(1)

W następstwie dochodzenia antydumpingowego („pierwotne dochodzenie”) Rada nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 172/2008 (2) ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu („FeSi”), obecnie objętego kodami CN 7202 21 00 , 7202 29 10 and 7202 29 90 , pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”), Egiptu, Kazachstanu, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii i Rosji („ostateczne środki antydumpingowe”).

(2)

Środki te przyjęły formę cła ad valorem w wysokości 31,2 % w odniesieniu do przywozu z ChRL, z wyjątkiem Erdos Xijin Kuangye Co. (15,6 %) i Lanzhou Good Land Ferroalloy Factory Co. (29,0 %), w wysokości 18,0 % w odniesieniu do przywozu z Egiptu, z wyjątkiem Egyptian Ferroalloys Co. (15,4 %), w wysokości 33,9 % w odniesieniu do przywozu z Kazachstanu, w wysokości 5,4 % w odniesieniu do przywozu z byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii oraz w wysokości 22,7 % w odniesieniu do przywozu z Rosji, z wyjątkiem Brackich Zakładów Żelazostopów (17,8 %).

(3)

Rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1297/2009 (3) uchylono cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 172/2008 na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii.

(4)

W dniu 30 listopada 2009 r. Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego („przegląd okresowy”) zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, złożony przez producenta eksportującego z Rosji — Czelabiński Kombinat Elektrometalurgiczny SA — oraz powiązane z nim przedsiębiorstwo Kuźnieckie Zakłady Żelazostopów SA (zwane dalej łącznie „grupą rosyjską”). Rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 60/2012 (4) Rada zakończyła częściowy przegląd okresowy ze względu na niewystarczające dowody na rzecz trwałego charakteru zmienionych okoliczności. W szczególności grupa rosyjska nie wykazała, że jej polityka cenowa ma charakter trwały. Dlatego też margines dumpingu ustalony dla grupy rosyjskiej w pierwotnym dochodzeniu nie uległ zmianie. Z tych samych powodów odrzucono zobowiązanie złożone przez „grupę rosyjską”.

(5)

Po opublikowaniu zawiadomienia (5) o zbliżającym się wygaśnięciu obowiązujących ostatecznych środków antydumpingowych Komisja otrzymała w dniu 28 listopada 2012 r. wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Wniosek został złożony przez Euroalliages („wnioskodawca”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % całkowitej unijnej produkcji żelazokrzemu.

(6)

Wniosek ten dotyczył ChRL i Rosji.

(7)

W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu unijnego.

(8)

Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, w dniu 28 lutego 2013 r. w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (6) („zawiadomienie o wszczęciu”) Komisja ogłosiła wszczęcie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(9)

Dochodzenie dotyczące kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu objęło okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Badanie tendencji istotnych z punktu widzenia oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. („okres badany”).

(10)

Komisja oficjalnie zawiadomiła o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia wnioskodawców, innych znanych producentów unijnych, producentów eksportujących w ChRL i Rosji, importerów niepowiązanych, zainteresowanych użytkowników, a także przedstawicieli państw wywozu. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.

(11)

Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

(12)

Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w ChRL oraz niepowiązanych importerów w Unii zaangażowanych w dochodzenie w zawiadomieniu o wszczęciu przewidziano kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego. Aby Komisja mogła podjąć decyzję, czy konieczna jest kontrola wyrywkowa, i w razie potrzeby dokonać doboru próby, wymienione powyżej strony wezwano do zgłoszenia się do Komisji w ciągu 15 dni od wszczęcia przeglądu i do przedstawienia Komisji informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.

(13)

Ponieważ tylko jeden producent eksportujący z ChRL przedstawił informacje określone w zawiadomieniu o wszczęciu i wyraził gotowość do dalszej współpracy z Komisją, podjęto decyzję o niestosowaniu kontroli wyrywkowej w odniesieniu do producentów eksportujących z ChRL. Otrzymawszy kwestionariusz, wspomniany producent eksportujący postanowił zaniechać dalszej współpracy. W związku z powyższym uznaje się, że w toku dochodzenia nie współpracował żaden producent eksportujący z ChRL.

(14)

Jeżeli chodzi o Rosję, do współpracy w ramach dochodzenia wezwano wszystkich znanych producentów rosyjskich, a mianowicie Brackie Zakłady Żelazostopów, Sierowskie Zakłady Żelazostopów, NLMK i „grupę rosyjską”. Tylko jedna rosyjska grupa podjęła współpracę z Komisją w ramach obecnego dochodzenia przeglądowego.

(15)

Od niepowiązanych importerów nie otrzymano żadnej odpowiedzi na kwestionariusz. W związku z powyższym uznaje się, że w toku dochodzenia nie współpracował żaden niepowiązany importer z Unii.

(16)

Odpowiedzi na kwestionariusze otrzymano od sześciu z siedmiu znanych unijnych producentów żelazokrzemu. Ze względu na stosunkowo niewielką liczbę producentów unijnych nie przewidziano przeprowadzenia kontroli wyrywkowej w dochodzeniu przeglądowym.

(17)

Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono na terenie następujących przedsiębiorstw:

(18)

Produktem objętym postępowaniem jest żelazokrzem objęty obecnie kodami CN 7202 21 00 , 7202 29 10 i 7202 29 90 pochodzący z ChRL i Rosji.

(19)

Wytwarzanie żelazokrzemu odbywa się w elektrycznych piecach łukowych w drodze redukcji kwarcu z wykorzystaniem produktów zawierających węgiel. Jest to proces energochłonny. Żelazokrzem jest sprzedawany w formie brył, ziaren lub proszku; może mieć różną jakość, która zależy od zawartości krzemu i zanieczyszczeń (np. glinu). Żelazokrzem o zawartości krzemu 70 % lub wyższej uznaje się za produkt o wysokiej czystości. Przy zawartości krzemu wyższej niż 55 %, a niższej niż 70 % jest to produkt o średniej czystości, zaś przy o zawartości krzemu niższej niż 55 % jest to produkt o niskiej czystości. Produkt objęty postępowaniem jest zasadniczo wykorzystywany jako odtleniacz i składnik stopowy w przemyśle hutniczym.

(20)

Stwierdzono, że żelazokrzem produkowany i sprzedawany w Unii przez przemysł unijny oraz żelazokrzem produkowany i sprzedawany w Norwegii („państwo analogiczne”) (jako że ChRL nie jest państwem o gospodarce rynkowej i nie była badana w toku dochodzenia) oraz w Rosji mają zasadniczo takie same cechy fizyczne i chemiczne oraz takie same podstawowe zastosowania jak żelazokrzem produkowany w ChRL i w Rosji i sprzedawany na wywóz do Unii. Dlatego uważa się, że są to produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(21)

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy wygaśnięcie obowiązujących środków prowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia przywozu po cenach dumpingowych z dwóch państw, których dotyczy postępowanie.

(22)

Jak stwierdzono w motywie 13 powyżej, żaden z chińskich producentów eksportujących nie współpracował w dochodzeniu. Wobec braku współpracy ze strony producentów eksportujących z ChRL ogólną analizę, w tym obliczenie dumpingu, oparto na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(23)

W związku z tym prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu oceniono na podstawie wniosku o przeprowadzenie przeglądu wygaśnięcia w połączeniu z innymi źródłami informacji, takimi jak statystyki handlowe dotyczące przywozu i wywozu (dane Eurostatu i chińskie dane dotyczące wywozu) oraz inne informacje dostępne publicznie.

(24)

Brak współpracy miał wpływ na porównanie wartości normalnej z ceną eksportową poszczególnych rodzajów produktu. Jak wyjaśniono w motywie 30 poniżej, uznano za właściwe ustalenie wartości normalnej i ceny eksportowej w skali światowej, mianowicie w oparciu o jeden produkt, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(25)

Zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przyjęto tę samą metodykę, którą zastosowano w celu ustalenia dumpingu w pierwotnym dochodzeniu, o ile stwierdzono, że okoliczności nie uległy zmianie.

(26)

W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja zwróciła się do wszystkich zainteresowanych stron o ustosunkowanie się do jej propozycji wykorzystania Norwegii jako państwa trzeciego o gospodarce rynkowej w celu ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do ChRL. Norwegię wykorzystano jako państwo analogiczne w pierwotnym dochodzeniu. Ponieważ żadna ze stron nie zgłosiła uwag w tym względzie, uznano, że Norwegię należy ponownie wybrać jako państwo analogiczne w celu ustalenia wartości normalnej dla ChRL zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(27)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w pierwszej kolejności zbadano, czy całkowita wielkość sprzedaży produktu podobnego dokonywanej przez współpracujących producentów norweskich na rynku krajowym na rzecz klientów niezależnych była reprezentatywna w porównaniu z całkowitą wielkością sprzedaży eksportowej z ChRL do Unii, tzn. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży na rynku krajowym wynosiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii. Na tej podstawie ustalono, że sprzedaż krajowa w państwie analogicznym była reprezentatywna.

(28)

Zbadano również, czy sprzedaż krajowa produktu podobnego może być traktowana jako dokonana w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono, jaki odsetek sprzedaży krajowej dokonanej na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym w ODP przyniósł zysk.

(29)

W ten sposób ustalono wartość normalną na podstawie rzeczywistej ceny krajowej, obliczonej jako średnia ważona cena krajowej sprzedaży z zyskiem dokonanej w ODP.

(30)

Jak stwierdzono w motywie 24 powyżej, żaden z chińskich producentów eksportujących nie współpracował w dochodzeniu. W związku z tym cenę eksportową ustalono na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(31)

Najpierw z bazy danych Eurostatu dotyczących przywozu pozyskano dane o wielkości i cenach importowych dla produktów objętych trzema kodami CN wymienionymi w motywie 18 powyżej — z rozróżnieniem jakości. Ponieważ za właściwe uznano ustalenie ceny eksportowej na podstawie średniej, dane dotyczące produktów o kodach CN 7202 29 10 i 7202 29 10 90 dostosowano do zawartości krzemu w produkcie o kodzie CN 7202 21 00 . Tę właśnie metodę zaproponowano we wniosku o dokonanie przeglądu w celu oszacowania łącznej wielkości przywozu na podstawie jakości żelazokrzemu 75. Wielkość i ceny przywozu produktów o tych trzech kodach CN przedstawiono w sposób zagregowany i ważony, tak aby odzwierciedlić jedną średnią.

(32)

Na koniec tę średnią cenę importową na poziomie CIF dostosowano poprzez odliczenie w szczególności kosztów transportu w celu uzyskania wartości ex-works. Cenę eksportową ustalono zatem zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen zapłaconych lub należnych, określonych w statystykach przywozowych Eurostatu.

(33)

Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej przeprowadzono na podstawie ceny ex-works. W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania uwzględniono również, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice, które miały wpływ na porównywalność cen. W szczególności wprowadzono korekty w celu odzwierciedlenia należności celnych wywozowych na podstawie danych wskazanych we wniosku o dokonanie przeglądu ze względu na brak współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących.

(34)

Na tej podstawie stwierdzono, że margines dumpingu wyrażony jako procent ceny na granicy Unii przed ocleniem wynosi 165 %.

(35)

Należy jednak zaznaczyć, że całkowita wielkość przywozu do Unii produktu objętego postępowaniem spadła drastycznie po nałożeniu środków pierwotnych i że wyżej wspomniany margines dumpingu określono na podstawie ograniczonej ilości przywozu (niższej niż 2 500 ton w ODP).

(36)

Dlatego też, dla kompletności badania, przeanalizowano również politykę cenową chińskich producentów eksportujących na trzech najważniejszych rynkach poza Unią, a mianowicie w Japonii, Korei Południowej i Stanach Zjednoczonych Ameryki („USA”).

