(1)

Zadaniem Rady jest ustalanie wynagrodzenia, dodatków i emerytur osób zajmujących wysokie stanowiska publiczne w UE (zwanych dalej „osobami zajmującymi stanowiska publiczne”), w tym przewodniczącego Rady Europejskiej (1), przewodniczącego i członków Komisji (2), wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (3), prezesów, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarzy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (4), prezesa i członków Trybunału Obrachunkowego (5) oraz sekretarza generalnego Rady (6), wraz z wszelkimi należnościami płatnymi zamiast wynagrodzenia.

(2)

Stosowne jest, by uposażenia i inne świadczenia przysługujące osobom zajmującym stanowiska publiczne odzwierciedlały wysoki poziom spoczywającej na nich odpowiedzialności, a zatem takie uposażenia i inne świadczenia mogą różnić się od tych, o których mowa w Regulaminie pracowniczym urzędników Unii Europejskiej (zwanym dalej „regulaminem pracowniczym”).

(3)

Niemniej jednak właściwe jest wprowadzenie pewnych dostosowań uposażeń i innych świadczeń przysługujących obecnie osobom zajmującym stanowiska publiczne, tak aby uwzględnić zmiany instytucjonalne w Unii oraz zmodernizować strukturę uposażeń, w szczególności poprzez uwzględnienie – w razie potrzeby – zmian wprowadzonych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 (7) („regulamin pracowniczy”). W świetle reformy regulaminu pracowniczego trzeba dokonać kilku zmian w rozporządzeniu nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom. Należy też uaktualnić rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 (8), tak aby uwzględnić reformę regulaminu pracowniczego. W związku z licznymi istotnymi zmianami zarówno w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77, jak i rozporządzeniu nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom, w których uregulowano uposażenia różnych osób zajmujących stanowiska publiczne, należy – w celu zapewnienia jasności, przejrzystości i dobrych praktyk ustawodawczych – scalić oba te rozporządzenia.

(4)

Aby zapewnić równowagę pod względem uposażeń między pracownikami UE a osobami zajmującymi stanowiska publiczne, należy wprowadzić środki służące ujednoliceniu traktowania osób zajmujących stanowiska publiczne i pracowników UE, w sytuacjach gdy pracownicy UE zostali objęci zmodernizowaną strukturą uposażeń, np. w odniesieniu do automatycznego aktualizowania dodatków oraz możliwości korzystania ze wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego, także po wygaśnięciu mandatu.

(5)

Ponadto należy dostosować roczną stopę przyrostu świadczeń emerytalno-rentowych i wiek emerytalny do zmian wprowadzonych w regulaminie pracowniczym, a także określić obowiązującą stopę przyrostu poprzez odesłanie do regulaminu pracowniczego, aby zapewnić automatyczne dostosowanie w przypadku przyszłych zmian w regulaminie pracowniczym.

(6)

Inne zmiany powinny zapewnić, by okres, w którym uprawnienie dotyczące miesięcznego świadczenia przejściowego przysługuje osobom, które zajmowały stanowiska publiczne, został bezpośrednio powiązany z okresem zajmowania stanowiska publicznego. Niemniej jednak okres, w którym przysługuje to uprawnienie, nie powinien być krótszy niż sześć miesięcy ani dłuższy niż dwa lata, przyjmując, że celem takiego świadczenia przejściowego w przypadku osób zajmujących stanowiska publiczne jest zapewnienie – przez określony czas następujący bezpośrednio po zakończeniu zajmowania stanowiska publicznego – pewnego poziomu bezpieczeństwa finansowego do czasu podjęcia kolejnego zatrudnienia o podobnym poziomie wynagrodzenia lub uzyskania innego źródła dochodu, np. świadczenia emerytalnego.

(7)

Należy też dostosować dodatki i zwrot kosztów związanych z objęciem stanowiska i zaprzestaniem jego zajmowania do dodatków i zwrotu kosztów przysługujących urzędnikom i innym pracownikom na podstawie regulaminu pracowniczego, zapewniając przy tym – w razie potrzeby – pewną elastyczność, w szczególności w przypadku zwrotu kosztów przeprowadzki z uwzględnieniem funkcji reprezentacyjnych sprawowanych przez osoby zajmujące stanowiska publiczne.

(8)

Należy dostosować warunki objęcia systemem ubezpieczenia chorobowego osób zajmujących stanowiska publiczne i osób, które zajmowały stanowiska publiczne, poprzez ujednolicenie ich z warunkami objęcia systemem ubezpieczenia, które mają zastosowanie do urzędników i innych pracowników na mocy art. 72 i 73 regulaminu pracowniczego.

(9)

Z tych samych względów, ponieważ zasady określone w niniejszym rozporządzeniu powinny zastąpić zasady ustanowione w rozporządzeniu nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom, rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 oraz decyzjach 2009/909/UE, 2009/910/UE i 2009/912/UE, z wyjątkiem art. 5 decyzji 2009/912/UE, te akty prawne należy uchylić, z zastrzeżeniem ich dalszego stosowania do wszystkich osób zajmujących stanowiska publiczne, do których znajduje zastosowanie co najmniej jeden z tych aktów i które wykonują swój mandat w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub których mandat wygasł przed tym dniem,

(1)

Celem dyrektywy 2003/71/WE jest harmonizacja wymogów dotyczących sporządzania, zatwierdzania i rozpowszechniania prospektów emisyjnych. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji i uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych konieczne jest szczegółowe określenie tych wymogów, w szczególności wymogów dotyczących procesu zatwierdzania, publikacji oraz upowszechnianych informacji na temat oferty lub dopuszczenia do obrotu poza prospektem emisyjnym, z uwzględnieniem reklam.

(2)

Proces przeglądu i zatwierdzenia prospektu emisyjnego jest procesem wieloetapowym, w ramach którego decyzja właściwego organu krajowego o zatwierdzeniu prospektu pociąga za sobą kolejne rundy analizy i opracowywania projektu prospektu po stronie emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym w celu zagwarantowania, że prospekt spełnia wymóg kompletności, w tym spójności i zrozumiałości przedstawionych w nim informacji. W celu zapewnienia emitentom, oferującym lub osobom wnioskującym o dopuszczenie do obrotu większej pewności co do procesu zatwierdzania konieczne jest określenie, jakie dokumenty należy przedstawiać właściwym organom krajowym na różnych etapach cyklu zatwierdzania prospektu emisyjnego.

(3)

Projekt prospektu emisyjnego należy zawsze przedkładać właściwemu organowi krajowemu w formacie elektronicznym umożliwiającym wyszukiwanie oraz za pośrednictwem środków elektronicznych akceptowanych przez ten organ. Ponieważ format elektroniczny umożliwiający wyszukiwanie pozwala właściwym organom krajowym wyszukiwać konkretne terminy lub słowa w prospekcie, ułatwia on szybszą weryfikację i przyczynia się do zapewnienia efektywnego i terminowego procesu przeglądu.

(4)

Z wyjątkiem pierwszego projektu prospektu emisyjnego konieczne jest, aby każdy projekt prospektu przedłożony właściwemu organowi krajowemu zawierał wyraźne wskazanie zmian dokonanych w stosunku do uprzednio przedłożonego projektu oraz wyjaśnienie sposobu, w jaki wprowadzone zmiany eliminują wszelkie przypadki niekompletności, o których powiadomił właściwy organ krajowy. Przy każdym przedłożeniu projektu prospektu emisyjnego właściwemu organowi krajowemu należy przedłożyć zarówno wersję oznaczoną z wyróżnionymi wszystkimi zmianami w stosunku do uprzednio przedłożonego projektu, jak i wersję nieoznaczoną, w której takie zmiany nie są wyróżnione.

