(1)

Zgodnie z art. 80 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 dyrektywę 91/414/EWG (2) należy stosować, w odniesieniu do procedury i warunków zatwierdzania, do substancji czynnych, dla których przyjęto decyzję zgodnie z art. 6 ust. 3 tej dyrektywy przed dniem 14 czerwca 2011 r. W przypadku flubendiamidu warunki art. 80 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 zostały spełnione decyzją Komisji 2006/927/WE (3).

(2)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 30 marca 2006 r. Grecja otrzymała od firmy Bayer CropScience AG wniosek o włączenie substancji czynnej flubendiamid do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W decyzji 2006/927/WE potwierdzono, że wniosek jest „kompletny” w tym sensie, że zasadniczo spełnia wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II oraz III do dyrektywy 91/414/EWG.

(3)

Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG dla wspomnianej substancji czynnej i dla zastosowań zaproponowanych przez wnioskodawcę został oceniony wpływ na zdrowie ludzi i zdrowie zwierząt oraz na środowisko. W dniu 1 września 2008 r. Grecja — państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy — przedłożyła projekt sprawozdania z oceny. Zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 188/2011 (4) w dniu 14 lipca 2011 r. od wnioskodawcy zażądano dodatkowych informacji. Ocenę dodatkowych danych dokonaną przez Grecję przedłożono w formie zaktualizowanego projektu sprawozdania z oceny w kwietniu 2012 r.

(4)

Projekt sprawozdania z oceny został zweryfikowany przez państwa członkowskie i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej „Urzędem”). W dniu 1 lipca 2013 r. Urząd przedstawił Komisji swoje wnioski z oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej flubendiamid (5). Sprawozdanie z oceny i wnioski Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 20 marca 2014 r. w formie opracowanego przez Komisję sprawozdania z przeglądu dotyczącego flubendiamidu.

(5)

Jak wykazały różne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające flubendiamid zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem zatwierdzić flubendiamid.

(6)

Na zatwierdzenie należy przewidzieć rozsądnie długi termin, aby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z zatwierdzenia.

(7)

Bez uszczerbku dla przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009 obowiązków wynikających z zatwierdzenia oraz biorąc pod uwagę szczególną sytuację powstałą w wyniku przejścia od dyrektywy 91/414/EWG do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, należy postanowić, co następuje. Państwom członkowskim należy zapewnić sześć miesięcy, licząc od daty zatwierdzenia, na dokonanie przeglądu zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających flubendiamid. W stosownych przypadkach państwa członkowskie powinny zmienić, zastąpić lub cofnąć te zezwolenia. Na zasadzie odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę aktualizacji pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III, zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami.

(8)

Doświadczenie zdobyte przy okazji włączania do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 (6) pokazuje, mogą pojawić się trudności z interpretacją obowiązków spoczywających na posiadaczach dotychczasowych zezwoleń, dotyczących dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wspomnianej dyrektywy. Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z tymi, które nakłada się w przyjętych dotąd dyrektywach zmieniających załącznik I do wspomnianej dyrektywy lub w rozporządzeniach zatwierdzających substancje czynne.

(9)

Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 należy odpowiednio zmienić załącznik do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (7).

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 ustanowiono szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego. Określono w nim m.in. wymagania dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych. Podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze muszą zapewnić, by takie mięso było wprowadzane do obrotu tylko wówczas, gdy zostało wyprodukowane zgodnie z sekcją IV załącznika III do tego rozporządzenia.

(2)

Dyrektywa Rady 89/662/EWG (3) stanowi, że państwa członkowskie są zobowiązane do zapewnienia, by produkty pochodzenia zwierzęcego będące przedmiotem handlu wewnątrzunijnego podlegały kontrolom weterynaryjnym w miejscu pochodzenia i w miejscu przeznaczenia.

(3)

Audyty przeprowadzone na szczeblu unijnym przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii Komisji Europejskiej w państwach członkowskich wykazały, że handel nieoskórowaną grubą zwierzyną łowną między rejonem łowieckim a zatwierdzonym zakładem przetwórstwa dziczyzny znajdującym się na terytorium innego państwa członkowskiego jest częstą praktyką dotyczącą znacznej ilości mięsa zwierząt łownych produkowanego w Unii.