(37)

W tym celu ustalono ceny wywozu z ChRL do Japonii, Korei Południowej i USA na podstawie chińskich danych dotyczących wywozu. Porównanie z wartością normalną ustaloną powyżej również wykazało istnienie dumpingu, wynoszącego od 86 % do 92 % w zależności od kraju przeznaczenia.

(38)

ChRL jest zdecydowanie największym producentem żelazokrzemu na świecie. Moce produkcyjne oszacowano na 10–11 mln ton rocznie w ODP. Oznacza to, że przemysł ChRL wykorzystywał około 50 % swoich zdolności produkcyjnych, a więc obecnie wolne moce produkcyjne w ChRL wynoszą około 5,5 mln ton rocznie, co stanowi prawie siedmiokrotność całkowitej konsumpcji w Unii. Z informacji dostarczonych przez wnioskodawcę wynika, że pomimo tego nadmiaru mocy produkcyjnych w ChRL są one nadal zwiększane — buduje się mianowicie większe i sprawniejsze piece.

(39)

Nie ma żadnych dowodów, na podstawie których należałoby się spodziewać znacznego wzrostu poziomu konsumpcji na krajowym rynku ChRL lub na rynkach państw trzecich, co umożliwiłoby absorpcję zwiększonej produkcji wynikającej z ewentualnego wykorzystania wolnych mocy przez chińskich producentów.

(40)

Po nałożeniu ostatecznych środków w lutym 2008 r. przywóz z ChRL równomiernie spadał do poziomu marginalnego, wynoszącego w ODP mniej niż 1 % konsumpcji unijnej. Po kulminacji przywozu na poziomie ok. 330 400 ton w 2007 r. wielkość przywozu spadła do mniej niż 2 500 ton w 2012 r. Z obserwacji poziomu cen wynika jednak, że unijny rynek żelazokrzemu nadal jest atrakcyjny dla chińskich eksporterów.

(41)

Jak wspomniano powyżej, w ChRL istnieje znaczna nadwyżka mocy produkcyjnych, stanowiąca istotną zachętę do znalezienia alternatywnych rynków, które mogłyby wchłonąć tę nadwyżkę. Ze względu jednak na pewne ograniczenia wywozu, wprowadzone przez rząd ChRL (mianowicie należność celną wywozową w wysokości 25 %, bezzwrotny podatek VAT w wysokości 17 % oraz system pozwoleń na wywóz), całkowity chiński wywóz zmniejszył się ze szczytowego poziomu 1,5 mln ton w 2007 r. do zaledwie 0,4 mln ton w 2009 r. Niemniej jednak, począwszy od 2010 r., odnotowano ponowny wzrost wywozu — jego wielkość wzrosła do 0,8 mln ton, a w 2013 r. została oszacowana na 0,7 mln ton. Najnowsze dane wskazują na stały poziom wywozu, którego wielkość jest wyższa niż całkowita konsumpcja w Unii.

(42)

Mimo wspomnianych ograniczeń wywozowych chińscy producenci dokonali wywozu znacznej ilości żelazokrzemu na rynki światowe niestosujące żadnych ograniczeń przywozu (mianowicie do Japonii, Korei Południowej i USA).

(43)

Pozornie rynek azjatycki mógłby być alternatywnym rynkiem pochłaniającym część nadwyżki produkcji w ChRL. Informacje przedstawione przez wnioskodawcę mogą jednak wskazywać na to, że niedawny rozwój sytuacji na tym rynku może ograniczyć jego atrakcyjność dla chińskiego wywozu.

(44)

Istotny wpływ na rynek azjatycki będzie miało mianowicie uruchomienie produkcji w dwóch zakładach żelazokrzemu w Malezji — Pertama Ferroalloys i Sarawak Ferroalloys. Szacuje się, że począwszy od 2014 r. roczna produkcja żelazokrzemu w Malezji wzrośnie o 420 000 ton; produkt ten będzie sprzedawany do sąsiednich państw Azji Południowo-Wschodniej, szczególnie do Japonii, gdzie roczne zapotrzebowanie na żelazokrzem wynosi 600 000 ton. Produkcja zakładów w Malezji wywrze negatywny wpływ na możliwości wywozu z ChRL do Azji Południowo-Wschodniej. Ponadto japońscy producenci stali i huty stali w Korei Południowej zawarły już umowy przewidujące zakup co roku znacznych ilości żelazokrzemu od nowych producentów z Malezji, co utrudni wejście na rynek produktu wywożonego z ChRL.

(45)

W swoich uwagach dotyczących ujawnionych ustaleń producent eksportujący twierdził, że dane o produkcji w Malezji są zawyżone. Uwagę tę zweryfikowano i uznano za zasadną, w wyniku czego wielkość produkcji w Malezji skorygowano do około 370 000 ton.

(46)

Można się zatem spodziewać, że dodatkowa ilość produktu z Malezji zwiększy konkurencję na tym już teraz nasyconym rynku, w którym ChRL i Rosja mają obecnie znaczący udział.

(47)

Mniejsza obecność produktów z ChRL na rynku unijnym w ODP wynika przede wszystkim z wymienionych w motywie 41 powyżej ograniczeń wywozu nałożonych przez rząd ChRL.

(48)

Ceny na rynku UE mogłyby również stanowić zachętę sugerującą możliwość wchłonięcia dostępnej nadwyżki mocy produkcyjnych producentów z ChRL. Otóż średnia cena na rynku unijnym w 2012 r. była bowiem co najmniej równie wysoka jak ceny eksportowe producentów z ChRL przy wywozie do ich głównych krajów przeznaczenia (Japonii, Korei Południowej i USA), co ponownie świadczy o atrakcyjności rynku unijnego w sytuacji, gdy sprzedaż do innych miejsc przeznaczenia staje się bardziej problematyczna.

(49)

Można zatem stwierdzić, że rynek europejski, jeden z największych na świecie, pozostaje atrakcyjny dla chińskich producentów.

(50)

Dostępne wolne moce produkcyjne w ChRL i stosunkowo atrakcyjny poziom cen na rynku unijnym prowadzą do wniosku, że istnieje ryzyko wzrostu wywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL w wypadku wygaśnięcia obowiązujących środków.

(51)

Biorąc pod uwagę obecne i potencjalne wolne moce produkcyjne w ChRL, fakt, że rynek unijny jest jednym z największych rynków na świecie, oraz spodziewaną presję na wywóz z ChRL w Azji Południowo-Wschodniej, można stwierdzić, że eksporterzy z ChRL prawdopodobnie zwiększą wywóz do Unii po cenach dumpingowych, jeżeli środki antydumpingowe zostaną uchylone.

(52)

Jak stwierdzono w motywie 14, w postępowaniu współpracowała tylko jedna grupa producentów. Stwierdzono jednak, że grupa rosyjska reprezentuje znaczną część (ok. 78 %) całkowitej produkcji żelazokrzemu w Rosji, a także większość przywozu żelazokrzemu z Rosji do Unii. Uznano zatem, że do oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu należy wykorzystać informacje przedstawione przez „grupę rosyjską” w połączeniu z informacjami z innych źródeł, takich jak wniosek o dokonanie przeglądu i dostępne statystyki handlowe dotyczące przywozu (pochodzące z Eurostatu).

(53)

Do celu obliczenia marginesu dumpingu przedsiębiorstwa należące do „grupy rosyjskiej” — CHEMK i KF — uznaje się za podmioty powiązane w rozumieniu art. 143 kodeksu celnego (7), podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu. W związku z tym dla całej grupy obliczono jeden margines dumpingu w sposób opisany poniżej. Wielkość dumpingu obliczono dla każdego poszczególnego producenta eksportującego, a następnie ustalono średni ważony margines dumpingu dla grupy jako całości. Należy zauważyć, że sposób ten różnił się od sposobu zastosowanego w pierwotnym dochodzeniu, gdzie obliczenia dumpingu dokonano przez zagregowanie danych dotyczących całej produkcji i sprzedaży dokonywanej przez jednostki produkcyjne. Ten odmienny sposób zastosowano w zakończonym przeglądzie okresowym. Zmianą okoliczności, która uzasadniała modyfikację metodyki, była zmiana struktury organizacyjnej grupy, umożliwiająca identyfikację poszczególnych producentów w grupie w odniesieniu do sprzedaży i produkcji.

(54)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w pierwszej kolejności zbadano, czy całkowita wielkość sprzedaży produktu podobnego dokonywanej przez współpracujących producentów eksportujących na rynku krajowym na rzecz klientów niezależnych była reprezentatywna w porównaniu z całkowitą wielkością ich sprzedaży eksportowej do Unii, tzn. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży wynosiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii.

(55)

Zbadano również, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Badania tego dokonano w odniesieniu do poszczególnych rodzajów produktu sprzedawanych przez producenta eksportującego na rynku krajowym, uznanych za bezpośrednio porównywalne z rodzajem produktu sprzedawanym na wywóz do Unii. Sprzedaż krajowa danego rodzaju produktu uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeśli całkowita wielkość sprzedaży danego rodzaju produktu na rzecz klientów niezależnych dokonana na rynku krajowym przez producenta eksportującego wynosiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju produktu wywożonego do Unii.

(56)

Zbadano również, czy można uznać, że sprzedaż krajowa poszczególnych rodzajów produktu była dokonywana w ramach zwykłego obrotu handlowego zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono, jaki odsetek sprzedaży krajowej każdego wywożonego rodzaju produktu objętego postępowaniem dokonanej na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym w ODP stanowiła sprzedaż z zyskiem.

(57)

W odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których ponad 80 % wielkości sprzedaży danego rodzaju produktu na rynku krajowym zrealizowano powyżej kosztów, a średnia ważona cena sprzedaży danego rodzaju była równa lub wyższa od jednostkowego kosztu produkcji, wartość normalną dla każdego rodzaju produktu obliczono jako średnią ważoną rzeczywistych cen krajowych całej sprzedaży rozpatrywanego rodzaju, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.

(58)

W przypadkach gdy wielkość sprzedaży danego rodzaju produktu z zyskiem stanowiła 80 % lub mniej całkowitej wielkości sprzedaży danego rodzaju, lub gdy średnia ważona ceny danego rodzaju była niższa niż jednostkowy koszt produkcji, wartość normalna opierała się na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona ceny wyłącznie sprzedaży krajowej z zyskiem dla danego rodzaju w OD.

(59)

W przypadku gdy nie dokonano żadnej sprzedaży krajowej danego rodzaju produktu lub gdy sprzedaż krajowa danych rodzajów produktu była niewystarczająca, wartość normalną skonstruowano zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

(60)

W celu skonstruowania wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego kwoty poniesionych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz kwoty zysku zostały ustalone, na podstawie art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, w oparciu o faktyczne dane dotyczące produkcji i sprzedaży produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym przez współpracujących producentów eksportujących lub w oparciu o dostępne fakty.

(61)

W ODP „grupa rosyjska” prowadziła swoją sprzedaż eksportową do Unii za pośrednictwem jej przedsiębiorstwa stowarzyszonego (importera powiązanego) — RFAI, które pełniło wszystkie funkcje związane z przywozem w odniesieniu do towarów wprowadzanych do swobodnego obrotu w Unii, czyli funkcje importera powiązanego.

(62)

W związku z tym cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen pierwszej odsprzedaży przywożonych produktów niezależnemu nabywcy, z uwzględnieniem wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą, a także uzasadnionej marży zysku oraz kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych (SG&A). W tym celu zastosowano rzeczywistą stopę kosztów SG&A, a także, wobec braku nowych informacji od niezależnych importerów co do osiągniętych zysków, wykorzystano stopę zysku zastosowaną w pierwotnym dochodzeniu, a mianowicie 6 %.

