórnym nie zerwały związku przyczynowego, nawet jeśli uwzględniono by ich łączne skutki.

(193)

Czasowy spadek konsumpcji w 2013 r. mógł nieco się przyczynić do powstania szkody w tym roku, lecz przy braku stale wzrastającego przywozu po cenach dumpingowych, które nieustannie spadały, przemysł unijny mógłby odnosić korzyści ze wzrostu rynku w kolejnych latach. W szczególności wielkość sprzedaży powróciłaby do poprzedniego poziomu, ceny sprzedaży nie osiągnęłyby tak niskich poziomów, a rentowność poszczególnych podmiotów byłaby znacznie wyższa.

(194)

Uwzględniając powyższe, Komisja stwierdziła na tym etapie, że istotna szkoda dla przemysłu unijnego została spowodowana przez przywóz towarów po cenach dumpingowych z ChRL, a inne czynniki, rozważane osobno lub łącznie, nie przerwały związku przyczynowego.

(195)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy można jasno stwierdzić, że wprowadzenie środków w tym przypadku wyraźnie nie leży w interesie Unii, mimo iż stwierdzono wystąpienie dumpingu wyrządzającego szkodę. Interes Unii określono na podstawie oceny wszystkich różnorodnych interesów, których dotyczy sprawa, w tym interesu przemysłu unijnego, interesu importerów oraz interesu użytkowników.

(196)

Przemysł unijny prowadzi działalność w 14 państwach członkowskich (Austria, Belgia, Republika Czeska, Dania, Finlandia, Francja, Hiszpania, Niemcy, Polska, Rumunia, Słowenia, Szwecja, Włochy oraz Zjednoczone Królestwo) i zatrudniał bezpośrednio około 20 000 pracowników w kontekście blach grubych w okresie badanym.

(197)

W toku dochodzenia współpracowało 26 producentów unijnych. Żaden ze znanych producentów nie sprzeciwił się wszczęciu dochodzenia. Jak wykazano powyżej, na podstawie analizy wskaźników szkody stwierdzono, że pogorszenie sytuacji dotknęło cały przemysł unijny, który doświadczył ponadto negatywnych skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych.

(198)

Komisja oczekuje, że nałożenie tymczasowych ceł antydumpingowych przywróci uczciwe warunki handlu na rynku unijnym, dzięki czemu nastąpi koniec spadku cen, a przemysł unijny będzie w stanie poprawić swoją sytuację. Pozwoliłoby to przemysłowi unijnemu na zwiększenie rentowności do poziomów uznawanych za niezbędne w tym kapitałochłonnym przemyśle.

(199)

Przemysł unijny poniósł istotną szkodę spowodowaną przez przywóz z ChRL towarów po cenach dumpingowych. Komisja przypomina, że większość wskaźników szkody wykazała negatywną tendencję w okresie badanym. W szczególności znacznemu pogorszeniu uległy wskaźniki szkody związane z wynikami finansowymi producentów unijnych objętych próbą, takie jak rentowność i zwrot z inwestycji.

(200)

Ważne jest zatem, aby przywrócić ceny do poziomu cen niedumpingowych lub przynajmniej niepowodujących szkody, aby wszyscy producenci mogli prowadzić działalność na rynku unijnym w warunkach sprawiedliwego handlu. Jeżeli nie zostaną wprowadzone żadne środki, bardzo prawdopodobne jest dalsze pogarszanie się sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego.

(201)

W związku z powyższym Komisja wstępnie stwierdza, że wprowadzenie ceł antydumpingowych leżałoby w interesie przemysłu unijnego. Każde wprowadzenie środków antydumpingowych umożliwiłoby przemysłowi unijnemu przezwyciężenie zidentyfikowanych skutków dumpingu wyrządzającego szkodę.

(202)

Jak przedstawiono w motywie 22, sześciu importerów współpracowało w dochodzeniu, a trzech z nich zostało włączonych do próby. Jeden z importerów objętych próbą popiera środki, natomiast dwóch pozostałych importerów objętych próbą sprzeciwia się wprowadzeniu środków. Pozostałych trzech importerów nieobjętych próbą nie wyraziło swojej opinii.

(203)

W toku dochodzenia wykazano, że wzrost cen wywołany wprowadzeniem środków nie będzie miał bezpośredniego wpływu na importerów niepowiązanych. Blachy grube stanowią 20 % lub mniej ich przywozu.

(204)

Ponadto większość importerów, w tym przemysł unijny, prowadzi handel towarami z różnych źródeł. Nie istnieją przesłanki, że po wprowadzeniu środków importerzy nie byliby w stanie kontynuować obsługi swoich klientów.

(205)

W związku z powyższym Komisja wstępnie stwierdza, że wprowadzenie środków nie będzie miało znaczącego negatywnego wpływu na interes importerów unijnych.

(206)

Główne gałęzie przemysłu będące użytkownikiem końcowym blach grubych to przemysł produkcji maszyn budowlanych, sprzętu górniczego i sprzętu do pozyskiwania drewna; zbiorników ciśnieniowych; rurociągów ropy naftowej i gazu; przemysł stoczniowy, budowlany oraz sektor budowy mostów.

(207)

Siedmiu użytkowników i trzy przedsiębiorstwa handlowe/centra usług stalowych przedstawiły odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu dla użytkowników. W czterech z tych odpowiedzi odnotowano jednak znaczne braki, a tylko w dwóch z nich wyrażono sprzeciw wobec wprowadzenia środków. Komisja nie może jednak traktować tych odpowiedzi jako reprezentatywne z następujących przyczyn:

(208)

Komisja zauważa ponadto, że cła powinny przyczyniać się do zapewniania ciągłego bezpieczeństwa dostaw na rynku Unii. Bez ceł niektórzy unijni producenci być może musieliby zaprzestać produkcji lub ją ograniczyć i pozostawić wielu użytkowników unijnych z bardziej ograniczonymi źródłami dostaw.

(209)

Jeden z producentów objętych próbą rzeczywiście zawiesił produkcję blach grubych pod koniec okresu objętego dochodzeniem, jak wskazano w motywie 104.

(210)

Ponadto poziom wprowadzonych środków zapewni równe warunki działania dla wszystkich producentów w Unii i państwach trzecich, co mogłoby pozwolić temu producentowi unijnemu na wznowienie produkcji blach grubych.

(211)

W związku z powyższym Komisja wstępnie stwierdza, że wprowadzenie środków nie wywarłoby nieproporcjonalnie negatywnego wpływu na użytkowników.

(212)

W związku z powyższym Komisja wstępnie stwierdza, że wprowadzenie środków przyczyniłoby się do odbudowania przemysłu unijnego i pozwoliło na realizację większej liczby inwestycji w celu lepszego wyposażenia na przyszłość producentów blach grubych w Unii i zwiększenia ich konkurencyjności.

(213)

Przemysł unijny przeszedł już znaczną restrukturyzację w (niedawnej) przeszłości. Bez ceł kolejni unijni producenci blach grubych być może musieliby zaprzestać produkcji blach grubych lub ją ograniczyć, zwolnić setki pracowników i pozostawić wielu użytkowników unijnych z ograniczonymi źródłami dostaw.

(214)

Wpływu środków na kilka innych stron w Unii, które się zgłosiły, nie można uznać za znaczący. Nic w dokumentach nie wskazuje na to, że potencjalny wpływ na inne zainteresowane strony, które się zgłosiły, może przewyższyć pozytywny wpływ środków na przemysł unijny. Oczekuje się, że użytkownicy końcowi i konsumenci skorzystają ze sprawiedliwego i konkurencyjnego rynku, w tym lokalnego źródła dostaw w pełni zdolnego do zaspokojenia ich potrzeb i żądań. Ceny nadal będą głównym wyznacznikiem, ale na uczciwych zasadach.

(215)

Komisja doszła do wniosku, że, ogólnie rzecz biorąc, na obecnym etapie dochodzenia nie ma przekonujących powodów, aby stwierdzić, iż wprowadzenie tymczasowych środków w odniesieniu do przywozu blach grubych pochodzących z ChRL nie leży w interesie Unii.

(216)

Biorąc pod uwagę wnioski Komisji dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody, związku przyczynowego i interesu Unii, należy wprowadzić środki tymczasowe, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi unijnemu przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.

(217)

W celu określenia poziomu środków Komisja najpierw ustaliła kwotę należności celnych niezbędną do usunięcia szkody ponoszonej przez przemysł unijny.

(218)

Szkoda zostałaby usunięta, gdyby przemysł unijny był w stanie pokryć koszty produkcji oraz osiągnąć zysk przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego na rynku unijnym, jaki tego rodzaju przemysł może zazwyczaj osiągnąć w tym sektorze w normalnych warunkach konkurencji, tj. przy braku przywozu produktów po cenach dumpingowych.

