(1)

Zgodnie z art. 153 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Parlament Europejski i Rada mogą przyjąć, w trybie zwykłej procedury ustawodawczej, w drodze dyrektyw, stopniowo wprowadzane w życie minimalne wymagania mające na celu poprawę warunków pracy oraz minimalne wymagania w dziedzinie informacji i konsultacji z pracownikami. W dyrektywach tych konieczne jest unikanie nakładania nieproporcjonalnych kosztów, a także ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które utrudniałyby tworzenie i rozwijanie małych i średnich przedsiębiorstw będących motorami trwałego wzrostu i tworzenia miejsc pracy.

(2)

Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE (4), 2009/38/WE (5) i 2002/14/WE (6), a także dyrektywy Rady 98/59/WE (7) i 2001/23/WE (8) albo wyłączają niektórych marynarzy ze swojego zakresu stosowania, albo zezwalają państwom członkowskim na ich wyłączenie.

(3)

W swoim komunikacie z dnia 21 stycznia 2009 r. zatytułowanym „Strategiczne cele i zalecenia w zakresie polityki transportu morskiego UE do 2018 r.” Komisja podkreśliła znaczenie utworzenia zintegrowanych ram prawnych w celu zwiększenia konkurencyjności sektora morskiego.

(4)

Wyłączenia lub możliwość ich wprowadzenia mogą uniemożliwić marynarzom pełne korzystanie z przysługującego im prawa do należytych i sprawiedliwych warunków pracy oraz prawo do informacji i konsultacji lub ograniczyć możliwość pełnego korzystania z tych praw. W zakresie, w jakim wyłączenia te lub możliwość ich wprowadzenia nie są uzasadnione obiektywnymi powodami i marynarze nie są traktowani na równi, przepisy dopuszczające takie wyłączenia powinny zostać zniesione.

(5)

Obecna sytuacja prawna, wynikająca po części ze specyfiki zawodu marynarza, może skutkować nierównym traktowaniem pracowników tej samej kategorii w poszczególnych państwach członkowskich, w zależności od tego, czy państwa te stosują wyłączenia i fakultatywne wyłączenia przewidziane w obowiązujących przepisach. Znaczna liczba państw członkowskich nie wykorzystywała tych fakultatywnych wyłączeń lub korzystała z nich w ograniczonym zakresie.

(6)

W swoim komunikacie z dnia 10 października 2007 r. zatytułowanym „Zintegrowana polityka morska Unii Europejskiej” Komisja stwierdziła, iż polityka taka opiera się na jasnym założeniu, że wszystkie zagadnienia związane z oceanami i morzami Europy są wzajemnie powiązane oraz że działania polityczne dotyczące morza należy prowadzić w sposób skoordynowany, tak aby uzyskać pożądane wyniki. Komisja podkreśliła także potrzebę zwiększenia liczby i podwyższenia jakości miejsc pracy w sektorze morskim dla obywateli Unii oraz znaczenie poprawy warunków pracy na pokładach statków, między innymi poprzez inwestycje w badania, edukację, szkolenia, ochronę zdrowia i bezpieczeństwo.

(7)

Niniejsza dyrektywa jest zgodna ze strategią „Europa 2020” oraz z jej celami w obszarze zatrudnienia, a także ze strategią Komisji przedstawioną w komunikacie z dnia 23 listopada 2010 r. zatytułowanym „Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia: europejski wkład w pełne zatrudnienie”.

(8)

Tak zwana niebieska gospodarka stanowi znaczną część gospodarki Unii pod względem zatrudnienia oraz wartości dodanej brutto.

(9)

Zgodnie z art. 154 ust. 2 TFUE Komisja skonsultowała się z partnerami społecznymi na szczeblu unijnym w sprawie możliwego ukierunkowania działań Unii w tym zakresie.

(10)

W ramach dialogu społecznego partnerzy społeczni z sektora morskiego osiągnęli porozumienie, które ma zasadnicze znaczenie dla niniejszej dyrektywy. Porozumienie to zapewnia właściwą równowagę między potrzebą poprawy warunków pracy marynarzy a potrzebą uwzględnienia szczególnego charakteru tego sektora.

(11)

Biorąc pod uwagę szczególny charakter sektora morskiego i szczególne warunki pracy pracowników, których dotyczą wyłączenia zniesione na mocy niniejszej dyrektywy, należy dostosować niektóre przepisy dyrektyw, które są zmieniane niniejszą dyrektywą, aby odzwierciedlić specyfikę tego sektora.