(4)

Praktyka ta spowodowała powstanie wątpliwości co do stosowania obecnych przepisów rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz co do potrzeby zgodności z przepisami dyrektywy 89/662/EWG, w szczególności — w jaki sposób przestrzegać obowiązku zapewnienia odpowiedniego poziomu kontroli urzędowych w miejscu pochodzenia.

(5)

W związku z tym, aby zapewnić przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) nr 853/2004 i dyrektywy 89/662/EWG, należy uzupełnić przepisy rozporządzenia (WE) nr 853/2004 dotyczące transportu nieoskórowanej grubej zwierzyny łownej i handlu tą zwierzyną o certyfikację zgodności z przepisami UE w miejscu pochodzenia. W celu uniknięcia nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych należy dopuścić alternatywne podejście oparte na oświadczeniu przeszkolonej osoby, jeżeli zakład przetwórstwa dziczyzny będący w pobliżu rejonu łowieckiego znajduje się w innym państwie członkowskim.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 853/2004.

(7)

W sekcji IV rozdział VIII w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 określono szczególne wymogi w odniesieniu do urzędowych kontroli dotyczących mięsa zwierząt łownych. Zgodnie z przepisami określonymi we wspomnianym rozdziale podczas badania poubojowego urzędowy lekarz weterynarii zakładu przetwórstwa dziczyzny jest zobowiązany do uwzględnienia oświadczenia lub informacji dostarczonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 przez osobę zaangażowaną w upolowanie zwierzęcia. W przypadkach gdy nieoskórowana gruba zwierzyna łowna jest transportowana z rejonu łowieckiego w innym państwie członkowskim, urzędowi lekarze weterynarii powinni również sprawdzać, czy przesyłce towarzyszy odpowiednie świadectwo, i uwzględniać informacje zawarte w tym świadectwie.

(8)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 854/2004.

(9)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008 (2) przyjęto określone międzynarodowe standardy rachunkowości oraz ich interpretacje istniejące w dniu 15 października 2008 r.

(2)

W dniu 20 maja 2013 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości opublikowała interpretację 21 Komitetu ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej (KIMSF) Opłaty.

(3)

W trakcie stosowania Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 37 Rezerwy, zobowiązania warunkowe i aktywa warunkowe wyłoniły się różne praktyki, jeśli chodzi o moment ujmowania przez jednostkę zobowiązania do uiszczenia opłaty.

(4)

Interpretacja KIMSF 21 służy określeniu wytycznych w zakresie właściwego księgowania opłat, które wchodzą w zakres Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 37, tak aby zwiększyć porównywalność sprawozdań finansowych dla użytkowników.

(5)

Konsultacje z Grupą Ekspertów Technicznych (TEG) z Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG) potwierdziły, że interpretacja KIMSF 21 spełnia techniczne kryteria przyjęcia określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1126/2008.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Rachunkowości,

(1)

Art. 139 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 określa, że produkty, o których mowa w art. 140 ust. 2 tego rozporządzenia, mogą być wytwarzane z wykorzystaniem cukru wyprodukowanego w ilościach przekraczających kwoty, o których mowa w art. 136 tego rozporządzenia. Produkty te mogą być jednak również wytwarzane z wykorzystaniem cukru przywożonego do Unii. Aby zagwarantować dostawy niezbędne do tej produkcji, należy zawiesić należności celne przywozowe na określone ilości cukru przemysłowego.

(2)

Z doświadczeń w ostatnich latach gospodarczych wynika, że zawieszenie należności celnych przywozowych w odniesieniu do cukru w ilości 400 000 ton rocznie na rok gospodarczy w związku z wytwarzaniem produktów, o których mowa w art. 140 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, było wystarczające, aby zagwarantować dostawy niezbędne do wytwarzania takich produktów w Unii w danym roku gospodarczym.

