ZAŁĄCZNIK I

W specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Montasio” zatwierdza się następujące zmiany:

Zmiana 1

Zdanie „Wykorzystywane mleko musi pochodzić z udoju wieczornego i porannego, z nie więcej niż czterech kolejnych udojów” zastąpiono następującym zdaniem: „Mleko musi pochodzić z kolejnych udojów i być odebrane w ciągu czterdziestu ośmiu godzin od pierwszego udoju”.

Pierwotnie mleko dostarczane w odstępie 48 godzin pochodziło wyłącznie z tradycyjnych udojów, których liczba wynosiła 4. Wraz z wprowadzeniem udoju automatycznego można zwiększyć liczbę możliwych kolejnych udojów w odstępie 48 godzin. Utrzymano zatem odstęp czasu; zmieniono jedynie całkowitą liczbę udojów. Z technicznego i naukowego punktu widzenia stosowanie systemów udoju automatycznego nie narusza właściwości mleka; w szczególności jego skład jest statystycznie porównywalny pod względem tłuszczu i frakcji białkowej ze składem mleka otrzymywanego w wyniku udoju tradycyjnego. W rezultacie poprawia się zdrowie krów, ponieważ wspomniane systemy eliminują stres wywoływany w okresie szczytów laktacji przez przeprowadzanie tylko dwóch udojów. Możliwość pobrania dużych ilości mleka więcej niż dwa razy dziennie skutkuje również zmniejszeniem stresu dla wymion i strzyków, poprawą jakości mikrobiologicznej mleka i zmniejszeniem pojawiania się zapalenia wymion.

Stosowanie przedmiotowych systemów pozwala również poprawić zachowanie reologiczne mleka, służące do pomiaru zdolności koagulacji, która przekłada się zarówno na szybszą reakcję na efekt enzymatyczny skrzepu, jak i na odporność skrzepu na mechaniczne działanie krajacza.

Zmiana 2

Obecne sformułowanie: „Mleka przeznaczonego do produkcji ChNP »Montasio« nie należy poddawać pasteryzacji, a wynik analizy fosfatazowej musi być jednoznacznie pozytywny”.

Zmieniony tekst: „Mleka przeznaczonego do produkcji ChNP »Montasio« nie należy poddawać pasteryzacji. Ewentualne analizy przeprowadzone na mleku poddawanym obróbce termicznej i przeznaczonym do produkcji ChNP »Montasio« muszą dać jednoznacznie pozytywny wynik w teście na fosfatazę”.

Od wielu lat zakłady serowarskie prowadzące autokontrolę poddają mleko systematycznej kontroli, rejestrując codziennie temperatury krzepnięcia mleka. Metodą analizy stosowaną przez jednostkę certyfikującą w celu skontrolowania zgodności z wymogami specyfikacji pozostaje zatem test na fosfatazę. Wspomnianą kontrolę przeprowadza się na podstawie analizy ryzyka.

Zmiana 3

Obecny tekst: „Produkcja sera ChNP »Montasio« odbywa się w następujący sposób:

06)	gotowanie w temperaturze 42–48 °C i zwijanie sera z dala od źródła ciepła łącznie przez 20–30 minut;«

Proponowany tekst:

06)	„gotowanie w temperaturze + 42–48 °C i krojenie skrzepu z dala od źródła ciepła przez co najmniej 10 minut;”

Stwierdzono, że wspomniane dwa etapy (gotowanie i następujące po nim krojenie skrzepu z dala od źródła ciepła) mogą się znacznie różnić w zależności od istniejących warunków technicznych i technologicznych.

Jeżeli chodzi o urządzenia, zakłady serowarskie, które produkują „Montasio”, korzystają z miedzianych kotłów serowarskich (1–1,5 tony) lub z wielofunkcyjnych stalowych kotłów o pojemności 3,5–8 ton.

Stosowanie wspomnianych dwóch rodzajów kotłów jest czynnikiem, który warunkuje czas ogrzewania skoagulowanej masy, ponieważ szybkość ogrzewania parą różni się znacząco od szybkości wynikającej z dokonującego się przetwarzania.

Jeżeli chodzi o etap krojenia skrzepu z dala od źródła ciepła, podczas którego ze skoagulowanej masy odcedza się część serwatki w zależności od osiągniętej maksymalnej temperatury, szybkości chłodzenia masy, która zależy z kolei od rodzaju wykorzystywanego kotła, ilości przetwarzanych w każdym kotle, wielkości ziaren serowych i ilości zawartej wody, która zostanie usunięta pod wpływem temperatury i mieszania.

