(1)

W rozporządzeniu Rady (UE) nr 2015/104 (2) określono kwoty na rok 2015.

(2)

Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego, o którym mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia, lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2015 r.

(3)

Należy zatem zakazać działalności połowowej w odniesieniu do wspomnianego stada,

(1)

W rozporządzeniu Rady (UE) 2015/104 (2) określono kwoty na rok 2015.

(2)

Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego, o którym mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia, lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2015 r.

(3)

Należy zatem zakazać działalności połowowej w odniesieniu do wspomnianego stada,

(1)

W rozporządzeniu Rady (UE) nr 2015/104 (2) określono kwoty na rok 2015.

(2)

Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego, o którym mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia, lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2015 r.

(3)

Należy zatem zakazać działalności połowowej w odniesieniu do wspomnianego stada,

(1)

W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1881/2006 (2) ustalono najwyższe dopuszczalne poziomy wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) w żywności.

(2)

Zgodnie z tym rozporządzeniem najwyższe dopuszczalne poziomy WWA muszą być bezpieczne i być na najniższym poziomie, który można w rozsądny sposób osiągnąć przy zastosowaniu dobrych praktyk wytwarzania, suszenia oraz rolnictwa/rybołówstwa. W 2011 r. dane dotyczące wędzonych ryb wykazały, że możliwe jest obniżenie najwyższych dopuszczalnych poziomów WWA. Ustalono je rozporządzeniem Komisji (UE) nr 835/2011 (3). W niektórych przypadkach konieczne było jednak dostosowanie technologii wędzenia. Przyznano zatem trzyletni okres przejściowy do chwili rozpoczęcia stosowania obniżonych najwyższych dopuszczalnych poziomów z dniem 1 września 2014 r.

(3)

Katsuobushi to tradycyjny japoński produkt spożywczy wytwarzany z bonito. Proces produkcji obejmuje filetowanie, gotowanie i oddzielanie od ości, a następnie wędzenie/suszenie nad palącym się drewnem. Z najnowszych dowodów przedstawionych przez japońskie władze wynika, że, pomimo stosowania w możliwym zakresie dobrych praktyk wędzarniczych, nie można osiągnąć obniżonych poziomów WWA w tym produkcie. Należy zatem zmienić obecne najwyższe dopuszczalne poziomy WWA w katsuobushi, przywracając wartości mające zastosowanie przed dniem 1 września 2014 r.

(4)

Nazwa „sprotid” jest ogólną tradycyjną nazwą stosowaną w Estonii na określenie produktu, który może tradycyjnie zawierać zarówno szprota (Sprattus sprattus), jak i śledzia bałtyckiego (Clupea harengus membras) w zależności od sezonu i dostępności. Są to ryby o porównywalnej wielkości, klasyfikowane jako ryby niewielkich rozmiarów. Na etykiecie „sprotid” podaje się informację, czy produkt zawiera szproty, śledzia bałtyckiego czy też ich mieszankę, a także proporcje, w jakich obecny jest każdy gatunek ryb. Małego śledzia bałtyckiego poddaje się takiemu samemu procesowi wędzenia, co szproty, przez co poziomy WWA w małym śledziu bałtyckim są podobne do poziomów WWA wykrywanych w wędzonym szprocie. Należy zatem ustanowić ten sam najwyższy dopuszczalny poziom w wędzonym małym śledziu bałtyckim i wędzonym małym śledziu w konserwie, co w szprotach wędzonych i w szprotach wędzonych w konserwie.

(5)

W związku z wprowadzeniem nowych przepisów dotyczących wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury powstała konieczność zmiany niektórych przypisów. Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Załącznik II do dyrektywy 2008/98/WE zawiera niewyczerpujący wykaz procesów odzysku.

(2)

Proces R1 w załączniku II do dyrektywy 2008/98/WE stosuje się do zastępowania paliwa lub innych środków wytwarzania energii odpadami. Pozycja ta obejmuje obiekty przekształcania termicznego przeznaczone wyłącznie do przetwarzania komunalnych odpadów stałych, pod warunkiem że ich efektywność energetyczna zachowuje wartość progową określoną przy zastosowaniu wzoru na efektywność energetyczną (wzór R1), o którym mowa w załączniku II do dyrektywy 2008/98/WE.

(3)

Z dowodów technicznych wynika, że lokalne warunki klimatyczne w Unii mają wpływ na ilość energii, która może zostać technicznie wykorzystana lub wyprodukowana w postaci energii elektrycznej, cieplnej, chłodniczej lub pary technologicznej przez obiekty przekształcania termicznego przeznaczone wyłącznie do przetwarzania komunalnych odpadów stałych.