(12)

Biorąc pod uwagę rozwój technologii w ostatnich latach, w szczególności jeżeli chodzi o technologie komunikacyjne, należy zaktualizować i stosować w najbardziej adekwatny sposób wymogi dotyczące informacji i konsultacji, w tym poprzez wykorzystanie zdalnej komunikacji za pośrednictwem nowych technologii oraz poprzez zwiększenie dostępności internetu i zapewnienie racjonalnego korzystania z niego na pokładzie, w celu poprawy wdrażania niniejszej dyrektywy.

(13)

Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na prawa marynarzy nią objętych, które zostały przyznane przez państwa członkowskie w krajowych przepisach wdrażających dyrektywy 2008/94/WE, 2009/38/WE, 2002/14/WE, 98/59/WE oraz 2001/23/WE. Wdrażanie niniejszej dyrektywy nie powinno służyć jako uzasadnienie dla wprowadzenia w poszczególnych państwach członkowskich przepisów mniej korzystnych w stosunku do już obowiązujących.

(14)

Konwencja Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu z 2006 r. ma na celu zapewnienie marynarzom zarówno godnych warunków pracy i życia poprzez określenie norm bezpieczeństwa i higieny pracy, jak i uczciwych warunków zatrudnienia i szkolenia zawodowego, oraz zagwarantowanie uczciwej konkurencji dla armatorów dzięki jej ogólnoświatowemu zastosowaniu i zapewnienie równych warunków działania na szczeblu międzynarodowym w odniesieniu do niektórych, ale nie wszystkich, praw pracowników, niezależnie od obywatelstwa tych pracowników i bandery, pod którą pływa statek. Konwencja ta, dyrektywa Rady 2009/13/WE (9) i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE (10) oraz 2013/54/UE (11) określają prawa marynarzy do godnych warunków pracy w wielu dziedzinach, zapewniają spójność praw marynarzy i ich ochronę w miejscu pracy i przyczyniają się do zachowania równych szans, w tym na terytorium Unii.

(15)

Unia powinna dążyć do poprawy warunków pracy i życia na statkach oraz do wykorzystania potencjału innowacji w celu poprawy atrakcyjności sektora morskiego dla unijnych marynarzy, w tym młodych pracowników.

(16)

Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, mianowicie poprawa warunków pracy marynarzy oraz informowania ich i przeprowadzania konsultacji z nimi, nie może być w wystarczający sposób osiągnięty przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na zakres i skutki działań może być lepiej osiągnięty na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(17)

Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych ani zasad uznanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności prawa do należytych i sprawiedliwych warunków pracy oraz prawa pracowników do informacji i konsultacji w ramach przedsiębiorstwa. Niniejszą dyrektywę należy wdrażać z poszanowaniem tych praw i zasad.

(18)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 2008/94/WE, 2009/38/WE, 2002/14/WE, 98/59/WE oraz 2001/23/WE,

1)

w art. 1 uchyla się ust. 7;

2)

w art. 10 ust. 3 dodaje się akapity w brzmieniu:

„Członek specjalnego zespołu negocjacyjnego lub europejskiej rady zakładowej lub jego zastępca, który wchodzi w skład załogi statku morskiego, jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu specjalnego zespołu negocjacyjnego lub europejskiej rady zakładowej lub w innym posiedzeniu w ramach procedur ustanowionych na mocy art. 6 ust. 3, jeżeli ten członek lub jego zastępca nie przebywa na morzu lub w porcie w kraju innym niż kraj, w którym przedsiębiorstwo żeglugi ma siedzibę, gdy dane posiedzenie ma miejsce.

Posiedzenia są, w miarę możliwości, planowane tak, aby ułatwić udział członków lub ich zastępców, którzy wchodzą w skład załóg statków morskich.

W przypadku gdy członek specjalnego zespołu negocjacyjnego lub europejskiej rady zakładowej lub zastępca członka, który wchodzi w skład załogi statku morskiego, nie jest w stanie uczestniczyć w posiedzeniu, należy rozważyć możliwość wykorzystania, w miarę możliwości, nowych technologii informacyjnych i komunikacyjnych.”.