(3)

Aby zainteresowane strony miały pewność, że dostawy niezbędne do wytwarzania produktów, o których mowa w art. 140 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, będą stale dostępne w każdym roku gospodarczym do zakończenia systemu kwot, należy przewidzieć zawieszenie należności celnych przywozowych na pewną ilość cukru w każdym z trzech kolejnych lat gospodarczych, od 2014/2015 do 2016/2017.

(4)

Ponadto w art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 891/2009 (2) przewidziano administrowanie kontyngentem taryfowym cukru przemysłowego z przywozu o numerze porządkowym 09.4390.

(5)

Należy zatem określić ilość cukru przemysłowego, do którego nie będą stosowane należności celne przywozowe w latach gospodarczych 2014/2015 do 2016/2017.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 ustanowiono szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego. Określono w nim m.in. wymagania dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych. Podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze muszą zapewnić, by takie mięso było wprowadzane do obrotu tylko wówczas, gdy zostało wyprodukowane zgodnie z sekcją IV załącznika III do tego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 przewiduje również ustanowienie wzorów świadectw towarzyszących przesyłkom produktów pochodzenia zwierzęcego.

(3)

W rozporządzeniu Komisji (UE) nr 633/2014 (2) zmieniającym załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 określono, że nieoskórowana gruba zwierzyna łowna może zostać wysłana do zakładu przetwórstwa dziczyzny w innym państwie członkowskim, jeżeli podczas transportu do tego zakładu towarzyszyć jej będzie świadectwo zapewniające zgodność z sekcją IV załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.

(4)

Aby ułatwić handel nieoskórowaną grubą zwierzyną łowną, należy ustanowić wzór świadectwa stosowanego w handlu między państwami członkowskimi.

(5)

Ponieważ nieoskórowane ciała grubej zwierzyny łownej mogą zawierać patogeny powodujące choroby zwierząt, gruba zwierzyna łowna nie powinna pochodzić z obszarów, które z przyczyn zdrowotnych są objęte zakazem lub restrykcjami dotyczącymi danego gatunku, zgodnie z prawodawstwem unijnym lub krajowym. Handel nieoskórowanymi ciałami dzika może odbywać się wyłącznie, nie naruszając przepisów decyzji wykonawczej Komisji 2013/764/UE (3).

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1979/2006 (2) otwarto i ustalono zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane przywożone z państw trzecich.

(2)

Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Chińską Republiką Ludową zawarte na podstawie art. XXIV ust. 6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r., odnoszące się do zmian list koncesyjnych Republiki Bułgarii i Rumunii w związku z ich przystąpieniem do Unii Europejskiej (3), zatwierdzone decyzją Rady 2014/116/UE (4), przewiduje zwiększenie o 800 ton (waga netto po odsączeniu) przydziału dla Chińskiej Republiki Ludowej w ramach unijnych kontyngentów taryfowych na grzyby zakonserwowane z rodzaju Agaricus, objęte kodami CN 0711 51 00 , 2003 10 20 i 2003 10 30 .

(3)

Podwyższenie kontyngentu taryfowego powinno zostać uwzględnione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1979/2006.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1979/2006.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Dnia 15 listopada 2007 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 31/2008 w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy Republiką Madagaskaru a Wspólnotą Europejską (1) (zwanej dalej „Umową o partnerstwie”).

(2)

Unia Europejska wynegocjowała z Republiką Madagaskaru nowy protokół przyznający statkom UE uprawnienia do połowów na wodach objętych zwierzchnictwem i jurysdykcją Madagaskaru w zakresie rybołówstwa (zwany dalej „nowym protokołem”).

(3)

Ten nowy protokół został podpisany na mocy decyzji Rady 2012/826/UE (2) i jest stosowany tymczasowo od dnia 28 listopada 2012 r.