(4)

Sprawozdanie Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej wykazało, że w celu zapewnienia równych warunków działania w Unii uzasadnione jest, aby udzielić obiektom przekształcania termicznego, będącym pod wpływem lokalnych warunków klimatycznych, rekompensaty w postaci odpowiedniego współczynnika korygującego (CCF) mającego zastosowanie do wzoru R1. Taki współczynnik powinien opierać się na dokumencie referencyjnym, dotyczącym najlepszych dostępnych technik dla termicznego przekształcania odpadów.

(5)

W wyniku zastosowania współczynnika CCF niektóre instalacje unieszkodliwiania przez przekształcanie termiczne osiągnęłyby wartość progową określoną przy zastosowaniu wzoru R1, a tym samym automatycznie stałyby się obiektami przeznaczonymi do odzysku przez przekształcanie termiczne. Mimo to zastosowanie tego rodzaju współczynnika korekcyjnego powinno pozostać zachętą dla zakładów przekształcania termicznego do osiągnięcia wysokiej efektywności produkcji energii z odpadów zgodnie z celami i hierarchią postępowania z odpadami określonymi w dyrektywie 2008/98/WE.

(6)

Współczynnik CCF mający zastosowanie do wzoru R1 powinien opierać się na warunkach klimatycznych właściwych dla lokalizacji obiektu przekształcania termicznego.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2008/98/WE.

(8)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu powołanego w art. 39 dyrektywy 2008/98/WE,

(1)

Zgodnie z art. 10 ust. 1 wspólnego działania 2005/889/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania odpowiednich decyzji w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad misją Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah), w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

(2)

W dniu 29 maja 2015 r. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, by szefem misji EU BAM Rafah na okres od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. mianowana została Natalina CEA.

(3)

Na mocy decyzji Rady (WPZiB) 2015/1065 (2) okres realizacji misji EU BAM Rafah został przedłużony do dnia 30 czerwca 2016 r.,

(1)

Zgodnie z art. 9 ust. 1 decyzji 2013/354/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 akapit trzeci Traktatu, do podejmowania odpowiednich decyzji w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad Misją Policyjną Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS), w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

(2)

W dniu 17 lutego 2015 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2015/381 (2) w sprawie mianowania Rodolphe'a MAUGETA szefem misji EUPOL COPPS od dnia 16 lutego 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r.

(3)

W dniu 2 lipca 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/1064 (3) w sprawie przedłużenia mandatu EUPOL COPPS od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2016 r.

(4)

Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował przedłużenie mandatu Rodolphe'a MAUGETA jako szefa misji EUPOL COPPS od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2016 r.,

(1)

W dniu 26 lipca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/413/WPZiB (1) w sprawie środków ograniczających wobec Iranu.

(2)

W dniu 24 listopada 2013 r. Chiny, Francja, Niemcy, Federacja Rosyjska, Zjednoczone Królestwo i Stany Zjednoczone, przy wsparciu Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, osiągnęły porozumienie z Iranem w sprawie wspólnego planu działania; plan ten przedstawia podejście służące wypracowaniu długoterminowego kompleksowego rozwiązania kwestii jądrowej w Iranie. Ustalono, że pierwszym etapem procesu prowadzącego do wypracowania takiego kompleksowego rozwiązania będą obopólnie uzgodnione środki początkowe, które obie strony mają stosować przez okres sześciu miesięcy i które mogą być przedłużane za obopólną zgodą.

(3)

W dniu 7 lipca 2015 r., decyzją (WPZiB) 2015/1099 (2), Rada zdecydowała przedłużyć do dnia 10 lipca 2015 r. wdrażanie środków określonych we wspólnym planie działania.

(4)

W dniu 10 lipca 2015 r. Chiny, Francja, Niemcy, Federacja Rosyjska, Zjednoczone Królestwo i Stany Zjednoczone, przy wsparciu Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, uzgodniły z Iranem przedłużenie do dnia 13 lipca 2015 r. wdrażania środków określonych we wspólnym planie działania, aby dać czas na kontynuowanie negocjacji z myślą o osiągnięciu porozumienia w sprawie wspólnego wszechstronnego planu działania.

(5)

Należy zatem przedłużyć do dnia 13 lipca 2015 r. zawieszenie unijnych środków ograniczających określonych we wspólnym planie działania. W tym terminie będą musiały być wykonywane odpowiednie umowy.