1)

w art. 1 ust. 2 uchyla się lit. c);

2)

w art. 3 ust. 1 po akapicie drugim dodaje się akapit w brzmieniu:

„W przypadku zamiaru zwolnienia grupowego dotyczącego załogi statku morskiego pracodawca zobowiązany jest do złożenia notyfikacji właściwemu organowi państwa, pod banderą którego pływa dany statek.”.

(1)

umowa o współpracy naukowej i technologicznej między Unią Europejską a Wyspami Owczymi włączająca Wyspy Owcze na zasadzie stowarzyszenia do programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji na lata 2014–2020 „Horyzont 2020” (zwana dalej „Umową”) została podpisana w imieniu Unii w dniu 17 grudnia 2014 r. zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/209 (1), z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

(2)

Umowa powinna zostać zatwierdzona,

(1)

Umowa o współpracy naukowej i technologicznej między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Konfederacją Szwajcarską stowarzyszająca Konfederację Szwajcarską z programem „Horyzont 2020” – programem ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji oraz programem badawczo-szkoleniowym Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej uzupełniającym „Horyzont 2020” i regulująca uczestnictwo Konfederacji Szwajcarskiej w działaniach ITER prowadzonych przez Fusion for Energy (zwana dalej „Umową”) została podpisana w imieniu Unii Europejskiej dnia 5 grudnia 2014 r. zgodnie z decyzją Rady nr 2014/953/UE (1).

(2)

Umowa została zawarta przez Europejską Wspólnotę Energii Atomowej dnia 5 grudnia 2014 r. zgodnie z decyzją Rady nr 2014/954/Euratom (2).

(3)

Umowa powinna zostać zatwierdzona,

(1)

W dniu 31 lipca 2014 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 833/2014 (2).

(2)

Rozporządzenie (UE) nr 833/2014 zostało zmienione w dniach 8 września i 4 grudnia 2014 r. odpowiednio rozporządzeniami Rady (UE) nr 960/2014 (3) oraz (UE) nr 1290/2014 (4).

(3)

W dniu 1 października 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/1764 w celu zezwolenia na niektóre operacje dotyczące konkretnych materiałów pirotechnicznych, znajdujących się we wspólnym wykazie uzbrojenia Unii Europejskiej, niezbędnych do korzystania z wyrzutni obsługiwanych przez podmioty państw członkowskich lub ustanowione w państwie członkowskim, które zajmują się wystrzeliwaniem obiektów w przestrzeń kosmiczną, lub do korzystania z operacji wystrzelenia w ramach programów kosmicznych Unii, jej państw członkowskich lub Europejskiej Agencji Kosmicznej, lub do napędzania satelitów przez producentów satelitów prowadzących przedsiębiorstwo w państwie członkowskim.

(4)

Niektóre z tych zmian wchodzą w zakres Traktatu, a zatem do ich wdrożenia konieczne jest podjęcie działań regulacyjnych na poziomie Unii, w szczególności w celu zapewnienia jednolitego ich stosowania we wszystkich państwach członkowskich.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić Rrozporządzenie (UE) nr 833/2014,

(1)

Do tytułu bułgarskiej, estońskiej, angielskiej, francuskiej, łotewskiej, litewskiej, węgierskiej i maltańskiej wersji językowej rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 625/2014 (2) wkradł się błąd.

(2)

Do art. 1 lit. c) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 625/2014 w greckiej, angielskiej, francuskiej, włoskiej, łotewskiej, węgierskiej i maltańskiej wersji językowej wkradł się błąd.

(3)

W estońskiej, greckiej, angielskiej, francuskiej, chorwackiej, włoskiej, węgierskiej, polskiej, rumuńskiej, fińskiej i szwedzkiej wersji językowej rozporządzenia delegowanego (UE) nr 625/2014 w art. 15 ust. 1 struktura zdania jest błędna.

(4)

Do art. 16 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 625/2014 w angielskiej, francuskiej, łotewskiej i maltańskiej wersji językowej wkradł się błąd.

(5)

W bułgarskiej, hiszpańskiej, czeskiej, niemieckiej, estońskiej, greckiej, angielskiej, francuskiej, chorwackiej, włoskiej, łotewskiej, litewskiej, węgierskiej, maltańskiej, niderlandzkiej, polskiej, portugalskiej, rumuńskiej, słowackiej, słoweńskiej, fińskiej i szwedzkiej wersji językowej rozporządzenia delegowanego (UE) nr 625/2014 w art. 22 ust. 1 lit. b) struktura zdania jest błędna.