(219)

Aby ustalić wysokość zysku, który byłby możliwy do osiągnięcia w normalnych warunkach konkurencji, Komisja zwróciła się do producentów unijnych objętych próbą o przekazanie danych dotyczących rentowności w odniesieniu do produktu podobnego, sprzedawanego na rynku unijnym od 2006 r. do okresu objętego dochodzeniem. Wymagane informacje zostały przedłożone i należycie zweryfikowane.

(220)

Od 2013 r. do okresu objętego dochodzeniem rentowność przemysłu unijnego wykazywała wartości ujemne. Choć zysk w 2012 r. był nieznacznie dodatni i wyniósł 1,6 %, stwierdzono już znaczącą obecność przywozu po cenach dumpingowych z ChRL, a marża zysku kształtowała się na poziomie znacznie niższym niż w poprzednich latach.

(221)

W poprzedzającym roku 2011 odnotowano marżę zysku w wysokości 7,9 %, która była wyższa niż marże zysku z 2009 r. i 2010 r., kiedy to kryzys finansowy był najbardziej dotkliwy, lecz niższa niż marże w latach 2006-2008, tj. przed wybuchem kryzysu finansowego. Ponadto są to najnowsze dostępne dane wskazujące, że przywóz z ChRL do Unii nie był jeszcze dokonywany w znacznych ilościach. Komisja stwierdza zatem, że ta marża zysku reprezentuje zysk, który można osiągnąć w normalnych warunkach konkurencji.

(222)

Komisja ustaliła następnie poziom usuwający szkodę poprzez porównanie średniej ważonej ceny importowej współpracujących objętych próbą producentów eksportujących w ChRL odpowiednio dostosowanej z uwzględnieniem kosztów przywozu i należności celnych, ustalonej na potrzeby obliczeń podcięcia cenowego, ze średnią ważoną niewyrządzającej szkody ceny produktu podobnego sprzedawanego przez objętych próbą producentów unijnych na rynku unijnym w okresie objętym dochodzeniem. Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały wyrażone w postaci odsetka średniej ważonej wartości importowej CIF.

(223)

Poziom usuwający szkodę dla „innych przedsiębiorstw współpracujących” oraz dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” obliczono w ten sam sposób co margines dumpingu dla tych przedsiębiorstw (zob. motywy 76-80).

(224)

W odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL należy wprowadzić tymczasowe środki antydumpingowe zgodnie z zasadą niższego cła określoną w art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Komisja porównała margines szkody z marginesem dumpingu. Kwota ceł powinna być ustalona na poziomie marginesu dumpingu albo marginesu szkody, zależnie od tego, który z nich jest niższy.

(225)

W związku z powyższym stawki tymczasowego cła antydumpingowego, wyrażone w cenach CIF na granicy Unii przed ocleniem, powinny być następujące:

(226)

Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie ustaleń przedmiotowego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną w toku dochodzenia w odniesieniu do tych przedsiębiorstw.

(227)

Te stawki należności celnej mają zastosowanie wyłącznie do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL oraz produkowanego przez wymienione osoby prawne. Przywożone produkty objęte postępowaniem, wytworzone przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, które nie zostało konkretnie wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane z przedsiębiorstwami konkretnie wymienionymi, podlegają stawce celnej stosowanej wobec „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”. Nie powinny one być objęte żadną z indywidualnych stawek cła antydumpingowego.

(228)

Przedsiębiorstwo może zwrócić się o zastosowanie tych indywidualnych stawek cła antydumpingowego w przypadku zmiany nazwy jego jednostki zależnej lub utworzenia nowej jednostki zajmującej się produkcją bądź sprzedażą. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji (8). Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej mającej wobec niego zastosowanie, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowane zostanie zawiadomienie w sprawie zmiany nazwy.

(229)

W celu zapewnienia należytego egzekwowania ceł antydumpingowych cło antydumpingowe dotyczące wszystkich pozostałych przedsiębiorstw należy stosować nie tylko w odniesieniu do niewspółpracujących producentów eksportujących w ramach bieżącego dochodzenia, ale także do producentów, którzy nie prowadzili wywozu do Unii w trakcie okresu objętego dochodzeniem.

(230)

Jak wspomniano w motywie 5, na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1357 Komisja objęła rejestracją przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL.

(231)

Uczyniła to z myślą o ewentualnym zastosowaniu środków antydumpingowych z mocą wsteczną zgodnie z art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Należy zaprzestać rejestracji przywozu. Na obecnym etapie nie można podjąć decyzji o ewentualnym stosowaniu środków antydumpingowych z mocą wsteczną.

(232)

W interesie dobrej administracji Komisja zwróci się do zainteresowanych stron z prośbą o przedłożenie pisemnych uwag lub o złożenie wniosku o przesłuchanie przez Komisję lub przez rzecznika praw stron w postępowaniach w sprawie handlu w określonym terminie.

(233)

Ustalenia dotyczące nałożenia ceł tymczasowych obowiązują tymczasowo i mogą ulec zmianie na ostatecznym etapie dochodzenia,

(1)

W dniu 4 stycznia 2016 r. Europejskie Stowarzyszenie Hutnictwa Stali („Eurofer” lub „skarżący”) złożyło skargę w imieniu producentów reprezentujących ponad 90 % ogólnej produkcji unijnej niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco, z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej. W skardze przedstawiono dowody na wystąpienie dumpingu i wynikającego z niego ryzyka istotnej szkody, które uznano za wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

(2)

W następstwie skargi w dniu 13 lutego 2016 r. Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu do Unii niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco, z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”) na podstawie art. 5 rozporządzenia Rady (UE) nr 2009/1225 (2) („rozporządzenie podstawowe”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”).

(3)

Następnie Komisja wszczęła również następujące dwa dochodzenia:

(4)

W dniu 5 kwietnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o rejestrację przywozu z ChRL produktu objętego postępowaniem. W dniu 2 czerwca 2016 r. skarżący uaktualnił wniosek, uwzględniając w nim nowsze dane finansowe, jednak w dniu 11 sierpnia 2016 r. wycofał swój wniosek.

(5)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do zgłoszenia się w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Komisja wyraźnie poinformowała skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących, władze chińskie, znanych importerów, dostawców i użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu dochodzenia i zaprosiła te podmioty do wzięcia w nim udziału.

(6)

Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia swoich uwag na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu. Wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać przesłuchane, uzyskały taką możliwość.

(7)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może dokonać doboru próby zainteresowanych stron zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

(8)

Komisja ogłosiła w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, że ze względu na dużą liczbę producentów unijnych dokona doboru próby spośród nich. Następnie Komisja dokonała doboru próby na podstawie największej reprezentatywnej wielkości produkcji i sprzedaży, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniego rozproszenia geograficznego. Poinformowała wybrane wstępnie przedsiębiorstwa oraz skarżącego o tym doborze. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie opinii w sprawie wstępnie dobranej próby.

(9)

Jeden ze wstępnie wybranych producentów unijnych poinformował Komisję, że nie będzie mógł z nią współpracować w tej sprawie. Ponadto Włoskie Stowarzyszenie Żelaza i Stali (Federacciai) oraz Eurofer zauważyły, że we wstępnie dobranej próbie nie było reprezentacji Europy Południowej. Aby zapewnić bardziej odpowiednie rozproszenie geograficzne, Komisja zastąpiła producenta unijnego, który odmówił współpracy, producentem unijnym z Europy Południowej.

(10)

W rezultacie na ostateczną próbę złożyło się pięciu producentów unijnych z pięciu różnych państw członkowskich. Producenci ci odpowiadają za ponad 45 % wielkości produkcji unijnej.

(11)

Aby podjąć decyzję co do konieczności dokonania kontroli wyrywkowej i – w razie stwierdzenia takiej konieczności – w celu dokonania doboru próby, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(12)

Czterech importerów przedstawiło wymagane informacje. Dobór próby nie był więc konieczny – kwestionariusze przesłano do wszystkich spośród tych importerów.

(13)

Mimo że Komisja skontaktowała się z wybranymi w ten sposób niepowiązanymi importerami, aby uzyskać stosowne informacje, żaden z nich nie udzielił jednak pełnej odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu w stopniu wystarczającym do celów przedmiotowego dochodzenia.

(14)

Aby podjąć decyzję, czy kontrola wyrywkowa jest konieczna, i ewentualnie dokonać odpowiedniego doboru próby, Komisja zwróciła się do producentów eksportujących w ChRL o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Ponadto Komisja zwróciła się do Misji Chińskiej Republiki Ludowej w Unii Europejskiej o wskazanie producentów eksportujących, którzy ewentualnie byliby zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub o skontaktowanie się z takimi producentami.

(15)

Trzynaście grup producentów eksportujących w ChRL przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Komisja zaproponowała próbę złożoną z trzech grup przedsiębiorstw, opierając się na największej reprezentatywnej wielkości wywozu do Unii, którą można było realistycznie zbadać w dostępnym czasie. Komisja zwróciła się do wszystkich znanych zainteresowanych producentów eksportujących oraz do władz ChRL o przedstawienie opinii w sprawie zaproponowanej próby.

