(1)

Rozporządzenie (WE) 1236/2005 zakazuje wywozu towarów, które nie mają żadnego innego praktycznego zastosowania niż wykonywanie kary śmierci, torturowanie lub inne okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, oraz nakazuje kontrolę wywozu pewnych towarów, które mogłyby być wykorzystane do tych celów. Rozporządzenie to przestrzega praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności z zasadą poszanowania i ochrony godności człowieka, prawa do życia, a także zakazu tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.

(2)

W konsultacji z grupą ekspertów dokonano przeglądu wykazu towarów będących przedmiotem kontroli i zakazu.

(3)

Stosowanie zwykłych kajdanek jako narzędzi do krępowania w celu egzekwowania prawa jest ogólnie przyjęte i takie kajdanki stanowią część standardowego wyposażenia organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa. Wzorcowe reguły minimalne postępowania z więźniami określone przez ONZ zakazują wykorzystywania łańcuchów lub kajdan jako narzędzi do krępowania i stanowią, że kajdanek i innych narzędzi do krępowania nie wolno stosować jako kary. Narzędzia do krępowania inne niż łańcuchy i kajdany wolno stosować jedynie w ściśle określonych celach, w szczególności jako środek ostrożności w celu udaremnienia ucieczki więźnia w czasie transportu lub by zapobiec samookaleczeniu więźnia lub zranieniu innych.

(4)

Stosowanie kajdanek na kciuki i palce oraz urządzeń do krępowania szyi uznawane jest za niedopuszczalne w celu egzekwowania prawa, natomiast stosowanie urządzeń do krępowania nóg zazwyczaj uznawane jest za niedopuszczalne w celu egzekwowania prawa. Z uwagi na ich charakterystykę prawdopodobieństwo zadania silnego bólu lub cierpienia w przypadku urządzeń takich jak ząbkowane kajdanki na kciuki i palce, śruby do zgniatania kciuków i palców, obręcze do krępowania nóg połączone prętem i urządzenia z obciążeniem do krępowania nóg jest większe niż w przypadku innych kajdanek na kciuki i palce oraz innych urządzeń do krępowania nóg.

(5)

Stosowanie zespolonych mechanicznych narzędzi ograniczających swobodę ruchu zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia silnego bólu lub cierpienia, np. tak jak w przypadku kajdanek na ręce i nogi połączonych za plecami krępowanej osoby. Wykorzystywanie tego typu urządzeń często łączy się z ryzykiem uduszenia, zwłaszcza w przypadku urządzeń do krępowania szyi.

(6)

Należy zatem zakazać handlu kajdankami na kciuki i na palce, śrubami do zgniatania kciuków i palców, obręczami do krępowania nóg połączonymi prętem, a także urządzeniami z obciążeniem do krępowania nóg. Biorąc pod uwagę, że w wyjątkowych sytuacjach ich stosowanie może być uzasadnione, wywóz kajdan i kajdanek, które nie są zwykłymi kajdankami, powinien być kontrolowany.

(7)

Przeprowadzanie takich kontroli jest również właściwe w przypadku wywozu pojedynczych kajdanek lub obręczy, takich jak urządzenia do krępowania szyi lub obręcze urządzeń do krępowania nóg.

(8)

Definicja zwykłych kajdanek powinna precyzować rodzaje kajdanek, których wywóz nie podlega kontroli, poprzez określenie rozmiaru pojedynczych kajdanek.

(9)

Stosowanie mechanicznych narzędzi ograniczających swobodę ruchu, takich jak kajdanki, w celu przykucia więźnia do obiektu przymocowanego do podłogi, ściany lub sufitu nie jest dopuszczalną techniką krępowania. Należy zatem zakazać handlu kajdankami służącymi do przykuwania.

(10)

Podobnie jak w przypadku zespolonych mechanicznych narzędzi ograniczających swobodę ruchu, w przypadku urządzeń do krępowania w wielu miejscach prawdopodobieństwo wystąpienia silnego bólu lub cierpienia jest większe niż przy stosowaniu np. zwykłych kajdanek. Krzesła, ławy i łóżka do krępowania ograniczają swobodę ruchu więźnia w znacznie większym stopniu niż jednoczesne użycie kajdanek zakładanych na ręce i na nogi. Nieodłączne ryzyko tortur lub nieludzkiego traktowania wzrasta, gdy wspomniana technika krępowania stosowana jest przez dłuższy czas. Należy zatem zakazać handlu krzesłami, ławami i łóżkami do krępowania.