(63)

„Grupa rosyjska” twierdziła, że RFAI należy traktować jako część tego samego podmiotu gospodarczego, ponieważ oba podmioty są kontrolowane i zarządzane przez te same osoby, a przedsiębiorstwa te funkcjonują jako jeden podmiot gospodarczy; w związku z tym przy ustalaniu cen eksportowych nie powinno się odliczać SG&A i zysku RFAI.

(64)

W kontekście dostosowań na podstawie art. 2 ust. 9 w celu skonstruowania ceny eksportowej nie ma jednak znaczenia, czy powiązanie „grupy rosyjskiej” z RFAI przybiera postać jednego podmiotu gospodarczego, czy też nie.

(65)

Dlatego też, ponieważ sprzedaż eksportowa „grupy rosyjskiej” odbywała się za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa (RFAI), cena eksportowa musiała zostać dostosowana poprzez odliczenie uzasadnionej marży zysku i kosztów SG&A, co przewidziano wyraźnie w art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Na tej podstawie wspomniane twierdzenie musiało zostać odrzucone.

(66)

Producent eksportujący powtórzył argument o istnieniu jednego podmiotu gospodarczego, co jego zdaniem uniemożliwia dokonanie dostosowań na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Twierdził on również, że nawet jeżeli dostosowania byłyby uzasadnione, to skonstruowana cena eksportowa powinna obejmować tylko koszty związane z przywozem przez RFAI i nie powinna obejmować żadnych kosztów SG&A związanych z wywozem dokonywanym przez wspomniany jeden podmiot gospodarczy. Producent ten oznajmił wreszcie, że nie zgadza się z konkluzją o nieistnieniu jednego podmiotu gospodarczego w tym przypadku.

(67)

Istnienie jednego podmiotu gospodarczego nie ma znaczenia w kontekście konstruowania ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. O ile tylko spełnione są warunki przewidziane w art. 2 ust. 1 i ust. 9 rozporządzenia podstawowego, stopień kontroli lub integracji nie ma znaczenia dla oceny legalności dostosowań na podstawie art. 2 ust. 9 (8). W art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego zobowiązuje się Komisję w określonych sytuacjach do skonstruowania ceny eksportowej oraz dostosowania jej z uwzględnieniem szeregu parametrów, również w przypadku stron, „co do których wydaje się, że są ze sobą powiązane”. Artykuł 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego stanowi wyraźnie: „dokonuje się dostosowania” (podkreślenie dodane przez Komisję). Komisja ustaliła, że przedsiębiorstwo RFAI pełni wszelkie funkcje pełnione normalnie przez powiązanego importera w UE — jest ono mianowicie mocno zaangażowane w działalność międzynarodową grupy (obsługę klienta, logistykę i planowanie dostaw, zakupy dóbr kapitałowych i podstawowych surowców itp.). Tym samym spełniony jest konieczny warunek dostosowania na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, co uzasadnia dokonane dostosowania. Uznano zatem, że dokonane dostosowania były konieczne na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

(68)

Producent eksportujący utrzymywał, że z wyroku w sprawie Nikopolsky/Interpipe (9) wynika, że jeżeli eksporter i powiązane z nim przedsiębiorstwo handlowe stanowią jeden podmiot gospodarczy, to dokonywanie dostosowania ceny eksportowej na podstawie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie jest dozwolone. Twierdzenie to jest bezpodstawne. W rzeczywistości wspomniany wyrok dotyczy dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i), dotyczącego nominalnych prowizji otrzymywanych przez podmiot gospodarczy, którego funkcje są podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. Orzeczenie to jest zatem bez znaczenia dla obecnego przypadku, w którym szwajcarskie przedsiębiorstwo RFAI pełni wszystkie funkcje pełnione normalnie przez powiązanego importera. Istnienie jednego podmiotu gospodarczego nie wpływa w taki sam sposób na dokonywanie dostosowań na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego jak na dostosowania wynikające z art. 2 ust. 9 tegoż rozporządzenia. Ponadto ewentualne żądanie dostosowania ze względu na rozsądną marżę zysku i kosztów SG&A nie podlega decyzji uznaniowej. Zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego dostosowanie takie jest konieczne, w przypadku gdy strony są powiązane.

(69)

Jeśli chodzi o zakres dostosowania — nie można zgodzić się z twierdzeniem dotyczącym częściowego odliczenia zysku oraz kosztów SG&A wobec braku odpowiednich dowodów przedłożonych przez producenta eksportującego. Dostosowania na mocy art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego są niezbędnym elementem konstruowania ceny eksportowej w najbardziej powszechnych przypadkach podmiotów stowarzyszonych. Gdyby całkowite koszty SG&A oraz zysk miały być jedynie częściowo dostosowane, taka modyfikacja musiałaby opierać się na dowodach dostarczonych przez producenta eksportującego w odniesieniu do kosztów, w szczególności, tego, czy koszty te stanowią szczególne koszty narosłe między przywozem i późniejszą odsprzedażą w odniesieniu do wszelkiej działalności niezwiązanej bezpośrednio z przywozem produktu objętego postępowaniem.

(70)

„Grupa rosyjska” twierdziła również, że zgodnie z art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego przy obliczaniu ceny eksportowej nie powinno się odejmować cła antydumpingowego, ponieważ cło jest należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży w Unii.

(71)

Dochodzenie wykazało w szczególności, że ceny odsprzedaży produktu objętego postępowaniem w Unii nie odzwierciedlały cła zapłaconego w odniesieniu do 99 % zgłoszonych transakcji. Można zatem uznać, że cło antydumpingowe nie zostało należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży „grupy rosyjskiej”. W rezultacie nie można było przyjąć wspomnianego twierdzenia „grupy rosyjskiej”, a kwotę ceł antydumpingowych odliczono przy konstruowaniu cen eksportowych zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

(72)

Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej przeprowadzono na podstawie ceny ex-works. W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice, które miały wpływ na porównywalność cen.

(73)

W stosownych i uzasadnionych przypadkach wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, koszty transportu, ubezpieczenia, koszty terminalowe i koszty przeładunku, koszty kredytów i prowizje, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

(74)

Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego średnią ważoną wartość normalną porównano ze średnią ważoną ceną eksportową każdego rodzaju produktu na podstawie ceny ex-works w odniesieniu do każdego współpracującego przedsiębiorstwa eksportującego należącego do „grupy rosyjskiej”.

(75)

Zainteresowany producent eksportujący zgłosił kilka zastrzeżeń dotyczących obliczenia marginesu dumpingu.

(76)

Po pierwsze — w odniesieniu do dostosowania kosztów kwarcytu nabytych przez jedno z przedsiębiorstw produkcyjnych należących do grupy od drugiego z nich zakwestionowano dodanie marży zysku w wysokości 5 % do zmienionej ceny zakupu. Przytoczono argument, że oba przedsiębiorstwa są członkami tego samego jednego podmiotu gospodarczego.

(77)

Jakkolwiek argument dotyczący istnienia jednego podmiotu gospodarczego jest nieistotny w kontekście dostosowania kosztów kwarcytu, uznaje się, że transakcje pomiędzy podmiotami powiązanymi mogą odbywać się bez zysku. W sytuacji braku sprzedaży kwarcytu na rzecz podmiotów niepowiązanych nie dało się również wykazać istnienia jakiegokolwiek zysku. W rezultacie pominięto marżę zysku w odniesieniu do dostosowanego kosztu kwarcytu i odpowiednio zmieniono ustalenia co do dumpingu.

(78)

Drugie zastrzeżenie dotyczyło stosowania przez Komisję zaleceń wydanych przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO w toku rozstrzygania sporu z Norwegią dotyczącego przywozu łososia. W tej sprawie zalecono, aby, w przypadku gdy sprzedaż krajowa danego rodzaju produktu nie jest reprezentatywna, pomimo tego stosować koszty SG&A i zysk osiągnięty z tytułu tych transakcji w celu konstruowania wartości normalnej. Producent eksportujący twierdził również, że stosowanie nowej metodyki w przeglądzie wygaśnięcia nie jest dopuszczalne, ponieważ nie zaszły żadne istotne zmiany okoliczności, które by to uzasadniały.

(79)

W czasie przesłuchania producenta eksportującego Komisja wyjaśniła mu metodykę przyjętą przez zespół orzekający w toku rozstrzygania sporu dotyczącego łososia, niemniej jednak producent eksportujący nadal utrzymywał, że w zaleceniu zespołu orzekającego naruszono art. 2 ust. 4 i ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Obowiązkiem Komisji jest jednak wdrożenie tego rodzaju orzeczeń w kontekście jej zobowiązań w ramach WTO. Metodyka ta dotyczy wszystkich spraw, a nie jedynie dochodzeń wszczętych na podstawie art. 5 rozporządzenia podstawowego.

(80)

Na podstawie trzeciego zastrzeżenia Komisja dokonała korekt w tych przypadkach, w których koszt poniesiony przez jednego producenta eksportującego należącego do grupy porównano z częścią sprzedaży drugiego producenta eksportującego.

(81)

Komisja potwierdza ponadto, że przy dostosowaniu obrotów uwzględniono te same czynniki jak w przypadku kosztu produkcji, mianowicie koszty transportu, ubezpieczenia i przeładunku przy przeprowadzaniu badania rentowności oraz koszty pakowania w celu określenia marginesów dumpingu.

(82)

W czwartym zastrzeżeniu producent eksportujący uznał, że obowiązujące cło antydumpingowe zostało nienależycie odjęte od ceny eksportowej. Na poparcie tego zarzutu stwierdzono, że ceny sprzedaży eksportowej były o ponad 100 % wyższe w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym niż w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem, co rzekomo dowodzi, że cło antydumpingowe zostało włączone do cen eksportowych. Ponadto niektóre należności celne przywozowe i cła antydumpingowe nie powinny były zostać odjęte, ponieważ rzekomo zostały one opłacone z góry i zaliczone do przyszłego okresu. Stwierdzono wreszcie, że Komisja nie powinna była uwzględniać kosztów prowadzenia biura w Japonii oraz federalnych i kantonalnych podatków dochodowych w Szwajcarii.

(83)

Dowody przedstawione przez producenta eksportującego nie potwierdzają w sposób rozstrzygający, że w tym przypadku i w odniesieniu do tego produktu cło antydumpingowe odpowiednio odzwierciedlono w cenie eksportowej. Od czasu pierwotnego dochodzenia zarówno ceny odsprzedaży, jak i koszty produkcji znacznie wzrosły, zatem nie można z całą pewnością twierdzić, że wzrost cen eksportowych wynika z rzekomego uwzględnienia cła. Aby wykazać, że przedstawione dowody nie są rozstrzygające, Komisja porównała ceny eksportowe z kosztem towarów, z uwzględnieniem cła antydumpingowego, w okresie dochodzenia przeglądowego; w rezultacie okazało się, że w przypadku 99 % transakcji wywozowych ceny nie były wystarczająco wysokie, aby mogły zawierać cło antydumpingowe. Wreszcie nawet brak potrącenia cła nie wystarczyłby do zakwestionowania stwierdzenia znacznego dumpingu ani wniosków dotyczących prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu, a więc nie wpłynąłby na wynik niniejszego dochodzenia dotyczącego przeglądu wygaśnięcia.