(6)

Należy w związku z tym wprowadzić odpowiednie zmiany w decyzji 2010/413/WPZiB,

(1)

W dniu 14 października 2013 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą 2013/505/UE (2) („decyzja”) w sprawie zezwolenia na zastosowanie środka tymczasowego przez Republikę Francuską, zgodnie z art. 129 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, w celu ograniczenia stosowania soli amonowych w materiałach izolacyjnych z waty celulozowej.

(2)

Zgodnie z art. 1 ust. 1 decyzji stosowanie środka tymczasowego jest dozwolone przez okres 21 miesięcy, zaczynający się w dniu 15 października 2013 r., a kończący z dniem 14 lipca 2015 r.

(3)

Okres 21 miesięcy wyznaczono w celu zapewnienia wystarczającej ilości czasu na zakończenie procedury wprowadzania ograniczeń, którą zgodnie z art. 129 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Republika Francuska ma obowiązek wszcząć poprzez przekazanie Europejskiej Agencji Chemikaliów – w ciągu 3 miesięcy od daty decyzji – dokumentacji zgodnie z załącznikiem XV. W decyzji przewidziano wygaśnięcie zezwolenia przed upływem 21-miesięcznego okresu, jeśli procedura wprowadzania ograniczeń zostanie zakończona wcześniej.

(4)

W wyniku nieprzewidzianych trudności związanych z kontrolą zgodności dokumentacji zgodnie z art. 69 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w procedurze wprowadzania ograniczeń wystąpiły opóźnienia i prawdopodobnie nie zostanie ona zakończona przed wiosną 2016 r.

(5)

Podstawy udzielenia zezwolenie na stosowanie środka tymczasowego nie uległy zmianie.

(6)

W celu uniknięcia braku pewności prawa, który wystąpiłby jeśli zezwolenie na stosowanie przez Francję środka tymczasowego wygasłoby przed zakończeniem procedury wprowadzania ograniczeń, konieczne jest przedłużenie okresu, w którym stosowanie tego środka jest dozwolone.

(7)

Niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Komitetu ds. REACH,

(1)

W dniu 13 października 2014 r. producent Porsche AG („wnioskodawca”) złożył wniosek o zatwierdzenie „funkcji automatycznego odłączenia biegu” jako technologii innowacyjnej. Kompletność wniosku oceniono zgodnie z art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 725/2011 (2). Ustalono, że wniosek jest kompletny, a okres przeznaczony na ocenę Komisji rozpoczął się w dniu 14 października 2014 r., czyli w dniu następującym po terminie urzędowego otrzymania wniosku.

(2)

Wniosek poddano ocenie zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 443/2009, rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 725/2011 oraz wytycznymi technicznymi dotyczącymi przygotowania wniosków o zatwierdzenie technologii innowacyjnych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 443/2009 („wytycznymi technicznymi”) (3).

(3)

Wniosek dotyczy funkcji automatycznego odłączenia biegu Porsche AG. Technologię innowacyjną stanowi system inteligentnej kontroli automatycznej skrzyni biegów, który umożliwia stosowanie trybu jazdy, podczas którego pojazd jest w ruchu, a silnik spalinowy zostaje odłączony od kół (tzn. sprzęgło zwolnione). W trybie jazdy przy automatycznym odłączeniu biegu silnik pracuje na biegu jałowym, ale zapewnione jest funkcjonowanie urządzeń pomocniczych (np. prądnicy, sprężarki, pompy wodnej). Ponadto podczas jazdy przy automatycznym odłączeniu biegu energia kinetyczna i potencjalna pojazdu jest bezpośrednio wykorzystywana do pokonania oporu jazdy i – co za tym idzie – do zmniejszenia zużycia paliwa.

(4)

Wnioskodawca wykazał, że funkcja automatycznego odłączenia biegu opisana w przedmiotowym wniosku była stosowana w nie więcej niż 3 % nowych samochodów osobowych zarejestrowanych w roku referencyjnym 2009.