(11)

Z zakazu tego należy wyłączyć krzesła, ławy i łóżka wyposażone jedynie w pasy lub taśmy, ponieważ w pewnych okolicznościach ich użycie przez krótki czas może być uzasadnione, np. aby uniemożliwić pacjentom w stanie wzburzenia okaleczenie siebie lub innych osób. Stosowanie pasów, taśm lub innych narzędzi ograniczających swobodę ruchu pacjenta nie ma jednak żadnego efektu terapeutycznego ani nie jest uzasadnione medycznie.

(12)

Łóżka-klatki oraz łóżka z siatką nie są właściwym środkiem ograniczania swobody ruchu pacjenta lub więźnia. Należy zatem zakazać handlu łóżkami w rodzaju klatki i łóżkami z siatką.

(13)

W celu ochrony personelu i innych osób przed opluciem więźniom nakłada się czasem specjalne kaptury. Ponieważ takie kaptury zakrywają usta, a często również nos, ich stosowanie niesie nieodłączne ryzyko uduszenia. W przypadku ich stosowania jednocześnie z innymi narzędziami ograniczającymi swobodę ruchu takimi jak kajdanki zachodzi również ryzyko uszkodzenia szyi. Należy zatem kontrolować wywóz kapturów uniemożliwiających oplucie.

(14)

Jest ogólnie przyjęte, że kije lub pałki stanowią standardowy element wyposażenia organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa oraz że tarcze stanowią standardowe wyposażenie obronne. Zakazano już handlu pałkami wyposażonymi w kolce, ponieważ ich użycie zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia silnego bólu lub cierpienia niż ma to miejsce w przypadku zwykłych pałek. Analogicznie należy zakazać handlu tarczami wyposażonymi w kolce.

(15)

Stosowanie kar cielesnych takich jak chłosta stanowi torturę lub inne okrutne, nieludzkie lub poniżające karanie. Knuty i inne baty splecione z wielu rzemieni zaprojektowano w celu chłostania ludzi, w ramach kary, i nie mają one zgodnego z prawem zastosowania. Baty z pojedynczym rzemieniem wyposażonym w gwoździe, kolce lub inne podobne elementy niosą ryzyko zadania silnego bólu lub cierpienia i również nie mają zgodnego z prawem zastosowania. Należy zatem zakazać handlu takimi batami. Jednakże baty wykonane z pojedynczego gładkiego rzemienia mają zastosowanie zarówno zgodne, jak i niezgodne z prawem, w związku z czym nie należy ich obejmować zakazem.

(16)

W odniesieniu do broni i urządzeń do wywoływania elektrowstrząsów opisanych w pkt 2.1 załącznika II oraz pkt 2.1 załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1236/2005 należy usunąć wymóg dotyczący napięcia przekraczającego 10 000 V w celu zapobieżenia omijania zakazu handlu i kontroli wywozu broni i urządzeń, które są zdolne wywoływać elektrowstrząsy, ale mają nieco niższe napięcie jałowe.

(17)

Należy ponadto poszerzyć zakres kontroli wywozu, tak aby obejmował on, oprócz kontrolowanej już broni przenośnej, broń elektryczną mocowaną na stałe lub z możliwością montażu o szerokim polu rażenia zdolną porazić wiele osób jednocześnie. Broń tego typu przedstawiana jest często jako tzw. broń nieśmiercionośna, niesie ona jednak co najmniej takie samo ryzyko wywołania silnego bólu lub cierpienia jak przenośna broń elektryczna.

(18)

Jeśli chodzi o broń i urządzenia przenośne rozprowadzające obezwładniające substancje chemiczne, należy rozszerzyć zakres kontroli wywozu tych towarów, tak aby objąć nim broń i urządzenia rozprowadzające drażniące substancje chemiczne, które kwalifikują się jako środki rozpraszania tłumu.