(84)

Komisja zauważyła, że opłacenie z góry należności celnych przywozowych i ceł antydumpingowych jest niemożliwe — należności te są pobierane w momencie przywozu. Ponadto grupa korzystała ze składu celnego, co oznacza, że należności przypadały do zapłaty dopiero po faktycznym dokonaniu przywozu i sprzedaży. Z kolei w oparciu o porównanie zestawienia obrotów i sald z dnia 31 grudnia 2012 r. ze zbadanym sprawozdaniem finansowym wyraźnie stwierdzono, że audytorzy przekwalifikowali rzekomo przedpłacone cła antydumpingowe na faktycznie zapłacone cła antydumpingowe stanowiące pozycję kosztów w rachunku zysków i strat.

(85)

Koszty prowadzenia biura w Japonii nie mają związku z produktem objętym postępowaniem, a zatem nie miały wpływu na obliczenia dokonane przez Komisję. Zarzut ten został zatem odrzucony. Wreszcie wspomniane podatki szwajcarskie mogły zostać wyłączone jedynie w przypadku, gdyby stanowiły podatek dochodowy od osób prawnych; z odpowiedzi na ujawnione ustalenia wydaje się, że tak było w istocie. Obliczenia dumpingu zostały zatem odpowiednio dostosowane.

(86)

Dostosowana wysokość odsetek od pożyczki udzielonej przez należące do grupy przedsiębiorstwo z Brytyjskich Wysp Dziewiczych innemu przedsiębiorstwu należącemu do grupy została skorygowana przez Komisję w odpowiedzi na stwierdzenie, że tego rodzaju pożyczki mogą być udzielane poniżej stóp rynkowych i zasadniczo mają sens wyłącznie wtedy, jeżeli oprocentowanie pożyczki jest niższe od oprocentowania oferowanego przez banki. Komisja potwierdza ponadto, że marżę zysku RFAI zastosowano do wartości faktury netto w walucie księgowej przedsiębiorstwa oraz że nie opierała się ona na cenie CIF, do której dodano pewne koszty.

(87)

W związku z tym, a także w wyniku korekty obliczeń wskutek przyjęcia stwierdzeń o sprzedaży kwarcytu wewnątrz grupy, pożyczce wewnątrz grupy oraz szwajcarskich federalnych i kantonalnych podatkach dochodowych, zmieniono margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny na granicy Unii przed ocleniem, ustalając go na poziomie 43 %.

(88)

Należy przypomnieć, że w wyniku przeglądu okresowego, o którym mowa w motywie 4 powyżej, stwierdzono, że przywóz „grupy rosyjskiej” prowadzony był w okresie od października 2009 r. do września 2010 r. po cenach dumpingowych.

(89)

Po analizie występowania dumpingu w ODP zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu.

(90)

Rosja jest drugim co do wielkości producentem żelazokrzemu na świecie. Na podstawie danych przedsiębiorstwa badania rynku Metal Expert moce produkcyjne żelazokrzemu w Rosji wynoszą około 900 000 ton. Obejmuje to również produkcję pieców, które oprócz żelazokrzemu mogą wytwarzać również inne stopy żelaza. Urządzenia produkcyjne dwóch producentów (tj. CHEMK i Sierowskich Zakładów Żelazostopów) umożliwia przełączanie pomiędzy produkcją żelazokrzemu a produkcją innych żelazostopów w krótkim czasie, natomiast wyposażenie innych rosyjskich producentów (tj. Brackich Zakładów Żelazostopów, NLMK i KF) pozwala jedynie na produkcję żelazokrzemu.

(91)

Po ujawnieniu ustaleń jedyny współpracujący producent eksportujący stwierdził, że przedstawionych przez niego informacji nie uwzględniono przy obliczaniu mocy produkcyjnych w Rosji. Jak wspomniano jednak w motywie 52, głównym źródłem wykorzystanych danych były właśnie informacje przedstawione przez tę rosyjską grupę. Do ustalenia mocy produkcyjnych innych rosyjskich producentów posłużono się raportem Metal Expert. Przytoczone stwierdzenie nie zostało zatem przyjęte.

(92)

Wspomniany producent eksportujący stwierdził ponadto, że produkcja CHEMK została błędnie oszacowana, ponieważ zdaniem tego producenta praktycznie niemożliwe jest przejście od produkcji jednego żelazostopu do produkcji innego bez znaczących dodatkowych kosztów i opóźnień. Z dowodów uzyskanych w trakcie kontroli na miejscu w zakładach CHEMK wynika jednak, że piece w tych zakładach umożliwiają tego rodzaju zmianę produkcji bez wspomnianych opóźnień. Przytoczone stwierdzenie nie zostało zatem przyjęte.

(93)

Oszacowano, że rzeczywista produkcja w ODP wynosiła około 633 000 ton (w przeliczeniu na żelazokrzem 75), zaś dostępne wolne moce produkcyjne — do 267 000 ton. Przy zastosowaniu ostrożnego podejścia, biorąc pod uwagę moce produkcyjne wykorzystywane do produkcji innych stopów żelaza, uznano, że wolne moce produkcyjne żelazokrzemu wynoszą co najmniej 120 000 ton.

(94)

„Grupa rosyjska” utrzymywała, że oszacowanie wolnych mocy produkcyjnych w Rosji było nieprawidłowe, ponieważ Komisja nie wzięła pod uwagę, że „grupa rosyjska” wykorzystuje 95–100 % swoich zdolności produkcyjnych. Jak jednak wspomniano w motywie powyżej, zastosowano ostrożne podejście, biorąc pod uwagę rzeczywiste wolne moce produkcyjne. Przytoczone stwierdzenie nie zostało zatem przyjęte.

(95)

Na podstawie raportu Metal Expert wysoki poziom wolnych mocy produkcyjnych wyjaśniono faktem, że w latach 2002–2009 popyt krajowy spadł znacznie (o 50 %) i pozostał na stałym poziomie do 2012 r. Wynika z tego, że moce produkcyjne znacznie przewyższają popyt na rynku krajowym. Producenci rosyjscy są zatem uzależnieni od wywozu.

(96)

Pomimo obowiązujących środków rynek UE jest wciąż atrakcyjny dla rosyjskiego wywozu. Poziom przywozu odnotowany w ODP pokazuje, że na przywóz z Rosji wywarły pewien wpływ nałożone cła antydumpingowe, ale przywóz ten nadal był wyraźnie obecny podczas ODP.

(97)

Jedna ze stron twierdziła, że rynek żelazokrzemu w Unii Europejskiej nie jest atrakcyjny dla globalnego dostawcy, takiego jak „grupa rosyjska”, oraz że wielkość przywozu szybko spada, co widoczne było nadal w 2012 r. Strona ta twierdziła, że nie należy oczekiwać odwrócenia tej tendencji w przyszłości. Na podstawie badania danych dotyczących handlu pozyskanych z Eurostatu oraz zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia podstawowego stwierdzono jednak, że w latach 2010–2012 przywóz z Rosji utrzymywał się raczej na stałym poziomie.

(98)

Ponadto porównanie cen eksportowych produktu objętego postępowaniem przy wywozie do Unii Europejskiej z cenami żelazokrzemu uzyskiwanymi na rynkach państw trzecich wykazało, że ceny „grupy rosyjskiej” przy wywozie do UE są wyższe, w zależności od kraju przeznaczenia.

(99)

W związku z tym twierdzenie, że rynek unijny nie jest atrakcyjny dla producentów rosyjskich, należy odrzucić.

(100)

Jedna ze stron stwierdziła, że rynek rosyjski zyskuje na atrakcyjności w związku z kilkoma planowanymi projektami, takimi jak Zimowe Igrzyska Olimpijskie w 2014 r., co powinno spowodować wzrost krajowego popytu na stal i tym samym krajowej konsumpcji żelazokrzemu. Należy jednak po pierwsze zaznaczyć, że strona ta nie dostarczyła żadnych istotnych danych ani szacunków dotyczących wpływu tych projektów na krajową konsumpcję żelazokrzemu. Co więcej, gdyby efekt ten miał nastąpić, to powinien uwidocznić się już w latach 2012 i 2013 — tymczasem z dostępnych danych wynika, że krajowa konsumpcja utrzymywała się na stałym poziomie. Wreszcie ewentualny wpływ tych projektów byłby w każdym razie ograniczony i tymczasowy. W związku z tym argument ten nie został wzięty pod uwagę. Jedna ze stron stwierdziła, że nadmiar zdolności produkcyjnych w Rosji jest w dużej mierze wchłaniany przez wywóz na rynki azjatyckie i USA. Istotnie, w trakcie ODP rosyjscy producenci wywozili na rynki światowe ponad 73 % swojej produkcji. Jak jednak wspomniano w motywie 93 powyżej, nadal istnieje znaczna nadwyżka mocy produkcyjnych w Rosji ze względu na spadającą konsumpcję krajową, co wskazuje na silną potrzebę znalezienia alternatywnych rynków w celu zrekompensowania strat w sprzedaży krajowej i wchłonięcia dostępnej nadwyżki mocy produkcyjnych.

(101)

Jak wspomniano w motywie 44 powyżej, konkurencja na rynkach azjatyckich będzie rosnąć ze względu na powstanie nowych zakładów w Malezji, które w 2014 r. rozpoczną produkcję w wysokości około 420 000 ton. Utrudni to prowadzenie wywozu z Rosji na rynki azjatyckie.

(102)

Jak wyjaśniono w motywie 45, wielkość produkcji w Malezji skorygowano do poziomu 370 000 ton.

(103)

Ponadto w USA, kraju będącym jednym z głównych rynków wywozu dla eksporterów z Rosji, prowadzone jest już wobec nich dochodzenie antydumpingowe na podstawie wniosku, w którym zarzuca się dumping o znacznej skali.

(104)

Należy w związku z tym stwierdzić, że rosyjscy producenci eksportujący są w dużym stopniu uzależnieni od wywozu na rynki państw trzecich, na których konkurencja będzie rosnąć — przez co rynek unijny stanie się dla nich jeszcze bardziej atrakcyjny.

(105)

W świetle powyższych ustaleń można uznać, że przywóz z Rosji w dalszym ciągu dokonywany jest po cenach dumpingowych i że istnieje duże prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu. Biorąc pod uwagę obecne i potencjalne wolne moce produkcyjne w Rosji, fakt, że rynek unijny jest jednym z największych rynków na świecie, a także spodziewaną rozbudowę mocy produkcyjnych na rynkach Azji Południowo-Wschodniej, można stwierdzić, że rosyjscy eksporterzy prawdopodobnie jeszcze bardziej zwiększą wywóz do Unii po cenach dumpingowych, jeżeli dopuści się do wygaśnięcia środków antydumpingowych.

(106)

W związku z powyższym stwierdza się, że istnieje poważne i realne ryzyko kontynuacji dumpingu w odniesieniu do żelazokrzemu pochodzącego z ChRL i Rosji, o ile dopuści się do wygaśnięcia obowiązujących środków antydumpingowych.

(107)

W ODP produkt podobny był wytwarzany przez siedmiu znanych producentów unijnych. Stanowią oni przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i będą zwani dalej „przemysłem unijnym”.

(108)

Jak wskazano w motywie 16 powyżej, sześciu producentów unijnych dostarczyło informacje, o które się do nich zwrócono. Szacuje się, że przedsiębiorstwa te odpowiadają za około 90 % całości produkcji unijnej i ich sytuację uznaje się za reprezentatywną dla przemysłu unijnego.

(109)

Konsumpcję w Unii ustalono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym na rzecz klientów powiązanych i niepowiązanych, oszacowania w odniesieniu do producenta niewspółpracującego (w oparciu o wniosek o dokonanie przeglądu) oraz danych dotyczących przywozu pochodzących z Eurostatu na poziomie kodów CN.