(16)

Jeden z producentów eksportujących, Jiangsu Tiangong Tools Company Limited („Tiangong Tools”) wyraził opinię, że powinien zostać włączony do próby, ponieważ – w odróżnieniu od wybranych producentów eksportujących – wytwarza stal narzędziową oraz stal szybkotnącą. Producent ten argumentował, że jeśli jego produkt jest uważany za produkt objęty postępowaniem, próba powinna być bardziej reprezentatywna i obejmować również jego.

(17)

Wniosek ten został odrzucony. Przedsiębiorstwo Tiangong Tools wywozi bowiem jedynie niewielkie ilości produktów tego konkretnego typu do Unii. Dlatego też próba nie stałaby się bardziej reprezentatywna przez włączenie do niej tego producenta eksportującego. Komisja poddała kwestię reprezentatywności dalszej analizie pod względem zakresu produkcji.

(18)

W jej następstwie zdecydowała się zachować skład proponowanej próby złożonej z trzech grup producentów eksportujących. Producenci eksportujący objęci próbą odpowiadają za ponad 57 % całkowitego przywozu do Unii z ChRL produktu objętego postępowaniem oraz za 58 % całkowitego przywozu tego produktu do Unii ze strony współpracujących chińskich producentów eksportujących.

(19)

Tylko jeden producent eksportujący – Tiangong Tools – złożył wniosek o indywidualne badanie na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i wypełnił w tym celu kwestionariusz. Komisja wstępnie przyjęła ten wniosek i zweryfikowała podane informacje w siedzibie przedsiębiorstwa.

(20)

Dochodzenie wykazało jednak, że firma ta wytwarza i wywozi do Unii tylko stal narzędziową i szybkotnącą. W związku z tym – jak opisano w motywach 29–35 poniżej – Komisja postanowiła tymczasowo wyłączyć stal narzędziową i szybkotnącą z zakresu omawianego dochodzenia i nie ustalono tymczasowego marginesu dumpingu w odniesieniu do przedsiębiorstwa Tiangong Tools. Niemniej jednak jeśli Komisja zmieni decyzję dotyczącą zakresu definicji produktu na ostatecznym etapie dochodzenia, wniosek o indywidualne badanie tego producenta eksportującego zostanie rozpatrzony ponownie.

(21)

Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich znanych zainteresowanych stron oraz do wszystkich innych przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminach wskazanych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od Euroferu, pięciu producentów unijnych i ich powiązanych centrów usług stalowych, jednego użytkownika, trzech grup producentów eksportujących w ChRL i jednego producenta w państwie analogicznym.

(22)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do tymczasowego stwierdzenia dumpingu oraz określenia wynikającego z niego ryzyka szkody oraz ryzyka dla interesów unijnych. Wizyty weryfikacyjne na podstawie art. 16 rozporządzenia podstawowego odbyły się na terenie następujących przedsiębiorstw/stowarzyszeń:

(23)

Dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Badanie tendencji umożliwiających właściwe oszacowanie szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

(24)

Produkty objęte postępowaniem to niektóre wyroby walcowane płaskie z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, w zwojach lub nie (w tym wyroby cięte na wymiar i taśmy), niepoddane innej obróbce niż walcowanie na gorąco, nieplaterowane, niepowleczone ani niepokryte.

Z definicji produktu objętego postępowaniem wyklucza się:

Produkty objęte postępowaniem to wyroby obecnie oznaczone kodami NS 7208 10 00, 7208 25 00, 7208 26 00, 7208 27 00, 7208 36 00, 7208 37 00, 7208 38 00, 7208 39 00, 7208 40 00, 7208 52 10, 7208 52 99, 7208 53 10, 7208 53 90, 7208 54 00, 7211 13 00, 7211 14 00, 7211 19 00, ex 7225 19 10, 7225 30 90, ex 7225 40 60, 7225 40 90, ex 7226 19 10, 7226 91 91 i 7226 91 99, pochodzące z ChRL.

(25)

Płaskie wyroby ze stali walcowane na gorąco wytwarzane są przez walcowanie na gorąco. Jest to proces obróbki plastycznej metalu, podczas którego gorący metal jest poddawany naciskowi co najmniej jednej pary gorących walców, co ma na celu zmniejszenie grubości tego metalu oraz jej ujednolicenie. Podczas tego procesu temperatura metalu jest wyższa od jego temperatury rekrystalizacji. Wyroby te mogą być wytwarzane w różnych formach: w zwojach (naoliwionych lub nienaoliwionych, poddanych lub niepoddanych trawieniu), cięte na wymiar (arkusze) lub jako taśmy.

(26)

Płaskie wyroby ze stali walcowane na gorąco mają dwa główne zastosowania. Po pierwsze stanowią główny materiał do produkcji różnych produktów ze stali na dalszych poziomach łańcucha produkcyjnego tworzącego wartość dodaną, takich jak walcowane na zimno (7) wyroby płaskie ze stali i stali powleczonej. Po drugie są one wyrobami przemysłowymi kupowanymi przez użytkowników końcowych w różnych celach, m.in. w sektorze budowlanym (produkcja rur stalowych), przemyśle stoczniowym, przy produkcji zbiorników na gaz, samochodów, zbiorników ciśnieniowych czy rurociągów energetycznych.

(27)

W ramach dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają te same podstawowe właściwości fizyczne, a także te same podstawowe zastosowania:

(28)

Komisja uznała na tym etapie postępowania, że są to produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(29)

Jeden producent eksportujący (Jiangsu Tiangong Tools Company Limited) oraz jeden importer powiązany z innym chińskim producentem eksportującymi (Duferco S.A.) wnioskowali, by niektóre rodzaje płaskich wyrobów ze stali walcowanych na gorąco, znane w branży jako stal narzędziowa i szybkotnąca, zostały wykluczone z zakresu definicji produktu. Argumentowali, że stal narzędziowa i szybkotnąca ma w istotnym zakresie odmienne właściwości, ceny, specyfikacje i zastosowania.

(30)

W dniu 21 kwietnia 2016 r. odbyło się przesłuchanie wspomnianego chińskiego producenta eksportującego przed rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu. Ponadto w dniu 22 czerwca 2016 r. miało miejsce przesłuchanie importera w sprawie jego wniosku o wyłączenie produktu.

(31)

Skarżący uznał, że wyżej wymienione argumenty nie są należycie uzasadnione, oraz że jeśli argumenty te zostaną zaakceptowane przez Komisję, pojawi się ryzyko obchodzenia cła.

(32)

Komisja stwierdziła, że rzeczywiście istnieją znaczne różnice fizyczne i chemiczne pomiędzy rodzajami produktu objętego postępowaniem innymi niż stal narzędziowa i szybkotnąca z jednej strony a stalą narzędziową i szybkotnącą z drugiej strony. W stali narzędziowej i szybkotnącej obecnych jest nieodłącznie kilka pierwiastków chemicznych (8), które nie występują w produkcie objętym postępowaniem.

(33)

Ponadto pomiędzy stalą narzędziową i szybkotnącą a innymi rodzajami produktu objętego postępowaniem występują różnice w procesie produkcyjnym, zastosowaniach, a także znaczne różnice cen. Przykładowo stal narzędziową i szybkotnącą, w odróżnieniu od innych rodzajów produktu objętego postępowaniem, stosuje się do obróbki, wyciskania, cięcia, tłoczenia i perforacji innych materiałów. Nie są to konwencjonalne zastosowania innych rodzajów produktu objętego postępowaniem. Co więcej, stal narzędziowa jest wytwarzana w ramach odmiennego procesu produkcyjnego, w którym na wszystkich etapach uzyskuje się określone właściwości. Różnice w procesie produkcyjnym sprawiają, że produkcja stali narzędziowej i szybkotnącej jest bardziej kosztowna, co w pewnej mierze wyjaśnia także różnice cen w porównaniu z innymi rodzajami produktu objętego postępowaniem.

(34)

Przywóz stali narzędziowej i szybkotnącej stanowił pod względem wielkości około 1,25 % całkowitego chińskiego przywozu w 2015 r. Stal narzędziowa i szybkotnąca jest też objęta innymi, określonymi kodami NS.

(35)

W związku z powyższym Komisja tymczasowo wyłączyła stal narzędziową i szybkotnącą z zakresu definicji produktu oraz poinformowała krajowe organy celne o potencjalnym ryzyku obchodzenia cła.