(19)

Ponieważ w sprzedaży znajdują się urządzenia mocowane na stałe do rozprowadzania drażniących substancji chemicznych przeznaczonych do stosowania wewnątrz budynków i stosowanie takich substancji we wnętrzach niesie ryzyko wywołania silnego bólu lub cierpienia, które nie występuje w przypadku tradycyjnego stosowania na zewnątrz, wywóz takiego sprzętu powinien zostać objęty kontrolą.

(20)

Kontrola wywozu powinna być również stosowana w odniesieniu do sprzętu mocowanego na stałe lub z możliwością montażu do rozprowadzania substancji obezwładniających lub drażniących o szerokim polu rażenia, w przypadku gdy taki sprzęt nie został jeszcze objęty kontrolą wywozu zgodnie ze wspólnym stanowiskiem Rady 2008/944/WPZiB (3). Sprzęt tego typu przedstawiany jest często jako tzw. technologia nieśmiercionośna, jego stosowanie niesie jednak co najmniej takie samo ryzyko wywołania silnego bólu lub cierpienia jak w przypadku stosowania broni i urządzeń przenośnych. Woda nie jest jednym z obezwładniających lub drażniących czynników chemicznych, armatki wodne mogą być jednak stosowane do rozprowadzania tego typu substancji w postaci ciekłej, w związku z czym ich wywóz powinien zostać objęty kontrolą.

(21)

Kontrolę wywozu oleożywicy capsicum (OC) oraz wanililoamidu kwasu pelargonowego (PAVA) należy uzupełnić o kontrolę wywozu pewnych mieszanin zawierających te substancje, które same w sobie mogą być wykorzystywane w charakterze środków obezwładniających lub drażniących lub też wykorzystywane do ich produkcji. Należy również wyjaśnić, że w stosownych przypadkach odniesienia do obezwładniających lub drażniących czynników chemicznych muszą zawierać również odniesienie do oleożywicy capsicum i odnośnych mieszanin zawierających tę substancję.

(22)

Kod OC w Nomenklaturze scalonej należy zastąpić innym kodem, jak również dodać szereg kodów do wykazów towarów ujętych w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 1236/2005.

(23)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnych Reguł Wywozu Towarów,

1)

załącznik II zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszego rozporządzenia;

2)

załącznik III zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszego rozporządzenia.

(1)

Zgodnie z art. 139 ust. 1 akapit pierwszy lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 cukier lub izoglukoza wyprodukowane w ilościach przekraczających kwotę, o której mowa w art. 136 tego rozporządzenia, mogą zostać wywiezione wyłącznie w ramach limitu ilościowego, który ma zostać ustalony przez Komisję.

(2)

Szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące wywozu pozakwotowego, zwłaszcza w odniesieniu do pozwoleń na wywóz, są ustalone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 951/2006 (2). Limit ilościowy należy jednak ustalać na dany rok gospodarczy, przy uwzględnieniu ewentualnych możliwości na rynkach eksportowych.

(3)

W przypadku niektórych unijnych producentów cukru i izoglukozy wywóz z Unii stanowi znaczącą część ich działalności gospodarczej; posiadają oni również tradycyjne rynki zbytu poza terytorium Unii. Wywóz cukru i izoglukozy na te rynki może być opłacalny również w przypadku nieprzyznania refundacji wywozowych. W tym celu należy określić limit ilościowy dla wywozu pozakwotowego cukru i pozakwotowej izoglukozy, tak aby zainteresowani producenci unijni byli w stanie nadal zaopatrywać swoje tradycyjne rynki.

(4)

W odniesieniu do roku gospodarczego 2014/2015 szacuje się, że ustalenie limitu ilościowego początkowo w wysokości 650 000 ton, wyrażonych w ekwiwalencie cukru białego, dla wywozu cukru pozakwotowego oraz w wysokości 70 000 ton, wyrażonych w suchej masie, dla izoglukozy pozakwotowej, odpowiadałoby popytowi na rynku.

(5)

Pozycja konkurencyjna unijnego cukru wywożonego do niektórych bliskich miejsc przeznaczenia i do państw trzecich, w których produktom unijnym przyznano traktowanie preferencyjne, jest obecnie szczególnie korzystna. Wobec braku właściwych instrumentów wzajemnej pomocy w walce z nieprawidłowościami oraz aby zminimalizować ryzyko możliwych nadużyć związanych z przywozem powrotnym i ponownym wprowadzeniem na rynek Unii cukru pozakwotowego, oraz aby zapobiegać takim nadużyciom, należy wykluczyć niektóre bliskie miejsca przeznaczenia z grupy kwalifikowalnych miejsc przeznaczenia.