(4)

Nowy protokół powinien zostać zatwierdzony,

(1)

W myśl art. 6 decyzji nr 445/2014/UE należy utworzyć zespół niezależnych ekspertów (zwany dalej „zespołem”), który będzie prowadził procedurę wyboru i procedurę monitorowania. Zespół ma się składać z dziesięciu ekspertów mianowanych przez instytucje i organy Unii, w tym trzech ekspertów mianowanych przez Radę na okres trzech lat. Jednak przy tworzeniu pierwszego zespołu Rada powinna mianować swoich ekspertów na jeden rok, aby wymiana ekspertów odbywała się stopniowo i by tym samym można było zapobiec utracie doświadczenia i know-how.

(2)

Każda z instytucji i każdy z organów mają prawo wybrać ekspertów zgodnie z własnymi procedurami. Jednak w myśl art. 6 ust. 3 akapit pierwszy decyzji nr 445/2014/UE ekspertów należy wybrać z grupy potencjalnych ekspertów europejskich zaproponowanych przez Komisję.

(3)

W myśl art. 6 ust. 3 akapit czwarty decyzji nr 445/2014/UE przy wyborze swoich ekspertów instytucje i organy Unii powinny zapewnić w całym zespole komplementarność kompetencji, zrównoważone pochodzenie geograficzne oraz równowagę płci.

(4)

Rada powinna podjąć decyzję w sprawie praktycznych i proceduralnych rozwiązań dotyczących mianowania trzech ekspertów do zespołu.

(5)

Rozwiązania te powinny być sprawiedliwe, niedyskryminacyjne, przejrzyste i łatwe w realizacji,

(1)

Decyzją 2013/412/Euratom (1) Rada mianowała członków Komitetu Naukowo-Technicznego (zwanego dalej „komitetem”) na okres od dnia 25 lipca 2013 r. do dnia 24 lipca 2018 r.

(2)

W następstwie rezygnacji Edouarda SINNERA zwolniło się stanowisko członka komitetu. Należy zatem mianować nowego członka na pozostały okres kadencji Edouarda SINNERA,

(1)

W dyrektywie 96/23/WE ustanowiono środki monitorowania substancji i grup pozostałości wymienionych w załączniku I do tej dyrektywy. W dyrektywie tej ustanowiono wymóg, by państwa trzecie, z których państwom członkowskim wolno przywozić zwierzęta i produkty zwierzęce objęte tą dyrektywą, przedkładały plan monitorowania pozostałości zawierający wymagane gwarancje. Plan taki powinien obejmować przynajmniej grupy pozostałości oraz substancje wymienione we wspomnianym załączniku I.

(2)

Decyzją Komisji 2011/163/UE (2) zatwierdzono plany, o których mowa w art. 29 dyrektywy 96/23/WE („plany”), przedłożone przez niektóre państwa trzecie wymienione w wykazie w załączniku do tej decyzji w odniesieniu do zwierząt i produktów zwierzęcych wymienionych w tym wykazie.

(3)

W świetle ostatnich planów przedłożonych przez niektóre państwa trzecie i dodatkowych informacji otrzymanych przez Komisję konieczne jest zaktualizowanie wykazu państw trzecich, z których państwom członkowskim wolno przywozić niektóre zwierzęta i produkty zwierzęce określone w dyrektywie 96/23/WE i które są obecnie wymienione w załączniku do decyzji 2011/163/UE („wykaz”).

(4)

Wyspy Pitcairn przedłożyły Komisji plan w odniesieniu do miodu. Plan ten zawiera wystarczające gwarancje i powinien zostać zatwierdzony. W związku z tym wpis dotyczący Wysp Pitcairn w odniesieniu do miodu powinien zostać włączony do wykazu.

(5)

Rwanda przedłożyła Komisji plan dotyczący miodu. Plan ten zawiera wystarczające gwarancje i powinien zostać zatwierdzony. W związku z tym wpis dotyczący Rwandy w odniesieniu do miodu powinien zostać włączony do wykazu.

(6)

Ukraina przedłożyła Komisji plan w odniesieniu do bydła i świń. Plan ten zawiera wystarczające gwarancje i powinien zostać zatwierdzony. W związku z tym wpisy dotyczące Ukrainy w odniesieniu do bydła i świń powinny zostać włączone do wykazu.