(110)

W okresie badanym konsumpcja w Unii wzrosła o 40 %. Należy jednak wziąć pod uwagę, że sytuacja w roku początkowym badanego okresu (2009) była bardzo zła ze względu na negatywne skutki kryzysu gospodarczego. Pomimo częściowej poprawy sytuacji po 2009 r. konsumpcja unijna wciąż jeszcze nie osiągnęła poziomu odnotowanego w pierwotnym dochodzeniu, kiedy to w każdym roku konsumpcja wynosiła powyżej 850 tys. ton.

Tabela 1

Konsumpcja

(111)

Analizę wielkości i udziału w rynku przywozu z ChRL i Rosji przeprowadzono na podstawie danych Eurostatu oraz danych zebranych zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Ponieważ przywóz z ChRL jest bardzo niewielki, przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, nie oceniono w sposób łączny.

(112)

Stwierdzono, że w okresie badanym przywóz po cenach dumpingowych do Unii kształtował się następująco pod względem wielkości i udziału w rynku:

Tabela 2

Wielkość i udział w rynku przywozu pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie

(113)

Wielkość przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, spadła znacznie o 48 % w okresie badanym. Zmniejszył się również udział tego przywozu w rynku — z 15,2 % w 2009 r. do 5,7 % w ODP. W wyniku tej tendencji produkt przywożony z ChRL prawie przestał być obecny na rynku unijnym. Producenci eksportujący z Rosji nadal jednak posiadają duży udział w rynku — Rosja jest czwartym co do wielkości eksporterem do Unii.

(114)

W poniższej tabeli przedstawiono średnią cenę przywozu produktów po cenach dumpingowych. W okresie badanym średnia cena przywozu z ChRL spadła o 38 %. Średnia cena przywozu z Rosji wzrosła w tym okresie o 31 %, ale nadal pozostawała poniżej cen sprzedaży przemysłu unijnego.

Tabela 3

Średnie ceny przywozu po cenach dumpingowych

(115)

W celu określenia podcięcia cenowego w ODP porównano średnie ważone ceny sprzedaży poszczególnych rodzajów produktu wytwarzanych przez współpracujących producentów unijnych stosowane wobec niepowiązanych klientów na rynku Unii, dostosowane do poziomu ex-works, z odpowiednimi średnimi ważonymi cenami poszczególnych rodzajów produktu w przywozie po cenach dumpingowych stosowanymi przez współpracujących producentów rosyjskich przy sprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi na rynku Unii, ustalonymi na podstawie CIF, z odpowiednimi dostosowaniami uwzględniającymi należności celne.

(116)

Ponieważ żaden z chińskich producentów eksportujących nie współpracował w dochodzeniu przeglądowym, podcięcie cenowe w przypadku wywozu z ChRL określono poprzez porównanie średnich ważonych cen stosowanych przez producentów unijnych przy sprzedaży niepowiązanym klientom na rynku unijnym, na podstawie ceny ex-works, ze średnią ceną eksportową wywozu z ChRL na podstawie CIF, uzyskaną z Eurostatu, z odpowiednimi dostosowaniami uwzględniającymi należności celne.

(117)

Wynik porównania, wyrażony jako wartość procentowa obrotu współpracujących producentów unijnych w ODP, stanowi średni ważony margines podcięcia cenowego na rynku Unii, wynoszący od 6 % do 39 % dla Rosji oraz 46 % dla ChRL.

(118)

Wielkość przywozu z państw trzecich na rynek unijny wzrosła o około 33 % w okresie badanym, co szło w parze z rosnącą konsumpcją. Udział w rynku przywozu z państw trzecich pozostawał w okresie badanym na względnie stabilnym poziomie, oscylując wokół poziomu 70 % konsumpcji w Unii; w ODP nastąpił niewielki spadek. Bardziej zmienna była natomiast struktura geograficzna przywozu — nastąpił zauważalny wzrost wielkości przywozu z Brazylii i Norwegii oraz jego udziału w rynku; wydaje się, że właśnie te państwa najbardziej skorzystały ze wzrostu konsumpcji.

(119)

Średnie ceny przywozu z państw trzecich wzrosły w okresie badanym o 22 % i pozostawały znacznie wyższe od cen przywozu z ChRL i Rosji.

(120)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała wszystkie czynniki i wskaźniki ekonomiczne, które mogły wpłynąć na stan przemysłu unijnego.

(121)

Badanie sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego do celów analizy szkody opiera się na takich wskaźnikach jak produkcja, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku i jego wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po uprzednim dumpingu, średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, rentowność, przepływ pieniężny, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału, zapasy oraz koszty pracy.

(122)

Produkcja przemysłu unijnego w okresie badanym znacznie się zwiększyła. Wzrost ten był najbardziej znaczący w latach 2009–2011, kiedy to produkcja wzrosła o 178 %. Następnie w ODP pozostawała ona stabilna. Należy przypomnieć, że rok rozpoczęcia okresu badanego był wyjątkowy ze względu na kryzys gospodarczy — poziom produkcji był w tym roku wyjątkowo niski. Należy przypomnieć, że pomimo znaczącego wzrostu po 2009 r. produkcja przemysłu unijnego nadal nie osiągnęła wyjściowego poziomu odnotowanego w pierwotnym dochodzeniu (rok 2003), wynoszącego ponad 270 tys. ton.

Tabela 5

Produkcja unijna ogółem

(123)

Poziom mocy produkcyjnych był w okresie badanym względnie stabilny; w ODP nastąpił niewielki wzrost. W miarę znacznego wzrostu produkcji w latach 2009–2011 wykorzystanie mocy produkcyjnych wzrosło ogółem o 179 %. Tendencja ta uległa zmianie w ODP, kiedy to wykorzystanie mocy produkcyjnych spadło. Ta zmiana nie wynikała jednak ze spadku produkcji, lecz ze wzrostu mocy produkcyjnych.

Tabela 6

Moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(124)

Wielkość sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym na rzecz niepowiązanych klientów (obliczona na podstawie sprzedaży na rzecz klientów powiązanych i niepowiązanych w Unii) odzwierciedla tendencję w konsumpcji w latach 2009–2011. Dalszy gwałtowny wzrost w ODP wynikał z zaobserwowanego w tym roku przejścia od sprzedaży na rzecz klientów powiązanych w kierunku sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii. Wynikało to ze zmiany struktury przedsiębiorstwa jednego z producentów unijnych.

Tabela 7

Sprzedaż przemysłu unijnego niepowiązanym klientom

(125)

Jako że wielkość sprzedaży na rynku Unii wykazywała te same tendencje co konsumpcja, udział przemysłu unijnego w rynku po początkowym skoku w 2010 r. utrzymywał się w okresie badanym na stosunkowo stabilnym poziomie, nieznacznie tylko rosnąc.

Tabela 8

Udział przemysłu unijnego w rynku

(126)

Jak wskazano w motywie 111 powyżej, konsumpcja unijna wzrosła o 40 % między 2009 r. a ODP. Przemysłowi unijnemu udało się w tym okresie wykorzystać ten wzrost poprzez zwiększenie wielkości sprzedaży oraz udziału w rynku.

(127)

Zatrudnienie w unijnym przemyśle produktu objętego postępowaniem wzrosło w okresie badanym o prawie 50 %. Temu wzrostowi liczby pracowników towarzyszył jeszcze większy wzrost wydajności, mierzonej jako produkcja (w tonach) na osobę zatrudnioną w ciągu roku; wzrost ten wyniósł w tym samym okresie 86 %.

Tabela 9

Zatrudnienie i wydajność

(128)

Jak wskazano w motywach 37 i 87, margines dumpingu w przywozie z państw, których dotyczy postępowanie, utrzymuje się na wysokim poziomie. Analizy wskaźników szkody dostarczyły dowodów, że następuje poprawa sytuacji przemysłu po wcześniejszym dumpingu. Poprawa sytuacji następuje jednak od niedawna, a w ODP odnotowano na rynku unijnym pewien spadek w odniesieniu do różnych wskaźników szkody, takich jak rentowność, przepływ pieniężny i zwrot z inwestycji. Ponadto należy zauważyć, że ta pozytywna zmiana następuje pod ochronnym wpływem obowiązujących środków antydumpingowych. W sytuacji ewentualnego uchylenia środków rzeczywiste marginesy dumpingu wywarłyby znaczny wpływ na przemysł unijny.

(129)

Jednostkowe ceny sprzedaży dokonywanej przez współpracujących producentów unijnych na rzecz niepowiązanych klientów w Unii wzrosły w latach 2009–2011 o 25 %, a następnie w ODP ponownie spadły. Te tendencje w zakresie cen zasadniczo odzwierciedlają zmiany kosztów surowców i energii w tym samym okresie. Podobną tendencję, tzn. wzrost w latach 2009–2011, a następnie spadek w ODP, zaobserwowano w zakresie cen sprzedaży produktów przywożonych z państw trzecich, do których należy większościowy udział w rynku unijnym.

Tabela 10

Ceny sprzedaży i koszty

(130)

W okresie badanym przepływ pieniężny i inwestycje producentów unijnych oraz ich zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskiwania kapitału kształtowały się następująco:

Tabela 11

Rentowność, przepływ pieniężny, inwestycje, zwrot z inwestycji

(131)

Rentowność współpracujących producentów unijnych ustalono, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży wyrobu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek odpowiednich obrotów. W 2009 r. marża zysku była bardzo niska, w przypadku niektórych producentów unijnych ujemna; w 2010 r. zaczęła jednak wzrastać w miarę wzrostu konsumpcji i sprzedaży. Należy jednak zauważyć, że w ODP marża zysku zmniejsza się pomimo tego, że wielkość sprzedaży współpracujących przedsiębiorstw przemysłu unijnego (biorąc pod uwagę również zmiany w strukturze organizacyjnej) utrzymywała się na stałym poziomie. Budzi to obawy co do przyszłego kształtowania się marż zysku przemysłu UE.

(132)

Przepływ pieniężny, czyli zdolność przemysłu do samofinansowania swej działalności, obliczony w oparciu o operacje, był dodatni przez cały okres badany. Wskaźnik ten uległ jednak poprawie tylko w 2010 r.; następnie przez dwa kolejne lata znacznie się pogarszał. Dochodzenie wykazało również, że pogorszenie się przepływu pieniężnego było wyraźniejsze w przypadku mniejszych producentów unijnych. Budzi to wątpliwości co do zdolności przemysłu unijnego do niezbędnego finansowania własnej działalności w obecnej sytuacji gospodarczej.

(133)

Kształtowanie się rentowności i przepływu pieniężnego w badanym okresie wpłynęło na zdolność współpracujących producentów unijnych do inwestowania we własną działalność. W rezultacie w badanym okresie poziom inwestycji pozostaje stosunkowo wysoki i stabilny. Zwrot z inwestycji, wyrażony jako procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji, osiągnął wartość dodatnią dopiero po roku 2009. Podobnie jednak jak w przypadku zysku i przepływu pieniężnego, wskaźnik ten również osiągnął najwyższą wartość w 2010 r., a w latach 2011–2012 stale się zmniejszał.

(134)

W świetle powyższego można stwierdzić, że jakkolwiek wyniki finansowe współpracujących producentów unijnych pozostawały na dobrym poziomie przez większość okresu badanego, to pod koniec tego okresu, a w szczególności w ODP, zaczęły się pogarszać. Jak wynika z tabeli 11, rentowność sprzedaży przemysłu unijnego znacznie spadła, a przepływ pieniężny generowany przez przemysł UE był niższy niż wartość inwestycji, co świadczy o tym, że przemysł musiał w ODP skorzystać z zewnętrznego finansowania.

