(1)

W dniu 18 maja 2006 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 765/2006.

(2)

Rada jest zdania, że pozostawienie niektórych osób i podmiotów w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 765/2006 przestało być uzasadnione.

(3)

Ponadto należy zaktualizować informacje dotyczące niektórych osób i podmiotów w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 765/2006.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 765/2006,

(1)

Rozporządzeniem (WE) nr 998/2003 ustanowiono wymogi dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie do przemieszczania o charakterze niehandlowym zwierząt domowych oraz zasady mające zastosowanie do kontroli takiego przemieszczania.

(2)

Część C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 zawiera wykaz państw trzecich i terytoriów, w których nie występuje wścieklizna, oraz państw trzecich i terytoriów, w przypadku których ryzyko przeniesienia wścieklizny do Unii na skutek przemieszczania o charakterze niehandlowym zwierząt domowych nie jest wyższe niż ryzyko związane z tego rodzaju przemieszczaniem pomiędzy państwami członkowskimi.

(3)

Aby zostać włączonym do tego wykazu, państwo trzecie musi najpierw przedstawić swój status w odniesieniu do wścieklizny oraz wykazać, że spełnia określone wymogi dotyczące powiadamiania władz o podejrzeniu wścieklizny, systemu monitorowania, struktury i organizacji jego służb weterynaryjnych, wprowadzenia w życie wszystkich środków regulacyjnych mających na celu zapobieganie wściekliźnie i jej zwalczanie oraz przepisów dotyczących obrotu szczepionkami przeciwko wściekliźnie.

(4)

Była jugosłowiańska republika Macedonii dostarczyła informacje dotyczące statusu tego państwa w odniesieniu do wścieklizny, a także informacje na temat zgodności z wymogami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003. Z oceny tych informacji wynika, że była jugosłowiańska republika Macedonii spełnia odpowiednie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu i dlatego należy włączyć to państwo trzecie do wykazu ustanowionego w części C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 998/2003.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Załącznik IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym określa specyfikację techniczną budowy, badań, instalacji i kontroli cyfrowych tachografów.

(2)

Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 68/2009 (2) wprowadzono adapter jako rozwiązanie tymczasowe do dnia 31 grudnia 2013 r., by umożliwić instalowanie tachografów w pojazdach kategorii M1 i N1 zgodnie z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.

(3)

Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 zastąpiono rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (3). Procedura legislacyjna dotycząca tego aktu została zakończona w dniu 15 stycznia 2014 r.

(4)

Motyw 5 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 przewiduje, że Komisja rozważy przedłużenie okresu ważności adapterów dla pojazdów kategorii M1 i N1 do roku 2015, a przed upływem tego terminu określi dalsze długoterminowe rozwiązanie dla tych pojazdów.

(5)

W komunikacie skierowanym do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów i zatytułowanym „Tachograf cyfrowy: mapa drogowa dla dalszych działań” (4), który towarzyszył rozporządzeniu (UE) nr 165/2014 przewidziano, że po przyjęciu rozporządzenia (UE) nr 165/2014 załączniki i dodatki powinny zostać przygotowane i przyjęte w ciągu 2 lat.

(6)

Stałe rozwiązanie dotyczące adapterów powinno zostać określone w specyfikacjach technicznych rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Zgodnie z zasadą uzasadnionych oczekiwań należy zatem przedłużyć możliwość stosowania adapterów w pojazdach kategorii M1 i N1 co najmniej do czasu przyjęcia tych technicznych załączników i dodatków.

(7)

Biorąc pod uwagę, że wymóg 172 wygasł w dniu 31 grudnia 2013 r., przedłużenie rozwiązania z adapterem powinno obowiązywać z mocą wsteczną od tej daty.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85,

1) w części I Definicje lit. rr) tiret pierwsze, data „ 31 grudnia 2013 r. ” zostaje zastąpiona datą „ 31 grudnia 2015 r. ”.

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 ustanawia Jednolity Mechanizm Nadzorczy, w skład którego wchodzi Europejski Bank Centralny (EBC) oraz właściwe organy krajowe.

(2)

Na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 EBC odpowiada za skuteczne i spójne funkcjonowanie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego w stosunku do instytucji kredytowych, finansowych spółek holdingowych oraz finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej zarówno w państwach członkowskich strefy euro, jak i w państwach członkowskich spoza strefy euro, które przystąpią do bliskiej współpracy z EBC. Zasady i procedury regulujące współpracę pomiędzy EBC a właściwymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz z wyznaczonymi organami krajowymi zawarte są w rozporządzeniu Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) (2).

(3)

Art. 30 rozporządzenia (UE) nr 1024/2014 przewiduje nakładanie przez EBC rocznej opłaty nadzorczej na instytucje kredytowe mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich i na oddziały mające siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim, a ustanowione przez instytucję kredytową mającą siedzibę w nieuczestniczącym państwie członkowskim. Opłaty nakładane przez EBC powinny pokrywać wydatki ponoszone przez EBC w związku z wykonywaniem zadań powierzonych mu na mocy art. 4–6 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, lecz nie powinny przekraczać wydatków związanych z tymi zadaniami.

(4)

Roczna opłata nadzorcza powinna składać się z kwoty wpłacanej rocznie przez nadzorowane w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego instytucje kredytowe mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich i oddziały mające siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim, a ustanowione przez instytucję kredytową mającą siedzibę w nieuczestniczącym państwie członkowskim.

(5)

W ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego przydział obowiązków nadzorczych EBC i właściwym organom krajowym dokonywany jest na podstawie istotności nadzorowanych podmiotów.

(6)

EBC przysługują bezpośrednie uprawnienia nadzorcze w odniesieniu do istotnych instytucji kredytowych, finansowych spółek holdingowych, finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej mających siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich oraz oddziałów mających siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim, a ustanowionych przez istotne instytucje kredytowe mające siedzibę w nieuczestniczącym państwie członkowskim.

(7)

EBC sprawuje również nadzór nad funkcjonowaniem Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, który obejmuje wszystkie instytucje kredytowe, zarówno istotne, jak i mniej istotne. EBC posiada wyłączną kompetencję w odniesieniu do wszystkich instytucji kredytowych mających siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich w zakresie wydawania zezwoleń na podjęcie działalności instytucji kredytowej, cofania takich zezwoleń oraz oceny transakcji nabywania i zbywania znacznych pakietów akcji.

(8)

Właściwe organy krajowe są odpowiedzialne za bezpośredni nadzór nad mniej istotnymi podmiotami, z zastrzeżeniem uprawnienia EBC do decydowania w szczególnych przypadkach o objęciu takich podmiotów swoim bezpośrednim nadzorem, gdy jest to niezbędne dla zapewnienia spójnego stosowania wysokich standardów nadzoru. Rozdzielając kwoty podlegające odzyskaniu w postaci opłat nadzorczych pomiędzy kategorie istotnych nadzorowanych podmiotów oraz mniej istotnych nadzorowanych podmiotów, należy wziąć pod uwagę powyższy podział obowiązków nadzorczych w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz ponoszone przez EBC wydatki.

(9)

Art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 nakłada na EBC obowiązek publikacji — w drodze rozporządzeń i decyzji — szczegółowych ustaleń operacyjnych dotyczących wykonywania zadań powierzonych mu na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.

(10)

Zgodnie z art. 30 ust. 3 rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 opłaty opierają się na obiektywnych kryteriach związanych ze znaczeniem i profilem ryzyka danej instytucji kredytowej, w tym z jej aktywami ważonymi ryzykiem.

(11)

Opłaty są obliczane na najwyższym szczeblu konsolidacji w uczestniczących państwach członkowskich, Oznacza to, że w przypadku instytucji kredytowych będących częścią nadzorowanych grup ustanowionych w uczestniczących państwach członkowskich jedna opłata powinna być naliczona i zapłacona na poziomie grupy.

(12)

Na potrzeby obliczenia rocznej opłaty nadzorczej nie bierze się pod uwagę spółek zależnych ustanowionych w nieuczestniczących państwach członkowskich. W tym zakresie, oraz w celu określenia właściwych czynników warunkujących wysokość opłaty w odniesieniu do danej nadzorowanej grupy, należy dostarczyć subskonsolidowane dane dla spółek zależnych i operacji kontrolowanych przez jednostkę dominującą w uczestniczącym państwie członkowskim. Mając jednak na uwadze, że koszty sporządzenia takich subskonsolidowanych danych mogą być wysokie, nadzorowane podmioty powinny mieć możliwość wyboru opłaty obliczanej na podstawie danych dostarczonych na najwyższym szczeblu konsolidacji wewnątrz uczestniczącego państwa członkowskiego przy uwzględnieniu spółek zależnych ustanowionych w nieuczestniczących państwach członkowskich, nawet jeżeli skutkiem tego będzie wyższa opłata.

(13)

Instytucje o których mowa w art. 2 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (3) są wyłączone spod zadań nadzorczych nałożonych na EBC na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, w związku z czym EBC nie nakłada na nie opłat.

(14)

Rozporządzenie ma charakter powszechnie obowiązującego aktu prawnego wiążącego w całości i bezpośrednio stosowanego we wszystkich państwach członkowskich strefy euro. Stanowi zatem właściwy instrument prawny do określenia praktycznych zasad wdrożenia art. 30 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.

(15)

Stosownie do art. 30 ust. 5 rozporządzenia UE nr 1024/2013 niniejsze rozporządzenie nie narusza prawa właściwych organów krajowych do nakładania opłat zgodnie z prawem krajowym oraz w zakresie, w jakim zadania nadzorcze nie zostały powierzone EBC lub dotyczących kosztów współpracy z EBC, udzielania mu pomocy oraz działania na podstawie instrukcji EBC zgodnie z odpowiednim prawem unijnym i z zastrzeżeniem ustaleń dokonanych na potrzeby wdrożenia rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, w tym jego art. 6 i 12,

(1)

Należy zapewnić jakość i porównywalność metod wykorzystywanych do monitorowania parametrów typów opracowanych w ramach wypełniania przez państwa członkowskie obowiązku monitorowania stanu ekologicznego wód zgodnie z art. 8 dyrektywy 2000/60/WE.

(2)

W ppkt 1.3.6 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE ustanowiono wymóg, aby metody stosowane do monitorowania parametrów typów odpowiadały normom międzynarodowym wymienionym w tym załączniku lub takim normom krajowym lub międzynarodowym, które zapewnią zebranie danych o równoważnej jakości naukowej i porównywalności. Normy międzynarodowe wymienione w załączniku V są normami, które były dostępne w chwili przyjęcia wspomnianej dyrektywy.

(3)

Od czasu opublikowania dyrektywy 2000/60/WE Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) opublikował szereg nowych norm — niektóre z nich wspólnie z Międzynarodową Organizacją Normalizacyjną — dotyczących pobierania próbek biologicznych fitoplanktonu, makrofitów i fitobentosu, bezkręgowców bentosowych, ryb oraz charakterystyk hydromorfologicznych. Normy te należy zatem dodać do ppkt 1.3.6 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE.

(4)

W związku z ciągłym procesem opracowywania nowych norm i aktualizacji norm istniejących niektóre normy wymienione w ppkt 1.3.6 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE nie są już publikowane przez organizacje członkowskie CEN, a zatem powinny zostać usunięte.

(5)

Dwie normy (EN ISO 8689-1:1999 i EN ISO 8689-2:1999 9) wymienione w ppkt 1.3.6 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE dotyczyły biologicznej klasyfikacji, a nie monitorowania; zostały one następnie uwzględnione przy opracowywaniu protokołów dotyczących ustalania granic klasyfikacji w ramach wspólnej strategii wdrażania mającej związek z dyrektywą i mogą obecnie zostać usunięte.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2000/60/WE.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 21 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE,

(1)

Kadencja Komisji, mianowanej decyzją Rady Europejskiej 2010/80/UE (1), upływa w dniu 31 października 2014 r.

(2)

Zgodnie z art. 17 ust. 5 Traktatu o Unii Europejskiej Rada Europejska przyjęła decyzję 2013/272/UE (2) w sprawie liczby członków Komisji.

(3)

Nowa Komisja składająca się z jednego obywatela każdego państwa członkowskiego — przy czym skład ten obejmuje jej Przewodniczącego i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, który jest jednym z wiceprzewodniczących Komisji — powinna zostać mianowana na okres od końca kadencji aktualnie urzędującej Komisji do dnia 31 października 2019 r.

(4)

Rada Europejska wyznaczyła Jeana-Claude'a JUNCKERA jako osobę proponowaną Parlamentowi Europejskiemu na stanowisko przewodniczącego Komisji, a Parlament Europejski wybrał go na stanowisko przewodniczącego Komisji na sesji plenarnej w dniu 15 lipca 2014 r.