(5)

Jeżeli informacje podlegające ujawnieniu zawarte w odpowiednich załącznikach do rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2004 (2) nie mają zastosowania lub, zważywszy na charakter emisji lub emitenta, nie mają znaczenia w przypadku konkretnego prospektu emisyjnego, informacje takie należy wskazać właściwemu organowi krajowemu w celu zminimalizowania ewentualnych opóźnień w procesie przeglądu.

(6)

W celu zapewnienia efektywnego wykorzystania zasobów właściwy organ krajowy powinien mieć prawo zakończyć proces przeglądu bez zatwierdzenia prospektu emisyjnego, jeżeli stanie się dla niego oczywiste, że emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu nie jest w stanie spełnić wymogów systemu prospektu emisyjnego.

(7)

Elektroniczna publikacja prospektów emisyjnych, w tym ostatecznych warunków, zapewnia inwestorom szybki i łatwy dostęp do zawartych w nich informacji. Wymaganie od inwestorów, aby zaakceptowali zastrzeżenie prawne, uiścili opłatę lub przeszli proces rejestracji w celu uzyskania dostępu do prospektu emisyjnego, utrudnia łatwy dostęp i nie powinno być dozwolone. Filtrów ostrzegających o tym, w których jurysdykcjach oferta jest przeprowadzana, oraz zobowiązujących inwestorów do ujawnienia ich państwa zamieszkania lub wskazania, że nie zamieszkują w określonym państwie lub na terytorium objętym konkretną jurysdykcją, nie należy uznawać za zastrzeżenia prawne.

(8)

Reklamy dotyczące oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu mogą stać się niedokładne lub wprowadzające w błąd w przypadku pojawienia się lub zauważenia nowego znaczącego czynnika, istotnego błędu lub niedokładności odnoszących się do informacji zawartych w prospekcie emisyjnym. Należy określić wymogi mające na celu zapewnienie, aby w przypadkach, w których reklamy staną się niedokładne lub wprowadzające w błąd ze względu na wystąpienie takiego nowego czynnika, istotnego błędu lub takiej niedokładności, reklamy takie były zmienianie.

(9)

Ponieważ prospekt emisyjny stanowi nadrzędne źródło informacji o ofercie publicznej lub dopuszczeniu do obrotu, wszelkie informacje rozpowszechniane na temat takich ofert i dopuszczeń do obrotu, niezależnie od tego, czy służą do celów reklamowych czy innych oraz czy są przekazywane ustnie czy na piśmie, powinny być zgodne z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym. Należy to zapewnić poprzez nałożenie wymogu, aby wszelkie rozpowszechniane informacje nie były sprzeczne ani nie odnosiły się do informacji, które są sprzeczne, z treścią prospektu emisyjnego. Ponadto należy zakazać rozpowszechniania informacji, które przedstawiają wyraźnie jednostronny pogląd na temat informacji zawartych w prospekcie emisyjnym. Co więcej, ponieważ alternatywne wskaźniki wyników mogą mieć nieproporcjonalny wpływ na decyzję inwestycyjną, należy zakazać umieszczania takich wskaźników w informacjach dotyczących oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu rozpowszechnianych poza prospektem emisyjnym, jeżeli nie są one zawarte w prospekcie.

(10)

Rozporządzenie (WE) nr 809/2004 zawiera przepisy dotyczące publikacji prospektu emisyjnego i upowszechniania reklam. Aby uniknąć powielania wymogów, należy skreślić niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 809/2004.

(11)

Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowią projekty regulacyjnych standardów technicznych przedstawione Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA).

(12)

Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (3) urząd ten przeprowadził otwarte konsultacje publiczne na temat takich projektów regulacyjnych standardów technicznych, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych ustanowionej na mocy art. 37 tego rozporządzenia,

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na podstawie uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli.

(4)

Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana odnośnie do towaru, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez osobę, której udzielono tej informacji, przez pewien okres, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2). Okres ten powinien wynosić trzy miesiące.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

(1)

Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Włoch o rejestrację nazwy „Pane Toscano” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

(2)

W drodze powiadomienia o sprzeciwie z dnia 12 listopada 2013 r. i uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie z dnia 10 grudnia 2013 r. Zjednoczone Królestwo sprzeciwiło się rejestracji zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. W drodze powiadomienia o sprzeciwie z dnia 12 listopada 2013 r. zarejestrowanego w rejestrze poczty Komisji dnia 19 listopada 2013 r. Belgia sprzeciwiła się rejestracji zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Powiadomienie o sprzeciwie przesłane przez Belgię zawierało już wszystkie elementy uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie. Pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. Belgia przesłała szersze uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Oba sprzeciwy zostały uznane za dopuszczalne.

(3)

Pismami z dnia 24 stycznia 2014 r. i z dnia 13 lutego 2014 r. Komisja wezwała Włochy i Zjednoczone Królestwo z jednej strony oraz Włochy i Belgię z drugiej strony do rozpoczęcia odpowiednich konsultacji w celu osiągnięcia porozumienia zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.

(4)

Strony nie osiągnęły porozumienia.

(5)

W związku z tym, że nie osiągnięto porozumienia, Komisja powinna przyjąć decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 52 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

(6)

Zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a) i d) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 sprzeciwiające się strony stwierdziły, że rejestracja nazwy „Pane Toscano” jako chronionej nazwy pochodzenia jest sprzeczna z art. 5 i 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i że nazwa „Pane Toscano” jest nazwą rodzajową.

(7)

Sprzeciwiające się strony twierdzą, że pszenica miękka zbierana w Toskanii składa się z odmian, które są powszechnie uprawiane w przeważającej części kraju. Odmiany te nie mogą być uznane za odmiany rodzime lub specyficzne odmiany toskańskie. Przetwarzanie ziarna w celu uzyskania mąki pełnoziarnistej typu „0”, które odbywa się na określonym obszarze geograficznym, jest zwykle podobne do przetwarzania, które ma miejsce wszędzie we Włoszech i ogólnie w Europie. Ponieważ mieszanie różnych właściwości pszenicy miękkiej jest niezbędne, aby osiągnąć właściwą mieszankę nadającą się do zamierzonego wykorzystania wymaganej mąki, to raczej właściwości techniczne mąki wyróżniają produkt niż pochodzenie pszenicy miękkiej. Właściwości techniczne mąki pełnoziarnistej z pszenicy miękkiej typu „0”, której wykorzystanie jest obowiązkowe w produkcji „Pane Toscano”, są ogólne, a nie specyficzne dla Toskanii. Wniosek zawiera sprzeczność w pkt 5.2, w którym stwierdza się, że wysoka wartość odżywcza i strawność produktu wynikają z wykorzystania mieszanki mąk, podczas gdy w pkt 3.3 wskazano, że wykorzystuje się tylko jedną mąkę pełnoziarnistą z pszenicy miękkiej typu „0”. We wniosku nie wykazano związku przyczynowego między obszarem geograficznym a jakością lub właściwościami produktu. Potwierdza to fakt, że jednolity dokument musi uwzględnić „gruntowną wiedzꔄpiekarniczą”, postrzeganą jako „najważniejsza” w „kontekście różnych wzajemnie oddziałujących elementów”. Przechowywanie mąki w zakładzie młynarskim przez odpowiedni czas w celu zapewnienia dojrzewania nie ma charakteru szczególnego. Jest to powszechna praktyka, szeroko stosowana w całej Unii Europejskiej. Zaproponowana do rejestracji nazwa „Pane Toscano” jest powszechnie używana w Toskanii w odniesieniu do kilku rodzajów chleba, które prawdopodobnie są produkowane zgodnie z procesem określonym we wniosku. Ponadto we Włoszech „Pane Toscano” uznaje się za synonim chleba bez soli.