(135)

Jednocześnie pojawiły się obawy co do zdolności do pozyskiwania kapitału. Czynnik ten może stanowić kluczowy element niestabilności przemysłu unijnego, o ile dopuści się do wygaśnięcia środków. W obecnej sytuacji gospodarczej prawdopodobne jest, że przemysł unijny będzie miał trudności ze znalezieniem środków finansowych, aby sprostać ponownemu przywozowi po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, i może ponownie doznać poważnej szkody w bardzo krótkim czasie. Jest to szczególnie niepokojące dla MŚP stanowiących część przemysłu unijnego.

(136)

Chociaż poziom zapasów na koniec okresu sprawozdawczego u współpracujących producentów unijnych zwiększył się o 32 % między 2009 r. a ODP, to spadał on proporcjonalnie do wielkości produkcji i nie jest uznawany przez producentów za nadmiernie wysoki.

Tabela 12

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego

(137)

Podczas gdy liczba osób zatrudnionych przez współpracujących producentów unijnych wzrosła w okresie badanym o prawie 50 %, ich średnie wynagrodzenia pozostały w tym okresie na tym samym poziomie.

Tabela 13

Koszty pracy

(138)

Dochodzenia wykazało, że przywóz na rynek unijny produktów po niskich, dumpingowych cenach z państw, których dotyczy postępowanie, zmniejszył się po nałożeniu pierwotnych środków w 2008 r. Pozwoliło to przemysłowi unijnemu osiągnąć wysoki poziom produkcji, zwiększyć wielkość swojej sprzedaży, udział w rynku i rentowność oraz poprawić ogólną sytuację finansową.

(139)

W związku z powyższym uznaje się, że przemysł unijny nie poniósł w ODP istotnej szkody. Biorąc jednak pod uwagę spadek konsumpcji oraz pogorszenie podczas ODP niektórych wskaźników szkody, np. rentowności, przepływu pieniężnego i zwrotu z inwestycji, sytuacja przemysłu unijnego jest nadal podatna na zagrożenia.

(140)

Aby ocenić prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody w przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia środków, przeanalizowano prawdopodobny wpływ przywozu z ChRL i Rosji na rynek unijny i przemysł unijny zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(141)

Analiza skoncentrowała się na tendencjach w zakresie konsumpcji na rynku unijnym, wolnych mocach produkcyjnych, przepływach handlowych i atrakcyjności rynku unijnego, a także na polityce cenowej państw, których dotyczy postępowanie.

(142)

Konsumpcja produktu objętego postępowaniem w Unii zmniejszyła się o 10 % w ODP w porównaniu z rokiem poprzednim. Oznacza to spadek o ponad 25 % w stosunku do poziomu sprzed kryzysu z 2007 r. Spadek konsumpcji produktu objętego postępowaniem jest wynikiem spadku produkcji stali w Unii; w nadchodzących latach można się spodziewać dalszego spadku. Będzie to stanowić wyzwanie dla przemysłu unijnego w sytuacji dużej konkurencji. Uważa się zatem, że przywóz po niskich, dumpingowych cenach z ChRL i Rosji nie może być tolerowany. Wywierałby on presję na obniżenie cen na rynku i zakłóciłby konkurencję, a przez to wyrządziłby istotną szkodę producentom unijnym.

(143)

Należy zauważyć, że całkowite moce produkcyjne produktu objętego postępowaniem w ChRL ocenia się na 10–11 mln ton, co przekracza światowe zużycie żelazokrzemu. Jednocześnie ogólne wykorzystanie mocy produkcyjnych wynosi około 50 %.

(144)

Wielkość wywozu żelazokrzemu z ChRL na cały świat utrzymywała się w okresie badanym na stosunkowo stabilnym poziomie 0,8 mln ton. Taki poziom wywozu jest głównie wynikiem ograniczeń wywozowych opisanych w motywie 41. Unia nie ma jednak kontroli nad tymi mechanizmami; ograniczenia wywozowe mogą zostać w każdej chwili uchylone przez rząd chiński, co naraziłoby rynek unijny na poważne zagrożenie napływem wielkich ilości produktu objętego postępowaniem wywożonego z Chin.

(145)

Nawet jeżeli ograniczenia wywozowe pozostaną w mocy, należy podkreślić, że obecna wielkość wywozu z ChRL na cały świat jest wyższa niż całkowita konsumpcja w Unii.

(146)

Z uwagi na atrakcyjność rynku UE, opisaną w motywach 40–49, można się racjonalnie spodziewać, że w razie uchylenia środków przynajmniej część obecnego wywozu z ChRL zostałaby skierowana na rynek unijny, zwłaszcza że wywóz ten będzie musiał wkrótce zmierzyć się z dodatkową konkurencją na swoich tradycyjnych rynkach w Azji z uwagi na pojawienie się dodatkowych mocy produkcyjnych w Malezji, jak wyjaśniono w motywie 44.

(147)

Wygaśnięcie ceł antydumpingowych w połączeniu z zaostrzeniem konkurencji w Azji sprawi, że rynek unijny zdecydowanie stanie się atrakcyjnym celem dla eksporterów z ChRL. W tym kontekście należy przypomnieć, że przed nałożeniem środków Chiny były znaczącym eksporterem na rynek unijny.

(148)

Wreszcie obecny poziom cen przywozu z ChRL, wielkość stwierdzonego marginesu dumpingu oraz występowanie znacznego podcięcia cenowego potwierdza, że przy braku środków antydumpingowych nieuczciwa konkurencja w postaci wywozu z ChRL doprowadzi do ponownego wystąpienia poważnej szkody dla przemysłu unijnego.

(149)

Podczas dochodzenia przeglądowego ustalono, że produkcja produktu objętego postępowaniem w Rosji podczas ODP wynosiła 633 tys. ton, podczas gdy moce produkcyjne szacuje się na 900 tys. ton. Oznacza to istnienie niewykorzystanych mocy produkcyjnych umożliwiających produkcję 267 tys. ton produktu, co samo w sobie wystarcza do zaspokojenia jednej trzeciej popytu w Unii.

(150)

W odniesieniu do rosyjskiego wywozu produktu objętego postępowaniem należy zauważyć, że Rosja obecnie prowadzi wywóz 73 % swojej produkcji. Poza Unią do tradycyjnych rynków eksportowych tego wywozu należą USA, Japonia i Korea Południowa. W związku ze zwiększoną konkurencją na rynkach azjatyckich, jak opisano w motywie 44, istnieją silne przesłanki wskazujące na to, że większość z tych przepływów handlowych zostanie skierowana do Unii w przypadku uchylenia środków antydumpingowych. Przepływy te mogą dodatkowo wzrosnąć, jeżeli obecnie prowadzone w USA dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu z Rosji (w wyniku dochodzenia wszczętego w lipcu 2013 r.) doprowadzi do wprowadzenia środków.

(151)

W tej kwestii jeden producent eksportujący z Rosji stwierdził, że nałożenie w USA ceł na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji jest mało prawdopodobne. Na poparcie tego twierdzenia przytoczono pewne nieoficjalne ustalenia poczynione w ramach trwającego dochodzenia. Wspomniany producent nie przedstawił jednak żadnych dowodów na udokumentowanie swoich stwierdzeń; ponadto zważywszy, że dochodzenie antydumpingowe w USA zostało wszczęte i nadal trwa, nie można wykluczyć wprowadzenia środków.

(152)

Wygaśnięcie ceł antydumpingowych w połączeniu z zaostrzeniem konkurencji na głównych rynkach dla wywozu z Rosji sprawi, że rynek unijny stanie się atrakcyjnym celem dla eksporterów rosyjskich. W tym kontekście należy przypomnieć, że przed nałożeniem środków Rosja była znaczącym eksporterem na rynek unijny i nadal jest obecna na tym rynku mimo pięcioletniego obowiązywania środków.

(153)

Należy wreszcie podkreślić, że do zagrożenia w postaci znacznych ilości wywozu z Rosji dokłada się polityka cenowa rosyjskich eksporterów na rynkach docelowych. Zarówno w pierwotnym dochodzeniu, jak i w obecnym przeglądzie wygaśnięcia wykazano, że rosyjskie praktyki dumpingowe wydają się mieć charakter strukturalny: ceny eksportowe są konsekwentnie niższe niż ceny na rosyjskim rynku krajowym. Ponadto obecne dochodzenie potwierdza, że ceny przywozu z Rosji nadal podcinają ceny sprzedaży producentów unijnych.

(154)

W świetle ustaleń dochodzenia, mianowicie istnienia wolnych mocy produkcyjnych w państwach, których dotyczy postępowanie, trwającego dumpingu oraz ograniczonej zdolności eksporterów z ChRL i Rosji do sprzedaży na innych głównych rynkach państw trzecich, co zwiększa atrakcyjność rynku unijnego, uznaje się, że zniesienie środków osłabiłoby pozycję przemysłu unijnego na jego podstawowym rynku, a poniesiona szkoda wystąpiłaby ponownie ze względu na prawdopodobny przywóz z ChRL i Rosji po cenach dumpingowych.

(155)

Nie ma powodów, aby sądzić, że poprawa wyników przemysłu unijnego wynikająca z obowiązujących środków utrzymałaby się lub wzmocniła w przypadku uchylenia tych środków. Przeciwnie, istnieją korzystne warunki dla prawdopodobnego przeniesienia przywozu po cenach dumpingowych i w znacznych ilościach z państw, których dotyczy postępowanie, na rynek unijny, co najprawdopodobniej zaszkodziłoby pozytywnym zmianom na rynku unijnym w okresie badanym. Prawdopodobny przywóz po cenach dumpingowych mógłby wywierać presję na obniżenie cen sprzedaży przemysłu unijnego i spowodować utratę jego udziałów w rynku, a w konsekwencji miałby negatywny wpływ na wyniki finansowe przemysłu unijnego, który nadal jest podatny na zagrożenia.

(156)

W tej kwestii do Komisji wpłynęła uwaga rosyjskiego producenta eksportującego, który utrzymuje, że o ponownym wystąpieniu szkody nie można wnioskować tylko na podstawie możliwości ponownego wystąpienia szkody, lecz raczej na podstawie jej prawdopodobieństwa. W toku dochodzenia wykazano jednak szereg elementów faktycznych, w tym fakt, że praktyki dumpingowe ze strony producentów rosyjskich nie ustały, a także wskazano na istnienie wolnych mocy produkcyjnych w Rosji. Ponadto faktem jest, że konsumpcja w Unii jest niższa w ODP niż przed rozpoczęciem pierwotnego dochodzenia. Wreszcie w skali globalnej można się spodziewać wzrostu ilości produktu, szczególnie na rynku azjatyckim. Łączne rozważanie powyższych elementów i wyciągnięcie na podstawie dostępnych faktów wniosku, że dopuszczenie do wygaśnięcia środków najprawdopodobniej spowoduje ponowne wystąpienie przywozu po cenach dumpingowych ze szkodą dla przemysłu unijnego.

(157)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy utrzymanie istniejących środków nie zaszkodzi interesowi Unii jako całości. Interes Unii określono na podstawie analizy wszystkich zaangażowanych interesów, tj. interesu przemysłu unijnego, importerów oraz użytkowników. Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(158)

Z uwagi na to, że niniejsze dochodzenie stanowi przegląd obowiązujących środków, umożliwiło ono ocenę wszelkiego niepożądanego negatywnego wpływu obecnie obowiązujących środków antydumpingowych na zainteresowane strony.