Ponadto ściąganie lub pobieranie skoagulowanej masy w celu umieszczenia w formie może zostać przyspieszone lub opóźnione w zależności od czasu niezbędnego do przeprowadzenia operacji i od istniejącego poziomu automatyzacji.

Na przykład jeżeli skoagulowaną masę ściąga się na stół do formowania z wielofunkcyjnego kotła umieszczonego nad tym stołem, niezbędny czas, w odniesieniu do tej samej ilości, jest znacznie krótszy od czasu wymaganego przy ściąganiu ręcznym z miedzianych kotłów przy pomocy lnianego płótna.

Jeżeli uwzględnia się również fakt, że każdy technik serowarstwa określa optymalny moment ściągania skrzepu na podstawie codziennych kryteriów oceny, doświadczeń i własnej wiedzy itd., określenie minimalnego czasu gotowania i krojenia skrzepu z dala od źródła ciepła wydaje się konieczne.

ZAŁĄCZNIK II

SKONSOLIDOWANY JEDNOLITY DOKUMENT

Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1)

„MONTASIO”

Nr WE: IT-PDO-0317-0995-26.04.2012

ChOG () ChNP (X)

1.   Nazwa

„Montasio”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Włochy

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   Rodzaj produktu

Klasa 1.3.

Sery

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

Ser „Montasio” jest serem wytwarzanym z mleka krowiego, średnio- lub długo dojrzewającym, w kształcie walca z prostą lub prawie prostą ścianą boczną i z płaską lub lekko wypukłą powierzchnią górną i dolną. Produkuje się go z mleka niepasteryzowanego, wyłącznie na bazie naturalnych zakwasów mleczarskich lub dopuszczonych podpuszczek. Dojrzewanie trwa co najmniej 60 dni, a zawartość wilgoci poddaje się kontroli wyrywkowej dziesiątego i sześćdziesiątego dnia dojrzewania. Sześćdziesiątego dnia dojrzewania ser ChNP „Montasio” musi posiadać następujące właściwości: maksymalna zawartość wilgoci nieprzekraczająca 36,72 %; stosunek tłuszczu do suchej masy: co najmniej 40 %; masa: 6–8 kg; średnica: 30–35 cm; boczna ściana: maksymalnie 8 cm; skórka: gładka, regularna i elastyczna; masa serowa: zwarta z nielicznymi pęcherzami powietrza; barwa: naturalna, przechodząca w słomkowożółtą; zapach: typowy; smak: przyjemny, przechodzący w ostry w przypadku „Montasio” długo dojrzewającego.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

ChNP „Montasio” produkuje się z mleka pochodzącego od krów z chowów mieszczących się na wyznaczonym obszarze produkcji.

Głównymi hodowanymi rasami są Bruno alpina, Pezzata rossa italiana i Pezzata nera.

Nie dodaje się żadnej substancji konserwującej i nie zezwala się na stosowanie żadnej obróbki termicznej, z wyjątkiem chłodzenia przeprowadzanego w minimalnej temperaturze 4 °C.

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

75–85 % całkowitej masy paszy krów stanowią zboża, pasza sucha i zielona oraz kiszonki. Pozostałe 15–25 % całkowitej masy stanowią koncentraty i śruty białkowe. Dopuszcza się stosowanie suplementów mineralnych i witaminowych. Pasza pochodzi w 60 % z wyznaczonego obszaru geograficznego. Zabronione jest stosowanie paszy, którą zgodnie z tradycją serowarską uważa się za mającą niekorzystny wpływ na ścinanie się mleka w masę serową, takiej jak pasze pochodzące z terenów bagiennych lub mieszczących się na skraju głównych dróg. Zabronione jest również stosowanie warzyw, owoców i rzepaku, jak również produktów ubocznych pochodzących z przetwarzania ryżu, mączek pochodzenia zwierzęcego, pasz przemysłowych o zastosowaniu leczniczym, świeżych, mokrych lub kiszonych wysłodków buraczanych, produktów ubocznych piwa lub produktów destylowanych, kiszonek (z wyjątkiem kiszonego siana i kiszonej kukurydzy) i substancji sfermentowanych pochodzących z przemysłowego przetwarzania owoców, buraków, piwa i produktów destylowanych.