(8)

W ramach monitorowania procedury sprzeciwu sprzeciwiające się strony twierdziły również, że specyfikacja produktu powinna była zawierać zasady dotyczące pochodzenia nasion oraz że wpływ temperatury na właściwości mąki, jak twierdzi wnioskodawca, nie został poparty żadnymi dowodami naukowymi.

(9)

Pomimo wyżej wymienionych zarzutów przedstawionych przez sprzeciwiające się strony należy zarejestrować nazwę „Pane Toscano” jako chronioną nazwę pochodzenia ze względów, o których mowa poniżej.

(10)

Nazwa, która ma być zarejestrowana, odnosi się do produktu „chleb”, a nie do mąki lub pszenicy. Należy zatem skoncentrować się na produkcie „chleb” w celu sprawdzenia, czy posiada on jakość lub właściwości, które zawdzięcza głównie lub wyłącznie szczególnemu środowisku geograficznemu z jego nieodłącznymi czynnikami naturalnymi i ludzkimi.

(11)

Właściwości i cechy charakterystyczne produktu o nazwie „Pane Toscano” związane zasadniczo ze szczególnym środowiskiem geograficznym są wyczerpująco opisane w jednolitym dokumencie oraz w specyfikacji produktu: jego trwałość, aromat prażonych orzechów laskowych, „neutralny”, tj. niesłony, smak jego miąższu, chrupka skórka, nieregularne otwory w miąższu oraz barwa biała do kości słoniowej, duża wartość odżywcza i strawność spowodowana użyciem mieszanki różnych odmian pszenicy o niskiej zawartości glutenu i o wartości odżywczej mąki naturalnie zawierającej zarodki pszenne (w przeciwieństwie do zwyczajowo dziś stosowanej praktyki dodawania zarodków pszennych podczas przetwarzania).

(12)

Te szczególne właściwości i cechy charakterystyczne są zasadniczo związane z czynnikami naturalnymi i ludzkimi dominującymi w środowisku geograficznym określonego obszaru geograficznego.

(13)

Jak wskazał wnioskodawca, związek między obszarem geograficznym a jakością i właściwościami produktu „Pane Toscano” ChNP jest nieodłącznie związany z długim procesem przetwarzania, w ramach którego zakwas wydobywa z mąki zawierającej zarodki pszenicy i pozbawionej soli składniki, które – podczas pieczenia chleba – nadają mu charakterystyczny smak, wygląd i trwałość. Zarodki pszenne, naturalnie występujące w mące w wyniku procesu mielenia opisanego szczegółowo w specyfikacji produktu, wpływają jednocześnie na wartość odżywczą „Pane Toscano” oraz proces wyrastania, ponieważ zarodki pszenne są bogate w enzymy, które pomagają rozbić cukry złożone. Umiejętne wykorzystanie zakwasu stwarza warunki do fermentacji mlekowej, w wyniku czego powstają związki, które w trakcie pieczenia nadają chlebowi charakterystyczny aromat i smak. W szczególności zakwas musi wejść w reakcję z mąkami o szczególnych cechach charakterystycznych określonych w specyfikacji produktu (niska twardość, niski wskaźnik W i średni wskaźnik P/L). Z uwagi na znaczną specyfikę klimatu takie właściwości występują raczej w mąkach produkowanych z pszenicy odmian uprawianych w Toskanii niż na obszarach sąsiadujących. Brak soli wpływa na proces fermentacji, a ponadto wyraźnie charakteryzuje smak produktu. W kontekście różnych wzajemnie oddziałujących elementów wiedza i umiejętności piekarzy, w szczególności w odniesieniu do parametrów jakościowych, przygotowania zakwasu oraz etapu wyrastania i pieczenia, mają ogromne znaczenie. Czynniki naturalne i ludzkie są ze sobą głęboko powiązane i połączone w dynamicznej strukturze, która całościowo stanowi związek między obszarem a właściwościami produktu.

(14)

W odniesieniu do argumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę sprzeciwiające się strony wypracowały nieprzekonujące uzasadnienie, które nie jest w stanie podważyć zasadności wniosku.

(15)

Fakt, że odmiany pszenicy miękkiej wykorzystane do wytworzenia produktu o nazwie „Pane Toscano” nie są specyficzne dla Toskanii i występują w innych regionach włoskich i europejskich, nie ma znaczenia. Odmiany pszenicy dopuszczone do produkcji „Pane Toscano” nie są wymienione w specyfikacji produktu jako element stanowiący o szczególnym charakterze produktu same w sobie. Kilka odmian pszenicy, które mogą być wykorzystywane do produkcji mąki używanej do wytworzenia „Pane Toscano”, w rzeczywistości pochodzi w Toskanii, ale nie jest to najważniejsza kwestia. W specyfikacji produktu i jednolitym dokumencie wyjaśnia się, że najważniejszym elementem jest wpływ środowiska na pszenicę. Posiadając to samo dziedzictwo genetyczne, odmiany pszenicy rozwijają szczególne właściwości ze względu na wpływ warunków klimatycznych. Te same odmiany uprawiane na innych obszarach, również tych sąsiadujących z Toskanią, nie mają takich samych parametrów handlowych i technicznych niezbędnych do produkcji „Pane Toscano”. W tym konkretnym przypadku fenotypy tych odmian pszenicy, z uwagi na działanie warunków klimatycznych, w szczególności w związku z minimalnymi temperaturami, skutkują mąkami o określonych parametrach (twardość, wskaźnik W i P/L), które są odpowiednie do produkcji „Pane Toscano”.

(16)

W związku z powyższym bezpodstawne okazuje się twierdzenie, że właściwości techniczne mąki z pszenicy miękkiej konieczne do produkcji „Pane Toscano”, niebędącej mąką pełnoziarnistą – jak oświadczyły sprzeciwiające się strony – lecz jedynie mąką zawierającą zarodki pszenne, mają charakter ogólny.

(17)

Definicja chronionej nazwy pochodzenia nie wymaga, aby produkt był wytwarzany w procesie, który jest specyficzny dla określonego obszaru geograficznego. W związku z tym mielenie ziarna w celu uzyskania mąki oraz przechowywanie mąki w zakładzie młynarskim nie może być kwestionowane w tym zakresie. Procesy te są opisane w specyfikacji produktu, ponieważ konieczne jest, by producenci mogli uzyskać konkretne szczegółowe informacje dotyczące tych procesów. W każdym razie w tym konkretnym przypadku proces mielenia ma szczególny charakter, ponieważ przyczynia się do jednej z głównych cech produktu końcowego, pozwalając na zachowanie w mące naturalnie w niej występujących zarodków pszennych.