(7)

Zjednoczone Emiraty Arabskie są obecnie ujęte w wykazie w odniesieniu do akwakultury i mleka (wyłącznie mleka wielbłądziego). Zjednoczone Emiraty Arabskie nie przedstawiły jednak planu wymaganego przepisami art. 29 dyrektywy 96/23/WE w odniesieniu do akwakultury. W związku z tym wpis dotyczący Zjednoczonych Emiratów Arabskich powinien zostać usunięty z wykazu.

(8)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2011/163/UE.

(9)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Decyzją wykonawczą Komisji 2012/138/UE (2) zezwolono na wprowadzanie do Unii roślin, które były uprawiane przez okres co najmniej dwóch lat przed wywozem w miejscu produkcji określonym jako wolne od organizmu Anoplophora chinensis (Forster) (zwanego dalej: „przedmiotowym organizmem”).

(2)

Z informacji dostarczonych przez Chiny wynika, że rośliny młodsze niż dwa lata, które były stale uprawiane w miejscu produkcji określonym jako wolne od przedmiotowego organizmu, ale nieznajdującym się w obszarze wolnym od agrofaga, nie stwarzają dodatkowego ryzyka wprowadzenia tego organizmu. Należy zatem zezwolić również na przywóz takich roślin.

(3)

Należy ponadto zezwolić na wprowadzanie takich roślin z innych państw trzecich oraz na ich przemieszczanie w Unii.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do decyzji wykonawczej 2012/138/UE.

(5)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,

(1)

W art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/95/WE ustanawia się wymóg, by producenci wprowadzali na rynek wyłącznie produkty bezpieczne.

(2)

Na podstawie art. 3 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2001/95/WE produkt uważa się za bezpieczny w zakresie zagrożeń i kategorii zagrożeń objętych odnośnymi normami krajowymi, jeżeli spełnia on dobrowolne normy krajowe będące transpozycją norm europejskich, do których Komisja opublikowała odniesienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 4 ust. 2 wymienionej dyrektywy.

(3)

Na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/95/WE normy europejskie ustanawiane są przez europejskie organy normalizacyjne na podstawie zleceń sporządzanych przez Komisję.

(4)

Na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE Komisja zobowiązana jest publikować odniesienia do takich norm.

(5)

W dniu 27 lipca 2011 r. Komisja przyjęła decyzję 2011/476/UE w sprawie wymogów bezpieczeństwa, jakie muszą spełniać normy europejskie dotyczące stacjonarnego sprzętu treningowego na podstawie dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2).

(6)

W dniu 5 września 2012 r. Komisja wydała europejskim organom normalizacyjnym zlecenie normalizacji nr M/506 dotyczące opracowania norm europejskich dotyczących stacjonarnego sprzętu treningowego w celu uwzględnienia głównych zagrożeń związanych z takim sprzętem zgodnie z zasadą, że w zwykłych, racjonalnych i przewidywalnych warunkach stosowania ryzyko obrażeń ciała lub narażenia zdrowia i bezpieczeństwa powinno być minimalizowane poprzez konstrukcję lub zabezpieczenia takiego sprzętu. W zleceniu wystąpiono o uwzględnienie następujących zagadnień: stabilności sprzętu wolnostojącego, ostrych krawędzi i zadziorów, końcówek cylindrycznych, punktów grożących zgnieceniem, przecięciem, obracających się lub poruszających się ruchem posuwisto-zwrotnym w dostępnym obszarze, ciężarków, drogi dojścia i wyjścia, mechanizmów regulacyjnych i blokujących, lin, pasów i łańcuchów, linek i krążków linowych, prowadnic lin i pasów, punktów grożących wciągnięciem, miejsc chwytania, wbudowanych, dodatkowych i obrotowych uchwytów, bezpieczeństwa elektrycznego i urządzenia służącego do unieruchamiania przez odcięcie poboru mocy.

(7)

Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) przyjął serię norm europejskich (EN 957 części 2 i 4–10) oraz normę europejską EN ISO 20957 (część 1), które to normy dotyczą stacjonarnego sprzętu treningowego i objęte są zakresem zlecenia Komisji.