(5)

Decyzją 2014/648/UE, Euratom (3) Rada przyjęła, za wspólnym porozumieniem z wybranym Przewodniczącym Komisji, listę pozostałych osób, które proponuje mianować członkami Komisji. Decyzją 2014/716/UE, Euratom (4), uchylającą i zastępującą decyzję 2014/648/UE, Euratom, Rada przyjęła, za wspólnym porozumieniem z wybranym Przewodniczącym Komisji, nową listę pozostałych osób, które proponuje mianować członkami Komisji.

(6)

W drodze głosowania w dniu 22 października 2014 r. Parlament Europejski zatwierdził kolegialnie mianowanie Przewodniczącego, Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz pozostałych członków Komisji.

(7)

Należy zatem mianować Komisję,

—

Przewodniczący:

Jean-Claude JUNCKER

—

członkowie:

(1)

W dniu 15 października 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/642/WPZiB (1).

(2)

Jak wynika z przeglądu decyzji 2012/642/WPZiB, obowiązywanie środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi należy przedłużyć do dnia 31 października 2015 r.

(3)

Rada jest zdania, że pozostawienie niektórych osób i podmiotów w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonym w załączniku do decyzji 2012/642/WPZiB przestało być uzasadnione.

(4)

Ponadto należy zaktualizować informacje dotyczące niektórych osób i podmiotów w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonym w załączniku do decyzji 2012/642/WPZiB.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2012/642/WPZiB,

1)

art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

2)

w załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

(1)

W dniu 27 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/573/WPZiB (1).

(2)

Jak wynika z przeglądu decyzji 2010/573/WPZiB, obowiązywanie środków ograniczających wobec kierownictwa regionu Naddniestrza w Republice Mołdawii należy przedłużyć do dnia 31 października 2015 r.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/573/WPZiB,

(1)

Procedura uznawania kontrahentów centralnych (dalej „CCP”) z siedzibą w państwach trzecich określonych w art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 ma umożliwić CCP mającym siedzibę i posiadającym zezwolenie w państwach trzecich, których standardy regulacyjne są równoważne standardom ustanowionym we wskazanym rozporządzeniu, świadczenie usług rozliczeniowych na rzecz członków rozliczających lub systemów obrotu mających siedzibę w Unii. Przewidziana w rozporządzeniu procedura uznawania kontrahentów oraz decyzja o równoważności przyczyniają się do osiągnięcia nadrzędnego celu rozporządzenia (UE) nr 648/2012, jakim jest zmniejszenie ryzyka systemowego poprzez rozszerzenie zakresu wykorzystania bezpiecznych i solidnych CCP do rozliczania kontraktów dotyczących instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym również wówczas, gdy CCP mają swoją siedzibę i uzyskali zezwolenie na prowadzenie działalności w państwie trzecim.

(2)

Aby system prawny państwa trzeciego mógł zostać uznany za równoważny systemowi prawnemu Unii w odniesieniu do CCP, zasadnicze skutki obowiązujących rozwiązań prawnych i nadzorczych powinny być równoważne z wymogami Unii pod względem osiąganych celów regulacyjnych. Celem niniejszej oceny równoważności jest zatem sprawdzenie, czy rozwiązania prawne i nadzorcze Japonii gwarantują, że kontrahenci centralni mający siedzibę i posiadający zezwolenie w tym kraju nie narażają członków rozliczających lub systemów obrotu mających siedzibę w Unii na wyższy poziom ryzyka niż ten, na jaki mogliby być oni narażeni w przypadku korzystania z usług kontrahentów centralnych posiadających zezwolenie w Unii, a co za tym idzie, że nie powodują niedopuszczalnego poziomu ryzyka systemowego w Unii.

(3)

W dniu 1 września 2013 r. Komisja zasięgnęła opinii technicznej Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (dalej „ESMA”) w sprawie rozwiązań prawnych i nadzorczych mających zastosowanie do CCP posiadających siedzibę w Japonii. W dniu 27 stycznia 2014 r. otrzymano uzupełnienie do wskazanej opinii. W opinii technicznej wskazano szereg różnic pomiędzy prawnie wiążącymi wymogami mającymi zastosowanie, na poziomie jurysdykcyjnym, do CCP w Japonii i prawnie wiążącymi wymogami mającymi zastosowanie wobec CCP na mocy rozporządzenia (UE) nr 648/2012. Niniejsza decyzja nie opiera się jednak wyłącznie na analizie porównawczej prawnie wiążących wymagań mających zastosowanie do CCP w Japonii, lecz również na ocenie skutków tych wymogów pod względem osiąganego za ich pomocą poziomu ograniczenia ryzyka.

(4)

Zgodnie z art. 25. ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, aby ramy prawne i nadzorcze w państwie trzecim dotyczące dopuszczonych w nim CCP zostały uznane za równoważne z przepisami tego rozporządzenia, muszą być spełnione trzy warunki.

(5)

Po pierwsze, CCP, którzy uzyskali zezwolenie w państwie trzecim, muszą spełniać prawnie wiążące wymogi równoważne wymogom ustanowionym w tytule IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(6)

Prawnie wiążące wymogi w Japonii dotyczące organizacji rozliczających (clearing organizations, dalej „CO”) posiadających zezwolenie w tym kraju składają się: z ustawy o instrumentach finansowych i o giełdzie z 2006 r., która ustanawia ramy nadzorcze w odniesieniu do organizacji rozliczających papiery wartościowe i pochodne instrumenty finansowe, oraz ustawy o pochodnych instrumentach towarowych z 2009 r., która przewiduje ramy nadzorcze w odniesieniu do organizacji rozliczających towary. Niniejsza decyzja obejmuje jedynie system określony w ustawie o instrumentach finansowych i o giełdzie (dalej „ustawa”).

(7)

W ustawie tej przewidziano, że przed udzieleniem licencji na prowadzenie działalności rozliczeniowej premier Japonii musi mieć pewność, że dana organizacja rozliczająca spełnia określone warunki, tzn. że posiada zasady prowadzenia działalności — zasady i procedury wewnętrzne organizacji rozliczającej — które są zgodne z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i wykonawczymi; że posiada wystarczającą zdolność finansową, aby prowadzić działalność w zakresie rozliczania instrumentów finansowych; że przewidywany dochód i wydatki związane z prowadzoną przez nią działalnością są korzystne; że jej personel posiada wystarczającą wiedzę i doświadczenie, aby rozliczać instrumenty finansowe w prawidłowy i pewny sposób; oraz że jej struktura i system są odpowiednio rozwinięte, by rozliczanie przebiegało we właściwy sposób. Zgodnie z art. 194-7 ust. 1 ustawy premier deleguje przyznane na jej podstawie uprawnienia komisarzowi Japońskiej Agencji ds. Usług Finansowych (dalej „JFSA”). W związku z tym odpowiedzialność za udzielanie licencji na usługi rozliczeniowe spoczywa na komisarzu JFSA.

(8)

Ponadto w grudniu 2013 r. JFSA opublikowała kompleksowe wytyczne dotyczące nadzoru nad infrastrukturą rynku finansowego (dalej „wytyczne”), w których przedstawiono szczegółowe ramy nadzorcze dotyczące infrastruktury rynku finansowego, w tym CO, a w szczególności sposobu, w jaki organizacje te mają spełniać wymogi ustawy. Wytyczne są uwzględnione w zasadach i procedurach wewnętrznych CO.

(9)

Struktura wiążących prawnie wymogów w Japonii jest zatem dwupoziomowa. Podstawowe zasady dotyczące CO określone w ustawie (dalej „zasady naczelne”) wyznaczają wysokie standardy, które CO muszą spełniać w celu uzyskania licencji na świadczenie usług rozliczeniowych w Japonii. Wspomniane zasady naczelne stanowią pierwszy poziom prawnie wiążących wymogów w Japonii. Aby wykazać zgodność z zasadami naczelnymi, CO musi przedstawić swoje zasady i procedury wewnętrzne komisarzowi JFSA do zatwierdzenia. Wspomniane zasady i procedury wewnętrzne stanowią drugi poziom prawnie wiążących wymogów Japonii, które muszą zawierać szczegółowe zalecenia dotyczące sposobu, w jaki wnioskująca o zezwolenie CO ma spełniać owe wysokie standardy zgodne z wytycznymi. Ponadto zasady i procedury wewnętrzne CO zawierają dodatkowe przepisy stanowiące uzupełnienie zasad naczelnych. Wspomniane zasady i procedury wewnętrzne stają się dla CO prawnie wiążące z chwilą ich zatwierdzenia przez komisarza JFSA. Stanowią one zatem integralną część rozwiązań prawnych i nadzorczych, których muszą przestrzegać CCP mające siedzibę w Japonii. Jeśli dana CO nie przestrzega zasad naczelnych lub zasad i procedur wewnętrznych, komisarz JFSA jest uprawniony do podjęcia działań administracyjnych wobec takiej organizacji, może m.in. nakazać jej poprawę działalności bądź cofnąć licencję CO lub jej część.

(10)

Zasadnicze skutki zasad naczelnych mających zastosowanie do CO i uzupełnionych przez odnośne zasady i procedury wewnętrzne są równoważne skutkom zasad ujętych w tytule IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012. W szczególności prawnie wiążące wymogi mające zastosowanie do CO w odniesieniu do liczby niewykonanych zobowiązań, które wymagają pokrycia przez całkowite zasoby finansowe nakazują, by CO rozliczające ponad 95 % wolumenu transakcji rozliczanych w Japonii pokrywały niewykonane zobowiązania przynajmniej dwóch członków rozliczających, w odniesieniu do których ich ekspozycja w skrajnych, ale prawdopodobnych warunkach rynkowych jest największa (zasada „dwóch członków rozliczających”). Wymóg ten zapewnia równoważny stopień ograniczenia ryzyka z ograniczeniem ryzyka przewidzianym w wymogach określonych na mocy tytułu IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012, w związku z czym należy go uznać za równoważny.

(11)

Prawnie wiążące wymogi mające zastosowanie do CO w odniesieniu do ryzyka płynności określają, że CO rozliczające ponad 95 % wolumenu transakcji rozliczanych w Japonii muszą stosować opisaną wyżej zasadę „dwóch członków rozliczających”. Wymóg ten zapewnia równoważny stopień ograniczenia ryzyka z tym, co przewidziano w wymogach określonych na mocy tytułu IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012, w związku z czym należy go uznać za równoważny. Wreszcie zasadnicze skutki prawnie wiążących wymogów mających zastosowanie do CO w odniesieniu do ciągłości działania, zabezpieczeń, polityki inwestycyjnej, ryzyka rozliczeniowego, segregacji i możliwości przenoszenia, obliczania początkowych depozytów zabezpieczających i rządzenia, w tym wymogów organizacyjnych, wymogów dotyczących kadry kierowniczej wyższego szczebla, komisji ds. ryzyka, prowadzenia rejestrów, znacznych pakietów akcji, informacji przekazywanych właściwemu organowi, konfliktu interesów, outsourcingu oraz prowadzenia działalności są równoważne ze skutkami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012, dlatego też wymogi te należy uznać za równoważne.

(12)

Komisja stwierdza zatem, że rozwiązania prawne i nadzorcze Japonii dają gwarancję, że CO, które uzyskały zezwolenie w tym kraju, spełniają prawnie wiążące wymogi równoważne wymogom ustanowionym w tytule IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(13)

Zgodnie z drugim warunkiem określonym w art. 25 ust. 6 rozwiązania prawne i nadzorcze Japonii dotyczące CCP posiadających zezwolenie w tym kraju muszą przewidywać prowadzony na bieżąco skuteczny nadzór i egzekwowanie prawa w odniesieniu do tych CCP.

(14)

JFSA jest odpowiedzialna za nadzór nad infrastrukturą rynku finansowego. Za pomocą procedur nadzorczych i sprawdzających opartych na analizie ryzyka, w tym testowania wymogów ostrożnościowych, agencja ta na bieżąco monitoruje, czy CO spełniają wymogi w zakresie zarządzania ryzykiem. W szczególności JFSA może wezwać CO do przedstawienia informacji, sprawozdań i innych materiałów dotyczących prowadzonej przez nie działalności. Może również przeprowadzać inspekcje ich działalności, rejestrów i ksiąg. Ocenia również, czy CO wywiązują się z nałożonych na nie obowiązków. Na podstawie tych działań sprawdzających sporządzane jest sprawozdanie, w którym wskazywane są wszelkie niedociągnięcia. JFSA dysponuje szeregiem środków umożliwiających jej dopilnowanie, by CO odpowiednio odniosły się do wszelkich wskazanych zastrzeżeń: może m.in. wezwać je, aby przedstawiły, na piśmie, terminowe działania naprawcze w odniesieniu do wykrytych problemów. Dysponuje również dodatkowymi narzędziami pozwalającymi jej egzekwować przestrzeganie przepisów, może m.in. wydać nakaz skorygowania działalności oraz ma możliwość egzekwowania takiego nakazu. JFSA może również cofnąć całość albo część licencji CO.