(18)

Zasada dotycząca mieszania odmian pszenicy w celu osiągnięcia właściwej mieszanki koniecznej do produkcji „Pane Toscano” nie kwestionuje znaczenia pochodzenia pszenicy. Natomiast nie można jej traktować jako potwierdzenia faktu, że odmiany same w sobie nie są istotne. Ponadto wiedzę z zakresu mieszania odmian należy zakwalifikować jako czynnik ludzki stanowiący część środowiska geograficznego.

(19)

Nie ma sprzeczności w pkt 5.2 jednolitego dokumentu: fragment „z powodu wykorzystania mieszanki mąk o niskiej zawartości glutenu” należy odczytywać jako „z powodu wykorzystania mieszanki odmian pszenicy”, jak wyraźnie wynika z ogólnej interpretacji zarówno jednolitego dokumentu, jak i specyfikacji produktu, w szczególności z pkt 5.1 tej ostatniej.

(20)

Nie jest prawdą, że wiedza i umiejętności piekarzy są określone jako „najważniejszy” element związku. W rzeczywistości jest to błąd w tłumaczeniu w angielskiej wersji tekstu jednolitego. W jednolitym dokumencie stwierdza się, że w kontekście różnych wzajemnie oddziałujących elementów wiedza i umiejętności piekarzy mają kluczowe znaczenie. Nie można kwestionować, że duże znaczenie czynnika ludzkiego jako elementu związku między właściwościami produktu objętego chronioną nazwą pochodzenia i jego określonym obszarem geograficznym jest zgodne z art. 5 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

(21)

Zarzut, że zaproponowana do rejestracji nazwa „Pane Toscano” jest powszechnie używana w Toskanii w odniesieniu do kilku rodzajów chleba, które prawdopodobnie nie są produkowane zgodnie z procesem określonym we wniosku, jest bezpodstawny. Fakt, że nazwa, w odniesieniu do której złożono wniosek o rejestrację, okazuje się stosowana w odniesieniu do produktów, które nie są objęte zasadami zawartymi w specyfikacji proponowanego produktu, nie uniemożliwia rejestracji tej nazwy. Zgodnie z prawem celem rejestracji może być harmonizacja metod produkcji produktu wprowadzanego do obrotu pod pewną nazwą. Zarzut, iż we Włoszech nazwa „Pane Toscano” oznacza to samo co chleb bez dodatku soli, nie jest poparty żadnym dowodem. Ponadto należy zauważyć, że nie wniesiono sprzeciwu wobec rejestracji nazwy „Pane Toscano” jako chronionej nazwy pochodzenia w ramach krajowej procedury sprzeciwu.

(22)

Konieczność określania zasad pochodzenia nasion nie jest wystarczająco uzasadniona. Wnioski dotyczące wpływu temperatury na właściwości pszenicy uprawianej w Toskanii wynikają z badania na temat wpływu klimatu na podstawie danych statystycznych zebranych w ciągu 29 lat. Sprzeciwiające się strony nie przedstawiły żadnego pozytywnego dowodu będącego w stanie podważyć to badanie.

(23)

W świetle powyższego należy wpisać nazwę „Pane Toscano” do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych.

(24)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych,

(1)

Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Austrii o rejestrację nazwy „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

(2)

W dniu 17 grudnia 2014 r. do Komisji wpłynęły trzy zawiadomienia o sprzeciwie z Niemiec (złożone przez Naturland: od Verband für ökologischen Landbau e.V., Gläeserne Molkerei GmbH i Bauernverband Mecklenburg-Vorpommern e.V.), zawierające również odnośne uzasadnione oświadczenia o sprzeciwie. W dniu 30 grudnia 2014 r. niemieckie stowarzyszenie VHM (Verband für handwerkliche Milchverarbeitung im ökologischen Landbau e.V.) przesłało zawiadomienie o sprzeciwie bezpośrednio Komisji. W dniu 5 stycznia 2015 r. Niemcy przesłały Komisji kolejne zawiadomienie o sprzeciwie (złożone przez Deutsche Heumilchgesellschaft mbH).

(3)

W oparciu o zawiadomienie przesłane Komisji bezpośrednio przez VHM nie rozpoczęto postępowania w sprawie sprzeciwu. Zgodnie z art. 51 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 osoba fizyczna lub prawna, która ma uzasadniony interes, mająca siedzibę lub miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo, z którego pochodzi złożony wniosek, może złożyć zawiadomienie o sprzeciwie w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę. Dlatego VHM nie zezwolono na złożenie zawiadomienia o sprzeciwie lub oświadczenia o sprzeciwie bezpośrednio do Komisji.

(4)

W oparciu o zawiadomienie przesłane Komisji przez Niemcy w dniu 5 stycznia 2015 r. nie rozpoczęto procedury sprzeciwu. Zgodnie z art. 51 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 zawiadomienie o sprzeciwie należy złożyć w ciągu trzech miesięcy od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zawiadomienie o sprzeciwie otrzymane w dniu 5 stycznia 2015 r. wpłynęło po upływie tego terminu.

(5)

Komisja przeanalizowała wszystkie trzy sprzeciwy przekazane przez Niemcy w dniu 17 grudnia 2014 r. i uznała je za dopuszczalne. Pismem z dnia 19 lutego 2015 r. Komisja wezwała w związku z tym zainteresowane strony do rozpoczęcia odpowiednich konsultacji w celu osiągnięcia porozumienia zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.

(6)

Sprzeciw oparty na zawiadomieniu przekazanym przez Niemcy w dniu 17 grudnia 2014 r., w odniesieniu do sprzeciwu wniesionego przez Naturland – Verband für ökologischen Landbau e.V., wycofano.

(7)

Ostateczny termin konsultacji przedłużono o dodatkowe trzy miesiące.

(8)

Austria i Niemcy osiągnęły porozumienie, o którym powiadomiono Komisję w dniu 10 sierpnia 2015 r.

(9)

Treść umowy zawartej pomiędzy Austrią i Niemcami należy uwzględnić, gdyż jest ona zgodna z przepisami rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i przepisami Unii.

(10)

Zmieniono niektóre szczegóły w specyfikacji produktu. Dotyczą one możliwości wydzielenia w gospodarstwach produkujących odrębnych jednostek, włączenia substancji pomocniczych do 75 % obowiązkowych pasz objętościowych obliczanych jako średnia w skali roku, dopuszczenia stosowania zielonego kompostu do nawożenia oraz złagodzenia warunków produkcji wilgotnego siana, fermentowanego siana oraz produkcji i przechowywania kiszonki.

(11)

Zgodnie z art. 51 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 elementy te nie stanowią istotnych zmian. W związku z tym nie jest konieczna publikacja zmienionej specyfikacji produktu na potrzeby procedury sprzeciwu. Do niniejszego rozporządzenia należy jednak załączyć odpowiednie informacje.

(12)

W porozumieniu osiągniętym przez zainteresowane strony stwierdzono także, że obecnym producentom produktów opatrzonych nazwą „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” należy przyznać dwuletni okres przejściowy, aby umożliwić im stopniowe doprowadzenie do zgodności ze specyfikacją produktu. Należy ponadto przewidzieć możliwość sprzedaży do wyczerpania zapasów produktów, które do tej daty nie zostaną wprowadzone do obrotu.