(159)

W motywie 154 stwierdzono, że prawdopodobnie nastąpiłoby poważne pogorszenie sytuacji przemysłu unijnego w przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia środków antydumpingowych. Dlatego też utrzymanie środków działałoby na korzyść przemysłu unijnego, ponieważ producenci unijni byliby w stanie utrzymać wielkość sprzedaży, udział w rynku, rentowność i ogólnie pozytywną sytuację ekonomiczną. Wygaśnięcie środków mogłoby natomiast poważnie zagrozić rentowności przemysłu unijnego, ponieważ można zasadnie spodziewać się przekierowania przywozu z ChRL i Rosji na rynek unijny po cenach dumpingowych i w znacznych ilościach, co doprowadziłoby do ponownego wystąpienia szkody.

(160)

Podczas obecnego przeglądu z Komisją współpracowało dziesięciu użytkowników w Unii (odlewni oraz producentów stali). Cztery odpowiedzi obejmowały uwagi ogólne, natomiast tylko sześć zawierało pełne odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Na podstawie tych danych ustalono, że koszt produktu objętego postępowaniem ma średnio wpływ w wysokości około 1 % na całkowity koszt produkcji ponoszony przez użytkowników; w przypadku żadnego ze współpracujących użytkowników wpływ ten nie osiągnął 2 %. Wynika z tego, że straty ponoszone przez niektórych użytkowników w 2011 r. i ODP nie wynikały z obowiązywania ceł antydumpingowych na przywóz żelazokrzemu.

(161)

Należy rozważyć, że udział Chin i Rosji w rynku unijnym w czasie pierwotnego dochodzenia wynosił około 40 %, a wysokość ceł dla tych dwóch państw wynosi od 15,6 % do 31,2 %. W związku z tym potencjalny wpływ wygaśnięcia ceł można oszacować jako oszczędność kosztów średnio nieprzekraczającą 0,1 % (co obliczono na podstawie udziału w rynku wynoszącego 40 % w przypadku państw objętych środkami oraz średniego cła ad valorem w wysokości 20 %). Z tego względu jest mało prawdopodobne, by wygaśnięcie cła wywarło wpływ na przywrócenie rentowności użytkowników, którzy ponieśli straty podczas dwóch ostatnich lat okresu badanego. Ponadto ze względu na charakter produktu, jak również dostępność na rynku licznych źródeł zaopatrzenia, użytkownicy mogą z łatwością zmieniać dostawców.

(162)

Wszystkich znanych importerów poinformowano o wszczęciu przeglądu. Żaden importer produktu objętego postępowaniem nie odpowiedział na kwestionariusz w ramach kontroli wyrywkowej, dołączony do zawiadomienia o wszczęciu. Dochodzenie wykazało, że importerzy mogą z łatwością dokonywać zakupów z różnych źródeł dostępnych obecnie na rynku, w szczególności od przemysłu unijnego oraz największych eksporterów z państw trzecich, prowadzących sprzedaż po cenach niedumpingowych. Wobec braku zainteresowania ze strony importerów stwierdzono również, że utrzymanie środków nie byłoby sprzeczne z ich interesem.

(163)

W związku z powyższym stwierdza się, że nie ma istotnych powodów dotyczących interesu Unii, przemawiających przeciwko utrzymaniu obecnych środków antydumpingowych.

(164)

Wszystkie strony poinformowano o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić utrzymanie obowiązujących środków. Wyznaczono również termin, w którym strony miały możliwość przedstawienia uwag i wniosków dotyczących ujawnionych informacji. Przedstawione uwagi i komentarze, o ile były uzasadnione, zostały należycie uwzględnione.

(165)

Z powyższych ustaleń wynika, że zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego środki antydumpingowe względem przywozu żelazokrzemu pochodzącego z ChRL i Rosji, wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 172/2008, powinny zostać utrzymane.

(166)

W celu zminimalizowania ryzyka obchodzenia cła w związku z dużą różnicą stawek celnych uważa się, że w tym przypadku potrzebne są specjalnie środki w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania ceł antydumpingowych. Te specjalne środki, mające zastosowanie jedynie do przedsiębiorstw, dla których wprowadzono indywidualną stawkę cła, obejmują przedstawienie organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która będzie zgodna z wymogami określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, będzie podlegał rezydualnemu cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do wszystkich pozostałych producentów.

(167)

Komitet ustanowiony w art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nie wydał opinii,

1)

W piśmie z dnia 2 maja 2012 r. oraz w następstwie poprzedzających zgłoszenie dyskusji z Urzędem władze norweskie zgłosiły program dotyczący funduszu ds. czarterów dla północnej Norwegii zgodnie z częścią I art. 1 ust. 3 protokołu 3 (1).

2)

W piśmie z dnia 27 czerwca 2012 r. (2) Urząd poinformował władze norweskie o podjęciu decyzji w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w części I art. 1 ust. 2 i w części II art. 6 ust. 1 protokołu 3 w związku z planowanym przyznaniem pomocy w ramach programu dotyczącego funduszu ds. czarterów dla północnej Norwegii.

3)

Decyzja Urzędu (nr 246/12/COL) o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz w Suplemencie EOG (3).

4)

W piśmie z dnia 27 sierpnia 2012 r. władze norweskie przedstawiły swoje uwagi dotyczące decyzji nr 246/12/COL (4).

5)

Urząd otrzymał uwagi dotyczące decyzji nr 246/12/COL od ośmiu zainteresowanych osób trzecich (5).

6)

W pismach z dnia 15 listopada 2012 r. (6) i z dnia 23 kwietnia 2013 r. władze norweskie przedstawiły swoje uwagi dotyczące uwag od osób trzecich (7).

7)

Środek polega na utworzeniu funduszu ds. czarterów („fundusz ds. czarterów” lub „fundusz”), który będzie przyznawał pomoc organizatorom turystyki obsługującym loty czarterowe (8) do trzech okręgów w północnej Norwegii: Nordland, Troms i Finnmark („okręgi”). Fundusz ds. czarterów będzie przedsiębiorstwem niekomercyjnym pełniącym funkcję podmiotu przyznającego pomoc. Kapitalizacja funduszu ds. czarterów zostanie dokonana z funduszy trzech zainteresowanych okręgów.

8)

Program obejmie loty czarterowe do wszystkich portów lotniczych w północnej Norwegii. Władze norweskie wskazały, że spodziewają się, iż program dotyczyć będzie jedynie dużych statków powietrznych (9), gdyż zasadniczo tylko takie statki powietrzne są odpowiednie dla lotów czarterowych (10). Wszystkie porty lotnicze w północnej Norwegii mają nadwyżki przepustowości.

9)

Pomoc będzie miała formę płatności w wysokości nieprzekraczającej 25 % całkowitych kosztów czarteru poniesionych przez organizatora turystyki na kwalifikujące się loty oraz będzie ograniczona do pokrywania jedynie takich kosztów (11).

10)

Władze norweskie przewidują, że fundusz ds. czarterów umożliwi uruchomienie 16 serii lotów czarterowych (12) z siedmioma rotacjami na każdą serię lotów czarterowych w pierwszym roku, tj. w sumie 112 rotacji. Współczynnik zapełnienia kabiny na poziomie 60 % (13) stanowi „najbardziej pesymistyczny scenariusz”, który doprowadzi do największej intensywności pomocy (14). Przy założeniu, że średni współczynnik zapełnienia kabiny wynosi 60 %, całkowitą roczną kwotę pomocy z funduszu ds. czarterów szacuje się na około 8 400 000 NOK (15).

11)

Program stanowi część spójnej strategii rozwoju regionalnego władz norweskich. Jednym z głównych celów norweskiej „polityki dotyczącej Dalekiej Północy” jest „wzmacnianie bazy zatrudnienia, tworzenie wartości i zapewnienie opieki społecznej w całym kraju poprzez podejmowanie starań na szczeblu regionalnym i krajowym we współpracy z partnerami z innych krajów i z istotnymi grupami tubylczymi” (16). Polityka dotycząca północnej Norwegii skupia się szczególnie na turystyce i ma na celu zapobieganie wyludnieniu poprzez tworzenie miejsc pracy w branży turystycznej. Strategia rządu norweskiego w zakresie turystyki również odnosi się do funduszu ds. czarterów (17). Skupianie się na turystyce w celu zapobiegania wyludnieniu stanowi istotny kierunek polityki władz regionalnych w okręgach Nordland, Troms i Finnmark (18).

12)

Fundusz ds. czarterów prawdopodobnie zostanie zorganizowany jako przedsiębiorstwo będące własnością trzech wyżej wymienionych okręgów. Rada dyrektorów funduszu ds. czarterów powoła grupę odpowiedzialną za zatwierdzanie wniosków o pomoc w ramach programu pod warunkiem spełnienia określonych kryteriów.

13)

Celem funduszu ds. czarterów jest zwiększenie stopnia wykorzystania portów lotniczych w północnej Norwegii i tym samym przyczynienie się do rozwoju gospodarczego w tym regionie. Środek pomocy służy zmniejszeniu ryzyka gospodarczego związanego z obsługą lotów czarterowych (lotów nieregularnych) do północnej Norwegii.

14)

Przedmiotowe okręgi są obszarami o niskiej gęstości zaludnienia, o średniej wynoszącej 4,2 mieszkańców na kilometr kwadratowy, w związku z czym są one objęte definicją „najsłabiej zaludnionych regionów” określoną przez Urząd w wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej (19). Ponadto okręgi te borykają się z problemem wyludnienia.

15)

W przeszłości obsługiwano ograniczoną liczbę tras czarterowych do północnej Norwegii, jak jednak się okazało — bez powodzenia (20). Powodem takiej sytuacji mogły być zasady dotyczące odwoływania lotów, które stosuje się w przypadku rejsów czarterowych. Odwoływanie lotów na późnym etapie jest bardzo kosztowne. Termin na podjęcie decyzji dotyczącej odwołania lotu czarterowego upływa kilka miesięcy przed realizacją serii lotów czarterowych. Jeżeli w dniu upływu terminu sprzedano niewielką liczbę biletów, seria lotów czarterowych często zostaje odwołana. W przeciwnym razie organizator turystyki ponosiłby ryzyko dotyczące opłaty za odwołanie lotu lub poniósłby stratę związaną z wolnymi miejscami. W branży turystycznej uważa się, że gdyby udało się zmniejszyć to ryzyko, wiele lotów dochodziłoby do skutku. Takie loty mogłyby nawet okazać się rentowne. Wydaje się, że organizatorzy turystyki wolą jednak odwołać loty z powodu ryzyka wolnych miejsc niż czekać z nadzieją, że sprzedaż biletów w ostatniej chwili uczyni lot rentownym.

16)

W 2010 r. szacowany wpływ ekonomiczny turystyki w trzech zainteresowanych okręgach wynosił około 14 miliardów NOK. Kwota ta obejmuje zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie skutki turystyki (21). W poniższej tabeli przedstawiono kilka przykładów wydatków ponoszonych przez turystów w różnych sektorach w trzech zainteresowanych okręgach (22).

17)

Przemysł hotelarski w północnej Norwegii cierpi wskutek nadwyżki zdolności produkcyjnej oraz niskiej marży operacyjnej. Ponadto wykorzystanie zdolności produkcyjnej jest znacznie zróżnicowane w ciągu roku. Wyzwanie dla branży turystycznej stanowi duża liczba sezonowych miejsc pracy. Władze norweskie zakładają, że program doprowadzi do zwiększenia ruchu turystycznego w niskim sezonie, co miałoby szczególnie pozytywny wpływ na zatrudnienie w branży turystycznej. W 2012 r. oszacowano, że wydatki osób podróżujących do północnej Norwegii wyniosą w tym regionie 9 000 NOK (na osobę) (23). Władze norweskie zakładają, że niski poziom pomocy z funduszu ds. czarterów będzie skutkował wysoką kwotą wydatków dokonywanych przez turystów na obszarze docelowym programu (24). Informacje te przedstawione są w poniższej tabeli.