(6)

Z uwagi na mniejsze szacowane ryzyko nadużyć w przypadku izoglukozy wynikające z charakterystyki izoglukozy jako produktu w przypadku wywozu glukozy pozakwotowej nie istnieje konieczność wprowadzania ograniczeń w zakresie kwalifikowalnych miejsc przeznaczenia.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 341/2007 (3) otwiera kontyngenty taryfowe i ustanawia zarządzanie nimi oraz wprowadza system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku i innych produktów rolnych przywożonych z krajów trzecich.

(2)

Ilości, w odniesieniu do których tradycyjni importerzy i nowi importerzy złożyli wnioski o pozwolenia typu „A” w ciągu pierwszych siedmiu dni lipca 2014 r., zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 341/2007, przekraczają dostępne ilości produktów pochodzących z Chin.

(3)

W związku z tym, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1301/2006, należy określić zakres, w jakim wnioski o pozwolenia typu „A” przesłane Komisji najpóźniej czternastego dnia lipca 2014 r. mogą zostać zrealizowane zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 341/2007.

(4)

W celu zapewnienia efektywnego zarządzania procedurą wydawania pozwoleń na przywóz niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie po jego opublikowaniu,

(1)

W dniu 31 października 2013 r. dostawca DENSO Corporation („wnioskodawca”) złożył wniosek o zatwierdzenie wysokosprawnego alternatora DENSO („DENSO Efficient Alternator”) jako technologii innowacyjnej. Kompletność wniosku oceniono zgodnie z art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 725/2011 (2). Komisja stwierdziła, że w pierwotnym wniosku brakuje określonych istotnych informacji i zwróciła się do wnioskodawcy o ich uzupełnienie. Wnioskodawca dostarczył te informacje w dniu 30 stycznia 2014 r. Ustalono, że wniosek jest kompletny, a okres przeznaczony na ocenę Komisji rozpoczął się w dniu następującym po terminie urzędowego otrzymania wniosku, tj. w dniu 31 stycznia 2014 r.

(2)

Wniosek poddano ocenie zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 443/2009, rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 725/2011 oraz wytycznymi technicznymi dotyczącymi przygotowania wniosków o zatwierdzenie technologii innowacyjnych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 443/2009 (wytycznymi technicznymi) (3).

(3)

Wniosek odnosi się do wysokosprawnego alternatora DENSO na potrzeby klas prądu 150A, 180A i 210A. Sprawność alternatora, ustalona zgodnie z podejściem VDA opisanym w pkt 5.1.2 załącznika I do wytycznych technicznych, wynosi co najmniej 77 %. We wspomnianym podejściuuwzględnia się metodykę badań określoną w normie międzynarodowej ISO 8854:2012 (4). Alternator wnioskodawcy posiada zwiększoną sprawność w porównaniu z alternatorem bazowym dzięki zmniejszeniu trzech następujących strat: strat związanych z procesem prostowania poprzez optymalizację procesu prostowania dzięki zastosowaniu modułu „MOSFET”, tj. zastosowaniu tranzystora polowego typu metal–tlenek–półprzewodnik; strat w żelazie w stojanie poprzez zastosowanie cienkolaminowanego rdzenia wykonanego ze stali magnetycznej; oraz strat w miedzi w stojanie poprzez zastosowanie „przewodnika segmentowego”, który ma wyższy współczynnik przestrzenny i krótszą końcówkę cewki. Technologia ta różni się zatem od „Valeo Efficient Generation Alternator” zatwierdzonego jako technologia innowacyjna decyzją wykonawczą Komisji 2013/341/UE (5).

(4)

Komisja uważa, że informacje podane we wniosku wykazują, że warunki i kryteria, o których mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 443/2009 oraz w art. 2 i 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011, zostały spełnione.

(5)

Wnioskodawca wykazał, że ten rodzaj wysokosprawnego alternatora opisany w przedmiotowym wniosku był stosowany w nie więcej niż 3 % nowych samochodów osobowych zarejestrowanych w roku referencyjnym 2009.