(36)

W dniu 5 sierpnia 2016 r. włoski użytkownik, Marcegaglia Carbon Steel Spa, wyraził opinię, że następujące rodzaje produktu objętego postępowaniem powinny zostać wykluczone z zakresu definicji produktu: stal bez atomów międzywęzłowych (IF), stal dwufazowa, stal wysokowęglowa oraz stal o ziarnach niezorientowanych. Uzasadnienie wniosku o wyłączenie tych rodzajów produktu przedstawiało się w skrócie następująco:

(37)

Wymieniony wyżej użytkownik wnioskował również o to, by te rodzaje produktu, które są używane w procesie walcowania na zimno, zostały wykluczone ze względu na ich wykorzystanie na dalszych etapach łańcucha produkcyjnego.

(38)

Komisja stwierdziła w odniesieniu do wniosku o wykluczenie produktów ze stali bez atomów międzywęzłowych (IF), stali dwufazowej, stali wysokowęglowej oraz stali o ziarnach niezorientowanych, że nie wykazano, by te produkty miały odmienne właściwości i zastosowania. Ponadto ostateczny szczegółowy wniosek o wykluczenie produktu wpłynął na bardzo późnym etapie postępowania. W związku z tym na tym etapie Komisja odrzuciła ten wniosek, podejmie jednak dalsze dochodzenie w tej sprawie.

(39)

Odnosząc się do rodzajów produktu wykorzystywanych w procesie ponownego walcowania, stwierdzono, że jest to jedno z głównych zastosowań produktu objętego postępowaniem, jak wspomniano w motywie 26 powyżej. Sam fakt odmiennego zastosowania nie jest powodem do wykluczenia produktu. Co więcej, wykluczenie tych rodzajów produktu doprowadziłoby do wykluczenia większości przywożonych rodzajów produktu objętego postępowaniem oraz do skomplikowanego lub wręcz niemożliwego do przeprowadzenia procesu kontroli administracyjnej mającej na celu identyfikację produktu objętego postępowaniem wśród produktów używanych i nieużywanych w procesie ponownego walcowania. W związku z tym na tym etapie Komisja odrzuciła także ten wniosek.

(40)

Na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego Komisja ustala wartość normalną zgodnie z art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do producentów eksportujących w ChRL, którzy spełniają kryteria zawarte w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, i którym można przyznać status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych. Żaden ze współpracujących producentów eksportujących nie wnioskował jednak o przyznanie tego statusu.

(41)

Dlatego zgodnie z przepisami art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną należało ustalić na podstawie cen panujących na rynku wyznaczonego państwa trzeciego posiadającego gospodarkę rynkową („państwo analogiczne”) lub na wartości normalnej skonstruowanej w odniesieniu do takiego państwa.

(42)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja zawarła propozycję wykorzystania państwa trzeciego o gospodarce rynkowej („państwo analogiczne”) w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich znanych producentów w 11 państwach o gospodarce rynkowej wymienionych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (9) oraz do 8 innych państw, co do których posiadała informacje wskazujące na to, że wytwarza się w nich i sprzedaje produkt podobny, to znaczy do Argentyny, Australii, Egiptu, Iranu, Japonii, Republiki Południowej Afryki, Korei Południowej i Tajwanu. Łącznie skontaktowano się z 62 producentami w 19 potencjalnych państwach analogicznych. Jednak tylko jedno przedsiębiorstwo ze Stanów Zjednoczonych (ArcelorMittal USA) wyraziło wolę współpracy i przedstawiło odpowiedzi na kwestionariusz.

(43)

Stany Zjednoczone wydają się odpowiednim państwem analogicznym, ponieważ ich rynek jest otwarty i jest na nim obecnych dziesięciu producentów krajowych produktu podobnego, a przywóz z innych krajów stanowi ponad 10 % całkowitej konsumpcji. Dlatego też – oraz biorąc pod uwagę fakt, że tylko jeden producent ze Stanów Zjednoczonych wyraził wolę współpracy – wstępnie wybrano Stany Zjednoczone jako odpowiednie państwo analogiczne.

(44)

Zainteresowane strony zaproszono do wyrażenia opinii odnośnie do tego wyboru. Ponieważ nie zgłoszono żadnych uwag, wybrano Stany Zjednoczone na państwo analogiczne.

(45)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała najpierw, czy sprzedaż produktu podobnego w Stanach Zjednoczonych niezależnym klientom jest reprezentatywna. Wielkość sprzedaży produktu podobnego przez współpracującego producenta na rynku krajowym została uznana za reprezentatywną w porównaniu z produktem objętym postępowaniem wywożonym do Unii przez chińskich producentów eksportujących objętych próbą.

(46)

Następnie Komisja zbadała, czy sprzedaż ta może być uznana za prowadzoną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Stwierdzono to poprzez ustalenie odsetka sprzedaży z zyskiem niezależnym klientom. Transakcje sprzedaży uznawano za przynoszące zysk, gdy cena jednostkowa była równa kosztowi wytworzenia lub od niego wyższa. W tym celu określono koszt produkcji poniesiony przez amerykańskiego producenta w okresie objętym dochodzeniem.

(47)

W odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których ponad 80 % wielkości sprzedaży danego rodzaju produktu na rynku krajowym zostało zrealizowane powyżej kosztów, a średnia ważona cena sprzedaży danego rodzaju była równa jednostkowemu kosztowi produkcji lub wyższa od niego, wartość normalna dla każdego rodzaju produktu została wyliczona jako średnia ważona rzeczywistych cen krajowych całej sprzedaży rozpatrywanego rodzaju, niezależnie od tego, czy była to sprzedaż z zyskiem czy nie.

(48)

W przypadku gdy wielkość sprzedaży danego rodzaju produktu z zyskiem stanowiła 80 % lub mniej łącznej wielkości sprzedaży danego rodzaju, lub gdy średnia ważona cena danego rodzaju była niższa niż jednostkowy koszt produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona cena wyłącznie krajowej sprzedaży z zyskiem danego rodzaju produktu w okresie objętym dochodzeniem.

(49)

W odniesieniu do rodzajów produktu nieprzynoszących zysku wartość normalną skonstruowano zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego na podstawie kosztu wytworzenia poniesionego przez amerykańskiego producenta wraz z kosztami sprzedaży, kosztami ogólnymi i administracyjnymi oraz zyskiem – dla rodzajów produktu amerykańskiego producenta przynoszących zysk.

(50)

Niektórych rodzajów produktu wytwarzanych w państwie analogicznym nie można było zestawić z rodzajami produktu wywożonymi z ChRL do Unii, ponieważ amerykański producent nie prowadzi ich sprzedaży. W związku z tym wartość normalną rodzajów produktu, których nie można było zestawić z innymi, trzeba było skonstruować zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego na podstawie kosztu wytworzenia poniesionego przez producenta z państwa analogicznego. Komisja wykorzystała dane na temat tych kosztów dla najbardziej zbliżonego rodzaju produktu i skorygowała je o koszt prac modyfikacyjnych (krojenia lub cięcia) w celu zapewnienia rzetelnego porównania. Następnie Komisja dodała zasadne kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych (7–13 %) na podstawie aktualnych danych dotyczących produkcji i sprzedaży, zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Na koniec Komisja dodała zasadną kwotę zysku (10–15 %) przez zastosowanie średniej marży zysku ze sprzedaży produktów przynoszących zysk.

(51)

Producenci eksportujący objęci próbą dokonywali wywozu do Unii bezpośrednio do niezależnych klientów oraz za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych.

(52)

Ceny eksportowe dotyczące bezpośredniej sprzedaży określono na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(53)

W odniesieniu do transakcji, w których producenci eksportujący dokonywali wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych, działając jako importer, cena eksportowa została ustalona na podstawie ceny, po której produkt przywieziony został po raz pierwszy odsprzedany niezależnym klientom w Unii, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. W takim przypadku dokonano korekty ceny o wszystkie koszty poniesione pomiędzy przywozem a odsprzedażą.

(54)

Wartość normalną i ceny eksportowe porównywano na podstawie ceny ex-works. Marginesy dumpingu zostały ustalone przez porównanie poszczególnych cen ex-works producentów eksportujących włączonych do próby z krajowymi cenami sprzedaży producenta z państwa analogicznego lub ewentualnie ze skonstruowaną wartością normalną.

(55)

Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

(56)

Na tej podstawie w stosownych przypadkach dokonano korekty o koszty transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i koszty dodatkowe (4 %), opłaty bankowe (0,02 %), koszty kredytu (0,05 %), prowizje (0,6 %) i podatki pośrednie (4 %).

(57)

W przypadku objętych próbą producentów eksportujących średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu podobnego w Stanach Zjednoczonych porównano ze średnią ważoną ceną eksportową podobnego rodzaju produktu, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(58)

Margines dumpingu w przypadku współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą ustalono zgodnie z przepisami art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Margines ten został obliczony jako średnia ważona na podstawie marginesów ustalonych dla producentów eksportujących objętych próbą.

(59)

W odniesieniu do wszystkich pozostałych producentów eksportujących w ChRL Komisja ustaliła poziom współpracy w ChRL. Zmierzono go szacując stosunek wielkości wywozu do Unii dokonywanego przez współpracujących producentów do całkowitej wielkości wywozu do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie.