(15)

Komisja stwierdza zatem, że rozwiązania prawne i nadzorcze w Japonii dotyczące CCP posiadających zezwolenie w tym kraju przewidują skuteczny bieżący nadzór nad nimi oraz egzekwowanie prawa.

(16)

Zgodnie z trzecim warunkiem określonym w art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 rozwiązania prawne i nadzorcze Japonii muszą przewidywać skuteczny równoważny system uznawania CCP, którzy uzyskali zezwolenie na mocy systemów prawnych państw trzecich (dalej „CCP z państw trzecich”).

(17)

CCP z państw trzecich mogą ubiegać się o licencję dla zagranicznych CCP, umożliwiające im świadczenie w Japonii tych samych usług, do których świadczenia są uprawnieni w państwie trzecim. Kryteria stosowane do CCP z państw trzecich ubiegających się o licencję są podobne do kryteriów stosowanych przy udzielaniu licencji japońskim organizacjom rozliczeniowym. W szczególności CCP z państw trzecich ubiegający się o licencję, na podstawie rozwiązań prawnych i nadzorczych mających zastosowanie w danym państwie trzecim, powinni mieć wystarczającą bazę finansową, wystarczające zasoby wiedzy i wystarczająco doświadczony personel, jak również system i strukturę odpowiednią do prowadzenia działalności rozliczeniowej w prawidłowy i pewny sposób. Ponadto CCP z państw trzecich są zwolnieni z niektórych wymogów mających zastosowanie do krajowych CCP posiadających zezwolenie w Japonii, jeśli uzyskali równoważną licencję wydaną przez organ innego państwa, z którym JFSA zawarła umowę o współpracy.

(18)

Należy zatem uznać, że rozwiązania prawne i nadzorcze obowiązujące w Japonii przewidują skuteczny równoważny system uznawania CCP z państw trzecich.

(19)

Należy zatem uznać, że rozwiązania prawne i nadzorcze Japonii dotyczące OC spełniają warunki określone w art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz że rozwiązania te są równoważne wymogom ustanowionym w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012. Komisja, informowana przez ESMA, powinna w dalszym ciągu monitorować zmiany ram prawnych i nadzorczych Japonii odnoszących się do CCP oraz spełnianie warunków, na których podstawie podjęto niniejszą decyzję.

(20)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,

(1)

Procedura uznawania kontrahentów centralnych (dalej „CCP”) z siedzibą w państwach trzecich określonych w art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 ma umożliwić CCP mającym siedzibę i posiadającym zezwolenie w państwach trzecich, których standardy regulacyjne są równoważne standardom ustanowionym we wskazanym rozporządzeniu, świadczenie usług rozliczeniowych na rzecz członków rozliczających lub systemów obrotu mających siedzibę w Unii. Przewidziana w rozporządzeniu procedura uznawania kontrahentów oraz decyzja o równoważności przyczyniają się do osiągnięcia nadrzędnego celu rozporządzenia (UE) nr 648/2012, jakim jest zmniejszenie ryzyka systemowego poprzez rozszerzenie zakresu wykorzystania bezpiecznych i solidnych CCP do rozliczania kontraktów dotyczących instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym również wówczas, gdy CCP mają swoją siedzibę i uzyskali zezwolenie na prowadzenie działalności w państwie trzecim.

(2)

Aby system prawny państwa trzeciego mógł zostać uznany za równoważny systemowi prawnemu Unii w odniesieniu do CCP, zasadnicze skutki obowiązujących rozwiązań prawnych i nadzorczych powinny być równoważne z wymogami Unii pod względem osiąganych celów regulacyjnych. Celem niniejszej oceny równoważności jest zatem sprawdzenie, czy rozwiązania prawne i nadzorcze Singapuru gwarantują, że kontrahenci centralni mający siedzibę i posiadający zezwolenie w tym kraju nie narażają członków rozliczających lub systemów obrotu mających siedzibę w Unii na wyższy poziom ryzyka niż ten, na jaki mogliby być oni narażeni w przypadku korzystania z usług kontrahentów centralnych posiadających zezwolenie w Unii, a co za tym idzie, że nie powodują niedopuszczalnego poziomu ryzyka systemowego w Unii.

(3)

W dniu 1 września 2013 r. Komisja zasięgnęła opinii technicznej Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (dalej „ESMA”) w sprawie rozwiązań prawnych i nadzorczych mających zastosowanie do CCP, którzy uzyskali zezwolenie w Singapurze. W opinii technicznej wskazano szereg różnic pomiędzy prawnie wiążącymi wymogami mającymi zastosowanie, na poziomie jurysdykcyjnym, do CCP w Singapurze i prawnie wiążącymi wymogami mającymi zastosowanie wobec CCP na mocy rozporządzenia (UE) nr 648/2012. Niniejsza decyzja nie opiera się jednak wyłącznie na analizie porównawczej prawnie wiążących wymogów mających zastosowanie do CCP w Singapurze, lecz również na ocenie skutków tych wymogów i ich adekwatności jako środka służącego ograniczaniu ryzyka, na które mogą być narażeni członkowie rozliczający lub systemy obrotu z siedzibą w Unii, w sposób uznany za równoważny ze skutkami wymogów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012. Należy zatem w szczególności wziąć pod uwagę znacznie niższy poziom ryzyka związanego z działalnością rozliczeniową prowadzoną na rynkach finansowych, które są mniejsze od rynku finansowego Unii.

(4)

Zgodnie z art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, aby ramy prawne i nadzorcze w państwie trzecim dotyczące dopuszczonych w nim CCP zostały uznane za równoważne z przepisami tego rozporządzenia, muszą być spełnione trzy warunki.

(5)

Po pierwsze, CCP, którzy uzyskali zezwolenie w państwie trzecim, muszą spełniać prawnie wiążące wymogi równoważne wymogom ustanowionym w tytule IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(6)

Na prawnie wiążące wymagania Singapuru w odniesieniu do CCP, które uzyskały zezwolenie w tym kraju, składają się: rozdział 289 ustawy o papierach wartościowych i transakcjach terminowych (Securities and Futures Act, dalej „SFA” lub „ustawa”) oraz regulacje dotyczące systemów rozliczeń papierów wartościowych i transakcji terminowych z 2013 r. (Securities and Futures (Clearing Facilities) Regulations 2013, dalej „regulacje SFA”). SFA ma za zadanie promować bezpieczne i skuteczne systemy rozliczeniowe oraz ograniczać ryzyko systemowe. Regulacje SFA stanowią rozwinięcie ustawy i wdrażają określone w niej wymogi. SFA wprowadza system udzielania zezwoleń w odniesieniu do wszystkich istotnych systemów rozliczeniowych pełniących rolę CCP, które mają obowiązek uzyskać zezwolenie Singapurskiego Organu Monetarnego (Monetary Authority of Singapore, dalej „MAS”) na prowadzenie działalności jako autoryzowane izby rozliczeniowe (Approved Clearing Houses, dalej „ACH”). W odniesieniu do innych systemów rozliczeniowych, w tym zamorskich CCP, MAS wydaje zezwolenie na działalność w charakterze uznanej izby rozliczeniowej (Recognised Clearing Houses, dalej „RCH”).

(7)

W styczniu 2013 r. MAS wydał również monografię na temat nadzoru nad infrastrukturą rynku finansowego (Monograph on Supervision of Financial Market Infrastructures, dalej „monografia”), w której określił standardy mające zastosowanie do CCP w związku z wdrażaniem zasad dotyczących infrastruktury rynku finansowego (dalej „PFMI”) wydanych w kwietniu 2012 r. przez Komitet ds. Systemów Płatności i Rozliczeniowych (2) (dalej „CPSS”) oraz Międzynarodową Organizację Komisji Papierów Wartościowych (dalej „IOSCO”). W szczególności w monografii wyjaśniono oczekiwania MAS wobec ACH w zakresie dopełnienia obowiązków wynikających z SFA. MAS uwzględnia ten dokument przy ocenie zgodności ACH z wymogami określonymi w SFA.

(8)

Aby otrzymać zgodę na prowadzenie działalności jako ACH, izby rozliczeniowe muszą spełniać szczegółowe wymagania określone w ustawie oraz w regulacjach SFA. MAS może określić warunki lub ograniczenia w odniesieniu do zezwoleń na prowadzenie działalności jako ACH oraz może w dowolnym momencie zmienić lub odwołać nałożone na nie warunki lub ograniczenia. ACH muszą świadczyć usługi rozliczeniowe w bezpieczny i skuteczny sposób oraz rozsądnie zarządzać ryzykiem związanym z prowadzoną działalnością i realizowanymi operacjami. Zobowiązane są również posiadać wystarczające zasoby finansowe, ludzkie i systemowe.

(9)

Ponadto, na mocy ustawy, ACH zobowiązane są przyjąć, w trybie indywidualnym, zasady i procedury wewnętrzne zapewniające prawidłowe i skuteczne funkcjonowanie systemu rozliczeniowego oraz prawidłową regulację jego członków i nadzór nad nimi. Zasady i procedury wewnętrzne ACH muszą przewidywać szczegółowe kwestie wskazane przez MAS, w tym wymogi dotyczące ryzyka operacyjnego systemów rozliczeniowych, środki na wypadek niewykonania zobowiązań oraz kryteria i warunki, jakie muszą spełniać ich członkowie. W tym kontekście monografia jest uwzględniana w zasadach i procedurach wewnętrznych ACH. Przed wdrożeniem zasady i procedury wewnętrzne ACH, jak również wszelkie planowane w nich zmiany, muszą być przedstawiane MAS. MAS może nie wyrazić zgody na takie zasady i procedury wewnętrzne, może również zmodyfikować je lub uzupełnić. Dotyczy to również wszelkich zaproponowanych w nich zmian. Na mocy regulacji SFA uprzedniego zatwierdzenia MAS wymagają ponadto wszelkie zmiany dotyczące ram zarządzania ryzykiem ACH, w tym rodzaju zatwierdzonych zabezpieczeń, metodologii wyceny zabezpieczeń oraz określania depozytów zabezpieczających w ramach zarządzania ekspozycją ACH na ryzyko ze strony jej członków, jak również wielkości zasobów finansowych na pokrycie zobowiązań niewykonanych przez jej członków (z wyłączeniem depozytów zabezpieczających przechowywanych przez ACH). W ustawie przewidziano kary na wypadek zmiany zasad i procedur wewnętrznych ACH w sposób, który powoduje, że przestają one spełniać wymogi określone przez MAS. Na mocy ustawy zasady i procedury wewnętrzne ACH są zatem dla nich wiążące.

(10)

Struktura wiążących prawnie wymogów w Singapurze jest zatem dwupoziomowa. Najważniejsze wymogi dotyczące ACH (dalej „zasady naczelne”) określone w ustawie oraz regulacjach SFA ustanawiają wysokie standardy, których ACH muszą przestrzegać, aby uzyskać zezwolenie na świadczenie usług rozliczeniowych w Singapurze. Wspomniane zasady naczelne stanowią pierwszy poziom prawnie wiążących wymogów w Singapurze. W celu zapewnienia zgodności z tymi zasadami ACH muszą przedstawić MAS swoje zasady i procedury wewnętrzne jeszcze przed ich wdrożeniem, a MAS ma prawo nie wyrazić na nie zgody, może je również zmienić lub uzupełnić. Wspomniane zasady i procedury wewnętrzne stanowią drugi poziom prawnie wiążących wymogów Singapuru, które muszą przewidywać szczegółowe zalecenia dotyczące sposobu, w jaki wnioskująca o zezwolenie ACH ma spełniać owe wysokie standardy zgodne z monografią. Ponadto zasady i procedury wewnętrzne ACH zwierają dodatkowe zapisy stanowiące uzupełnienie zasad naczelnych.

(11)

Ocena równoważności rozwiązań prawnych i nadzorczych mających zastosowanie do ACH powinna również uwzględniać skutki tych rozwiązań w zakresie ograniczania ryzyka, tj. pod względem poziomu ryzyka, na jakie narażeni są w związku z udziałem w ACH członkowie rozliczający i systemy obrotu z siedzibą w Unii. Na skutki w zakresie ograniczania ryzyka ma wpływ zarówno poziom ryzyka związanego z działalnością rozliczeniową danych CCP, który zależy od wielkości rynku finansowego, na którym ci kontrahenci działają, jak i adekwatność mających do nich zastosowanie rozwiązań prawnych i nadzorczych służących obniżeniu poziomu tego ryzyka. Aby zapewnić takie same skutki w zakresie ograniczania ryzyka, wymogi w tym zakresie w odniesieniu do CCP prowadzących działalność na większych rynkach finansowych, gdzie poziom ryzyka jest wyższy, muszą być bardziej surowe niż wymogi w odniesieniu do CCP prowadzących działalność na mniejszych rynkach finansowych, gdzie poziom ryzyka jest niższy.