(13)

Komisja uważa, że ochrona gwarantowanych tradycyjnych specjalności powinna dostosowywać się, uwzględniając interesów producentów i podmiotów gospodarczych, które do tej pory legalnie stosowały tę nazwę. W związku z tym, biorąc pod uwagę wyżej opisane wnioski uzgodnione przez strony i cele rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, na podstawie art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 stosowanego przez analogię także do gwarantowanych tradycyjnych specjalności, w celu umożliwienia producentom stopniowego przystosowania się do specyfikacji produktu należy przyznać im dwuletni okres przejściowy na stosowanie nazwy „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” bez konieczności spełnienia warunków specyfikacji produktu oraz zezwolić im na dalsze wprowadzanie na rynek produktów niezgodnych ze specyfikacją produktu po upływie okresu dwóch lat, aż do wyczerpania zapasów. Produkty takie nie powinny jednak być wprowadzane do obrotu opatrzone oznaczeniem „gwarantowana tradycyjna specjalność”, skrótem „GTS” ani powiązanym symbolem unijnym.

(14)

W świetle powyższego do rejestru gwarantowanych tradycyjnych specjalności należy wpisać nazwę „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno”.

(15)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych,

(1)

Art. 17 rozporządzenia (WE) nr 470/2009 zawiera wymóg określania w drodze rozporządzenia maksymalnego limitu pozostałości (dalej „MLP”) substancji farmakologicznie czynnych przeznaczonych do stosowania w Unii w weterynaryjnych produktach leczniczych dla zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, bądź w produktach biobójczych stosowanych w produkcji zwierzęcej.

(2)

W tabeli 1 w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 37/2010 (2) określono substancje farmakologicznie czynne i ich klasyfikację w odniesieniu do MLP w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego.

(3)

Gentamycyna jest już zawarta w tej tabeli jako substancja dozwolona, w odniesieniu do bydła i świń, w mięśniach, tłuszczu, wątrobie i nerkach oraz w mleku bydła.

(4)

Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 470/2009 Komisja złożyła do Europejskiej Agencji Leków (EMA) wniosek o ekstrapolację istniejących MLP dotyczących gentamycyny na inne gatunki lub tkanki.

(5)

Na podstawie opinii wydanej przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych EMA zaleciła ekstrapolację MLP dotyczących gentamycyny na wszystkie gatunki ssaków, od których lub z których pozyskuje się żywność, oraz na ryby.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 37/2010.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

(1)

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia.

(2)

Dnia 29 lutego 2016 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych podjął decyzję o dodaniu jedenastu osób fizycznych i jednego podmiotu do wykazu osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002.

(3)

W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Dyrektywą 2009/138/WE ustanowiono oparty na ocenie ryzyka system nadzoru ostrożnościowego nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji w Unii. W odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji dyrektywa 2009/138/WE zacznie w pełni obowiązywać w dniu 1 stycznia 2016 r.

(2)

Zgodnie z art. 311 dyrektywy 2009/138/WE Komisja może przyjmować akty delegowane przewidziane w tej dyrektywie także przed datą rozpoczęcia jej stosowania.

(3)

Artykuł 172 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności systemu wypłacalności państwa trzeciego stosowanego w odniesieniu do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim. Stwierdzenie równoważności pozwala na traktowanie umów reasekuracji zawartych z zakładami, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim, w taki sam sposób jak umów reasekuracji zawartych z zakładami, które posiadają zezwolenie wydane zgodnie ze wspomnianą dyrektywą.

(4)

Artykuł 227 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności zakładów ubezpieczeń z państw trzecich, które należą do grup ubezpieczeniowych z siedzibą w Unii. Stwierdzenie równoważności pozwala takim grupom, jeżeli na potrzeby ich sprawozdawczości w odniesieniu do grupy stosują odliczenia i agregację jako metodę konsolidacji, na uwzględnianie – do celów obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz dopuszczalnych środków własnych – obliczenia wymogów kapitałowych i dostępnego kapitału (środków własnych) zgodnie z zasadami jurysdykcji spoza Unii zamiast obliczania ich na podstawie dyrektywy 2009/138/WE.

(5)

Artykuł 260 dyrektywy 2009/138/WE odnosi się do równoważności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których jednostka dominująca posiada siedzibę poza Unią. Zgodnie z art. 261 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE w przypadku stwierdzenia równoważności państwa członkowskie polegają na równoważnym nadzorze nad grupą sprawowanym przez organy nadzoru państwa trzeciego właściwe dla grupy.

(6)

System prawny państwa trzeciego uznaje się za w pełni równoważny z systemem ustanowionym w dyrektywie 2009/138/WE, jeżeli spełnia on wymogi zapewniające porównywalny poziom ochrony ubezpieczających i beneficjentów.

(7)

Dnia 11 marca 2015 r. Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) przedstawił Komisji opinię zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (2) w sprawie obowiązującego na Bermudach systemu regulacji i nadzoru dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych. Po przyjęciu zmienionych przepisów ubezpieczeniowych przez Bermudy w lipcu 2015 r. EIOPA przyjęła zaktualizowaną opinię w dniu 31 lipca 2015 r. Opinia EIOPA opiera się na stosownych ramach prawnych Bermudów, w tym ustawie zmieniającej w sprawie ubezpieczeń (nr 2) z 2015 r. (zwanej dalej „ustawą”), przyjętej w lipcu 2015 r. i wchodzącej w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., kodeksie postępowania w dziedzinie ubezpieczeń, który został zmieniony ze skutkiem od lipca 2015 r., oraz zmienionych zasadach ostrożnościowych dotyczących ubezpieczeń przyjętych przez bermudzkie władze monetarne (zwane dalej „BMA”) i wchodzących w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Podstawą oceny Komisji są informacje przedstawione przez EIOPA.

(8)

Uwzględniając przepisy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 (3), w szczególności art. 378, 379 i 380, jak również opinię EIOPA, przy ocenie równoważności na podstawie art. 172 ust. 2, art. 227 ust. 4 i art. 260 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE należy zastosować szereg kryteriów.

(9)

Kryteria te obejmują niektóre wymogi, które są wspólne dla co najmniej dwóch artykułów spośród art. 378, 379 i 380 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35, które obowiązują na poziomie pojedynczych zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji i grup ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych. W niniejszym akcie prawnym określa się, czy zakłady ubezpieczeń są uwzględniane na poziomie indywidualnym czy na poziomie grupy, jako że pojedyncze zakłady mogą, lecz nie muszą wchodzić w skład grup. Kryteria te obejmują dziedziny kompetencji, wypłacalności, zarządzania, przejrzystości oraz współpracę między organami i traktowanie informacji poufnych, jak również wpływ decyzji na stabilność finansową.

(10)

W odniesieniu do środków, uprawnień i obowiązków miejscowy organ nadzoru – BMA – ma prawo do skutecznego nadzorowania działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej i do nakładania sankcji lub podejmowania, w stosownych przypadkach, działań egzekwujących przepisy, takich jak cofnięcie zezwolenia zakładu na prowadzenie działalności lub wymianę całości lub części jego kierownictwa. BMA dysponuje niezbędnymi środkami finansowymi i zasobami ludzkimi, wiedzą fachową i potencjałem, a także upoważnieniem do skutecznej ochrony wszystkich ubezpieczających i beneficjentów.