(6)

We wszystkich wersjach językowych art. 23 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 625/2014 błędnie zawiera lit. c), która powinna być odrębnym ustępem tego artykułu. Tekst powinien zostać sprostowany w celu wyjaśnienia, że istotne dane nie muszą być przekazywane w każdych okolicznościach na poziomie poszczególnych kredytów oraz że w pewnych okolicznościach można uznać za wystarczające zapewnienie istotnych danych w ujęciu zbiorczym.

(7)

Należy zatem odpowiednio sprostować rozporządzenie delegowane (UE) nr 625/2014.

(8)

Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi pierwotny projekt regulacyjnych standardów technicznych przedstawiony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego).

(9)

Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) zorganizował otwarte konsultacje społeczne na temat pierwotnego projektu regulacyjnych standardów technicznych, które stanowią podstawę niniejszego rozporządzenia, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii przez Bankową Grupę Interesariuszy ustanowioną zgodnie z art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (3),

1)

dotyczy wyłącznie bułgarskiej, estońskiej, angielskiej, francuskiej, łotewskiej, litewskiej, węgierskiej i maltańskiej wersji językowej;

2)

dotyczy wyłącznie greckiej, angielskiej, francuskiej, włoskiej, łotewskiej, węgierskiej i maltańskiej wersji językowej;

3)

art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

4)

dotyczy wyłącznie angielskiej, francuskiej, łotewskiej i maltańskiej wersji językowej;

5)

art. 22 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

6)

w art. 23 ust. 2 wprowadza się następujące poprawki:

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli.

(4)

Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana odnośnie do towaru, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez osobę, której udzielono tej informacji, przez pewien okres, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2). Okres ten powinien wynosić trzy miesiące.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczegółowymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na podstawie uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli.

(4)

Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa udzielona odnośnie do towarów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez osobę, której udzielono tej informacji, przez pewien okres, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2). Okres ten powinien wynosić trzy miesiące.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

(1)

Kwoty połowowe na 2014 r. określono w:

(2)

Kwoty połowowe na 2015 r. określono w:

(3)

Zgodnie z art. 105 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 Komisja dokonuje odliczeń od przyszłych kwot połowowych danego państwa członkowskiego, gdy ustali, że to państwo członkowskie przekroczyło kwoty połowowe, które zostały mu przyznane.

(4)

Zgodnie z art. 105 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 odliczeń tych należy dokonywać w roku następnym lub w kolejnych latach, stosując odpowiednie mnożniki określone w tych ustępach.

(5)

Niektóre państwa członkowskie przekroczyły kwoty połowowe przyznane im na 2014 r. Należy zatem dokonać odliczeń od kwot połowowych przyznanych im na 2015 r., a w stosownych przypadkach – na kolejne lata, w odniesieniu do przełowionych stad.

(6)

Hiszpania przekroczyła w 2012 r. swoją kwotę na połów homarca w obszarach IX i X oraz w wodach Unii obszaru CECAF 34.1.1 (NEP/93411). Wynikające z tego odliczenie 75,45 ton miało zastosowanie w 2013 r. i zostało rozłożone na wniosek Hiszpanii na okres trzech lat, począwszy od roku 2013. Pozostałe roczne odliczenie, mające zastosowanie do hiszpańskiej kwoty ze stada NEP/93411, wynosi 19 ton w 2015 r., bez uszczerbku dla jakichkolwiek dalszych dostosowań kwoty.

(7)

W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 871/2014 (10) oraz rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 1360/2014 (11) dokonano odliczeń od kwot połowowych na 2014 r. w odniesieniu do niektórych państw i gatunków. W przypadku niektórych państw członkowskich odliczenia mające zastosowanie do niektórych gatunków przekraczają jednak wielkość odpowiednich kwot dostępnych w 2014 r. i nie można było zastosować tych odliczeń w całości we wspomnianym roku. Aby zapewnić w takich przypadkach odliczenie pełnej kwoty w odniesieniu do odpowiednich stad, pozostałe wielkości należy uwzględnić przy ustalaniu odliczeń od kwot na 2015 r. oraz – w stosownych przypadkach – od kolejnych kwot.