(12)

Rynki finansowe, na których ACH prowadzą swoją działalność rozliczeniową, są znacznie mniejsze niż rynki, na których działają CCP posiadający siedzibę w Unii. W szczególności w ostatnich trzech latach łączna wartość transakcji rozliczonych w Singapurze stanowiła poniżej 1 % łącznej wartości transakcji rozliczonych w państwach członkowskich Unii wchodzących w skład grupy G10. W związku z tym uczestnictwo w ACH naraża członków rozliczających i systemy obrotu posiadających siedzibę w Unii na znacznie niższe ryzyko niż w przypadku uczestnictwa w CCP dopuszczonego w Unii.

(13)

Można zatem uznać rozwiązania prawne i nadzorcze mające zastosowanie do ACH za równoważne w zakresie, w jakim są adekwatne do ograniczenia owego niższego poziomu ryzyka. Zasady naczelne odnoszące się do ACH, których uzupełnienie stanowią zasady i procedury wewnętrzne wdrażające PFMI, ograniczają niższy poziom ryzyka w Singapurze oraz zapewniają skutki równoważne skutkom przewidzianym w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012 w zakresie ograniczania ryzyka.

(14)

Komisja stwierdza zatem, że rozwiązania prawne i nadzorcze Singapuru dają gwarancję, że ACH, które uzyskały zezwolenie w tym kraju, spełniają prawnie wiążące wymogi równoważne wymogom ustanowionym w tytule IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(15)

Zgodnie z drugim warunkiem określonym w art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 rozwiązania prawne i nadzorcze Singapuru dotyczące CCP posiadających zezwolenie w tym kraju muszą przewidywać prowadzony na bieżąco skuteczny nadzór i egzekwowanie prawa w odniesieniu do tych CCP.

(16)

MAS może wydawać wskazówki, ogólne lub szczegółowe, dotyczące bezpiecznego i skutecznego działania ACH, a w szczególności dotyczące zgodności z wymogami i obowiązkami wynikającymi z SFA lub z wymogami zaleconymi przez ten organ, które to wskazówki ACH mają obowiązek uwzględnić w swoich zasadach i procedurach wewnętrznych. W SFA przewidziano kary, w przypadku gdy dana ACH nie przestrzega wskazówek wydanych przez MAS. W odniesieniu do wdrażania przez ACH zasad i procedur wewnętrznych MAS może zwrócić się do Trybunału o wydanie decyzji nakazującej ACH stosowanie się do zasad i procedur wewnętrznych, ich przestrzeganie, wdrożenie lub nadanie im mocy obowiązującej. Wreszcie MAS może anulować udzielone zezwolenie, w przypadku gdy ACH nie spełnia wskazanych przez niego wymogów, dowolnych warunków i ograniczeń dotyczących zezwolenia, dowolnych wskazówek wydanych przez ten organ na mocy SFA lub, m.in., dowolnych przepisów SFA.

(17)

Ponadto regulacje SFA nakładają na ACH wymóg przedstawiania MAS rocznego sprawozdania dotyczącego wywiązania się w danym roku obrotowym z obowiązków nałożonych ustawą. ACH zobowiązane są także przedstawiać MAS pełną wersję sprawozdania z audytu, która musi zawierać ustalenia i zalecenia audytorów, o ile takie sformułowano, dotyczące kontroli wewnętrznych tych izb oraz wszelkich przypadków braku zgodności ich działań z przepisami ustawy lub wskazówkami wydanymi przez MAS na mocy ustawy.

(18)

Komisja stwierdza zatem, że rozwiązania prawne i nadzorcze w Singapurze dotyczące CCP posiadających zezwolenie w tym kraju przewidują skuteczny bieżący nadzór i egzekwowanie prawa.

(19)

Zgodnie z trzecim warunkiem określonym w art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 rozwiązania prawne i nadzorcze Singapuru muszą przewidywać skuteczny równoważny system uznawania CCP, którzy uzyskali zezwolenie na mocy systemów prawnych państw trzecich (dalej „CCP z państw trzecich”).

(20)

CCP z państwa trzeciego mogą ubiegać się o zezwolenie jako RCH, umożliwiające im świadczenie w Singapurze tych samych usług, do których świadczenia są uprawnieni w państwie trzecim.

(21)

Przed wydaniem takiego zezwolenia MAS ocenia, czy system regulacyjny państwa trzeciego, w którym CCP posiada zezwolenie, jest porównywalny z rozwiązaniami prawnymi i regulacyjnymi mającymi zastosowanie do CCP z siedzibą w Singapurze oraz czy stosowane są PFMI. Do udzielenia zezwolenia jako RCH wymagane jest również ustanowienie ram współpracy pomiędzy MAS a odnośnymi organami nadzoru za granicą.

(22)

Mimo że struktura procedury uznawania systemu prawnego w Singapurze mająca zastosowanie do CCP z państw trzecich różni się od procedury określonej w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012, należy uznać, że zapewnia ona skuteczny równoważny system uznawania CCP z państw trzecich.

(23)

Należy zatem uznać, że rozwiązania prawne i nadzorcze Singapuru dotyczące ACH spełniają warunki określone w art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz że rozwiązania te są równoważne wymogom ustanowionym w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012. Komisja, informowana przez ESMA, powinna w dalszym ciągu monitorować zmiany ram prawnych i nadzorczych Singapuru odnoszących się do CCP oraz spełnianie warunków, na których podstawie podjęto niniejszą decyzję.

(24)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,

(1)

Procedura uznawania kontrahentów centralnych (dalej „CCP”) z siedzibą w państwach trzecich określonych w art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 ma umożliwić CCP mającym siedzibę i posiadającym zezwolenie w państwach trzecich, których standardy regulacyjne są równoważne standardom ustanowionym we wskazanym rozporządzeniu, świadczenie usług rozliczeniowych na rzecz członków rozliczających lub systemów obrotu mających siedzibę w Unii. Przewidziana w rozporządzeniu procedura uznawania kontrahentów oraz decyzja o równoważności przyczyniają się do osiągnięcia nadrzędnego celu rozporządzenia (UE) nr 648/2012, jakim jest zmniejszenie ryzyka systemowego poprzez rozszerzenie zakresu wykorzystania bezpiecznych i solidnych CCP do rozliczania kontraktów dotyczących instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym również wówczas, gdy CCP mają swoją siedzibę i uzyskali zezwolenie na prowadzenie działalności w państwie trzecim.

(2)

Aby system prawny państwa trzeciego mógł zostać uznany za równoważny systemowi prawnemu Unii w odniesieniu do CCP, zasadnicze skutki obowiązujących rozwiązań prawnych i nadzorczych powinny być równoważne z wymogami Unii pod względem osiąganych celów regulacyjnych. Celem niniejszej oceny równoważności jest zatem sprawdzenie, czy rozwiązania prawne i nadzorcze Hongkongu gwarantują, że kontrahenci centralni mający tam siedzibę i posiadający zezwolenie nie narażają członków rozliczających lub systemów obrotu mających siedzibę w Unii na wyższy poziom ryzyka niż ten, na jaki mogliby być oni narażeni w przypadku korzystania z usług kontrahentów centralnych posiadających zezwolenie w Unii, a co za tym idzie, że nie powodują niedopuszczalnego poziomu ryzyka systemowego w Unii.

(3)

W dniu 1 września 2013 r. Komisja zasięgnęła opinii technicznej Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (dalej „ESMA”) w sprawie rozwiązań prawnych i nadzorczych mających zastosowanie do CCP, którzy uzyskali zezwolenie w Hongkongu. W opinii technicznej wskazano szereg różnic pomiędzy prawnie wiążącymi wymogami mającymi zastosowanie, na poziomie jurysdykcyjnym, do CCP w Hongkongu i prawnie wiążącymi wymogami mającymi zastosowanie wobec CCP na mocy rozporządzenia (UE) nr 648/2012. Niniejsza decyzja nie opiera się jednak wyłącznie na analizie porównawczej prawnie wiążących wymogów mających zastosowanie do CCP w Hongkongu, lecz również na ocenie skutków tych wymogów oraz ich adekwatności pod względem ograniczania ryzyka, na jakie mogliby być narażeni członkowie rozliczający i systemy obrotu z siedzibą w Unii, w sposób, który można uznać za równoważny ze skutkami wymogów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012. Należy zatem w szczególności wziąć pod uwagę znacznie niższy poziom ryzyka związanego z działalnością rozliczeniową prowadzoną na rynkach finansowych, które są mniejsze od rynku finansowego Unii.

(4)

Zgodnie z art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, aby ramy prawne i nadzorcze w państwie trzecim dotyczące dopuszczonych w nim CCP zostały uznane za równoważne z przepisami tego rozporządzenia, muszą być spełnione trzy warunki.

(5)

Po pierwsze, CCP, którzy uzyskali zezwolenie w państwie trzecim, muszą spełniać prawnie wiążące wymogi równoważne wymogom ustanowionym w tytule IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(6)

Na prawnie wiążące wymogi Hongkongu dotyczące CCP posiadających zezwolenie w tym specjalnym regionie administracyjnym składają się: rozporządzenie o systemach rozliczeniowych i rozrachunkowych (Clearing and Settlement Systems Ordinance, dalej „rozporządzenie CSSO”) oraz rozporządzenie o papierach wartościowych i transakcjach terminowych (Securities and Futures Ordinance, dalej „rozporządzenie SFO”). Podmioty, które uzyskały zezwolenie na mocy rozporządzenia CSSO, podlegają regulacji urzędu monetarnego Hongkongu (Hong Kong Monetary Authority, dalej „HKMA”), a podmioty, które uzyskały zezwolenie na mocy rozporządzenia SFO, podlegają regulacji komisji ds. papierów wartościowych i transakcji terminowych w Hongkongu (Hong Kong Securities and Futures Commission, dalej „SFC”). W Hongkongu CCP uzyskują zezwolenia jedynie na mocy rozporządzenia SFO. Niniejsza decyzja powinna się zatem ograniczać jedynie do systemu ustanowionego na mocy rozporządzenia SFO.

(7)

Na mocy przepisów części III rozporządzenia SFO komisja ds. papierów wartościowych i transakcji terminowych posiada uprawnienia, aby wydawać zezwolenia CCP do prowadzenia działalności w charakterze uznanej izby rozliczeniowej (Recognised Clearing House, dalej „RCH”). Rozpatrując wnioski CCP o zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze RCH, SFC musi wziąć pod uwagę „interes ogółu inwestujących” oraz „prawidłową regulację rynków”. Przed udzieleniem takiego zezwolenia SFC może również określić warunki, „jakie uważa za właściwe”, oraz może je zmienić za pomocą powiadomienia, jeśli jest „przekonana, że to właściwe”. Określając, co jest właściwe, SFC ma obowiązek odnosić się do swoich zdań ustawowych, polegających na utrzymywaniu stabilności finansowej i ograniczaniu ryzyka systemowego.

(8)

W rozporządzeniu SFO określono obowiązki i wymagania, które RCH muszą spełnić. SFC wydała wytyczne zgodne z sekcją 399 ust. 1 rozporządzenia SFO (dalej „wytyczne”), które wdrażają międzynarodowe standardy określone w zasadach dotyczących infrastruktury rynku finansowego (dalej „PFMI”) wydanych w kwietniu 2012 r. przez Komitet ds. Systemów Płatności i Rozliczeniowych (2) (dalej „CPSS”) oraz Międzynarodową Organizację Komisji Papierów Wartościowych (dalej „IOSCO”). SFC bierze pod uwagę wspomniane wytyczne przy ocenie, czy RCH wywiązują się z obowiązków nałożonych na nie na mocy rozporządzenia SFO. Jeśli RCH nie wywiązują się z obowiązków określonych w rozporządzeniu SFO uzupełnionym przez wytyczne, SFC może przyjąć środki zaradcze.

(9)

SFO wymaga również, by RCH przyjęły zasady i procedury wewnętrzne konieczne do prawidłowej regulacji ich systemów rozliczeniowych i rozrachunkowych oraz ich członków rozliczających. Wymogi rozporządzenia SFO i wytycznych są zatem uwzględnione w zasadach i procedurach wewnętrznych RCH. Na mocy rozporządzenia SFO wszelkie zasady i procedury wewnętrzne przyjęte przez RCH, jak również zmiany do nich, wymagają zatwierdzenia przez SFC.