18)

Okręgi będą dokonywać zastrzyków kapitałowych na rzecz funduszu ds. czarterów ze swoich budżetów. Podstawę prawną udzielanej pomocy stanowić będą decyzje budżetowe podejmowane przez okręgi (25).

19)

Fundusz ds. czarterów będzie uprawniony do przyznawania pomocy na podstawie swojego statutu (regulaminu wewnętrznego); między funduszem ds. czarterów a beneficjentami pomocy będą zawierane standardowe umowy.

20)

Podmiotami wnioskującymi o uzyskanie pomocy z funduszu ds. czarterów będą organizatorzy turystyki, tj. operatorzy czarterów. Wszystkie wnioski składane do funduszu ds. czarterów muszą mieć poparcie trzech podmiotów:

21)

Grupa zatwierdzająca funduszu ds. czarterów może odrzucić wniosek jeżeli:

22)

Fundusz ds. czarterów przyzna pomoc organizatorom turystyki obsługującym loty czarterowe do północnej Norwegii. Tacy organizatorzy mogą mieć siedzibę w północnej Norwegii lub poza nią lub też w EOG lub poza EOG.

23)

Pomoc będzie miała postać maksymalnej płatności nieprzekraczającej 25 % łącznych kosztów czarteru i będzie ograniczona wyłącznie do takich kosztów (tj. zobowiązań finansowych w ramach umowy pomiędzy organizatorem turystyki a przewoźnikiem lotniczym). Inne koszty ponoszone przez organizatora turystyki nie są kosztami kwalifikowalnymi w ramach programu.

24)

Pomoc będzie obliczana z uwzględnieniem „średniego współczynnika zapełnienia kabiny” w odniesieniu do lotów wykonywanych w ramach serii rejsów czarterowych, wyłączając puste przeloty (26). Współczynnik zapełnienia kabiny zostanie określony zgodnie z faktyczną liczbą wylatujących pasażerów podzieloną przez maksymalną zdolność przewozową statku powietrznego. Dane dotyczące pasażerów będą opierać się na oficjalnych danych liczbowych zarejestrowanych przez norweskie władze portów lotniczych. Puste przeloty nie będą uwzględniane w obliczaniu średniego współczynnika zapełnienia kabiny, będą natomiast włączane do obliczenia całkowitych kosztów kwalifikowalnych dla serii lotów czarterowych.

25)

Od organizatorów turystyki wymagane będzie uzyskanie progu rentowności przy współczynniku zapełnienia kabiny na poziomie 80 % (27). Jeżeli sprzedaż osiągnie współczynnik zapełnienia kabiny jedynie na poziomie równym 60 % lub niższym, fundusz ds. czarterów zwróci organizatorowi turystyki 25 % kosztów czarteru, co będzie stanowić maksymalną intensywność pomocy. W związku z tym maksymalne wsparcie (25 %) będzie udzielane w przypadku wystąpienia współczynników zapełnienia kabiny na poziomie równym 60 % lub niższym. Wielkość pomocy spadnie do zera, gdy współczynnik zapełnienia kabiny osiągnie poziom 80 %. Informacje te zilustrowano w poniższej tabeli (28).

26)

Jeżeli statek powietrzny obsługiwany w ramach serii lotów czarterowych osiągnie współczynnik zapełnienia kabiny na poziomie 60–80 %, wkład wypłacany przez fundusz ds. czarterów pokryje straty poniesione przez organizatora turystyki w związku z seriami lotów czarterowych. Funkcjonowanie funduszu ds. czarterów zilustrowano na poniższym wykresie (29).

27)

Jak przedstawiono na powyższym wykresie, organizator turystyki poniesie stratę, jeżeli loty będą wykonywane przy współczynniku zapełnienia kabiny na poziomie niższym niż 60 %, ponieważ połączenie przychodów ze sprzedaży i intensywności pomocy na poziomie 25 % nie będzie wystarczające, aby osiągnąć próg rentowności. Pomoc finansowa udzielana przez fundusz ds. czarterów pokryje straty organizatora turystyki tylko wówczas, gdy współczynnik zapełnienia kabiny wyniesie od 60 do 80 %.

28)

Pomoc z funduszu ds. czarterów będzie wypłacana na rzecz organizatorów turystyki po zakończeniu serii lotów czarterowych do północnej Norwegii oraz po dokonaniu przez grupę zatwierdzającą funduszu ds. czarterów oceny i potwierdzeniu przez nią, że wszystkie kryteria przyznania pomocy zostały spełnione.

29)

Pomoc w ramach funduszu ds. czarterów można kumulować z innymi formami pomocy. Finansowanie tych samych kosztów kwalifikowalnych w ramach innych programów będzie koordynowane przez fundusz ds. czarterów, a maksymalna intensywność pomocy określona w mających zastosowanie wytycznych nie zostanie przekroczona. Pomoc operacyjna w ramach funduszu ds. czarterów nie może kumulować się z pomocą de minimis odnośnie do tych samych kosztów kwalifikowalnych w celu obejścia poziomów maksymalnej intensywności pomocy określonych w wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

30)

Fundusz ds. czarterów będzie przedmiotem publikacji na nowej podstronie strony internetowej Avinor AS (30) i na stronie www.visitnorthnorway.com.

31)

Fundusz ds. czarterów zapewni coroczną publikację wykazu organizatorów turystyki otrzymujących pomoc, ze wskazaniem w każdym przypadku źródła finansowania publicznego, przedsiębiorstwa będącego beneficjentem, kwoty wypłaconej pomocy i odnośnej liczby pasażerów.

32)

W przypadku, gdy organizator turystyki nie spełnia kryteriów określonych przez fundusz ds. czarterów przy udzieleniu pomocy, stosowany będzie mechanizm kar.

33)

Budżet funduszu ds. czarterów na pierwsze trzy lata działania wyniesie 30 mln NOK. Po tym okresie dodatkowy kapitał zostanie wniesiony tylko w razie konieczności. Maksymalny kapitał własny nie przekroczy 30 mln NOK. Maksymalna możliwa dotacja w ramach pomocy z funduszu ds. czarterów wyniesie 15 mln NOK rocznie (bezwzględna maksymalna intensywność pomocy). Szacuje się jednak, że kwota pomocy udzielonej przez fundusz ds. czarterów wyniesie znacznie mniej niż 10 mln NOK rocznie.

34)

Władze norweskie wskazały, że fundusz ds. czarterów będzie funkcjonował przez 10 lat.

35)

Na podstawie informacji przedstawionych przez władze norweskie Urząd uznaje, że warunki określone w art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG są spełnione i że zgłoszony program wiąże się z pomocą państwa. W decyzji Urzędu (nr 246/12/COL) Urząd wyraził wątpliwości, czy program jest zgodny z art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG w związku z wymaganiami określonymi w wytycznych urzędu w sprawie pomocy regionalnej. Wątpliwości dotyczyły szczególnie tego, czy pomoc operacyjna może być udzielana bezpośrednim beneficjentom mającym siedzibę poza regionem północnej Norwegii.

36)

Urząd otrzymał uwagi od ośmiu zainteresowanych osób trzecich, przy czym siedem opowiedziało się za funduszem ds. czarterów: Innovative Experiences (31), NHO Reiseliv (32), Avinor, VinterTroms AS (33), Northern Norway Tourist Board Ltd, sieci hotelowe Rica Hotels i Thon Hotels oraz Voigt Travel b.v.; a jedna przeciw funduszowi: NHO Luftfart (34).

37)

Wszystkie osoby trzecie opowiadające się za funduszem ds. czarterów zdecydowanie popierają ten fundusz i twierdzą, że jest on bardzo ważny dla rozwoju regionalnego północnej Norwegii i dla znaczenia północnej Norwegii jako ośrodka turystycznego. Urzędowi przedstawiono między innymi następujące uwagi:

38)

Poniżej przedstawiono podsumowanie głównych komentarzy osoby trzeciej wyrażającej sprzeciw wobec funduszu ds. czarterów (35):

39)

Władze norweskie przedstawiły swoje uwagi dotyczące decyzji nr 246/12/COL w piśmie z dnia 27 sierpnia 2012 r. (37) oraz swoje uwagi dotyczące uwag osób trzecich w pismach z dnia 15 listopada 2012 r. i z dnia 23 kwietnia 2013 r. (38).

40)

W większości obszarów arktycznych, w tym w północnych częściach Norwegii, występują problemy związane z niskim stopniem zróżnicowania działalności gospodarczej na poziomie przemysłu lokalnego oraz wynikające z oddalenia, dużych odległości w obrębie poszczególnych obszarów oraz na trasach łączących z obszarami zewnętrznymi, a także surowych warunków pogodowych. Fundusz ds. czarterów ma na celu przyczynienie się do zróżnicowania działalności gospodarczej na tym obszarze poprzez stworzenie miejsc pracy w sektorze turystyki i w sektorach z nim powiązanych. Przedstawiciele okręgów uważają, że fundusz ds. czarterów będzie istotnym narzędziem pozwalającym na spowolnienie procesu wyludniania się obszaru.

41)

Udzielenie pomocy przedsiębiorstwu mającemu siedzibę poza danym obszarem jest w pełni zgodne z wytycznymi w sprawie pomocy regionalnej, pod warunkiem że zamierzony skutek pomocy zachodzi w regionie kwalifikującym się do pomocy regionalnej. Przeznaczeniem funduszu ds. czarterów jest uzyskiwanie skutków w trzech okręgach północnej Norwegii.

42)

Wytyczne w sprawie pomocy regionalnej i wytyczne dotyczące finansowania portów lotniczych i pomocy państwa na rozpoczęcie działalności dla przedsiębiorstw lotniczych oferujących przeloty z regionalnych portów lotniczych nie zawierają żadnych ograniczeń w odniesieniu do udzielania pomocy operacyjnej na podstawie miejsca siedziby beneficjenta, pod warunkiem że zamierzony skutek zachodzi w obrębie danego regionu. Ponadto praktyka Komisji Europejskiej i Urzędu na mocy odpowiednio art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE oraz art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG, zważywszy, że oba te przepisy odnoszą się do pomocy operacyjnej i pomocy na rozpoczęcie działalności dla regionalnych portów lotniczych, dopuszcza pomoc operacyjną bez ograniczeń w odniesieniu do miejsca siedziby beneficjenta.

43)

Związek pomiędzy pomocą a obszarem docelowym jest wyraźny. Poniższy rysunek przedstawia sposób planowanego osiągnięcia przez fundusz ds. czarterów pozytywnych skutków dla północnej Norwegii (39).

44)

Wygenerowana działalność gospodarcza będzie mieć kilka skutków. Przewoźnik lotniczy uzyska dochody od operatora czarterów za wyczarterowanie statku powietrznego. Organizator turystyczny uzyska dochody z lotów czarterowych. Głównym skutkiem jest wpływ na gospodarkę północnej Norwegii jak przedstawiono za pomocą strzałek w prawym dolnym rogu powyższego rysunku. Fundusz ds. czarterów nie wiąże się z żadnymi ograniczeniami w odniesieniu do miejsca siedziby organizatora turystyki czarterującego statek powietrzny, jednak organizator turystyki otrzyma pomoc jedynie wówczas, gdy będzie obsługiwał serię lotów czarterowych do danego regionalnego portu lotniczego w północnej Norwegii.