(8)

Normy europejskie serii EN 957 części 2 i 4–10 i EN ISO 20957 (część 1) dotyczące stacjonarnego sprzętu treningowego stanowią realizację zlecenia M/506 i są zgodne z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa przewidzianym w dyrektywie 2001/95/WE. Odniesienia do nich należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(9)

W dniu 27 lipca 2011 r. Komisja przyjęła decyzję 2011/479/UE w sprawie uwzględnienia w europejskich normach dotyczących sprzętu gimnastycznego wymogów bezpieczeństwa zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3).

(10)

W dniu 5 września 2012 r. Komisja wydała europejskim organom normalizacyjnym zlecenie normalizacji nr M/507 dotyczące opracowania norm europejskich dotyczących sprzętu gimnastycznego w celu uwzględnienia głównych zagrożeń związanych z takim sprzętem, tj. zagrożeń wynikających z niewystarczającej nośności sprzętu, utraty stabilności sprzętu, wykorzystywania energii elektrycznej i obwodów elektrycznych, wykorzystywanej energii mechanicznej lub wodnej, używania sprzętu jako takiego, w tym upadków, zranień, uwięzienia, uduszenia, zderzeń i przeciążenia organizmu, dostępu do sprzętu, w tym dostępu do wadliwego sprzętu i dostępu w sytuacjach wyjątkowych, ewentualnych interakcji sprzętu z osobami przypadkowymi (np. publicznością), niedostatecznej konserwacji, montażu, demontażu i obsługi sprzętu oraz narażenia na substancje chemiczne.

(11)

Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) przyjął dziesięć norm europejskich dotyczących sprzętu gimnastycznego, które są objęte zakresem zlecenia Komisji.

(12)

Normy te stanowią realizację zlecenia M/507 i są zgodne z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa przewidzianym w dyrektywie 2001/95/WE. Odniesienia do nich należy opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(13)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na podstawie przepisów dyrektywy 2001/95/WE,

a)

EN 20957-1:2013 „Stacjonarny sprzęt treningowy — Część 1: Ogólne wymagania bezpieczeństwa i metody badań (ISO 20957-1:2013)”;

b)

EN 957-2:2003 „Stacjonarny sprzęt treningowy — Część 2: Sprzęt do treningu siłowego oraz dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań”;

c)

EN 957-4:2006+A1:2010 „Stacjonarny sprzęt treningowy — Część 4: Ławy do ćwiczeń siłowych, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań”;

d)

EN 957-5:2009 „Stacjonarny sprzęt treningowy — Część 5: Rowery treningowe stacjonarne i sprzęt treningowy dla górnych partii ciała z użyciem korb, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań”;

e)

EN 957-6:2010 „Stacjonarny sprzęt treningowy — Część 6: Bieżnie ruchome, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań”;

f)

EN 957-7:1998 „Stacjonarny sprzęt treningowy — Część 7: Trenażery wioślarskie, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań”;

g)

EN 957-8:1998 „Stacjonarny sprzęt treningowy — Część 8: Pedałowe symulatory chodu, symulatory wchodzenia na schody i pedałowe symulatory wspinania się — Dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań”;

h)

EN 957-9:2003 „Stacjonarny sprzęt treningowy — Część 9: Trenażery eliptyczne, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań”;

i)

EN 957-10:2005 „Stacjonarny sprzęt treningowy — Część 10: Rowery treningowe ze stałym kołem lub bez wolnego biegu, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań”;

j)

EN 913:2008 „Sprzęt gimnastyczny — Ogólne wymagania bezpieczeństwa i metody badań”;

k)

EN 914:2008 „Sprzęt gimnastyczny — Poręcze równoległe i poręcze kombinowane asymetryczne/równoległe — Wymagania i metody badań obejmujące bezpieczeństwo”;

l)

EN 915:2008 „Sprzęt gimnastyczny — Poręcze asymetryczne — Wymagania i metody badań obejmujące bezpieczeństwo”;

m)

EN 916:2003 „Sprzęt gimnastyczny — Skrzynie do skoków — Wymagania i metody badań obejmujące bezpieczeństwo”;

n)