(10)

Struktura wiążących prawnie wymogów w Hongkongu jest zatem dwupoziomowa. Podstawowe zasady dotyczące RCH określone w rozporządzeniu SFO (dalej „zasady naczelne”) wyznaczają wysokie standardy, które RCH muszą spełniać w celu uzyskania zezwolenia na świadczenie usług rozliczeniowych w Hongkongu. Wspomniane zasady naczelne stanowią pierwszy poziom prawnie wiążących wymogów w Hongkongu. Aby wykazać zgodność z zasadami naczelnymi, RCH muszą przedstawić swoje zasady i procedury wewnętrzne SFC do zatwierdzenia. Wspomniane zasady i procedury wewnętrzne stanowią drugi poziom prawnie wiążących wymogów Hongkongu, które muszą zawierać szczegółowe zalecenia dotyczące sposobu, w jaki RCH mają spełniać owe wysokie standardy zgodnie z wytycznymi. Wspomniane zasady i procedury wewnętrzne stają się dla RCH prawnie wiążące po ich zatwierdzeniu przez SFC.

(11)

Ocena równoważności rozwiązań prawnych i nadzorczych mających zastosowanie do RCH powinna również uwzględniać skutki tych rozwiązań w zakresie ograniczania ryzyka, tj. pod względem poziomu ryzyka, na jakie narażeni są w związku z udziałem w RCH członkowie rozliczający i systemy obrotu z siedzibą w Unii. Na skutki w zakresie ograniczania ryzyka ma wpływ zarówno poziom ryzyka związanego z działalnością rozliczeniową danych CCP, który zależy od wielkości rynku finansowego, na którym ci kontrahenci działają, jak i adekwatność mających do nich zastosowanie rozwiązań prawnych i nadzorczych służących obniżeniu poziomu tego ryzyka. Aby zapewnić takie same skutki w zakresie ograniczania ryzyka, wymogi w tym zakresie w odniesieniu do CCP prowadzących działalność na większych rynkach finansowych, gdzie poziom ryzyka jest wyższy, muszą być bardziej surowe niż wymogi w odniesieniu do CCP prowadzących działalność na mniejszych rynkach finansowych, gdzie poziom ryzyka jest niższy.

(12)

Rynek finansowy, na którym RCH prowadzą swoją działalność rozliczeniową, jest znacznie mniejszy niż rynek, na którym działają CCP posiadający siedzibę w Unii. W szczególności w ciągu ostatnich trzech lat roczna wartość referencyjna notowanych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu w Hongkongu stanowiła mniej niż jeden procent rocznej wartości referencyjnej notowanych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu w Unii. W tym samym okresie kapitalizacja rynkowa papierów wartościowych będących przedmiotem obrotu na giełdzie w Hongkongu stanowiła średnio mniej niż dwadzieścia pięć procent kapitalizacji rynkowej w Unii. Ponadto rozliczanie przez RCH bardziej złożonych produktów, takich jak instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, jest na wczesnym etapie rozwoju, ponieważ kontrakty pochodne tego typu zostały wprowadzone dopiero w dniu 25 listopada 2013 r. W związku z tym dla członków rozliczających i systemów obrotu z siedzibą w Unii udział w RCH wiąże się ze znacznie niższym ryzykiem niż w przypadku udziału w CCP posiadającym zezwolenie w Unii.

(13)

Można zatem uznać rozwiązania prawne i nadzorcze mające zastosowanie do RCH za równoważne w zakresie, w jakim są adekwatne do ograniczenia owego niższego poziomu ryzyka. Zasady naczelne odnoszące się do RCH, których uzupełnienie stanowią zasady i procedury wewnętrzne wdrażające PFMI, ograniczają niższy poziom ryzyka w Hongkongu oraz zapewniają skutki równoważne skutkom przewidzianym w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012 w zakresie ograniczania ryzyka.

(14)

Komisja stwierdza zatem, że rozwiązania prawne i nadzorcze Hongkongu dają gwarancję, że RCH, które uzyskały tam zezwolenie, spełniają prawnie wiążące wymogi równoważne wymogom ustanowionym w tytule IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(15)

Zgodnie z drugim warunkiem określonym w art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 rozwiązania prawne i nadzorcze Hongkongu dotyczące CCP posiadających tam zezwolenie muszą przewidywać prowadzony na bieżąco skuteczny nadzór i egzekwowanie prawa w odniesieniu do tych CCP.

(16)

Dzięki procedurom nadzorczym i sprawdzającym opartym na analizie ryzyka, w tym testowaniu wymogów ostrożnościowych, SFC na bieżąco monitoruje, czy RCF spełniają wymogi w zakresie zarządzania ryzykiem. SFC dysponuje również dodatkowymi narzędziami pozwalającymi jej egzekwować przestrzeganie przepisów. W szczególności może nakazać RCH zaprzestanie świadczenia usług rozliczeniowych i rozrachunkowych lub użytkowania takich systemów. Może również wycofać wydane zezwolenie. Ponadto SFC może wezwać RCH do wprowadzenia określonych koniecznych zmian w zasadach i procedurach wewnętrznych; jest również uprawniona do jednostronnego wprowadzania takich zmian, jeśli dana RCH nie zastosuje się do wezwania. SFC może wezwać RCH do przedstawienia przechowywanych przez nie ksiąg i rejestrów w związku z prowadzoną przez nie działalnością lub na jej potrzeby bądź też w odniesieniu do dowolnych rozwiązań rozliczeniowych i rozrachunkowych dla wszelkich transakcji dotyczących papierów wartościowych lub transakcji terminowych, jak również innych informacji dotyczących prowadzonej przez nie działalności lub dowolnych rozwiązań rozliczeniowych i rozrachunkowych w odniesieniu do transakcji dotyczących papierów wartościowych lub transakcji terminowych, których może z uzasadnionych przyczyn wymagać w celu realizacji powierzonych jej zadań. Niewywiązanie się z wymogu przedstawienia żądanych informacji lub dokumentów bez podania odpowiedniego uzasadnienia może skutkować nałożeniem kar pieniężnych.

(17)

Komisja stwierdza zatem, że rozwiązania prawne i nadzorcze w Hongkongu dotyczące CCP posiadających tam zezwolenie przewidują skuteczny bieżący nadzór i egzekwowanie prawa.

(18)

Zgodnie z trzecim warunkiem określonym w art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 rozwiązania prawne i nadzorcze Hongkongu muszą przewidywać skuteczny równoważny system uznawania CCP, którzy uzyskali zezwolenie na mocy systemów prawnych państw trzecich (dalej „CCP z państw trzecich”).

(19)

Aby prowadzić działalność w charakterze CCP w Hongkongu, podmiot musi zostać dopuszczony bądź jako RCH, bądź jako dostawca automatycznych usług w zakresie obrotu (Automated Trading Services, dalej „ATS”) na mocy rozporządzenia SFO. ATS definiuje się jako podmioty świadczące, za pomocą systemów elektronicznych, usługi w zakresie obrotu lub rozliczania papierów wartościowych lub transakcji terminowych. W marcu 2014 r. rada legislacyjna Hongkongu wydała rozporządzenie zmieniające, aby rozszerzyć definicję ATS w taki sposób, by uwzględniała również instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym.

(20)

System ATS dopuszcza możliwość, by CCP z państw trzecich świadczyli usługi na rzecz uczestników w Hongkongu. CCP z państwa trzeciego mogą ubiegać się o zezwolenie jako ATS, umożliwiające im świadczenie w Hongkongu tych samych usług, do których świadczenia są uprawnieni w państwie trzecim.

(21)

Rozpatrując wnioski o zezwolenie na działalność w charakterze ATS złożone przez CCP z państw trzecich, SFC ocenia, czy spełniają oni standardy PFMI, które stanowią dla niej punkt odniesienia. W zakresie bieżącego nadzoru nad CCP z państw trzecich SFC polega na krajowych organach nadzoru poszczególnych państw, dlatego też do zatwierdzenia takich wniosków konieczne jest również zawarcie protokołu ustaleń pomiędzy SFC a właściwym organem nadzoru z państwa trzeciego, z którego pochodzi składający wniosek CCP.

(22)

Struktura procedury uznawania systemu prawnego w Hongkongu mająca zastosowanie do CCP z państw trzecich różni się od procedury określonej w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012, należy jednak uznać, że zapewnia ona skuteczny równoważny system uznawania CCP z państw trzecich.

(23)

Można zatem uznać, że rozwiązania prawne i nadzorcze Hongkongu dotyczące RCH spełniają warunki określone w art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, oraz należy uznać, że rozwiązania te są równoważne wymogom ustanowionym w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012. Komisja, informowana przez ESMA, powinna w dalszym ciągu monitorować zmiany ram prawnych i nadzorczych Hongkongu odnoszących się do CCP oraz spełnianie warunków, na których podstawie podjęto niniejszą decyzję.

(24)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,

(1)

Procedura uznawania kontrahentów centralnych (dalej „CCP”) z siedzibą w państwach trzecich określonych w art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 ma umożliwić CCP mającym siedzibę i posiadającym zezwolenie w państwach trzecich, których standardy regulacyjne są równoważne standardom ustanowionym we wskazanym rozporządzeniu, świadczenie usług rozliczeniowych na rzecz członków rozliczających lub systemów obrotu mających siedzibę w Unii. Przewidziana w rozporządzeniu procedura uznawania kontrahentów oraz decyzja o równoważności przyczyniają się do osiągnięcia nadrzędnego celu rozporządzenia (UE) nr 648/2012, jakim jest zmniejszenie ryzyka systemowego poprzez rozszerzenie zakresu wykorzystania bezpiecznych i solidnych CCP do rozliczania kontraktów dotyczących instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym również wówczas, gdy CCP mają swoją siedzibę i uzyskali zezwolenie na prowadzenie działalności w państwie trzecim.

(2)

Aby system prawny państwa trzeciego mógł zostać uznany za równoważny systemowi prawnemu Unii w odniesieniu do CCP, zasadnicze skutki obowiązujących rozwiązań prawnych i nadzorczych powinny być równoważne z wymogami Unii pod względem osiąganych celów regulacyjnych. Celem niniejszej oceny równoważności jest zatem sprawdzenie, czy rozwiązania prawne i nadzorcze Australii gwarantują, że kontrahenci centralni mający siedzibę i posiadający zezwolenie w tym kraju nie narażają członków rozliczających lub systemów obrotu mających siedzibę w Unii na wyższy poziom ryzyka niż ten, na jaki mogliby być oni narażeni w przypadku korzystania z usług kontrahentów centralnych posiadających zezwolenie w Unii, a co za tym idzie, że nie powodują niedopuszczalnego poziomu ryzyka systemowego w Unii.

(3)

W dniu 1 września 2013 r. Komisja zasięgnęła opinii technicznej Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (dalej „ESMA”) w sprawie rozwiązań prawnych i nadzorczych mających zastosowanie do CCP, którzy uzyskali zezwolenie w Australii. Zgodnie z uzyskaną opinią techniczną wszystkie przepisy ujęte w tytule IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012 są odzwierciedlone w odpowiednich prawnie wiążących wymogach mających zastosowanie, na poziomie jurysdykcyjnym, do CCP posiadających zezwolenie w Australii.

(4)

Zgodnie z art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, aby ramy prawne i nadzorcze w państwie trzecim dotyczące dopuszczonych w nim CCP zostały uznane za równoważne z przepisami tego rozporządzenia, muszą być spełnione trzy warunki.

(5)

Po pierwsze, CCP, którzy uzyskali zezwolenie w państwie trzecim, muszą spełniać prawnie wiążące wymogi równoważne wymogom ustanowionym w tytule IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(6)

Prawnie wiążące wymogi dotyczące CCP, którzy uzyskali zezwolenie w Australii, określone są w ustawie o spółkach z 2001 r. (Corporations Act), która wraz z odnośnymi regulacjami z 2001 r. (Corporations regulations) ustanawia ramy prawne dotyczące systemów rozliczeniowych i rozrachunkowych. Część 7.3 ustawy o spółkach przewiduje, że przed udzieleniem licencji na prowadzenie działalności w zakresie rozliczania i rozrachunków, odpowiedni minister musi mieć pewność m.in. co do tego, że dany CCP posiada odpowiednie procedury i zasady działania zgodne z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i wykonawczymi w celu zagwarantowania, w możliwie największym zakresie, że ryzyko systemowe zostało ograniczone oraz że dany CCP działa w uczciwy i skuteczny sposób. CCP zobowiązany jest również posiadać odpowiednie rozwiązania w zakresie konfliktu interesów oraz umożliwiające egzekwowanie wewnętrznych zasad i procedur. Australijska komisja ds. papierów wartościowych i inwestycji (Australian Securities and Investments Commission, dalej „ASIC”) oraz australijski bank centralny (Reserve Bank of Australia, dalej „RBA”) pełnią funkcję doradczą wobec ministra w odniesieniu do wydawania licencji dotyczących systemów rozliczeniowych i rozrachunkowych oraz zmian odnośnych zasad i procedur wewnętrznych; są również odpowiedzialne za ocenę zgodności działania CCP z wymogami określonymi w ustawie o spółkach, przy czym ASIC jest także odpowiedzialna za egzekwowanie tych przepisów.