(60)

Poziom współpracy był wysoki. Na tej podstawie rezydualny margines dumpingu mający zastosowanie do wszystkich pozostałych producentów eksportujących w ChRL ustalono tymczasowo na poziomie odpowiadającym najwyższemu marginesowi dumpingu stwierdzonemu dla współpracujących producentów eksportujących objętych próbą.

(61)

Tymczasowe marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed dokonaniem płatności celnych, są następujące:

Tabela 1

Marginesy dumpingu, ChRL

(62)

W obrębie Unii 17 przedsiębiorstw dostarczyło dane dotyczące produkcji i sprzedaży na etapie badania sytuacji i wskazało, że wytwarzało produkt podobny w okresie objętym dochodzeniem. Z dostępnych informacji zawartych w skardze wynika, że te 17 przedsiębiorstw wytwarza około 90 % produkcji unijnej produktu podobnego.

(63)

Oprócz tych 17 przedsiębiorstw 5 innych przedsiębiorstw wytwarzało produkt podobny w okresie objętym dochodzeniem.

(64)

Zgodnie z ustaleniami całkowita produkcja unijna w okresie objętym dochodzeniem wyniosła około 74,7 mln ton. Komisja ustaliła tę wartość w oparciu o wszystkie dostępne informacje dotyczące przemysłu unijnego, takie jak informacje od skarżącego oraz informacje od wszystkich znanych producentów w Unii. Jak wskazano w motywie 10, do próby wybrano pięciu producentów unijnych, którzy odpowiadają za 45 % całkowitej produkcji produktu podobnego w Unii. Jest to próba reprezentatywna.

(65)

Producenci unijni, których produkcja obejmuje całość produkcji Unii, stanowią przemysł unijny w myśl art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i są oni dalej określani terminem „przemysł unijny”.

(66)

Producentów unijnych różni między sobą model biznesu i stopień integracji pionowej. Niemniej jednak przemysł unijny można ogólnie określić jako przemysł o wysokim stopniu integracji pionowej, jak opisano to szerzej w motywie 68 poniżej.

(67)

Jak wspomniano w motywie 24 powyżej, produkt objęty postępowaniem wchodzi w zakres szeregu kodów NS, w tym określonych kodów ex. Aby uniknąć niedoszacowania konsumpcji w Unii i w świetle wyraźnie niewielkiego wpływu takich kodów na całkowitą konsumpcję, na potrzeby obliczenia konsumpcji w Unii w pełni uwzględniono wielkości przywozu dotyczące kodów NS ex.

(68)

Ponieważ przemysł unijny jest zintegrowany głównie pionowo, a produkt objęty postępowaniem uznaje się za główny materiał do produkcji różnych produktów na dalszych poziomach łańcucha produkcyjnego tworzącego wartość dodaną, np. wyrobów walcowanych na zimno, konsumpcję na rynku sprzedaży wewnętrznej i konsumpcję na wolnym rynku przeanalizowano osobno.

(69)

Rozróżnienie rynku sprzedaży wewnętrznej i wolnego rynku ma znaczenie dla analizy szkody, ponieważ produkty przeznaczone na użytek własny nie są narażone na bezpośrednią konkurencję ze strony przywozu, a ceny transferowe są określane w ramach grup zgodnie z różnymi politykami cenowymi. Natomiast produkcja przeznaczona na wolny rynek bezpośrednio konkuruje z przywozem produktu objętego postępowaniem, a ceny są cenami wolnorynkowymi.

(70)

Aby przedstawić możliwie najbardziej kompletny obraz przemysłu unijnego, Komisja uzyskała dane dotyczące całej działalności związanej z produktem podobnym i określiła, czy produkcja była przeznaczona na użytek własny, czy na wolny rynek. Komisja ustaliła, że około 60 % całkowitej produkcji producentów unijnych było przeznaczone na użytek własny.

(71)

Komisja ustaliła wielkość unijnej konsumpcji własnej na podstawie wielkości użytku własnego i wielkości sprzedaży na wewnętrzne potrzeby na rynku unijnym wszystkich znanych producentów w Unii. Na tej podstawie sporządzono następujące zestawienie obrazujące unijną konsumpcję własną:

Tabela 2

Konsumpcja własna na rynku unijnym (w tonach)

(72)

W badanym okresie konsumpcja własna na rynku unijnym wzrosła o około 4 %. Wzrost ten wynika głównie ze wzrostu na rynkach sprzedaży wewnętrznej, m.in. produkujących części np. dla sektora motoryzacyjnego.

(73)

Komisja ustaliła wielkość unijnej konsumpcji na wolnym rynku na podstawie a) wielkości sprzedaży na rynku unijnym wszystkich znanych producentów w Unii oraz b) przywozu do Unii ze wszystkich państw trzecich zgodnie z danymi Eurostatu, uwzględniając przy tym dane przedstawione przez współpracujących producentów eksportujących w państwie, którego dotyczy postępowanie. Na tej podstawie sporządzono następujące zestawienie, obrazujące unijną konsumpcję na wolnym rynku:

Tabela 3

Konsumpcja na wolnym rynku (w tonach)

(74)

W badanym okresie unijna konsumpcja na wolnym rynku wzrosła o około 12 %. Wzrost ten wynika głównie z ożywienia gospodarczego w sektorach przemysłu działających na dalszych etapach łańcucha wartości dodanej.

(75)

Komisja określiła wielkość przywozu na podstawie bazy danych Eurostatu. Udział przywozu w rynku został określony przez porównanie wielkości przywozu z unijną konsumpcją na wolnym rynku przedstawioną w tabeli w motywie 73 powyżej.

(76)

Przywóz do Unii z ChRL kształtował się następująco:

Tabela 4

Wielkość przywozu (w tonach) i udział w rynku

(77)

Z powyższej tabeli wynika, że w liczbach bezwzględnych przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie znacznie wzrósł w badanym okresie. Jednocześnie w badanym okresie odnotowano ponad pięciokrotny wzrost całkowitego udziału w rynku przywozu z ChRL do Unii.

(78)

Komisja określiła ceny przywozu towarów na podstawie danych Eurostatu. Średnia ważona cena produktów przywożonych do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtowała się następująco:

Tabela 5

Ceny przywozu (w EUR/t)

(79)

Średnie ceny przywozu towarów spadły z 600 EUR/t w 2012 r. do 404 EUR/t w okresie objętym dochodzeniem. W badanym okresie odnotowano spadek średniej ceny jednostkowej przywozu towarów po cenach dumpingowych o około 33 %.

(80)

Komisja oceniła podcięcie cenowe w okresie objętym dochodzeniem przez porównanie:

(81)

Porównania cen dokonano z rozróżnieniem na rodzaje produktu w odniesieniu do transakcji na tym samym poziomie handlu, w razie konieczności odpowiednio skorygowanych oraz po odliczeniu bonifikat i rabatów. Wynik porównania wyrażono jako odsetek obrotów producentów unijnych w okresie objętym dochodzeniem. Korekty dotyczyły głównie kosztów dostawy (wynoszących od 2,7 % do 6,3 % dla poszczególnych producentów unijnych objętych próbą) oraz bonifikat (w wysokości od 0,1 % do 19,5 %). Ponieważ żaden importer niepowiązany nie przedstawił uwag w tej sprawie, dodano koszty ponoszone po przywozie w wysokości 7 EUR/t – takie korekty przyjęto w postępowaniu dotyczącym niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno (10). Uznano to za najbardziej odpowiedni sposób wyliczenia w obecnym dochodzeniu, ponieważ produkt objęty postępowaniem jest pod wieloma względami podobny do niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno, jak objaśniono w motywie 221.

(82)

Na podstawie powyższych ustaleń stwierdzono, że przywóz towarów po cenach dumpingowych z ChRL powodował podcięcie cen przemysłu unijnego o 2,7–5,6 %.

(83)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł unijny obejmuje ocenę wszystkich wskaźników ekonomicznych oddziałujących na stan przemysłu unijnego w badanym okresie.

(84)

Wskaźniki makroekonomiczne (produkcja, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, zapasy, wzrost, udział w rynku, zatrudnienie, wydajność i wielkość marginesów dumpingu) oceniono na poziomie całego przemysłu unijnego. Ocenę oparto na informacjach przedstawionych przez skarżącego, porównanych z danymi przedstawionymi przez producentów unijnych i dostępnymi statystykami publicznymi (Eurostatu).

(85)

Analiza wskaźników mikroekonomicznych (cen sprzedaży, rentowności, przepływów pieniężnych, inwestycji, zwrotów z inwestycji, zdolności do pozyskania kapitału, płac i kosztów produkcji) została przeprowadzona na poziomie producentów unijnych objętych próbą. Oceny dokonano na podstawie pochodzących od nich informacji, które zostały należycie zweryfikowane.