(8)

Odliczenia od kwot połowowych, określone w niniejszym rozporządzeniu, muszą mieć zastosowanie bez uszczerbku dla odliczeń mających zastosowanie do kwot w 2015 r. zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 165/2011 (12) i rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 185/2013 (13).

(9)

Ponieważ kwoty są wyrażone w tonach lub pojedynczych sztukach, ilości poniżej jednej tony lub jednej sztuki nie były brane pod uwagę,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Zgodnie z art. 139 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 cukier wyprodukowany podczas roku gospodarczego w ilościach przekraczających kwotę, o której mowa w art. 136 tego rozporządzenia, może zostać wywieziony wyłącznie w ramach limitu ilościowego, który ma zostać ustalony przez Komisję.

(2)

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1164 z dnia 15 lipca 2015 r. ustalające limit ilościowy dla wywozu pozakwotowego cukru i pozakwotowej izoglukozy na okres do końca roku gospodarczego 2015/2016 (3) ustala wymienione limity ilościowe.

(3)

Ilości cukru objęte wnioskami o pozwolenie na wywóz przekraczają limit ilościowy określony w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2015/1164. Należy zatem ustalić współczynnik akceptacji dla ilości wnioskowanych w dniach od 1 do 2 października 2015 r. Wszystkie wnioski o pozwolenie na wywóz cukru złożone po dniu 2 października 2015 r. należy zatem odrzucić, a składanie wniosków o pozwolenie na wywóz – zawiesić,

(1)

W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 446/2014 z dnia 2 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 295/2008 w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 251/2009 i (UE) nr 275/2010 w odniesieniu do serii danych, które mają być tworzone, oraz kryteriów oceny jakości statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw (1).

(2)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XXI do Porozumienia EOG,

1)

w pkt 1 (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 295/2008) oraz w pkt 1l (rozporządzenie Komisji (WE) nr 251/2009) dodaje się tiret w brzmieniu:

2)

w pkt 1l (rozporządzenie Komisji (WE) nr 251/2009) słowa „9C i 9D” zastępuje się słowami „9C, 9D, 9E, 9F, 9G, 9H, 9M i 9P”;

3)

w pkt 1m (rozporządzenie Komisji (UE) nr 275/2010) dodaje się, co następuje:

„zmienione:

(1)

W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 439/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 250/2009 w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 295/2008 w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw w odniesieniu do definicji cech i technicznego formatu przekazywania danych (1).

(2)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XXI do Porozumienia EOG,

„—

32014 R 0439: rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 439/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 128 z 30.4.2014, s. 72).”.

(1)

Norwegia uczestniczy i wnosi wkład finansowy do działań wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 683/2008 (1) poprzez uwzględnienie tego rozporządzenia w protokole 31 do Porozumienia EOG.

(2)

Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu uwzględnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1285/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie realizacji i eksploatacji europejskich systemów nawigacji satelitarnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 876/2002 i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 683/2008 (2).

(3)

Właściwe jest, by udział państw EFTA w działaniach wynikających z rozporządzenia (UE) nr 1285/2013 rozpoczął się od dnia 1 stycznia 2014 r., niezależnie od tego, kiedy zostanie przyjęta niniejsza decyzja lub czy spełnienie wymogów konstytucyjnych, o ile występują, dotyczących przyjęcia niniejszej decyzji zostanie zgłoszone po dniu 10 lipca 2014 r.

(4)

Podmioty mające siedzibę w państwach EFTA powinny być uprawnione do uczestnictwa w działaniach, które rozpoczynają się przed wejściem w życie niniejszej decyzji. Koszty poniesione na takie działania, których realizacja rozpoczyna się po dniu 1 stycznia 2014 r., można uznać za kwalifikowalne na tych samych warunkach jak te mające zastosowanie do kosztów poniesionych przez podmioty mające siedzibę w państwach członkowskich UE, pod warunkiem że niniejsza decyzja wejdzie w życie przed zakończeniem danego działania.

(5)

Umowę o współpracy w zakresie nawigacji satelitarnej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Królestwem Norwegii (3), podpisaną w dniu 22 września 2010 r., stosuje się tymczasowo od dnia 1 maja 2011 r.

(6)

Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie szerszej współpracy od dnia 1 stycznia 2014 r. Jednakże ze względu na ograniczenia gospodarcze uczestnictwo Islandii w tym programie należy tymczasowo zawiesić,

„8aa.