(11)

W odniesieniu do wypłacalności bermudzki kapitałowy wymóg wypłacalności (BSCR), który jest podstawą do oceny sytuacji finansowej zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji lub grup takich zakładów, opiera się na solidnych zasadach ekonomicznych, a wymogi dotyczące wypłacalności opierają się na wycenie ekonomicznej wszystkich aktywów i zobowiązań, zwanej bilansem ekonomicznym. Zapewnia to porównywalność między ubezpieczycielami. BSCR nakłada na zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wymóg posiadania odpowiednich środków finansowych i ustanawia kryteria dotyczące rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, inwestycji, wymogów kapitałowych (w tym minimalnego poziomu kapitału) oraz środków własnych, wymagając szybkiej interwencji BMA, jeżeli wymogi kapitałowe nie są spełnione lub jeżeli interes ubezpieczających jest zagrożony. Wymogi kapitałowe opierają się na analizie ryzyka w celu uwzględnienia mierzalnych rodzajów ryzyka. Główny wymóg kapitałowy, zwany wzmocnionym wymogiem kapitałowym (ECR), jest obliczany w celu pokrycia nieoczekiwanych strat wynikających z prowadzonej działalności. Ponadto absolutny minimalny wymóg kapitałowy, zwany minimalnym marginesem wypłacalności, nie opiera się obecnie na ryzyku, ale BMA zmieni to i zastosuje dolny limit równy 25 % ECR do wszystkich ubezpieczycieli na życie, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2017 r. BMA wprowadzi te ustawowe wymogi kapitałowe i wymogi w sprawie nadwyżek z końcem roku 2015 w odniesieniu do wszystkich klas ubezpieczycieli, z wyjątkiem wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń specjalnego przeznaczenia. Jeśli chodzi o modele, zakłady ubezpieczeń mogą korzystać ze wzoru standardowego lub modelu wewnętrznego.

(12)

W odniesieniu do zarządzania bermudzki system wypłacalności wymaga od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji skutecznego systemu zarządzania, nakładając na nie w szczególności wymóg posiadania jasnej struktury organizacyjnej, wymogi dotyczące kompetencji i reputacji osób faktycznie zarządzających zakładami oraz wymóg posiadania skutecznej procedury przekazywania informacji do BMA i w ramach zakładów. Ponadto BMA skutecznie nadzoruje funkcje i działania zlecone w drodze outsourcingu.

(13)

BSCR wymaga również od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych utrzymywania funkcji zarządzania ryzykiem, funkcji zgodności z przepisami, funkcji audytu wewnętrznego oraz funkcji aktuarialnej. BSCR wymaga posiadania systemu zarządzania ryzykiem umożliwiającego identyfikowanie, pomiar i monitorowanie ryzyka, zarządzanie nim i sprawozdawczość w tym zakresie, oraz posiadania skutecznego systemu kontroli wewnętrznej.

(14)

System obowiązujący na Bermudach wymaga, aby zmiany dotyczące polityki prowadzenia działalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji lub ich grup lub zarządzania nimi bądź zmian dotyczących znacznych pakietów akcji takich zakładów lub grup były zgodne z zasadami należytego i ostrożnego zarządzania tymi podmiotami. W szczególności nabycia, zmiany w planie biznesowym lub w znacznych pakietach akcji zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji lub grup ubezpieczeniowych są zgłaszane BMA, który może, w uzasadnionych przypadkach, nałożyć odpowiednie sankcje, np. zakazać nabycia. W szczególności ustawa zawiera przepisy rozszerzające wymogi dla akcjonariuszy dotyczące informowania o zbyciu udziałów w przedsiębiorstwach publicznych i prywatnych.

(15)

W odniesieniu do przejrzystości zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji oraz grupy ubezpieczeniowe są zobowiązane przedstawić BMA wszelkie niezbędne do sprawowania nadzoru informacje oraz publikować, co najmniej raz w roku, sprawozdanie o swojej wypłacalności i sytuacji finansowej. Rodzaje jakościowych i ilościowych informacji, które mają być ujawniane, są zgodne z dyrektywą 2009/138/WE. Wymogi dla ubezpieczycieli i grup dotyczące publikowania sprawozdań odzwierciedlają w dużej mierze przepisy dyrektywy 2009/138/WE. Możliwe jest przyznanie zwolnienia, jeżeli ujawnienie mogłoby spowodować niekorzystne warunki konkurencji dla przedsiębiorstw, jednak nawet w tym przypadku istotne informacje na temat wypłacalności i kondycji finansowej zostaną opublikowane zgodnie z przepisami bermudzkimi.

(16)

W odniesieniu do tajemnicy zawodowej i współpracy oraz wymiany informacji system obowiązujący na Bermudach zobowiązuje wszystkie osoby, które są lub były pracownikami BMA, w tym audytorów i ekspertów działających w imieniu BMA, do zachowania tajemnicy zawodowej. Obowiązki te przewidują również, że informacje poufne nie mogą być ujawniane, chyba że w postaci skróconej lub zbiorczej, bez uszczerbku dla spraw podlegających prawu karnemu. Ponadto BMA będzie wykorzystywać informacje poufne otrzymane od innych organów nadzoru wyłącznie na potrzeby wykonywania swoich obowiązków i do celów przewidzianych przez prawo. System obowiązujący na Bermudach wymaga również, aby w przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ogłosi upadłość lub zostanie przymusowo postawiony w stan likwidacji, poufne informacje mogły być ujawniane, jeżeli nie dotyczą osób trzecich uczestniczących w ratowaniu tego zakładu. BMA może udostępniać informacje poufne otrzymane od innego organu nadzoru organom, instytucjom lub osobom podlegającym obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej na Bermudach, wyłącznie po uzyskaniu wyraźnej zgody tego organu nadzoru. W celu koordynowania współpracy międzynarodowej, w szczególności w dziedzinie wymiany informacji poufnych, BMA podpisała protokoły ustaleń z Międzynarodowym Stowarzyszeniem Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego i ze wszystkimi państwami członkowskimi Unii.

(17)

W odniesieniu do wpływu swoich decyzji BMA i inne bermudzkie organy, których zadaniem jest zapewnianie prawidłowego funkcjonowania rynków finansowych, zostały przeszkolone z zakresu wpływu decyzji na stabilność systemów finansowych w skali globalnej, zwłaszcza w sytuacjach nadzwyczajnych, i uwzględniania ich potencjalnych efektów procyklicznych w okresach wyjątkowych zdarzeń na rynkach finansowych. Zgodnie z systemem obowiązującym na Bermudach wyżej wymienione organy regularnie spotykają się w celu wymiany informacji na temat zagrożeń dla stabilności finansowej oraz koordynowania działań. To samo ma miejsce na poziomie międzynarodowym, tzn. organy bermudzkie wymieniają informacje na temat kwestii związanych ze stabilnością finansową z kolegiami organów nadzoru państw członkowskich Unii i z EIOPA.

(18)

Artykuły 378 i 380 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 określają również szczegółowe kryteria dotyczące równoważności w odniesieniu do działalności reasekuracyjnej oraz nadzoru nad grupą.

(19)

W odniesieniu do szczegółowych kryteriów dotyczących działalności reasekuracyjnej na podstawie art. 378 rozporządzenia (UE) 2015/35 podjęcie działalności reasekuracyjnej wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia ze strony BMA.