(86)

Aby przedstawić możliwie najbardziej kompletny obraz przemysłu unijnego, Komisja uzyskała dane dotyczące całej produkcji produktu objętego postępowaniem i określiła, czy produkcja była przeznaczona na użytek własny, czy na wolny rynek. W przypadku niektórych wskaźników szkody dotyczących przemysłu unijnego Komisja oddzielnie zbadała dane odnoszące się do wolnego rynku i dane odnoszące się do rynku sprzedaży wewnętrznej oraz przeprowadziła analizę porównawczą. Czynniki te obejmują: sprzedaż, udział w rynku, cenę jednostkową, koszt jednostkowy, rentowność oraz przepływ pieniężny. Inne wskaźniki gospodarcze można było jednak wymiernie zbadać jedynie poprzez odniesienie się do całkowitej działalności, w tym wykorzystywania przez przemysł unijny na użytek własny, ponieważ zależą one od całkowitej działalności, bez względu na to, czy produkcja jest przeznaczona na użytek własny, czy też do sprzedaży na wolnym rynku. Czynniki te obejmują: produkcję, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, inwestycje, zwrot z inwestycji, zatrudnienie, produktywność, zapasy i koszty pracy. W przypadku tych czynników, aby uzyskać kompletny obraz szkody, jaką poniósł przemysł unijny, należy przeprowadzić analizę całego przemysłu unijnego, ponieważ przedmiotowych danych nie można podzielić na dane dotyczące wolnego rynku i dane dotyczące sprzedaży wewnętrznej.

(87)

Łączna produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 6

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(88)

W badanym okresie wielkość produkcji przemysłu unijnego wzrosła o 2 %, mimo że w tym samym okresie jeden producent unijny z Włoch znacznie zmniejszył swoją produkcję (o 3 mln ton).

(89)

Zgłoszone wartości mocy produkcyjnych dotyczyły zdolności technicznej, co oznacza, że uwzględniono dostosowania, uznawane w przemyśle za normy, obejmujące czas przygotowawczy, prace konserwacyjne, wąskie gardła i inne normalne przerwy w produkcji. Moce produkcyjne uległy zmniejszeniu w okresie badanym z powodu przerw w produkcji w Belgii i we Włoszech.

(90)

Wzrost wskaźnika wykorzystania mocy produkcyjnych wynikał z nieznacznego wzrostu wielkości produkcji spowodowanego przede wszystkim wzrostem konsumpcji własnej (+ 4 %) i konsumpcji na wolnym rynku (+ 12 %), pomimo znacznego zmniejszenia wielkości produkcji – głównie przez jednego producenta unijnego z Włoch.

(91)

Wielkość sprzedaży przemysłu unijnego i udział tego przemysłu w wolnym rynku kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 7

Wielkość sprzedaży i udział w rynku (wolny rynek)

(92)

Wielkość sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym pozostawała stosunkowo stabilna w badanym okresie i utrzymywała się na poziomie 27–28 mln ton.

(93)

W badanym okresie udział w rynku przemysłu unijnego w odniesieniu do konsumpcji unijnej zmniejszył się o ponad 9 punktów procentowych, tj. z 86,8 % do 77,7 %. Spadek udziału przemysłu unijnego w rynku znacznie przekroczył niewielki wzrost sprzedaży na wolnym rynku unijnym.

(94)

Na unijnym rynku sprzedaży wewnętrznej wielkość produkcji na użytek własny i udział w rynku kształtowały się w badanym okresie następująco:

Tabela 8

Wielkość produkcji na użytek własny na rynku unijnym i udział w rynku

(95)

Wielkość produkcji własnej przemysłu unijnego (na którą składają się produkcja na użytek własny i do celów sprzedaży na wewnętrzne potrzeby) na rynku unijnym wzrosła o 4 % w badanym okresie, z około 40,7 mln ton w 2011 r. do 42,2 mln ton w okresie objętym dochodzeniem.

(96)

Udział przemysłu unijnego w rynku sprzedaży wewnętrznej (wyrażony jako odsetek łącznej produkcji) pozostawał stabilny w badanym okresie i utrzymywał się na poziomie 55,7–56,7 %.

(97)

Poziom zatrudnienia obliczono uwzględniając tylko pracowników bezpośrednio pracujących przy wytwarzaniu produktu podobnego w różnych hutach stali producentów unijnych. Dzięki tej metodzie uzyskano dokładne, stosunkowo łatwe do ustalenia dane.

(98)

Zatrudnienie i wydajność w okresie badanym kształtowały się następująco:

Tabela 9

Zatrudnienie i wydajność

(99)

W badanym okresie odnotowano spadek poziomu zatrudnienia w przemyśle unijnym, który miał służyć ograniczeniu kosztów produkcji i osiągnięciu przyrostu wydajności w świetle rosnącej konkurencji na rynku ze strony przywozu z ChRL oraz innych państw. Doprowadziło to do redukcji zatrudnienia o 5 % w badanym okresie, bez uwzględnienia zatrudnienia pośredniego. W rezultacie i w świetle nieznacznego wzrostu wielkości produkcji (+ 2 %) w badanym okresie, wzrost wydajności siły roboczej przemysłu unijnego, mierzonej jako roczna produkcja na osobę zatrudnioną, był znacznie większy (+ 7 %) niż wzrost faktycznej produkcji. Pokazuje to, że przemysł unijny był gotowy przystosować się do zmieniających się warunków rynkowych, aby pozostać konkurencyjnym.

(100)

Poziom zapasów producentów unijnych kształtował się w okresie badanym następująco:

Tabela 10

Zapasy

(101)

W badanym okresie stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego nieznacznie się zmniejszył. Większość rodzajów produktu podobnego jest wytwarzanych przez przemysł unijny na konkretne zamówienia od użytkowników. Zapasy nie są zatem uznawane za istotny wskaźnik szkody w przypadku tego przemysłu. Potwierdza to także analiza zmian stanu zapasów na koniec okresu sprawozdawczego jako wartości procentowej produkcji. Jak widać w powyższej tabeli, wskaźnik ten pozostawał stosunkowo stabilny i utrzymywał się na poziomie około 3,5–4 % wielkości produkcji.

(102)

Wszystkie marginesy dumpingu znacznie przekraczały poziom de minimis. Wpływ wielkości rzeczywistych dużych marginesów dumpingu na przemysł unijny nie był nieznaczny, jeżeli weźmie się pod uwagę wielkość i ceny przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie.

(103)

W badanym okresie konsumpcja unijna (wolny rynek) wzrosła o około 12 %, natomiast wielkość sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym pozostała na stabilnym poziomie. Przemysł unijny odnotował zatem utratę udziału w rynku, w przeciwieństwie do udziału w rynku przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie – udział ten w badanym okresie znacznie wzrósł.

(104)

Średnie ważone jednostkowe ceny sprzedaży stosowane przez unijnych producentów na wolnym rynku w Unii kształtowały się w badanym okresie w następujący sposób:

Tabela 11

Ceny sprzedaży na wolnym rynku w Unii

(105)

W powyższej tabeli przedstawiono zmiany jednostkowych cen sprzedaży na unijnym wolnym rynku w porównaniu z odpowiadającymi im kosztami produkcji. Ceny sprzedaży były średnio niższe od jednostkowego kosztu produkcji, z wyjątkiem roku 2014, w którym rozpoczęło się ożywienie na rynku, a udział przywozu z Chin w rynku był mniejszy niż w okresie objętym dochodzeniem.

(106)

W 2012 i 2013 r. skutki kryzysu zadłużeniowego w strefie euro oraz spadek popytu na stal w 2012 r. niekorzystnie wpłynęły na wyniki przemysłu unijnego. W 2014 r. oraz w pierwszej połowie 2015 r. nastąpiła poprawa sytuacji przemysłu unijnego dzięki zwiększeniu wysiłków na rzecz zachowania jego konkurencyjności, w szczególności przez poprawę wydajności pracy – o czym wspomniano w motywie 99 – co przełożyło się na wzrost wydajności oraz lepsze wykorzystanie mocy produkcyjnych.

(107)

Mimo podjętych wysiłków koszt produkcji pozostawał zasadniczo wyższy od spadających cen sprzedaży. Aby ograniczyć stratę udziału w rynku, producenci unijni dostosowali się do postępującego spadku cen i znacznie obniżyli swoje ceny sprzedaży, zwłaszcza w 2015 r. Musieli się oni dostosować do spirali spadających cen, ponieważ produkt objęty postępowaniem jest towarem kwotowanym na giełdach.

(108)

Wśród producentów objętych próbą niektóre płaskie wyroby ze stali walcowane na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej przeznaczone do celów konsumpcji własnej były przekazywane lub dostarczane po cenach transferowych do celów dalszego przetwarzania przy zastosowaniu różnych polityk cenowych (koszt, koszt plus, cena rynkowa). W związku z tym nie można wyciągnąć żadnego znaczącego wniosku ze zmiany ceny produktów na użytek własny.