(1)

Norwegia uczestniczyła w działaniach w ramach europejskich programów GNSS wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 683/2008 (1) i wspierała je finansowo, a także będzie w dalszym ciągu uczestniczyć w działaniach wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1285/2013 (2) i wspierać je finansowo, dzięki uwzględnieniu powyższych rozporządzeń w protokole 31 do Porozumienia EOG.

(2)

W interesie Norwegii i Islandii leży, by system ustanowiony w ramach programu Galileo oferował wszystkie usługi, w tym usługę publiczną o regulowanym dostępie („PRS”).

(3)

Należy zatem rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu włączenia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1104/2011/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie warunków dostępu do usługi publicznej o regulowanym dostępie oferowanej przez globalny system nawigacji satelitarnej utworzony w ramach programu Galileo (3).

(4)

Norwegia może zostać uczestnikiem PRS pod warunkiem spełnienia wymogów opisanych w art. 3 ust. 5 decyzji nr 1104/2011/UE.

(5)

Umowę między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych (4), którą podpisano w dniu 22 listopada 2004 r., stosuje się od dnia 1 grudnia 2004 r.

(6)

Umowę o współpracy w zakresie nawigacji satelitarnej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Królestwem Norwegii (5), którą podpisano w dniu 22 września 2010 r., stosuje się tymczasowo od dnia 1 maja 2011 r.

(7)

Protokół 31 do Porozumienia EOG powinien w związku z tym zostać zmieniony, aby umożliwić podjęcie rozszerzonej współpracy,

„8ab.

(1)

Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu uwzględnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 377/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. ustanawiającego program Copernicus i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 911/2010 (1).

(2)

Właściwe jest, aby udział państw EFTA w działaniach wynikających z rozporządzenia (UE) nr 377/2014 rozpoczął się od dnia 1 stycznia 2014 r., nawet jeśli niniejsza decyzja zostanie przyjęta po dniu 10 lipca 2014 r. lub jeśli spełnienie wymogów konstytucyjnych, o ile występują, odnoszących się do niniejszej decyzji zostanie zgłoszone po tej dacie.

(3)

Podmioty mające siedzibę w państwach EFTA powinny być uprawnione do uczestnictwa w działaniach, które rozpoczynają się przed wejściem w życie niniejszej decyzji. Koszty poniesione na takie działania, których realizacja rozpoczyna się po dniu 1 stycznia 2014 r., można uznać za kwalifikowalne na tych samych warunkach jak te mające zastosowanie do kosztów poniesionych przez podmioty mające siedzibę w państwach członkowskich UE, pod warunkiem że niniejsza decyzja wejdzie w życie przed zakończeniem danego działania.

(4)

Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie szerszej współpracy od dnia 1 stycznia 2014 r.,

(1)

Właściwe jest kontynuowanie współpracy między Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej w zakresie wdrażania, funkcjonowania i rozwoju rynku wewnętrznego.

(2)

Właściwe jest, aby współpracę tę kontynuowano po dniu 31 grudnia 2013 r., niezależnie od tego kiedy niniejsza decyzja zostanie przyjęta lub czy spełnienie wymogów konstytucyjnych dotyczących niniejszej decyzji, o ile takie istnieją, zgłoszono po dniu 10 lipca 2014 r.

(3)

Podmioty mające siedzibę w państwach EFTA powinny być uprawnione do uczestnictwa w działaniach rozpoczynających się przed wejściem w życie niniejszej decyzji. Poniesione koszty takich działań, których realizacja rozpocznie się po dniu 1 stycznia 2014 r., uznać można za koszty kwalifikowalne na tych samych warunkach, jak te mające zastosowanie do kosztów poniesionych przez podmioty mające siedzibę w państwach członkowskich UE, pod warunkiem że niniejsza decyzja wejdzie w życie przed końcem danego działania.

(4)

Protokół 31 do Porozumienia EOG powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić kontynuowanie tej rozszerzonej współpracy po dniu 31 grudnia 2013 r.,

1)

po ust. 8 dodaje się ustęp w brzmieniu:

2)

w ust. 3 i 4 słowa „ust. 5, 6, 7 i 8” zastępuje się słowami „ust. 5–9”.

(1)

Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu uwzględnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 254/2014 z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie wieloletniego programu na rzecz konsumentów na lata 2014–20 oraz uchylającego decyzję nr 1926/2006/WE (1).