(5)

Zgodnie z kryteriami odpowiedzialności określonymi w art. 4 ust. 2 lit. f) ppkt (iii) i art. 9 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 należy wykazać, że możliwość ograniczenia emisji CO2 danej technologii nie zależy od zachowania kierowcy lub od ustawień bądź wyborów, które pozostają poza kontrolą wnioskodawcy. Po zbadaniu informacji dostarczonych przez wnioskodawcę, jak również z innych źródeł publicznych, Komisja uznaje, że ten warunek nie zostanie spełniony, w przypadku gdy funkcję automatycznego odłączenia biegu można wyłączyć i wymagałyby ona ponownego ręcznego włączenia. Dzieje się tak na przykład wówczas, gdy warunki drogowe lub samochodowe nie pozwalają na jazdę na biegu jałowym, przy znacznym nachyleniu w dół oraz gdy kierowca naciśnie pedał hamulca lub aktywuje tempomat lub tryb sportowy, wyłączy system start-stop lub skorzysta z ręcznej zmiany biegów. Wnioskodawca przedstawił analizy dotyczące niektórych z tych kwestii: gdy warunki drogowe lub samochodowe nie pozwalają na jazdę na biegu jałowym, gdy kierowca naciśnie pedał hamulca lub skorzysta z ręcznej zmiany biegów. Inne aspekty dotyczące zachowania kierowcy, jeśli chodzi o ponowne ręczne włączenie funkcji automatycznego odłączenia biegu, nie zostały zbadane. Komisja stwierdza, że należy określić warunki gwarantujące, że technologia automatycznego odłączenia biegu spełnia kryteria odpowiedzialności określone w rozporządzeniu wykonawczym. Warunki te powinny zagwarantować, że funkcja automatycznego odłączenia biegu nie może zostać wyłączona przez kierowcę lub, w przypadku gdy zostaje ona wyłączona w inny sposób, np. przez system inteligentnej kontroli automatycznej skrzyni biegów lub przez inne urządzenie, że zostanie ona ponownie automatycznie włączona natychmiast po wyłączeniu. W związku z powyższym, z zastrzeżeniem tego warunku, Komisja uważa, że informacje podane we wniosku wykazują, że warunki i kryteria, o których mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 443/2009 oraz w art. 2 i 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011, zostały spełnione.

(6)

W celu określenia oszczędności CO2 uzyskanych dzięki technologii innowacyjnej po zainstalowaniu jej w pojeździe konieczne jest zdefiniowanie pojazdu referencyjnego, względem którego należy porównać sprawność pojazdu wyposażonego w technologię innowacyjną, zgodnie z art. 5 i 8 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011. Zdaniem Komisji za pojazd referencyjny powinien służyć pojazd wyposażony w funkcję automatycznego odłączenia biegu, która została wyłączona. Jeżeli nie ma możliwości wyłączenia funkcji automatycznego odłączenia biegu, należy zadbać o to, aby nie działała ona podczas procedury badania.

(7)

Wnioskodawca przedstawił metodykę badania ograniczenia emisji CO2 w wyniku stosowania technologii automatycznego odłączenia biegu. Szereg czynników we wzorach pochodzi z analizy wpływu zachowania kierowcy na technologię automatycznego odłączenia biegu. Komisja uznaje, że liczba przejazdów uwzględniona w bazie danych jest wystarczająca do stwierdzenia, że technologia innowacyjna przyniesie oszczędności CO2. Jednakże w celu zmniejszenia niepewności związanej z wielkością oszczędności CO2 dzięki technologii innowacyjnej niezbędna jest większa liczba rzetelnych i niezależnych danych, w tym dodatkowe analizy tego, jaka część czasu jazdy odbywa się w warunkach, gdy przekładnia silnika i akumulator działają w odpowiedniej temperaturze roboczej oraz jaka część czasu jazdy odbywa się w warunkach znacznego nachylenia w dół, przy wyłączonej funkcji automatycznego odłączenia biegu.

(8)

Zastosowanie współczynnika konwersji we wzorze służącym do obliczenia potencjalnych oszczędności CO2 jest niezbędne w celu uwzględnienia różnicy w emisji CO2 pomiędzy standardowym badaniem NEDC i zmienionymi warunkami badania NEDC dla pojazdu referencyjnego. Podczas rozmów z branżą przedłożono ograniczone dane dotyczące odpowiednich wartości parametru „c” w oparciu o symulacje. Dane te wykazywały różne wyniki w zależności od charakterystyki przekładni i innych parametrów pojazdu. Z danych wynika, że parametr „c” zdaje się mieścić się w przedziale od 0,96 do 0,99. Wnioskodawca nie przedstawił wystarczających dowodów w odniesieniu do stosowania konkretnej wartości dla „c”. W związku z tym ustalono, że należy stosować wartość „c” znajdującą się na niższym końcu tej skali, tak aby uzyskać pewność co do prawdopodobnych oszczędności CO2. Współczynnik konwersji „c” ustala się zatem na wartość 0,96 zamiast wartości 0,97, dla której nie podano uzasadnienia we wniosku).