(109)

Średnie koszty pracy producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 12

Średnie koszty pracy na pracownika

(110)

W badanym okresie średnie wynagrodzenie na jednego pracownika zwiększyło się o 4 %.

(111)

Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje i zwrot z inwestycji producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 13

Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje i zwrot z inwestycji

(112)

Komisja określiła rentowność producentów unijnych, wyrażając stratę netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego na wolnym rynku w Unii jako odsetek obrotów z tej sprzedaży.

(113)

Rentowność wykazała tendencję spadkową w badanym okresie: we wszystkich trzech latach, z wyjątkiem roku 2014, poniesiono straty. Straty w 2012 i 2013 r. były częściowo związane ze skutkami kryzysu zadłużeniowego w strefie euro (oraz ze spadkiem popytu na stal w 2012 r.), natomiast w roku 2014 oraz pierwszej połowie 2015 r. sytuacja producentów unijnych trochę się poprawiła.

(114)

Przepływy pieniężne netto to zdolność producentów unijnych do samofinansowania swojej działalności. Przepływy pieniężne netto ulegały znacznym zmianom w badanym okresie, ale pozostawały zasadniczo w przeważającej mierze dodatnie, głównie z uwagi na koszty niepieniężne, takie jak amortyzacja.

(115)

Ponieważ zwrot z inwestycji wykazywał ogólnie tendencję spadkową we wszystkich trzech latach, z wyjątkiem roku 2014, przemysł unijny obniżył poziom inwestycji o 13 % w okresie między 2012 a 2015 r. Straty poniesione w okresie badanym miały wpływ na zdolność do pozyskania kapitału, co uwidoczniło się w spadku inwestycji.

(116)

Poniższa tabela przedstawia dane w podziale na kwartały 2015 r. z uwagi na fakt, iż skarżący stwierdził w skardze, że w drugiej połowie 2015 r. nastąpiło znaczące pogorszenie sytuacji. Dane w tabeli rzeczywiście potwierdzają, że w drugiej połowie 2015 r. nastąpiło znaczące pogorszenie rentowności i wartości sprzedaży netto z powodu postępującego spadku cen na wolnym rynku unijnym.

Tabela 14

Rentowność producentów unijnych objętych próbą w podziale na kwartały

(117)

Z jednej strony przemysł unijny jako całość mógł nieznacznie zwiększyć wielkość swojej produkcji (pomimo znacznego zmniejszenia wielkości produkcji głównie przez jednego dużego włoskiego producenta) i poprawić wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych dzięki wzrostowi konsumpcji własnej i konsumpcji na wolnym rynku. Przemysł ten podjął także konkretne działa mające na celu poprawę wydajności przez utrzymywanie ścisłej kontroli nad kosztami produkcji (głównie surowców) i przez zwiększenie wielkości produkcji przypadającej na osobę zatrudnioną. W rezultacie koszty produkcji spadły o 25 %. Ponadto przepływy pieniężne w całym badanym okresie były dodatnie. Producenci unijni objęci próbą byli w stanie w dalszym ciągu inwestować około 250–330 mln EUR rocznie w badanym okresie.

(118)

Z drugiej strony, mimo wysiłków podjętych przez przemysł unijny w badanym okresie w celu poprawy ogólnych wyników pozostałe wskaźniki szkody wykazały pogorszenie sytuacji na wolnym rynku: z wyjątkiem 2014 r. i początku 2015 r. – kiedy sytuacja przemysłu unijnego zaczęła się nieznacznie poprawiać – w całym badanym okresie odnotowano straty, które w drugiej połowie 2015 r. osiągnęły niebezpieczny poziom. Mimo że wielkość sprzedaży na wolnym rynku unijnym pozostawała stosunkowo stabilna, przemysł unijny odnotował utratę udziału w rynku i musiał ograniczyć inwestycje z powodu ujemnego zwrotu z inwestycji.

(119)

W związku z powyższym na tym etapie postępowania stwierdza się, że wyżej wymienione dane pokazują, że przemysł unijny znajdował się w trudnej sytuacji pod koniec okresu objętego dochodzeniem, jednak nie w takim stopniu, by poniósł w badanym okresie istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(120)

Podczas analizy ryzyka wystąpienia istotnej szkody dla przemysłu unijnego, zgodnie z art. 3 ust. 9 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, uwzględnione zostały czynniki takie jak:

(121)

Ze sformułowania „takie jak” w art. 3 ust. 9 akapit drugi wynika, że również inne czynniki poza wymienionymi czterema mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu ryzyka wystąpienia szkody. Komisja poddała w szczególności analizie również czynniki takie jak rentowność i liczba zamówień, dla których dysponowała danymi z okresu objętego dochodzeniem i z okresu po zakończeniu dochodzenia.

(122)

Odnośnie do okresu badanego Komisja ponownie przeanalizowała dane zgromadzone dla lat 2012–2015, z uwagi na to, że do ustalenia, czy występuje ryzyko szkody dla przemysłu unijnego (11), konieczne jest zrozumienie jego obecnej sytuacji. Następnie Komisja przeprowadziła analizę prospektywną z uwzględnieniem wszystkich czynników. Ponadto Komisji udało się uzyskać dane dotyczące przywozu towarów po cenach dumpingowych, chińskich mocy produkcyjnych oraz cen importowych w okresie od stycznia do czerwca 2016 r., umożliwiające potwierdzenie lub obalenie prognoz, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez Trybunał (12). Jednak kompleksowe dane dotyczące rentowności i liczby zamówień za okres od stycznia do czerwca 2016 r. nie były dostępne, a za okres do końca marca 2016 r. dostępne były tylko dane częściowe. Nie znaleziono żadnych danych kompleksowych dotyczących stanu zapasów do końca czerwca 2016 r., w szczególności dotyczących przemysłu unijnego Te dane zostaną jednak zaktualizowane po publikacji niniejszego rozporządzenia. Będą analizowane również inne czynniki w przypadkach, gdy jest to możliwe. Na tym etapie dane dotyczące rentowności, liczby zamówień oraz stanu zapasów stanowiły najlepsze dostępne dane.

(123)

Na koniec, art. 3 ust. 9 akapit pierwszy, zdanie drugie rozporządzenia podstawowego zawiera wymóg, że zmiany okoliczności muszą być jednoznacznie przewidziane i nieuchronne.

(124)

Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie, wzrósł znacząco z poziomu 246 720 ton do 1 519 304 ton pomiędzy 2012 r. a okresem objętym dochodzeniem, co pokazuje tabela zawarta w motywie 76 powyżej. Te przywozy stale odbywały się przy utrzymującym się spadku cen. Znaczny wzrost udziału w rynku przywozu chińskich towarów po cenach dumpingowych (+ 550 %) potwierdza, że zmiany wielkości tego przywozu nie były wyłącznie rezultatem wzrostu popytu (+ 12 %). Chińscy producenci eksportujący penetrują nowy rynek i zdobywają udział w rynku poprzez przywóz towarów o niskich cenach kosztem innych podmiotów ekonomicznych, w tym producentów unijnych, Wielkość przywozu z Chin dalej się zwiększała (o 8,5 %) w pierwszej połowie 2016 r. (773 275 ton) (źródło: Eurostat), w porównaniu z pierwszą połową 2015 r. (712 390 ton). Dostępne dane pokazują nie tylko znaczny wzrost przywozu towarów z Chin po cenach dumpingowych w badanym okresie, lecz również fakt, że tendencja ta nie uległa zahamowaniu ani odwróceniu w okresie po zakończeniu dochodzenia.

(125)

Dostępne informacje dotyczące chińskich mocy produkcyjnych w zakresie stali surowej wskazują na ich szybki wzrost od dłuższego czasu. W 2004 r. ChRL wytwarzała 25,6 % całkowitej światowej produkcji stali surowej (13), lecz poziom faktycznej produkcji prawie się podwoił, sięgając 50,3 % w 2015 r. Komunikat Komisji dotyczący stali w następujący sposób odnosi się do tej kwestii: „[…] w niektórych państwach trzecich, w szczególności w Chinach, znacznie wzrosły niewykorzystane moce produkcyjne. Tę nadwyżkę mocy produkcyjnych, w szczególności w samych Chinach, szacuje się na ok 350 mln, co stanowi niemal dwukrotność produkcji rocznej Unii.” (14).

(126)

Odnosząc się do tej kwestii, OECD oszacowała całkowite chińskie moce produkcyjne w zakresie stali na 1 140 mln ton (15) w 2014 r., a faktyczną chińską produkcję skalkulowała na 822,8 mln ton (16). Dane te wskazują, że dostępna w Chinach nadwyżka mocy produkcyjnych na pewno przekracza 300 mln ton.