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Cały proces produkcji (chów bydła i produkcja mleka, koagulacja, obróbka skrzepu, umieszczanie w formach, odsączanie, solenie i dojrzewanie) musi odbywać się na obszarze wskazanym w pkt 4.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

—

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Identyfikacji produktu dokonuje się poprzez zindywidualizowane oznakowanie w miejscu pochodzenia, które wskazuje kod producenta, oznaczenie prowincji i datę produkcji (rok, miesiąc, dzień). „Znak pochodzenia” ChNP „Montasio” to użycie nazwy „Montasio” umieszczonej ukośnie, wpisanej od strony lewej do prawej i na odwrót (rysunek nr 1).

Wspomniany „znak pochodzenia” umieszcza się na wszystkich produktach z gospodarstw zrzeszonych lub niezrzeszonych, pod warunkiem że otrzymały go zgodnie ze specyfikacją produkcji.

(Rysunek nr 1)

1) Oznaczenie wypalonym znakiem nazwy „Montasio” i plakietka z napisem „PDM”

2) Miesiąc produkcji / 3) Dzień produkcji / 4) Kod serowarni / 5) Oznaczenie prowincji / VI) Rok produkcji

Logo nazwy składa się ze stylizowanej dużej litery „M”, pod którą znajduje się nazwa „MONTASIO”. Logo odwzorowuje się zawsze przy pomocy kroju pisma „HORATIO”. Musi ono zachowywać proporcje z rysunku nr 2 (na przykład 8 cm szerokości na 6 cm wysokości).

(Rysunek nr 2)

Jeżeli cały proces produkcji, od produkcji mleka do dojrzewania przez co najmniej 60 dni, odbywa się na obszarze górskim w rozumieniu definicji podanej w obowiązujących przepisach krajowych i znajdującym się na obszarze produkcji ChNP „Montasio”, na etykiecie sera może znajdować się napis określający, że jest to „produkt górski”. W tym celu na bocznej ścianie produktu umieszcza się plakietkę z napisem „PDM”, będącym akronimem nazwy „prodotto della montagna” (produkt górski).

Na wniosek wszystkich producentów będących lub niebędących członkami stowarzyszenia oraz po wcześniejszym sprawdzeniu zasadności wniosku Consorzio per la Tutela del Formaggio Montasio może oznaczyć wypalonym logo nazwy (rysunek nr 2) kręgi sera ChNP „Montasio”, którego wiek przekracza 100 dni dojrzewania. Znak umieszczany jest w przewidzianej w tym celu części ściany sera.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar produkcji ChNP „Montasio” obejmuje: Friuli-Wenecję Julijską: cały obszar; Wenecję Euganejską: cały obszar prowincji Belluno i Treviso i część terytorium prowincji Padwa i Wenecja określoną w następujący sposób: „od przecięcia z granicą między prowincją Treviso i Padwa, obwód podąża wzdłuż tej linii aż do autostrady Serenissima; następnie wzdłuż tej linii aż do mostu autostrady łączącego brzegi rzeki Brenta, a dalej wzdłuż koryta rzeki aż do jej ujścia”.

5.   Związek z obszarem geograficznym

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

Czynniki naturalne wiążą się z warunkami klimatycznymi obszaru produkcji, który składa się głównie z gór i terenów podgórskich, gdzie nadal praktykuje się wypas w górach. Wpływa to na jakość paszy przeznaczonej do żywienia krów mlecznych.

Ser „Montasio” dodano do wykazu cen San Daniele i Udine w latach 1773–1775. Potwierdza to wprowadzenie „Montasio” do obrotu i wykazuje, że nie chodzi jedynie o produkcję lokalną lub przeznaczoną na własne potrzeby. O ścisłym związku Montasio z obszarem produkcji świadczy również silny bodziec, jaki produkcja tego sera dała rozwojowi spółdzielni. Ser „Montasio” i jego szczególna technika produkcji rozpowszechniły się szybko we Friuli i we wschodniej części Wenecji Euganejskiej, zarówno ze względu na czynniki ludzkie i strukturalne (jak wynalezienie spółdzielni serowarskich lub stworzenie szkoły techników serowarskich) – do tego stopnia, że w latach sześćdziesiątych aktywnie działało ponad 650 serowarni – jak i ze względu na środowisko, w którym początkowo rozwinięto tę technikę.

Jeżeli chodzi o właściwości obszaru produkcji, wschodnia część Włoch charakteryzowała się zawsze znacznymi opadami w okresie wiosennym i jesiennym, które sprzyjają użytkom zielonym i uprawie zbóż (pszenicy i jęczmienia), będących podstawą żywienia krów mlecznych. Z czasem znaczenia nabrały również uprawa kukurydzy, a w związku z tym zastosowanie kukurydzy jako paszy świeżej i kiszonki. Ostatnio na obszarze produkcji rozpowszechniła się uprawa soi, suplementu białkowego.