(9)

Kluczowym elementem przy określaniu oszczędności CO2 jest odległość przebyta podczas jazdy przy zastosowaniu funkcji automatycznego odłączenia biegu. Należy określić współczynnik stosowania, który odnosi się do odległości przebytej przy zastosowaniu funkcji automatycznego odłączenia biegu zaobserwowanej przez wnioskodawcę w badaniach w porównaniu z odległością przebytą przy zastosowaniu tej funkcji w zmienionych warunkach NEDC. Wnioskodawca zaproponował wartość 1. Z analizy Komisji wynika, że wartość ta nie jest uzasadniona przez dostarczone dane. Przy wykorzystaniu danych dostarczonych przez wnioskodawcę współczynnik stosowania powinien wynosić 0,87. Jednakże wnioskodawca nie przedstawił wystarczających danych, aby zapewnić, że w pełni uwzględniono inne czynniki mogące prowadzić do wyłączenia funkcji automatycznego odłączenia biegu. Należy zatem rozwiązać kwestię tych niewiadomych poprzez dalsze proporcjonalne dostosowanie, co prowadzi do przyjęcia współczynnika stosowania wynoszącego 0,8. Uznaje się, że wartość ta zapewnia odpowiedni margines pozwalający na uwzględnienie tych niewiadomych oraz ich statystycznego znaczenia. Wniosek ten można poddać ponownej ocenie, gdy dostępna będzie wystarczająca ilość rzetelnych i niezależnych danych.

(10)

Ponadto, w porozumieniu z wnioskodawcą, Komisja uznaje za stosowne zajęcie się kwestią niedociągnięć w obecnych założeniach dotyczących korzystania z tempomatu poprzez dalsze dostosowanie współczynnika stosowania, ponieważ funkcja automatycznego odłączenia biegu wyłącza się w momencie włączenia tempomatu. Wnioskodawca nie dostarczył we wniosku żadnych informacji na ten temat. Komisja ustaliła, że istnieją dostępne dane dotyczące stosowania tempomatu z badań prowadzonych w USA. Dane te wskazują, że jeżeli zainstalowany jest tempomat, jest on wykorzystywany na około połowie przebytej odległości. Oznacza to, że współczynnik stosowania powinien zostać zmniejszony o połowę w przypadkach, gdy zainstalowany jest tempomat. Wnioskodawca potwierdził ten wniosek, w związku z czym współczynnik stosowania zmniejsza się o połowę do wartości 0,4 w przypadkach, gdy w pojeździe zainstalowany jest tempomat. Wniosek ten można poddać ponownej ocenie, gdy dostępna będzie wystarczająca ilość rzetelnych i niezależnych danych.

(11)

W związku z powyższym Komisja uznaje, że metodyka ta zapewnia dokładne i wiarygodne wyniki, które może odtworzyć strona trzecia w odniesieniu do pojazdów Porsche klasy S (samochody sportowe coupé), o których mowa we wniosku.

(12)

Ponadto Komisja uznaje, że wnioskodawca wykazał w sposób zadowalający, że zmniejszenie emisji uzyskane dzięki technologii innowacyjnej wynosi co najmniej 1 g CO2/km w przypadku pojazdów Porsche klasy S, o których mowa we wniosku.

(13)

Ponieważ skutki stosowania funkcji automatycznego odłączenia biegu nie są objęte badaniem homologacyjnym w odniesieniu do emisji CO2, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 692/2008 (5), Komisja stwierdza, że funkcja automatycznego odłączenia biegu Porsche nie jest objęta zakresem standardowego cyklu badań.

(14)

Komisja stwierdza, że sprawozdanie weryfikujące zostało sporządzone przez organizację TÜV Nord i że w sprawozdaniu tym potwierdza się ustalenia zawarte we wniosku.

(15)

W związku z powyższym Komisja uznaje, że nie należy wnosić sprzeciwu w odniesieniu do zatwierdzenia przedmiotowej technologii innowacyjnej, o ile wprowadzone zostaną wyżej określone warunki w celu zapewnienia odpowiedzialności i modyfikacji metodyki.

(16)

Do celów określenia ogólnego kodu ekoinnowacji, który ma być stosowany w odpowiednich dokumentach homologacji typu zgodnie z załącznikami I, VIII i IX do dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6), w odniesieniu do technologii innowacyjnej zatwierdzonej niniejszą decyzją należy określić indywidualny kod,