(7)

ASIC zapewnia wytyczne regulacyjne podmiotom objętym regulacjami, dostarczając wyjaśnień na temat konkretnych kwestii objętych przepisami. W szczególności w grudniu 2012 r. ASIC dokonała przeglądu swoich wytycznych regulacyjnych dotyczących licencjonowania i nadzoru nad licencjami dotyczącymi systemów rozliczeniowych i rozrachunkowych w ramach aktualizacji przewodnika regulacyjnego 211 pt. „Systemy rozliczeniowe i rozrachunku: podmioty australijskie i zamorskie” (Regulatory Guide 211 „Clearing and settlement facilities: Australian and overseas operators”). Przyjęty przez ASIC przewodnik wdraża zasady dotyczące infrastruktury rynku finansowego (dalej „PFMI”) wydane w kwietniu 2012 r. przez Komitet ds. Systemów Płatności i Rozliczeniowych (2) (dalej „CPSS”) oraz Międzynarodową Organizację Komisji Papierów Wartościowych (dalej „IOSCO”), które to zasady są istotne z perspektywy obowiązków przewidzianych w ustawie o spółkach, oraz zawiera wskazówki dla CCP dotyczące dopełnienia tych obowiązków. Nieprzestrzeganie obowiązków wynikających z ustawy o spółkach, której przepisy wyjaśniono w przewodniku regulacyjnym 211, może zatem skutkować działaniami egzekucyjnymi i sankcjami.

(8)

Na mocy ustawy o spółkach RBA jest uprawniony do ustalania standardów stabilności finansowej w celu zagwarantowania takiego sposobu działania CCP, który sprzyja ogólnej stabilności australijskiego systemu finansowego lub ją wspiera. W szczególności w listopadzie 2012 r. rada ds. systemów płatniczych RBA zatwierdziła nowe standardy stabilności finansowej dotyczące kontrahentów centralnych (Financial Stability Standards for Central Counterparties, dalej „FSS”), obejmujące 21 standardów, wraz z towarzyszącymi im normami szczegółowymi i wskazówkami. FSS weszły w życie w marcu 2013 r., poza pewnymi normami uszczegóławiającymi, które zaczęły obowiązywać z dniem 31 marca 2014 r. Wszyscy CCP posiadający licencję muszą spełniać standardy FSS.

(9)

Podstawowe zasady dotyczące systemów rozliczeniowych i rozrachunkowych określone w części 7.3 ustawy o spółkach i regulacjach korporacyjnych, wyjaśnione w przewodniku regulacyjnym 211 przygotowanym przez ASIC, oraz FSS określone przez RBA (zwane razem „zasadami naczelnymi”) ustanawiają wysokie standardy, do których CCP mają obowiązek się zastosować, aby uzyskać zezwolenie na świadczenie usług rozliczeniowych w Australii. Wspomniane zasady naczelne stanowią pierwszy poziom prawnie wiążących wymogów w Australii. Aby dopełnić wymogów określonych w zasadach naczelnych, CCP przyjmują ponadto wewnętrzne zasady i procedury, które muszą być zgodne z wymogami szczegółowymi określonymi w ustawie o spółkach i regulacjach korporacyjnych, wyjaśnionymi w przewodniku regulacyjnym 211, oraz z FSS; owe wewnętrzne zasady i procedury są przedkładane odpowiedniemu ministrowi przed uzyskaniem zezwolenia na prowadzenie działalności jako system rozliczeniowy i rozrachunku. CCP mają obowiązek zgłaszać ministrowi zmiany w swoich zasadach i procedurach wewnętrznych. Minister może nie wyrazić na nie zgody. Zasady i procedury wewnętrzne CCP mają takie same skutki jak umowy i są prawnie wiążące dla CCP oraz ich uczestników.

(10)

Zasadnicze skutki prawnie wiążących wymogów określonych w zasadach naczelnych mających zastosowanie do CCP posiadających zezwolenie w Australii są równoważne ze skutkami wymogów określonych w tytule IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(11)

Komisja stwierdza zatem, że rozwiązania prawne i nadzorcze Australii dają gwarancję, że CCP, którzy uzyskali zezwolenie w tym kraju, spełniają prawnie wiążące wymogi równoważne wymogom ustanowionym w tytule IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(12)

Zgodnie z drugim warunkiem określonym w art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 rozwiązania prawne i nadzorcze Australii dotyczące CCP posiadających zezwolenie w tym kraju muszą przewidywać prowadzony na bieżąco skuteczny nadzór i egzekwowanie prawa w odniesieniu do tych CCP.

(13)

CCP posiadający zezwolenie w Australii podlegają nadzorowi prowadzonemu na bieżąco przez ASIC i RBA. ASIC jest odpowiedzialne za egzekwowanie przestrzegania przez CCP ich zobowiązań wynikających z ustawy o spółkach i w tym zakresie przeprowadza okresowe oceny zgodności działania CCP z ich obowiązkami określonymi w licencji, oprócz obowiązków wynikających z FSS oraz dotyczących zmniejszenia ryzyka systemowego, a w szczególności ocenia, czy CCP wywiązują się z ciążącego na nich obowiązku działania w uczciwy i skuteczny sposób w możliwym zakresie; ASIC przedstawia również odpowiedniemu ministrowi sprawozdanie, które jest publikowane. RBA monitoruje, czy CCP wywiązują się ze swoich zobowiązań wynikających z odnośnych licencji oraz dotyczących stabilności finansowej i ograniczenia ryzyka systemowego, przeprowadzają okresowe oceny zgodności poszczególnych CCP ze standardami FSS oraz przedstawiają ministrowi sprawozdanie, które również jest publikowane. CCP posiadający zezwolenie w Australii mogą otrzymać pisemne wskazówki przygotowane przez ministra lub ASIC. Jeśli CCP nie przestrzega pisemnych wskazówek, ASIC może wystąpić na drogę sądową, a sąd może nakazać CCP ich przestrzegania.

(14)

Komisja stwierdza zatem, że rozwiązania prawne i nadzorcze w Australii dotyczące CCP posiadających zezwolenie w tym kraju przewidują skuteczny bieżący nadzór i egzekwowanie prawa.

(15)

Zgodnie z trzecim warunkiem określonym w art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 rozwiązania prawne i nadzorcze Australii muszą przewidywać skuteczny równoważny system uznawania CCP, którzy uzyskali zezwolenie na mocy systemów prawnych państw trzecich (dalej „CCP z państw trzecich”).

(16)

CCP z państw trzecich mogą wystąpić o licencję dla podmiotów zamorskich świadczących usługi rozliczeniowe i rozrachunkowe (dalej „licencja CCP dla podmiotów zamorskich”) umożliwiającą im świadczenie w Australii niektórych lub wszystkich usług rozliczeniowych, do których świadczenia są uprawnieni we własnym kraju.

(17)

Kryteria stosowane w odniesieniu do CCP z państw trzecich ubiegających się o licencję CCP dla podmiotów zamorskich są porównywalne do kryteriów dotyczących CCP z państw trzecich ubiegających się o uznanie przewidzianych w art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012. Warunkiem wstępnym uznania jest wystarczająca równoważność — pod względem stopnia ochrony przed ryzykiem systemowym oraz pod względem poziomu osiąganej skuteczności i uczciwości usług — systemu regulacyjnego państwa trzeciego, w którym CCP posiada zezwolenie, z australijskim systemem regulacyjnym dotyczącym porównywalnych CCP krajowych. Ocena „wystarczającej równoważności” obejmuje aspekty podobne do tych, które są oceniane na mocy rozporządzenia (UE) nr 648/2012. Do udzielenia licencji CCP dla podmiotów zamorskich wymagane jest również ustanowienie ram współpracy pomiędzy organami australijskimi oraz odnośnymi organami nadzoru za granicą.

(18)

Należy zatem uznać, że rozwiązania prawne i nadzorcze obowiązujące w Australii przewidują skuteczny równoważny system uznawania CCP z państw trzecich.

(19)

Należy zatem uznać, że ramy prawne i nadzorcze Australii dotyczące CCP posiadających zezwolenie w tym kraju spełniają warunki określone w art. 25 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz że ramy te są równoważne wymogom ustanowionym w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012. Komisja, informowana przez ESMA, powinna w dalszym ciągu monitorować zmiany ram prawnych i nadzorczych Australii odnoszących się do CCP oraz spełnianie warunków, na których podstawie podjęto niniejszą decyzję.

(20)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,

(1)

Załącznik I do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) zawierał wykaz substancji czynnych zatwierdzonych na poziomie Unii do stosowania w produktach biobójczych. Dyrektywami Komisji 2008/78/WE (3) i 2008/79/WE (4) dodano odpowiednio substancje czynne: propikonazol i IPBC, do stosowania w produktach typu 8 — środkach konserwacji drewna, jak określono w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE. Na podstawie art. 86 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 substancje te są zatem zatwierdzonymi substancjami czynnymi włączonymi do wykazu, o którym mowa w art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia.

(2)

Zgodnie z art. 8 dyrektywy 98/8/WE przedsiębiorstwo Janssen PMP złożyło w Zjednoczonym Królestwie wnioski o udzielenie zezwolenia na trzy produkty biobójcze do konserwacji drewna zawierające IPBC i propikonazol („kwestionowane produkty”). Zezwolenia udzielone przez Zjednoczone Królestwo obejmowały różne metody stosowania, w tym zautomatyzowane zanurzanie do użytku przemysłowego i spryskiwanie (w pomieszczeniach i na wolnym powietrzu) do użytku profesjonalnego i nieprofesjonalnego. Następnie kilka państw członkowskich dopuściło kwestionowane produkty w drodze wzajemnego uznania.

(3)

Przedsiębiorstwo Janssen PMP („wnioskodawca”) złożyło w Niemczech kompletne wnioski o wzajemne uznanie zezwoleń na kwestionowane produkty, udzielonych przez Zjednoczone Królestwo.

(4)

W dniu 28 sierpnia 2013 r. Niemcy powiadomiły Komisję, pozostałe państwa członkowskie i wnioskodawcę o swoim wniosku dotyczącym ograniczenia zezwoleń zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 98/8/WE. Niemcy uznały, że kwestionowane produkty nie spełniają wymogów art. 5 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE w odniesieniu do zdrowia ludzkiego i środowiska.

(5)

W opinii Niemiec Zjednoczone Królestwo nie oceniło właściwie zezwolenia na metodę stosowania poprzez spryskiwanie na wolnym powietrzu pod kątem ryzyka środowiskowego. Na podstawie oceny trzech produktów przeprowadzonej przez Niemcy stwierdzono występowanie niedopuszczalnego ryzyka dla oddalonej gleby.

(6)

Niemcy uważają również, że w przypadku jednego z produktów metoda stosowania poprzez zautomatyzowane zanurzanie powinna być ograniczona do systemów o wystarczająco wysokim poziomie automatyzacji z powodu niedopuszczalnego ryzyka dla zdrowia użytkowników profesjonalnych.

(7)

Komisja zwróciła się do pozostałych państw członkowskich i wnioskodawcy o przedłożenie pisemnych uwag dotyczących powiadomień w terminie 90 dni zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE. Niemcy, Zjednoczone Królestwo i wnioskodawca przedłożyli uwagi w wyznaczonym terminie. Powiadomienie zostało również omówione w dniu 24 września 2013 r. przez przedstawicieli Komisji i właściwych organów państw członkowskich ds. produktów biobójczych podczas spotkania grupy koordynacyjnej ustanowionej na podstawie art. 35 rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

(8)

Jeżeli chodzi o ryzyko dla środowiska, ze wspomnianych dyskusji i uwag wynika, że wnioski z oceny środowiskowej przeprowadzonej przez Zjednoczone Królestwo były oparte na odpowiednim scenariuszu serii dokumentów dotyczących scenariuszy emisji Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) (5) dostępnym w momencie dokonywania oceny.

(9)

Na tej samej podstawie można stwierdzić, że Niemcy oparły swe wnioski na zmienionym scenariuszu serii dokumentów OECD dotyczących scenariuszy emisji (6), udostępnionym po udzieleniu zezwoleń przez Zjednoczone Królestwo oraz po przekazaniu powiadomienia przez Niemcy.