(20)

W odniesieniu do szczegółowych kryteriów nadzoru nad grupą na podstawie art. 380 rozporządzenia (UE) 2015/35 BMA jest uprawniona do określenia, które zakłady podlegają nadzorowi na poziomie grupy, i sprawowania nadzoru nad zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji należącymi do grupy. BMA nadzoruje wszystkie zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, na które zakład posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie, zdefiniowany w art. 212 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/138/WE, wywiera dominujący lub znaczący wpływ.

(21)

BMA jest w stanie ocenić profil ryzyka, sytuację finansową oraz wypłacalność zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji należących do grupy, a także strategię działalności tej grupy.

(22)

Przepisy dotyczące sprawozdawczości i rachunkowości umożliwiają monitorowanie transakcji wewnątrzgrupowych i koncentracji ryzyka, które grupy ubezpieczeniowe i reasekuracyjne muszą zgłaszać co najmniej raz w roku.

(23)

BMA ogranicza stosowanie środków własnych zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, jeżeli środki te nie mogą zostać faktycznie udostępnione do celów pokrycia wymogu kapitałowego zakładu posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie, dla którego obliczana jest wypłacalność grupy. Obliczanie wypłacalności grupy prowadzi do wyników co najmniej równoważnych z wynikami osiągniętymi w wyniku zastosowania metod określonych w art. 230 i 233 dyrektywy 2009/138/WE, przy czym zakazane jest podwójne obliczanie środków własnych oraz po usunięciu wewnątrzgrupowego tworzenia kapitału poprzez finansowanie wzajemne.

(24)

W związku z powyższym, ponieważ obowiązujący na Bermudach system regulacyjny i system nadzoru spełnia wszystkie kryteria określone w art. 378, 379 i 380 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup tych zakładów, należy uznać, że spełnia on kryteria pełnej równoważności określone w art. 172 ust. 2, art. 227 ust. 4 i art. 260 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, z wyjątkiem przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń specjalnego przeznaczenia, które podlegają innemu systemowi regulacyjnemu.

(25)

Dyrektywa 2009/138/WE ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2016 r. Niniejszą decyzją również należy zatem stwierdzić również od tej daty równoważność obowiązującego na Bermudach systemu wypłacalności i systemu nadzoru ostrożnościowego.

(26)

Decyzją delegowaną Komisji (UE) 2015/2290 (4) z dnia 5 czerwca 2015 r. przyznano tymczasową równoważność systemom wypłacalności obowiązującym w Australii, na Bermudach, w Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych. Dla zachowania pewności prawnej oraz zważywszy, że system wypłacalności obowiązujący na Bermudach dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz ich grup spełnia kryteria pełnej równoważności, z wyjątkiem przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń specjalnego przeznaczenia, konieczna jest zmiana tej decyzji,

1)

tytuł otrzymuje brzmienie:

„Decyzja delegowana Komisji (UE) 2015/2290 z dnia 5 czerwca 2015 r. w sprawie tymczasowej równoważności systemów wypłacalności obowiązujących w Australii, Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych i mających zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których siedziba znajduje się w tych państwach”;

2)

artykuł 1 otrzymuje brzmienie:

(1)

Dyrektywą 2009/138/WE ustanowiono oparty na ocenie ryzyka system wypłacalności dotyczący zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w Unii. W odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji dyrektywa 2009/138/WE zacznie w pełni obowiązywać w dniu 1 stycznia 2016 r.

(2)

Zgodnie z art. 311 dyrektywy 2009/138/WE Komisja może również przyjmować akty delegowane przewidziane w tej dyrektywie przed datą rozpoczęcia jej stosowania.

(3)

Artykuł 172 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności systemu wypłacalności państwa trzeciego lub jurysdykcji, stosowanego w odniesieniu do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim. Stwierdzenie równoważności pozwala na traktowanie umów reasekuracji zawartych z zakładami, których siedziba znajduje się w tej jurysdykcji, w taki sam sposób jak umów reasekuracji zawartych z zakładami, które posiadają zezwolenie wydane zgodnie ze wspomnianą dyrektywą.

(4)

Artykuł 172 ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE przewiduje stwierdzenie czasowej równoważności na czas określony w odniesieniu do państw trzecich lub jurysdykcji, których systemy wypłacalności w sektorze reasekuracji spełniają określone kryteria. Stwierdzenie czasowej równoważności jest ważne do dnia 31 grudnia 2020 r. z możliwością przedłużenia maksymalnie o jeden rok, jak określono w art. 172 ust. 5.

(5)

Artykuł 227 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń z państw trzecich, które to zakłady należą do grup z siedzibą w Unii. Stwierdzenie równoważności pozwala takim grupom, jeżeli odliczenia i agregacja są dopuszczone jako metoda konsolidacji na potrzeby ich sprawozdawczości na poziomie grupy, na uwzględnianie – do celów obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz dopuszczalnych środków własnych – obliczenia wymogów kapitałowych i dostępnego kapitału (środków własnych) zgodnie z zasadami jurysdykcji spoza Unii zamiast obliczania ich na podstawie dyrektywy 2009/138/WE.

(6)

Artykuł 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE przewiduje stwierdzenie tymczasowej równoważności na czas określony w odniesieniu do państw trzecich lub jurysdykcji, których systemy wypłacalności w sektorze ubezpieczeń spełniają określone kryteria. Stwierdzenie tymczasowej równoważności jest ważne przez okres 10 lat z możliwością przedłużenia.

(7)

Aby ocenić czasową równoważność zgodnie z art. 172 ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE i tymczasową równoważność zgodnie z art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE, należy uwzględnić szereg kryteriów. Kryteria te obejmują pewne wspólne wymogi, w szczególności dotyczące istniejącego systemu wypłacalności oraz uprawnień, zasobów i obowiązków organu nadzoru. Inne kryteria są różne dla obu rodzajów równoważności; w szczególności są to kryteria dotyczące spójności z całkowicie równoważnym systemem, wymiany informacji z organami nadzoru i tajemnicy zawodowej.

(8)

Japoński system wypłacalności jest ustanowiony w ustawie o działalności ubezpieczeniowej i rozporządzeniu o działalności ubezpieczeniowej, ostatnio zmienionych w 2010 r. W celu udzielania zezwoleń zakładom ubezpieczeń istnieje kompleksowy system licencji. Aby prowadzić działalność reasekuracyjną w Japonii, konieczne jest posiadanie licencji na działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie. Zarządzanie, zarządzanie ryzykiem i standardy informacyjne są częściowo określone w wytycznych w sprawie nadzoru wydanych przez japońską Agencję Usług Finansowych (JFSA). Wytyczne w sprawie nadzoru nie mają mocy prawnej, lecz ich przestrzeganie jest ściśle monitorowane przez JFSA, która jest uprawniona do podejmowania działań zaradczych, jeżeli uzna je za stosowne.

(9)

W marcu 2015 r. Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) przedstawił Komisji opinię zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (2) dotyczącą obowiązującego w Japonii systemu regulacji i nadzoru dla zakładów reasekuracji i zakładów ubezpieczeń. Następnie EIOPA pomagała również Komisji i wniosła dodatkowy wkład w odniesieniu do oceny japońskiego sektora ubezpieczeń zgodnie z art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE. Podstawą oceny Komisji są informacje przedstawione przez EIOPA.