5.2.   Specyfika produktu

Główną właściwością sera „Montasio” jest jego duża zdolność do dojrzewania przez długi/średni okres. W palecie serów krajowych „Montasio” zajmuje miejsce wśród serów półtwardych, ale w związku z faktem, że może dojrzewać do 36 miesięcy, zajmuje miejsce również w kategorii rzadkich twardych serów długo dojrzewających.

Inną charakterystyczną cechą „Montasio” są wymiary kręgu.

Ponadto w specyfikacji „Montasio” utrzymano zakaz pasteryzowania mleka, zachowując tym samym w miarę możliwości spontaniczną zawartość bakterii w mleku produkowanym na obszarze produkcji.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

Zdolność do długiego/średniego dojrzewania jest owocem „łagodnej” technologii. Stosuje się niskie dawki kultur starterowych (około 1 %), gotowanie odbywa się w niezbyt wysokich temperaturach (42–48 °C), a odsączanie i prasowanie nadają masie średnią twardość przy wilgotności po upływie dwóch miesięcy (która odpowiada minimalnej zawartości przy wprowadzaniu sera do obrotu) wynoszącej około 36 %.

Środowisko, w którym rozwinęła się produkcja sera „Montasio”, posiada właściwości mikrobiologiczne dostosowane do jego rozwoju i rozpowszechniania. „Montasio” charakteryzuje się bowiem występowaniem termofilnej flory bakteryjnej, która zawsze pozwalała otrzymywać jedyny w swoim rodzaju produkt serowarski, do spożycia w stanie świeżym (obecnie co najmniej dwa miesiące dojrzewania, ponieważ produkuje się go z mleka niepasteryzowanego), ale które mogą dojrzewać do 36 miesięcy; właściwości organoleptyczne, konsystencja, zapach i smak sera zmieniają się zatem wraz z upływem czasu właśnie dzięki zawartości drobnoustrojów występujących naturalnie na łąkach/pastwiskach i w paszach z obszaru produkcji.

Po dwóch miesiącach dojrzewania „Montasio” ma postać średnio twardego sera o delikatnym zapachu przypominającym zapach mleka, z którego pochodzi. Wraz z przedłużaniem się dojrzewania i z koncentrowaniem się substancji „Montasio” uzyskuje wyraźniejszy i lekko pikantny zapach, a masa staje się bardziej twarda i krucha.

Wraz z poprawą technik hodowlanych, racjonalizacją upraw i wprowadzaniem coraz bardziej higienicznych metod udoju wzbogacanie mleka drobnoustrojami serowarskimi przydatnymi do produkcji „Montasio” okazało się konieczne. Dlatego zaczęto stosować kultury starterowe (bogate w koki i ubogie w pałeczki), pochodzące z mleka z obszaru produkcji; następnie wspomniana praktyka rozpowszechniła się.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)

Właściwe władze administracyjne wszczęły krajową procedurę sprzeciwu, publikując propozycję uznania ChNP „Montasio” w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 271 z dnia 21.11.2011 r.

Skonsolidowany tekst specyfikacji produkcji można znaleźć na stronie internetowej:

http://www.politicheagricole.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/3335

lub bezpośrednio na stronie głównej Ministerstwa Polityki Rolnej, Żywnościowej i Leśnej (www.politicheagricole.it) po kliknięciu na „Qualità e sicurezza” („jakość i bezpieczeństwo”) (na górze, po prawej stronie ekranu), a następnie na „Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE” („specyfikacje objęte kontrolą UE”).

---

(1)   Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

ZAŁĄCZNIK I

W specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Morbier” zatwierdza się następujące zmiany:

1.1.   Opis produktu

Właściwości organoleptyczne

W celu lepszego opisania faktycznych właściwości produktu przeanalizowano wszystkie elementy opisu sera:

W odniesieniu do czarnego paska usunięto słowo „dobrze” poprzedzające słowo „przylegający” ze względu na jego subiektywny charakter.

W odniesieniu do skórki słowa „gładka” i „jednolita” zastąpiono dokładniejszym opisem „natarta, o jednolitym wyglądzie, pokryta mazią serową, z widoczną siatką formy”. W odniesieniu do koloru słowa „jasnoszary po pomarańczowobeżowy” zastąpiono dokładniejszym opisem „beżowy do pomarańczowego z niuansami brązowopomarańczowymi, czerwonopomarańczowymi i różowopomarańczowymi”.