(10)

Ponadto zgodnie z wytycznymi uzgodnionymi w ramach 47. posiedzenia przedstawicieli właściwych organów państw członkowskich w sprawie wdrożenia dyrektywy 98/8/WE dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych (7) nową wytyczną można uwzględnić jedynie w przypadku, gdy była ona dostępna przed datą złożenia wniosku o zezwolenie dla produktu, chyba że w wyniku postępu naukowego wykazane zostanie, że opieranie się na starszych wytycznych budzi poważne obawy. We wspomnianych wytycznych ustalono także, że poważna obawa mogłaby być powodem zmiany dotychczasowych zezwoleń. Jednakże ani Zjednoczone Królestwo, ani pozostałe państwa członkowskie, które zatwierdziły produkty w ramach wzajemnego uznawania, nie uznały, by istniejące obawy uzasadniały zmianę dotychczasowych zezwoleń.

(11)

W świetle powyższych argumentów Komisja popiera wnioski z oceny przeprowadzonej przez Zjednoczone Królestwo oraz decyzje innych państw członkowskich, które zatwierdziły produkt w drodze wzajemnego uznawania, biorąc pod uwagę fakt, że kwestionowane produkty spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE w odniesieniu do środowiska. Komisja uznaje zatem, że wniosek Niemiec dotyczący ograniczenia zezwoleń nie może być uzasadniony na podstawie wysuniętych argumentów.

(12)

W odniesieniu do zautomatyzowanej metody zanurzania Komisja uważa, że kwestionowany produkt powinien podlegać przepisom ustanowionym w poprzedniej decyzji Komisji (8) dotyczącym ochrony zdrowia użytkowników profesjonalnych podczas stosowania tej metody użytkowania produktów zawierających IPBC. Należy zatem udzielić zezwolenia na kwestionowany produkt z zastrzeżeniem instrukcji na etykiecie ograniczającej jego stosowanie do w pełni zautomatyzowanej metody zanurzania, a zezwolenie na produkt powinno zostać odpowiednio zmienione.

(13)

Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 ma zastosowanie do kwestionowanego produktu zgodnie z przepisami art. 92 ust. 2 tego rozporządzenia. Ponieważ podstawę prawną niniejszej decyzji stanowi art. 36 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia, niniejsza decyzja powinna być skierowana do wszystkich państw członkowskich zgodnie z art. 36 ust. 4 tego rozporządzenia.

(14)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

(1)

Załącznik I do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) zawierał wykaz substancji czynnych dopuszczonych na poziomie Unii do stosowania w produktach biobójczych. Dyrektywą Komisji 2008/79/WE (3) dodano substancję czynną IPBC do stosowania w produktach należących do produktów typu 8, środki konserwacji drewna, jak określono w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE. Na mocy art. 86 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 substancja ta jest zatem zatwierdzoną substancją czynną włączoną do wykazu, o którym mowa w art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia.

(2)

Zgodnie z art. 8 dyrektywy 98/8/WE spółka ISP Cologne Holding GmbH złożyła w dniu 22 grudnia 2010 r. wniosek w Danii o udzielenie zezwolenia na produkt biobójczy do konserwacji drewna zawierający IPBC („kwestionowany produkt”). Dania udzieliła pozwolenia na kwestionowany produkt w dniu 19 grudnia 2011 r. w ramach klas użytkowania 2 i 3 drewna poddanego działaniu produktu, zgodnie z opisem w „Uwagach technicznych do wytycznych dotyczących oceny produktów” (4). Pozwolenie na produkt obejmuje różne metody zastosowania, w tym zautomatyzowane zanurzanie do użytku zawodowego. Następnie dwa państwa członkowskie udzieliły pozwolenia na kwestionowany produkt w drodze wzajemnego uznania.

(3)

Spółka ISP Cologne Holding GmbH („wnioskodawca”) złożyła w dniu 20 lutego 2012 r. w Niemczech kompletny wniosek o wzajemne uznanie pozwolenia na kwestionowany produkt, udzielonego przez Danię.

(4)

W dniu 30 sierpnia 2013 r. Niemcy powiadomiły Komisję, pozostałe państwa członkowskie i wnioskodawcę o swoim wniosku dotyczącym ograniczenia pozwolenia zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 98/8/WE. Niemcy uznały, że kwestionowany produkt nie spełnia wymogów art. 5 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE w odniesieniu do zdrowia ludzkiego i środowiska.

(5)

Zdaniem Niemiec ocena produktu przeprowadzona przez Danię nie uwzględniła należycie obaw dotyczących środowiska, jakie budzi kwestionowany produkt. Z przeprowadzonej przez Niemcy oceny ryzyka środowiskowego dotyczącej okresu użytkowania drewna poddanego działaniu tego produktu w ramach klasy użytkowania 3 wynika, że bez względu na metodę stosowania, 30 dni po zastosowaniu produktu („czas 1”) ryzyko dla gleby jest niedopuszczalne. W rezultacie Niemcy wnioskują o nieudzielenie pozwolenia na wykorzystywanie drewna poddanego działaniu kwestionowanego produktu w ramach klasy użytkowania 3.

(6)

Niemcy uważają również, że metoda stosowania poprzez zautomatyzowane zanurzanie powinna być ograniczona do systemów o wystarczająco wysokim poziomie automatyzacji z powodu niedopuszczalnego ryzyka dla zdrowia użytkowników profesjonalnych.

(7)

Komisja zwróciła się do pozostałych państw członkowskich i wnioskodawcy o przedłożenie pisemnych uwag dotyczących powiadomienia w terminie 90 dni zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE. W tym terminie uwagi przedstawiły Niemcy, Dania i wnioskodawca. Powiadomienie zostało również omówione przez przedstawicieli Komisji i właściwych organów państw członkowskich ds. produktów biobójczych w dniu 24 września 2013 r. podczas spotkania grupy koordynacyjnej ustanowionej na podstawie art. 35 rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

(8)

Z rozmów i uwag dotyczących zagrożeń dla środowiska wynika, że ocena przeprowadzona przez Danię jest zgodna z obecnymi wytycznymi (5). W przypadku gdy ryzyko zostanie stwierdzone w czasie 1 w wyniku założenia najgorszego scenariusza, można założyć, że użytkowanie drewna poddanego działaniu tego produktu w ramach klas użytkowania 2 i 3 jest bezpieczne, jeżeli ryzyko dla środowiska pod koniec okresu użytkowania uznaje się za dopuszczalne.

(9)

Komisja zauważa również, że przypadki, w których zidentyfikowano niedopuszczalne ryzyko w czasie 1, są obecnie przedmiotem dyskusji na poziomie Unii w celu ustanowienia zharmonizowanego podejścia. W związku z tym Komisja uważa, że do czasu oficjalnego przyjęcia takiego podejścia wnioski z oceny kwestionowanego produktu przeprowadzonej przez Danię należy uznać za obowiązujące do czasu odnowienia pozwolenia na produkt.

(10)

W świetle powyższych argumentów Komisja popiera wnioski z oceny przeprowadzonej przez Danię oraz decyzje innych państw członkowskich, które zatwierdziły produkt w drodze wzajemnego uznania, biorąc pod uwagę fakt, że kwestionowany produkt spełnia wymogi określone w art. 5 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE w odniesieniu do środowiska. Komisja uznaje zatem, że wniosek Niemiec dotyczący ograniczenia pozwolenia nie może być uzasadniony na podstawie wysuniętych argumentów.

(11)

W odniesieniu do zautomatyzowanej metody zanurzania Komisja uważa, że kwestionowany produkt powinien podlegać przepisom ustanowionym w poprzedniej decyzji (6) Komisji dotyczącym ochrony zdrowia użytkowników profesjonalnych podczas stosowania tej metody użytkowania produktów zawierających IPBC. Należy zatem udzielić pozwolenia na kwestionowany produkt z zastrzeżeniem instrukcji na etykiecie ograniczającej jego stosowanie do w pełni zautomatyzowanej metody zanurzania, a pozwolenie na produkt powinno zostać odpowiednio zmienione.

(12)

Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 ma zastosowanie do kwestionowanego produktu zgodnie z przepisami art. 92 ust. 2 tego rozporządzenia. Ponieważ podstawę prawną niniejszej decyzji stanowi art. 36 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia, niniejsza decyzja powinna być skierowana do wszystkich państw członkowskich na mocy art. 36 ust. 4 tego rozporządzenia.

(13)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

(1)

Załącznik I do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) zawierał wykaz substancji czynnych dopuszczonych na poziomie Unii do stosowania w produktach biobójczych. Dyrektywami Komisji 2008/78/WE (3), 2008/79/WE (4) i 2008/86/WE (5) dodano odpowiednio substancje czynne: propikonazol, IPBC i tebukonazol, do stosowania w produktach typu 8 — środkach konserwacji drewna, jak określono w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE. Na mocy art. 86 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 substancje te są zatem zatwierdzonymi substancjami czynnymi włączonymi do wykazu, o którym mowa w art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia.

(2)

Zgodnie z art. 8 dyrektywy 98/8/WE, spółka Arch Timber Protection Ltd złożyła w dniu 2 kwietnia 2010 r. do Zjednoczonego Królestwa wniosek o udzielenie pozwolenia na produkt biobójczy do konserwacji drewna zawierającego propikonazol, IPBC i tebukonazol („kwestionowany produkt”). Zjednoczone Królestwo udzieliło pozwolenia na kwestionowany produkt w dniu 7 czerwca 2012 r. do użytku przemysłowego i tymczasowej konserwacji wyłącznie świeżo ściętego/przetartego drewna i drewna niesezonowanego, wskazując również, że drewno poddane działaniu tego produktu może być wykorzystywane w ramach klas użytkowania 2 i 3 zgodnie z opisem w „Uwagach technicznych do wytycznych dotyczących oceny produktów” (6). Produkt składa się z dwóch opakowań, które należy wymieszać i rozcieńczyć w obiektach przemysłowych, w zależności od właściwych dla tych obiektów warunków stosowania, poprzez zanurzenie lub zamknięte zalanie. Dziesięć państw członkowskich udzieliło pozwolenia na kwestionowany produkt w drodze wzajemnego uznania.

(3)

Spółka Arch Timber Protection Ltd. („wnioskodawca”) złożyła w dniu 16 lipca 2012 r. w Niemczech kompletny wniosek o wzajemne uznanie pozwolenia na kwestionowany produkt, udzielonego przez Zjednoczone Królestwo.

(4)

W dniu 19 sierpnia 2013 r. Niemcy powiadomiły Komisję, pozostałe państwa członkowskie i wnioskodawcę o swoim wniosku dotyczącym odrzucenia pozwolenia zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 98/8/WE. Niemcy uznały, że kwestionowany produkt nie spełnia wymogów art. 5 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE w odniesieniu do środowiska.

(5)

Zdaniem Niemiec z pozwolenia nie wynikało w sposób jednoznaczny, że produkt przeznaczony jest do tymczasowej konserwacji drewna, i produkt nie został odpowiednio oceniony przez Zjednoczone Królestwo pod względem zagrożeń dla środowiska. Z oceny przeprowadzonej przez Niemcy wynika, że 30 dni po zastosowaniu produktu („czas 1”) ryzyko dla środowiska jest niedopuszczalne, co również rodzi obawy co do potencjalnego wykorzystania drewna poddanego działaniu kwestionowanego produktu w ramach klas użytkowania 2 i 3.

(6)

Niemcy stwierdziły ponadto, że ponieważ stosunek substancji czynnych i substancji niebędących substancjami czynnymi w roztworach roboczych produktu jest zmienny, produkt nie odpowiada definicji produktów biobójczych zawartej w art. 2 lit. a) dyrektywy 98/8/WE i powinien był uzyskać pozwolenie jako sformułowanie ramowe zgodnie z definicją w art. 2 lit. j) dyrektywy 98/8/WE.

(7)

Komisja zwróciła się do pozostałych państw członkowskich i wnioskodawcy o przedłożenie pisemnych uwag dotyczących powiadomienia w terminie 90 dni zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE. Wnioskodawca, Niemcy i Zjednoczone Królestwo przedłożyły uwagi w wyznaczonym terminie. Powiadomienie omówiono również w dniu 24 września 2013 r. na posiedzeniu grupy koordynacyjnej ustanowionej na podstawie art. 35 rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

(8)

Z rozmów i uwag dotyczących zagrożeń dla środowiska wynika, że ocena dokonana przez Zjednoczone Królestwo, w związku z brakiem uzgodnionego modelu tymczasowej ochrony drewna, opierała się na najlepszych dostępnych w tym czasie wytycznych (7), bazujących na modelach dla drewna poddanego działaniu tego produktu wprowadzanego na rynek w ramach klas użytkowania 2 i 3. Ocenę przeprowadzono również w oparciu o założenie najgorszego możliwego scenariusza tj. pełnego uwolnienia substancji czynnych w czasie 1.