EN 12196:2003 „Sprzęt gimnastyczny — Konie i kozły — Wymagania funkcjonalności i bezpieczeństwa oraz metody badań”;

o)

EN 12197:1997 „Sprzęt gimnastyczny — Drążki — Wymagania bezpieczeństwa i metody badań”;

p)

EN 12346:1998 „Sprzęt gimnastyczny — Drabinki przyścienne, drabiny kratowe i drabinki do wspinania się — Wymagania bezpieczeństwa i metody badań”;

q)

EN 12432:1998 „Sprzęt gimnastyczny — Równoważnie — Wymagania funkcjonalności i bezpieczeństwa oraz metody badań”;

r)

EN 12655:1998 „Sprzęt gimnastyczny — Kółka — Wymagania funkcjonalności i bezpieczeństwa oraz metody badań”;

s)

EN 13219:2008 „Sprzęt gimnastyczny — Trampoliny — Wymagania funkcjonalności i bezpieczeństwa oraz metody badań”.

(1)

W art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/95/WE ustanawia się wymóg, by producenci wprowadzali na rynek wyłącznie produkty bezpieczne.

(2)

Na podstawie art. 3 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2001/95/WE produkt uważa się za bezpieczny w zakresie zagrożeń i kategorii zagrożeń objętych odnośnymi normami krajowymi, jeżeli spełnia on dobrowolne normy krajowe będące transpozycją norm europejskich, do których Komisja opublikowała odniesienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 4 ust. 2 wymienionej dyrektywy.

(3)

Na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/95/WE normy europejskie ustanawiane są przez europejskie organy normalizacyjne na podstawie zleceń sporządzanych przez Komisję.

(4)

Na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE Komisja zobowiązana jest publikować odniesienia do takich norm.

(5)

W dniu 7 stycznia 2010 r. Komisja przyjęła decyzję 2010/11/UE w sprawie wymogów bezpieczeństwa, jakie muszą spełniać europejskie normy dotyczące zabezpieczonych przed dziećmi urządzeń do samodzielnego montażu blokujących okna i drzwi balkonowe zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE (2).

(6)

W dniu 10 maja 2010 r. Komisja wydała europejskim organom normalizacyjnym zlecenie normalizacji nr M/465 dotyczące opracowania normy europejskiej dotyczącej urządzeń blokujących do okien i drzwi balkonowych zapewniających bezpieczeństwo dzieciom, montowanych przez klienta w celu wyeliminowania ryzyka udławienia małymi częściami, ryzyka zranienia o ostre krawędzie i wystające części oraz ryzyka uwięzienia palców. W zleceniu wystąpiono ponadto o określenie odpowiednich testów zapewniania bezpieczeństwa dzieciom przez urządzenia blokujące w celu zapewnienia strukturalnej integralności tych urządzeń w przewidywanym okresie ich użytkowania, jak również zapewnienia odporności tych urządzeń na zużywanie się i warunki pogodowe.

(7)

W odpowiedzi na zlecenie Komisji Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) przyjął normę europejską EN 16281:2013 dotyczącą urządzeń blokujących do okien i drzwi balkonowych zapewniających bezpieczeństwo dzieciom, montowanych przez klienta.

(8)

Norma europejska EN 16281:2013 stanowi realizację zlecenia M/465 i jest zgodna z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa przewidzianym w dyrektywie 2001/95/WE. Odniesienie do niej należy zatem opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(9)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na podstawie przepisów dyrektywy 2001/95/WE,

(1)

W art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/95/WE ustanawia się wymóg, by producenci wprowadzali na rynek wyłącznie produkty bezpieczne.

(2)

Na podstawie art. 3 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2001/95/WE produkt uważa się za bezpieczny w zakresie zagrożeń i kategorii zagrożeń objętych odnośnymi normami krajowymi, jeżeli spełnia on dobrowolne normy krajowe będące transpozycją norm europejskich, do których Komisja opublikowała odniesienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 4 ust. 2 wymienionej dyrektywy.

(3)

Na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/95/WE normy europejskie ustanawiane są przez europejskie organy normalizacyjne na podstawie zleceń sporządzanych przez Komisję.