(127)

Taka nadwyżka mocy produkcyjnych w zakresie stali nie odpowiada także popytowi na produkt podobny w ChRL czy innych państwach. Na rynkach światowych widać spowolnienie wzrostu popytu, a luka pomiędzy mocami produkcyjnymi a popytem się poszerza, na co wskazują niedawne badania prowadzone przez OECD (17).

(128)

Władze Chin nie kwestionują faktu, że państwo, którego dotyczy postępowanie, ma olbrzymią nadwyżkę mocy produkcyjnych w zakresie stali: po pierwsze 1 lutego 2016 r. chińska Rada Państwa wydała „Opinię dla przemysłu stalowego w sprawie ograniczenia nadwyżki mocy produkcyjnych” (ang. „Opinion for the steel industry to resolve excess capacity”), która przedstawia ogólny plan Chin w zakresie bardziej zdecydowanej walki z nadwyżką mocy produkcyjnych w chińskim przemyśle stalowym. Proponowane rozwiązania obejmują m.in. redukcję mocy produkcyjnych w zakresie stali surowej o 100–150 mln ton w ciągu 5 lat oraz ścisły zakaz tworzenia nowych mocy produkcyjnych. Po drugie Chińskie Stowarzyszenie Żelaza i Stali (CISA) również wspomniało w przekazanej informacji, że „w ciągu ostatnich kilku lat chiński rząd oraz chińskie stowarzyszenie producentów stali podjęły skuteczne kroki […]. Począwszy od 2011 r. Chiny aktywnie likwidują przestarzałe moce produkcyjne oraz intensyfikują działania w dziedzinie oszczędzania energii.” (18).

(129)

Ostatnio pojawiły się jednak następujące doniesienia o rozbieżnościach pomiędzy powyższą chińską zapowiedzią dotyczącą ograniczania mocy produkcyjnych po okresie objętym dochodzeniem a stanem faktycznym:

(130)

Na koniec Komisja zbadała deklaracje i zobowiązania władz chińskich wymienione w motywie 128. Pomimo złożenia tych zapowiedzi na początku 2016 r. nie zostały one jeszcze wprowadzone w życie.

(131)

W związku z tym uważa się, że kwestia nadwyżki mocy produkcyjnych w sektorze stalowym w ChRL jest powszechnie znana, i że również chińskie władze to przyznają.

(132)

Ocenia się, że z następującego powodu produkty podobne stanowią dużą część całkowitej produkcji stali surowej: całkowita chińska produkcja stali surowej wyniosła w latach 2013 i 2014 odpowiednio 822 000 mln ton i 822 698 mln ton, a całkowita chińska produkcja wyrobów płaskich walcowanych na gorąco wyniosła odpowiednio 311 564 mln ton (czyli ok. 37,9 % całkowitej produkcji stali surowej) oraz 317 387 mln ton (czyli ok. 38,6 % całkowitej produkcji stali surowej) (22). Stąd powyższe dane dotyczące stali surowej stanowią jednocześnie dobry wskaźnik nadwyżki mocy produkcyjnych w zakresie produktu podobnego w ChRL.

(133)

Po drugie należy zwrócić uwagę na tabele zamieszczoną w motywie 185, w której faktyczna produkcja produktu podobnego w ChRL porównana jest z faktyczną produkcją w innych państwach w latach 2014 i 2013. Tabela ta pokazuje na przykład, że faktyczna produkcja produktu podobnego w 2014 r. w ChRL (317,4 mln ton) jest około pięciokrotnie większa niż całkowita łączna produkcja Rosji, Ukrainy, Iranu i Brazylii (57,4 mln ton). Świadczy to o olbrzymich mocach produkcyjnych w zakresie produktu podobnego w ChRL.

(134)

Po trzecie postępowanie potwierdziło, że w okresie objętym dochodzeniem chińscy producenci eksportujący objęci próbą wykorzystywali średnio 65 % posiadanych mocy produkcyjnych. Odpowiada to ponad 14 milionom ton metrycznych swobodnie dostępnych rezerw mocy produkcyjnych w zakresie produktu objętego postępowaniem i to jedynie w trzech przedsiębiorstwach. Jest to kolejny wskaźnik niewykorzystanych mocy produkcyjnych w zakresie produktu podobnego. Zakładając podobne wskaźniki u innych chińskich producentów płaskich wyrobów ze stali walcowanych na gorąco (HRF), można wywnioskować, że w Chinach występuje wysoki całkowity poziom niewykorzystanych mocy produkcyjnych w zakresie HRF.

(135)

Ponadto rynek unijny jest rynkiem otwartym, przyjmującym wiele towarów przywożonych z różnych państw, co pokazuje tabela w motywie 177. Jak pokazuje tabela 4 pod motywem 76, Chińscy producenci eksportujący dokonują przywozu na rynek unijny zwłaszcza od 2012 r. i szybko zdobywają udziały rynkowe dzięki przywozowi towarów o niskich cenach, co odbywa się kosztem innych podmiotów gospodarczych, w tym producentów unijnych. Świadczy to o tym, że penetracja rynku okazała się dla chińskich producentów eksportujących stosunkowo łatwa i bardzo skuteczna w okresie objętym dochodzeniem, co świadczy o atrakcyjności rynku unijnego dla producentów eksportujących z Chin i innych państw.

(136)

Zgodnie z art. 3 ust. 9 akapit drugi, litera b) rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała dostępność innych rynków eksportowych, mogących wchłonąć dodatkowy wywóz, dla chińskich producentów eksportujących.

(137)

Dostęp do niektórych (głównych) rynków eksportowych staje się dla chińskich producentów eksportujących coraz trudniejszy ze względu na środki ochrony handlu (państwa takie jak Stany Zjednoczone, Malezja, Indie i Meksyk) i/lub dochodzenia (państwa takie jak Tajlandia) lub zwiększone stawki celne (RPA).

(138)

Statystyczne dane na temat wywozu za 2015 r. oraz za pierwsze 6 miesięcy 2016 r. dotyczące określonej próby (23) kodów NS odnoszącej się do produktu podobnego pokazują jednak status quo wielkości wywozu z Chin do pozostałych państw świata.

(139)

Po pierwsze państwo, którego dotyczy postępowanie, wywiozło w przybliżeniu taką samą ilość towarów w pierwszym półroczu 2016 r., w ujęciu rocznym, w porównaniu z 2015 r. W pierwszym półroczu 2016 r. średnia cena sprzedaży jednostkowej była jednak niższa niż w 2015 r. Po drugie spadek udziału w rynku niektórych państw (takich jak Indonezja i Wietnam) w ciągu pierwszych 6 miesięcy 2016 r. w porównaniu z 2015 r. jest kompensowany wzrostem udziału w rynku innych państw (takich jak Bangladesz oraz Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna). Komisja doszła więc do wniosku, że jest mało prawdopodobne, aby państwa trzecie same wchłonęły olbrzymią ilość swobodnie dostępnych chińskich rezerw mocy produkcyjnych. Nawet jeśli istnieje obecnie status quo w zakresie wywozu towarów chińskich do państw trzecich, prawdopodobne jest, że atrakcyjny rynek unijny, jak wspomniano w motywie 135, będzie nadal stanowił jeden z głównych rynków wywozu chińskich towarów po cenach dumpingowych.

(140)

W ChRL również nie występuje dostateczna zdolność absorpcyjna. Popyt krajowy na stal w ChRL ulega spowolnieniu: Według Światowego Stowarzyszenia Producentów Stali początkowo oczekiwano spadku popytu na stal w Chinach o – 3,5 % w 2015 r., a następnie o – 2,0 % w 2016 r., po szczytowym popycie w 2013 r. (24). Liczby te zostały jednak później zaktualizowane przez to samo stowarzyszenie, w sposób następujący: „prognozowany jest spadek popytu na stal w Chinach o – 4,0 % w 2016 r., a następnie o – 3,0 % w 2017 r. Wskazuje to na możliwość ukształtowania się popytu na poziomie 626,1 mln t stali (spadek o 15 % w porównaniu do 2013 r.) w 2017 r., zmniejszenie udziału w światowej konsumpcji stali do poziomu 41,9 % – z poziomu 47,9 % w 2009 r. oraz 44,8 % w 2015 r.” (25).

(141)

Podsumowując, prawdopodobne jest, że znaczne ilości olbrzymiej nadwyżki mocy produkcyjnych, w tym produktu podobnego, nadal będą kierowane na rynek unijny. Obecne nadwyżki mocy produkcyjnych oraz niedostateczna zdolność absorpcyjna państw trzecich czy też samej ChRL wskazują na prawdopodobieństwo znacznego wzrostu wywozu chińskich towarów do Unii, gdzie w omawianym okresie penetracja rynku okazała się stosunkowo łatwa i bardzo skuteczna.

(142)

W badanym okresie, jak opisano w motywie 78, średnie ceny przywozu towarów z państwa, którego dotyczy postępowanie, spadły o 33 %, z 600 EUR/t w 2012 r. do 404 EUR/t w 2015 r.