(9)

Z powyższego wynika również, że ocena przeprowadzona przez Zjednoczone Królestwo według tych modeli jest zgodna z aktualnymi wytycznymi (8). W przypadku gdy ryzyko zostanie stwierdzone w czasie 1 w oparciu o założenie najgorszego możliwego scenariusza, można założyć możliwość bezpiecznego użytkowania drewna poddanego działaniu tego produktu w ramach klas użytkowania 2 i 3, jeżeli ryzyko dla środowiska pod koniec okresu użytkowania uznaje się za możliwe do przyjęcia.

(10)

Komisja zauważa również, że przypadki, w których zidentyfikowano niedopuszczalne ryzyko w czasie 1, są obecnie przedmiotem dyskusji na poziomie Unii w celu ustanowienia zharmonizowanego podejścia. W związku z tym Komisja uważa, że do czasu oficjalnego przyjęcia takiego podejścia wnioski z oceny kwestionowanego produktu przez Zjednoczone Królestwo należy uznać za obowiązujące do czasu odnowienia pozwolenia na produkt.

(11)

Z rozmów i uwag dotyczących tożsamości produktu wynika, że kwestionowany produkt w postaci, w jakiej jest dostarczany do użytkowników przemysłowych, wykazuje specyficzne stałe stężenia substancji czynnych i substancji niebędących substancjami czynnymi. Komisja uważa, iż fakt, że użytkownicy przemysłowi mogą przygotowywać różne roztwory produktu w miejscu pracy w zależności od procesu, nie może być interpretowany tak, jak gdyby posiadacz pozwolenia wprowadzał do obrotu grupę różnych produktów biobójczych, o których mowa w art. 2 lit. j) dyrektywy 98/8/WE.

(12)

W świetle powyższych argumentów Komisja popiera wnioski z oceny przeprowadzonej przez Zjednoczone Królestwo oraz decyzje innych państw członkowskich, które zatwierdziły produkt w drodze wzajemnego uznania, biorąc pod uwagę fakt, że kwestionowany produkt odpowiada definicji zawartej w art. 2 lit. a) dyrektywy 98/8/WE i spełnia wymogi określone w art. 5 ust. 1 tej dyrektywy w odniesieniu do środowiska. Komisja uznaje zatem, że wniosek Niemiec, aby odmówić uznania pozwolenia, nie może być uzasadniony na podstawie wysuniętych argumentów.

(13)

Ponadto na podstawie przeprowadzonych dyskusji można wywnioskować, że w pozwoleniu na produkt konieczna jest wyraźna wzmianka, że produkt jest przeznaczony do tymczasowej konserwacji drewna oraz zapewnienie użytkownikom przemysłowym szczegółowych instrukcji użytkowania produktu, biorąc pod uwagę cechy obiektów przemysłowych, w których produkt ma być stosowany, traktowane jako warunek udzielenia pozwolenia.

(14)

Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 ma zastosowanie do kwestionowanego produktu zgodnie z przepisami art. 92 ust. 2 tego rozporządzenia. Ponieważ podstawę prawną niniejszej decyzji stanowi art. 36 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia, niniejsza decyzja powinna być skierowana do wszystkich państw członkowskich na mocy art. 36 ust. 4 tego rozporządzenia.

(15)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

(1)

W decyzji Komisji 2007/777/WE (2) ustanowiono między innymi wzory świadectw dotyczących przywozu do Unii niektórych produktów mięsnych. Decyzja ta stanowi, że jedynie przesyłki produktów mięsnych spełniające wymogi wzoru świadectwa zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego określonego w załączniku III są przywożone do Unii. Wzór ten zawiera gwarancje dotyczące włosieni (Trichinella).

(2)

W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2075/2005 (3) ustanowiono zasady pobierania próbek z tusz gatunków podatnych na włosienie (Trichinella) oraz określania statusu gospodarstw utrzymujących świnie domowe.

(3)

W rozporządzeniu Komisji (UE) nr 216/2014 (4) zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2075/2005 gospodarstwom oficjalnie uznanym za gospodarstwa stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich zezwolono na odstępstwo od przepisów dotyczących badania przy uboju. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 216/2014 stanowi, że gospodarstwo, w którym utrzymywane są świnie domowe, jedynie wtedy można uznać za gospodarstwo stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich, jeżeli — między innymi — podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze wprowadza nowe świnie domowe do tego gospodarstwa tylko wtedy, gdy pochodzą one z innych gospodarstw również oficjalnie uznanych za gospodarstwa stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich.

(4)

Aby odzwierciedlić wymagania dotyczące przywozu produktów mięsnych ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 2075/2005 zmienionym rozporządzeniem (UE) nr 216/2014, należy zmienić wzór świadectwa zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego określony w załączniku III do decyzji 2007/777/WE.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2007/777/WE.

(6)

Aby uniknąć zakłóceń w przywozie do Unii przesyłek produktów mięsnych pochodzących ze świń domowych, w okresie przejściowym — z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków — należy zezwolić na stosowanie świadectw wydanych zgodnie z decyzją 2007/777/WE w jej wersji przed zmianami wprowadzanymi niniejszą decyzją.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

1)

pkt II.2.3.1 otrzymuje brzmienie:

;

2)

w części II uwag, po przypisie 5, dodaje się przypis w brzmieniu:

.

(1)

W styczniu 2014 r. władze Niemiec powiadomiły Komisję o wprowadzeniu środka polegającego na wycofaniu z obrotu oraz zakazaniu wprowadzania do obrotu kombinezonu chroniącego przed wysoką temperaturą, model „Hitzeschutzanzug FW Typ 3”, wytwarzanego przez KONTEX Textile Hitze- und Isolierprodukte GmbH, Olgastrasse 46-48, 73614 Schorndorf (Niemcy). Produkty opatrzone były oznakowaniem CE zgodnie z dyrektywą Rady 89/686/EWG w sprawie wyposażenia ochrony osobistej, przeszły także badania i zostały poddane ocenie typu zgodnie ze zharmonizowaną normą EN 1486:2007 Odzież ochronna dla strażaków — Metody badania i wymagania dla odzieży odbijającej promieniowanie cieplne przeznaczonej do specjalnej akcji przeciwpożarowej.

(2)

Odzież ochronna dla strażaków stanowi środek ochrony indywidualnej (ŚOI) zaliczony do kategorii certyfikacji III. ŚOI tego rodzaju, które służą do ochrony przed zagrożeniem życia lub poważnymi zagrożeniami dla zdrowia o nieodwracalnych skutkach, w przypadku których producent zakłada, że użytkownicy nie będą w stanie uświadomić sobie na czas bezpośrednich skutków tych zagrożeń, muszą zostać poddane badaniom służącym zatwierdzeniu typu WE oraz badaniom służącym zapewnieniu jakości WE, przeprowadzanym przez jednostkę notyfikowaną i zlecanym przez producenta.

(3)

Kontrola przeprowadzona przez Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (Instytut ds. bezpieczeństwa pracy Niemieckiego funduszu ustawowego ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków, IFA) w Sankt Augustin (badanie nr ref. 2013 22805 z 7 sierpnia 2013 r.) wykazała brak zgodności z wymaganiami dotyczącymi wartości odnoszących się do przenikania ciepła (promieniowanie cieplne), określonymi w sekcji 6.2 wyżej wymienionej zharmonizowanej normy, i z wymaganiami odnoszącymi się do przenikania ciepła (ciepło konwekcyjne), określonymi w sekcji 6.3 tejże normy. Oznacza to, iż nie spełniono następujących podstawowych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia określonych w załączniku II do dyrektywy 89/686/EWG:

(4)

W rezultacie kombinezon chroniący przed wysoką temperaturą niesie ryzyko przenikania przez niego ciepła podczas gaszenia pożaru, a tym samym strażacy są narażeni na oparzenia stanowiące zagrożenie dla życia lub ryzyko śmierci w wyniku spalenia.

(5)

Zdaniem władz Niemiec, skoro odnośne podstawowe wymagania w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa nie są spełnione i nie przedstawiono ważnego certyfikatu badania typu WE, kombinezon chroniący przed wysoką temperaturą nie może zostać wprowadzony do obrotu. Kombinezon chroniący przed wysoką temperaturą nie spełnia ponadto wymogów niemieckiego rozporządzenia dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony indywidualnej (8. ProdSV), więc stosowanie go zagraża bezpieczeństwu, zdrowiu i życiu strażaków i innych osób.

(6)

Komisja zwróciła się na piśmie do producenta o przedstawienie uwag na temat środków wprowadzonych przez władze Niemiec. Do dnia dzisiejszego nie otrzymano odpowiedzi.

(7)

Na podstawie dostępnej dokumentacji Komisja uważa, że kombinezon chroniący przed wysoką temperaturą „Hitzeschutzanzug FW Typ 3” nie spełnia wymagań określonych w sekcjach 6.2 i 6.3 zharmonizowanej normy EN 1486:2007 odnoszących się do podstawowych wymagań zdrowia i bezpieczeństwa, określonych w pkt 3.6.1 Materiały, z których są wykonane ŚOI i inne ich składniki i pkt 3.6.2 Kompletne gotowe do użytku ŚOI załącznika II do dyrektywy 89/686/EWG,

(1)

Unia Europejska jest stroną Wspólnoty Energetycznej, której celem jest stworzenie jednolitej przestrzeni regulacyjnej na potrzeby rynków energii w Europie.

(2)

Umawiające się Strony (1) Wspólnoty Energetycznej dążą do zintegrowania swoich rynków energii z wewnętrznym rynkiem energii UE poprzez dostosowanie unijnych przepisów dotyczących rynku wewnętrznego gazu i energii elektrycznej do swych uwarunkowań oraz włączenie ich do swoich przepisów krajowych.

(3)

Najważniejsze zasady, na których opiera się prawodawstwo unijne w zakresie wewnętrznego rynku gazu i energii elektrycznej, określono w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (2), dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego (3), rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej (4) oraz rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego (5), mających zastosowanie w państwach członkowskich od dnia 3 marca 2011 r. Istotne przepisy unijnego prawodawstwa dotyczącego rynku wewnętrznego gazu i energii elektrycznej są również ujęte w prawnie wiążących kodeksach sieci i wytycznych przyjętych na podstawie wyżej wymienionych aktów prawnych, a częściowo będących w opracowaniu.

(4)

Umawiające się Strony Wspólnoty Energetycznej są zobowiązane do wdrożenia powyższych dyrektyw i rozporządzeń do dnia 1 stycznia 2015 r. (6) oraz — z kilkoma wyjątkami — do stosowania środków wykonawczych od tej daty. Kodeksy sieci i wytyczne są również stopniowo włączane do porządku prawnego Wspólnoty Energetycznej.

(5)

Umawiające się Strony mają wdrożyć dalsze przepisy dotyczące rynku wewnętrznego gazu i energii elektrycznej, w szczególności dyrektywę 2005/89/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. dotyczącą działań na rzecz zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej i inwestycji infrastrukturalnych (7), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20 października 2010 r. w sprawie środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylenia dyrektywy Rady 2004/67/WE (8) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej, uchylające decyzję nr 1364/2006/WE oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009 i (WE) nr 715/2009 (9).

(6)

Geograficzny zakres stosowania unijnego prawodawstwa dotyczącego rynku wewnętrznego gazu i energii elektrycznej obejmuje cały obszar UE.

(7)

W dniu 23 września 2014 r. Wspólnota Energetyczna przyjęła interpretację Rady Ministerialnej na podstawie art. 94 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej, zgodnie z którą przesył energii, przywóz i wywóz, jak również transakcje handlowe i bilansowe, zdolności sieci oraz połączenia międzysystemowe między Umawiającymi się Stronami a państwami członkowskimi UE traktowane są w aktach prawnych Wspólnoty Energetycznej zawierających przepisy Unii Europejskiej w taki sam sposób, jak odpowiednie przepływy, przywóz, wywóz, transakcje, zdolności i infrastruktura między Umawiającymi się Stronami w prawodawstwie Wspólnoty Energetycznej.

(8)

Jednolite traktowanie transgranicznych przepływów, transakcji i infrastruktury (połączeń międzysystemowych) między wszystkimi stronami Traktatu o Wspólnocie Energetycznej stanowi ważny element jednolitej przestrzeni regulacyjnej handlu gazem i energią elektryczną oraz jest nieodzowne do osiągnięcia celów Wspólnoty Energetycznej. Ponadto współpraca między Radą Regulacyjną Wspólnoty Energetycznej i Agencją ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez agencję jest niezbędna, by ułatwić integrację Umawiających się Stron z wewnętrznym rynkiem energii UE,