(6)

W celu określenia oszczędności CO2 uzyskanych dzięki technologii innowacyjnej po zainstalowaniu jej w pojeździe konieczne jest zdefiniowanie pojazdu referencyjnego, względem którego należy porównać sprawność pojazdu wyposażonego w technologię innowacyjną, zgodnie z art. 5 i 8 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011. Komisja uważa, że w przypadku zainstalowania technologii innowacyjnej w nowym typie pojazdu za odpowiednią technologię referencyjną należy uznać alternator o sprawności 67 %. W przypadku gdy wysokosprawny alternator DENSO jest zamontowany w istniejącym typie pojazdu, technologią referencyjną powinien być alternator zastosowany w najnowszej wersji tego typu wprowadzonej do obrotu.

(7)

Wnioskodawca przedstawił metodę badania ograniczenia emisji CO2, która obejmuje wzory zgodne ze wzorami opisanymi w wytycznych technicznych dotyczących uproszczonego podejścia w odniesieniu do wysokosprawnych alternatorów. Komisja uznaje, że metodyka testów zapewni możliwe do zweryfikowania, powtarzalne i porównywalne wyniki testów i że umożliwia ona wykazanie w wiarygodny sposób istotnych pod względem statystycznym korzyści w postaci zmniejszenia emisji CO2 wynikających z technologii innowacyjnej zgodnie z art. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011.

(8)

Komisja zauważa, że wnioskodawca w swojej metodyce wykorzystał wzór do obliczania standardowego odchylenia wartości sprawności alternatora, który zwiększa dokładność wyniku w porównaniu ze wzorem (1) w metodyce określonej w załączniku do decyzji wykonawczej 2013/341/UE. Metodyka badań wnioskodawcy i wzory na obliczanie oszczędności CO2 są we wszystkich innych aspektach identyczne z metodyką określoną we wspomnianej decyzji wykonawczej. W rezultacie Komisja uważa, że metodyka Komisji określona w decyzji wykonawczej 2013/341/UE powinna być stosowana do określania zmniejszenia emisji CO 2 wynikającego z zastosowania wysokosprawnego alternatora DENSO. W związku ze zwiększoną dokładnością wynikającą z obliczenia standardowego odchylenia zaproponowanego przez Denso, należy jednakże odpowiednio skorygować wzór (1) określony w załączniku do decyzji wykonawczej 2013/341/UE. Korekta nie powinna wpłynąć na jakiekolwiek oszczędności CO2 certyfikowane za pomocą metodyki określonej w decyzji wykonawczej 2013/341/UE przed wejściem w życie niniejszej decyzji wykonawczej.

(9)

W tym kontekście Komisja uznaje, że wnioskodawca wykazał w sposób zadowalający, że zmniejszenie emisji uzyskane dzięki technologii innowacyjnej wynosi co najmniej 1 g CO2/km.

(10)

Komisja zauważa, że oszczędności wynikające z technologii innowacyjnej mogą być częściowo wykazane w ramach standardowego cyklu badań i dlatego ostateczną łączną wartość oszczędności do poświadczenia należy ustalić zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011.

(11)

Komisja stwierdza, że sprawozdanie weryfikujące zostało sporządzone przez Vehicle Certification Agency (VCA), która jest niezależnym zatwierdzonym organem, i że w sprawozdaniu tym potwierdza się ustalenia zawarte we wniosku.

(12)

W związku z powyższym Komisja uznaje, że nie należy wnosić sprzeciwu w odniesieniu do zatwierdzenia przedmiotowej technologii innowacyjnej.

(13)

Do celów określenia ogólnego kodu ekoinnowacji, który ma być stosowany w odpowiednich dokumentach homologacji typu zgodnie z załącznikami I, VIII i IX do dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6), należy określić kod indywidualny w odniesieniu do technologii innowacyjnej zatwierdzonej niniejszą decyzją wykonawczą.

(14)

Producent, który chce skorzystać ze zmniejszenia swoich średnich wartości emisji CO2 w celu spełnienia swoich określonych celów w zakresie emisji poprzez oszczędności CO2 wynikające z zastosowania technologii innowacyjnej zatwierdzonej niniejszą decyzją wykonawczą, powinien — zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 — powołać się na niniejszą decyzję wykonawczą w swoim wniosku o wydanie świadectwa homologacji typu WE dla przedmiotowych pojazdów,