(10)

Japonia posiada niezależny organ nadzoru ubezpieczeniowego – JFSA, dysponujący niezbędnymi uprawnieniami i zasobami na potrzeby wykonywania swych zadań. W 2013 r. JFSA posiadała około 100 pracowników zajmujących się w pełnym wymiarze czasu pracy nadzorem nad ubezpieczeniami, z możliwością korzystania z innych pracowników z innych działów organizacji. Uprawnienia dochodzeniowe obejmują kontrole na miejscu, a sankcje obejmują nakazy administracyjne, które mogą nawet przybrać postać cofnięcia licencji lub nałożenia indywidualnych sankcji. JFSA może również kierować sprawy do prokuratury.

(11)

Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji muszą przedkładać do JFSA obszerne sprawozdania, a JFSA posiada szerokie uprawnienia w zakresie restrukturyzacji lub likwidacji zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji doświadczających trudności i korzystała skutecznie z tych uprawnień w ostatnich dziesięcioleciach w odniesieniu do szeregu zakładów ubezpieczeń na życie, które doświadczyły poważnych trudności.

(12)

JFSA zawarła szereg umów o współpracy z innymi organami nadzoru na całym świecie. Od 2011 r. JFSA jest sygnatariuszem wielostronnego protokołu ustaleń Międzynarodowego Stowarzyszenia Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego w sprawie wymiany informacji między organami nadzoru ubezpieczeniowego. JFSA zawarła szereg dwustronnych lub wielostronnych umów o współpracy z innymi organami nadzoru, w tym z kilkoma organami nadzoru w Unii.

(13)

Pracownicy JFSA podlegają rygorystycznym wymogom tajemnicy zawodowej. Reguły i praktyki JFSA odpowiednio chronią poufne informacje przekazane przez zagraniczne organy nadzoru. Wszyscy obecni i byli pracownicy JFSA zobowiązani są do zachowania poufności wszelkich informacji, które uzyskali w trakcie wykonywania swych obowiązków. Nieuprawnione ujawnienie informacji może skutkować sankcjami dyscyplinarnymi, dochodzeniem i karami. Informacje otrzymane od zagranicznych organów nadzoru i określone jako poufne są odpowiednio traktowane i wykorzystywane jedynie do celów uzgodnionych z zagranicznym organem nadzoru.

(14)

Wycena aktywów w przypadku zarówno zakładów ubezpieczeń na życie, jak i ubezpieczeń innych niż na życie dokonywana jest zgodnie z japońskimi ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości. Większość aktywów – lecz nie wszystkie – wycenia się według wartości godziwej. W pewnych okolicznościach niektóre klasy aktywów (takie jak obligacje oraz kredyty i pożyczki) wycenia się według wartości księgowej. W przypadku gdy aktywa wycenia się według kosztu historycznego, większość niezrealizowanych zysków i strat uwzględnia się w celu ustalenia dostępnych środków własnych. Dyskontuje się rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe ubezpieczeń na życie i długoterminowych ubezpieczeń innych niż na życie. Stopa dyskontowa stosowana do dyskontowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych jest okresowo ustalana przez JFSA. Począwszy od daty umowy, rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe można ponownie przeliczać jedynie wzwyż (nie są one nigdy wyceniane poniżej wartości ustalonej w dacie umowy). Dlatego też pomija się wydarzenia na rynku i inne wydarzenia, które powodowałyby zmniejszenie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych (takie jak wzrost stóp procentowych). Zakłady ubezpieczeń są również zobowiązane do przeprowadzania analizy przyszłych przepływów pieniężnych w każdym roku obrotowym z perspektywy stosowności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz – jeżeli zostanie to uznane za konieczne – do gromadzenia dodatkowych rezerw.

(15)

Zarówno w przypadku zakładów ubezpieczeń na życie, jak i zakładów ubezpieczeń innych niż na życie interwencję nadzorczą może spowodować przekroczenie trzech różnych progów, określonych jako różne „współczynniki marginesu wypłacalności” (SRM), wyrażone jako stosunek dwukrotności środków własnych do wymogu kapitałowego o nazwie „ryzyko całkowite”. Wskaźnik „ryzyko całkowite” obejmuje ryzyko ubezpieczeniowe, ryzyko stopy procentowej i ryzyko rynkowe, ryzyko operacyjne oraz ryzyko katastroficzne. Dopuszcza się modele wewnętrzne w odniesieniu do ryzyka katastroficznego i ryzyka z tytułu minimalnej gwarancji. JFSA ma prawo nakładać pewne środki zaradcze, nawet jeżeli nie został naruszony najwyższy próg powodujący interwencję nadzorczą (SRM powyżej 200 %), na przykład poprzez zobowiązanie zakładów ubezpieczeń do przyjęcia środków służących poprawie ich rentowności, ryzyka kredytowego, stabilności lub ryzyka płynności. Jeżeli SRM wynosi mniej niż 0 %, JFSA może zarządzić całkowite lub częściowe zawieszenie działalności.

(16)

Poprzez zakładowe plany zarządzania ryzykiem japońskie zakłady ubezpieczeń zobowiązane są do indywidualnego i kompleksowego zarządzania różnymi rodzajami ryzyka. Od zakładów ubezpieczeń wymaga się prowadzenia odpowiedniego zarządzania ryzykiem w systematyczny i kompleksowy sposób. Obejmuje ono obserwację, czy poszczególne rodzaje ryzyka spotykają się z reakcją, weryfikację obiektywności i odpowiedniości standardów kwantyfikacji oraz analizę przyszłej adekwatności kapitałowej w świetle kwestii związanych ze średnio- i długoterminowymi strategiami biznesowymi i z otoczeniem biznesowym. JFSA wymaga również od zakładów ubezpieczeń przeprowadzania własnej oceny ryzyka i wypłacalności i przekazywania jej wyników zarządowi.

(17)

Japońskie zakłady ubezpieczeń zobowiązane są na mocy prawa do przedkładania do JFSA półrocznych i rocznych sprawozdań z działalności. Ponadto co roku każdy zakład ubezpieczeń zobowiązany jest do sporządzenia pewnych dokumentów wyjaśniających i przechowywania ich do wglądu dla zainteresowanych osób w swej siedzibie.

(18)

Japoński system wypłacalności rozwija się. Wymogi w zakresie wypłacalności na poziomie grupy wprowadzono w 2010 r. Od czasu rozpoczęcia przez EIOPA w 2011 r. oceny równoważności japońskiego systemu nadzoru w związku z art. 172 dyrektywy 2009/138/WE Japonia zaangażowała się w reformy, które usprawnią jej system wypłacalności. W latach 2011, 2012 i 2014 sporządzono szereg sprawozdań i przeprowadzono szereg badań rozpoznawczych w oparciu o bilans, którego podstawą były wyceny ekonomiczne. Planowane modyfikacje pozwalają wierzyć, że przyszłe zmiany w japońskim systemie wypłacalności doprowadzą do większej zbieżności z dyrektywą 2009/138/WE.

(19)

Po dokonaniu powyższej oceny japoński system wypłacalności w sektorze ubezpieczeń i reasekuracji należy uznać za spełniający kryteria czasowej równoważności ustanowione w art. 172 ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE oraz tymczasowej równoważności ustanowione w art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE.

(20)

Okres czasowej równoważności stwierdzonej na mocy niniejszej decyzji ma upłynąć z dniem 31 grudnia 2020 r., zgodnie z art. 172 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE.

(21)

Okres tymczasowej równoważności stwierdzonej na mocy niniejszej decyzji powinien wynosić dziesięć lat, zgodnie z art. 227 ust. 6 dyrektywy 2009/138/WE,