(4)

Na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE Komisja zobowiązana jest publikować odniesienia do takich norm.

(5)

W dniu 21 kwietnia 2005 r. Komisja przyjęła decyzję 2005/323/WE w sprawie wymogów bezpieczeństwa, które muszą spełniać normy europejskie w odniesieniu do pływających artykułów rekreacyjnych przeznaczonych do używania na lub w wodzie zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2).

(6)

W dniu 6 września 2005 r. Komisja wydała europejskim organom normalizacyjnym zlecenie normalizacji M/372 dotyczące opracowania norm europejskich w celu uwzględnienia głównych zagrożeń związanych z przedmiotami rekreacyjnymi pływającymi stosowanymi na wodzie i w wodzie, a mianowicie wypadków utonięcia lub podtopienia, a także innych zagrożeń, w tym wynikających z konstrukcji produktów, takich jak odpłynięcie, utrata kontaktu z przedmiotem, upadek z dużej wysokości, uwięzienie lub zaplątanie się nad lub pod powierzchnią wody, nagła utrata pływalności, wywrotki, szok termiczny, jak również zagrożenia związane z używaniem tych przedmiotów, takie jak zderzenie i uderzenie oraz zagrożenia związane z wiatrem, prądami oraz pływami morskimi.

(7)

W odpowiedzi na zlecenie Komisji Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) przyjął serię norm europejskich (EN 15649 części 1–7) dotyczących przedmiotów rekreacyjnych pływających, a w dniu 18 lipca 2013 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą 2013/390/UE (3), w której stwierdzono, że normy europejskie EN 15649 (części 1–7) dotyczące przedmiotów rekreacyjnych pływających spełniają ogólny wymóg bezpieczeństwa przewidziany w dyrektywie 2001/95/WE dla zagrożeń, których dotyczą, a odniesienia do nich opublikowano w części C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

(8)

Od tego czasu CEN dokonał zmiany następujących norm europejskich dotyczących przedmiotów rekreacyjnych pływających stosowanych na wodzie i w wodzie: EN 15649-1:2009+A2:2013 oraz EN 15649-6:2009+A1:2013.

(9)

Normy europejskie EN 15649-1:2009+A2:2013 oraz EN 15649-6:2009+A1:2013 stanowią realizację zlecenia M/372 i są zgodne z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa przewidzianym w dyrektywie 2001/95/WE. Odniesienia do nich należy zatem opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(10)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na podstawie przepisów dyrektywy 2001/95/WE,

a)

EN 15649-1:2009+A2:2013 „Przedmioty rekreacyjne pływające stosowane na wodzie i w wodzie — Część 1: Klasyfikacja, materiały, wymagania ogólne i metody badań”;

b)

EN 15649-6:2009+A1:2013 „Przedmioty rekreacyjne pływające stosowane na wodzie i w wodzie — Część 6: Dodatkowe wymagania bezpieczeństwa i metody badań urządzeń klasy D”.

(1)

Zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 Administracyjna Rada Odwoławcza prowadzi wewnętrzny administracyjny przegląd decyzji podjętych przez Europejski Bank Centralny (EBC) w ramach wykonywania uprawnień powierzonych mu na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 po otrzymaniu wniosku o przegląd złożonego zgodnie z art. 24 ust. 5.

(2)

Zgodnie z art. 24 ust. 10 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 EBC przyjmuje przepisy operacyjne Administracyjnej Rady Odwoławczej, które podaje się do wiadomości publicznej.

(3)

Zgodnie z art. 24 ust. 11 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 ustanowienie Administracyjnej Rady Odwoławczej pozostaje bez uszczerbku dla prawa do wniesienia sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zgodnie z Traktatami.

(4)

Przegląd dokonywany przez Administracyjną Radę Odwoławczą jest przeglądem opcjonalnym, dostępnym dla osób, do których skierowana jest decyzja EBC wydana na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, lub których taka decyzja bezpośrednio i indywidualnie dotyczy, przed wniesieniem sprawy do Trybunału Sprawiedliwości,