(2)

Właściwe jest, by udział państw EFTA w działaniach wynikających z rozporządzenia (UE) nr 254/2014 rozpoczął się od dnia 1 stycznia 2014 r., niezależnie od tego, kiedy niniejsza decyzja zostanie przyjęta lub czy spełnienie wymogów konstytucyjnych, o ile występują, dotyczących przyjęcia niniejszej decyzji zostanie zgłoszone po po dniu 10 lipca 2014 r.

(3)

Podmioty mające siedzibę w państwach EFTA powinny być uprawnione do uczestnictwa w działaniach, które rozpoczynają się przed wejściem w życie niniejszej decyzji. Koszty poniesione na takie działania, których realizacja rozpoczyna się po dniu 1 stycznia 2014 r., można uznać za kwalifikowalne na tych samych warunkach jak te mające zastosowanie do kosztów poniesionych przez podmioty mające siedzibę w państwach członkowskich UE, pod warunkiem że niniejsza decyzja wejdzie w życie przed zakończeniem danego działania.

(4)

Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie szerszej współpracy od dnia 1 stycznia 2014 r.,

1)

po ust. 3a dodaje się ustęp w brzmieniu:

2)

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„Państwa EFTA wnoszą finansowy wkład w działania, o których mowa w ust. 3, 3a i 3b, zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Porozumienia.”;

3)

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„Od rozpoczęcia współpracy w działaniach, o których mowa w ust. 3, 3a i 3b, państwa EFTA uczestniczą w pełni, bez prawa głosu, w pracach komitetów WE i innych organów, które wspierają Komisję Europejską w zarządzaniu tymi działaniami lub w ich rozwoju.”.

(1)

Właściwe jest rozszerzenie współpracy Umawiających się Stron Porozumienia EOG w celu włączenia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 573/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie wzmocnionej współpracy między publicznymi służbami zatrudnienia (1).

(2)

Protokół 31 do Porozumienia EOG powinien w związku z tym zostać zmieniony, aby umożliwić podjęcie rozszerzonej współpracy,

„9.

Państwa EFTA uczestniczą w pełnym wymiarze, bez prawa głosu, w posiedzeniach rady nadzorczej sieci.”.

(1)

Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu włączenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 282/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie ustanowienia Trzeciego Programu działań Unii w dziedzinie zdrowia (2014–2020) oraz uchylającego decyzję nr 1350/2007/WE (1).

(2)

Właściwe jest, by udział państw EFTA w działaniach wynikających z rozporządzenia (UE) nr 282/2014 rozpoczął się od dnia 1 stycznia 2014 r., bez względu na to, kiedy niniejsza decyzja zostanie przyjęta lub czy spełnienie wymogów konstytucyjnych, o ile występują, dotyczących przyjęcia niniejszej decyzji zostanie zgłoszone po dniu 10 lipca 2014 r.

(3)

Podmioty mające siedzibę w państwach EFTA powinny być uprawnione do uczestnictwa w działaniach, które rozpoczynają się przed wejściem w życie niniejszej decyzji. Koszty poniesione na takie działania, których realizacja rozpoczyna się po dniu 1 stycznia 2014 r., można uznać za kwalifikowalne na tych samych warunkach jak te mające zastosowanie do kosztów poniesionych przez podmioty mające siedzibę w państwach członkowskich UE, pod warunkiem że niniejsza decyzja wejdzie w życie przed zakończeniem danego działania.

(4)

Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie szerszej współpracy od dnia 1 stycznia 2014 r.,

„—

32014 R 0282: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 282/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie ustanowienia Trzeciego Programu działań Unii w dziedzinie zdrowia (2014–2020) oraz uchylające decyzję nr 1350/2007/WE (Dz.U. L 86 z 21.3.2014, s. 1).

Koszty poniesione na działania, których realizacja rozpoczyna się po dniu 1 stycznia 2014 r., można uznać za kwalifikowalne od momentu rozpoczęcia działania na podstawie odpowiedniej umowy o udzielenie dotacji lub decyzji o przyznaniu dotacji, pod warunkiem że decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 253/2014 z dnia 13 listopada 2014 r. wejdzie w życie przed zakończeniem działania.

Liechtenstein zostaje wyłączony z udziału w tym programie oraz z obowiązku dokonywania wkładu finansowego na jego rzecz.”.