W odniesieniu do masy serowej dodano, że jest ona „jednolita” i uściślono, że jest sprężysta „w dotyku”. Otwory opisano w sposób bliższy rzeczywistości: słowa „niekiedy zawiera nieznaczne otwory” zastąpiono słowami „często zawiera kilka rozproszonych otworów wielkości porzeczki lub małych spłaszczonych pęcherzyków powietrza”. Dodano informację, że masa serowa jest „niezbyt kleista w ustach” i że jej konsystencja jest „gładka”.

W odniesieniu do smaku słowa „[o] lekko śmietankowym smaku; Jego zapach jest wyraźny, owocowy i trwały” zastąpiono słowami „Ma wyraźny smak z nutami mlecznymi, karmelu, wanilii, owoców. Podczas dojrzewania paleta aromatyczna wzbogaca się o nuty prażone, korzenne i roślinne. Smaki są zrównoważone”.

Właściwości analityczne

Dodano minimalną zawartość wody w masie beztłuszczowej, wynoszącą 58 %, w celu uniknięcia produkcji zbyt suchych nietypowych serów.

1.2.   Dowód pochodzenia

Ujednolicono nagłówek „Dowody potwierdzające, że produkt pochodzi z określonego obszaru geograficznego”; obejmuje on w szczególności obowiązki w zakresie deklaracji i prowadzenia rejestrów dotyczących identyfikowalności produktu i monitorowania warunków produkcji.

Ponadto w części tej dodano i uzupełniono szereg postanowień dotyczących rejestrów i deklaracji umożliwiających zapewnienie identyfikowalności serów.

1.3.   Metoda produkcji

Produkcja mleka

—

Rasy: W celu ułatwienia kontroli uściślono typ rasowy, a obowiązek korzystania z ras lokalnych rozszerzono o „bydło mleczne” i „wszystkie krowy mleczne obecne w gospodarstwie”. Dopuszcza się również „zwierzęta pochodzące ze skrzyżowania tych dwóch ras o certyfikowanym pochodzeniu”. W ujęciu historycznym obydwie rasy, jak również krzyżówki między tymi rasami, są rasami pochodzenia lokalnego. Krzyżowanie nie ma zauważalnego wpływu na specyfikę produktu.

—

Powierzchnia użytków zielonych: Usunięto zdanie „Stado jest prowadzone zgodnie z miejscowymi zwyczajami”, ponieważ jest ono zbyt ogólne i nie umożliwia kontroli. Dodano zdanie „Za powierzchnie użytków zielonych do celów produkcji sera „Morbier” uznaje się tereny porośnięte zielonką, na których występują stale co najmniej 3 różne gatunki roślin, wśród których znajduje się co najmniej jedna roślina trawiasta i jedna roślina strączkowa” w celu uprzywilejowania trwałych użytków zielonych ze zróżnicowaną florą pastwisk.

—

Prowadzenie użytków zielonych i nawożenie: Dodano ograniczenie stosowania azotowych nawozów mineralnych do 50 jednostek na hektar powierzchni użytków zielonych i na rok w celu zachowania zróżnicowania flory użytków zielonych. W tym samym celu wymieniono dozwolone nawozy organiczne: obornik, gnojówka, gnojowica i ustabilizowane osady ściekowe. W celu uniknięcia problemów dotyczących jakości mleka zabrania się eksploatowania powierzchni paszowej (pastwisko lub pokos) wcześniej niż 4 tygodnie od dnia nawożenia nawozem organicznym.

—

Pastwiska: W celu zachowania związku między produktem i jego obszarem wprowadzono obowiązek wypasu: „Wypas krów mlecznych rozpoczyna się po stopnieniu śniegu, jeżeli pozwala na to nośność gruntów. W okresie wypasu dla krów wykorzystywanych w produkcji przeznacza się powierzchnię co najmniej 20 arów użytków zielonych na krowę mleczną”.

—

Podstawowa dawka pokarmowa krów mlecznych: „Aby poprawić przechowywanie paszy zielonej, zezwala się na stosowanie jedynie chlorku sodu” w celu uniknięcia zmiany jej właściwości. Zabrania się nawilżania paszy w celu uniknięcia rozwoju niepożądanych mikroorganizmów. „W przypadku podawania paszy zielonej uzupełniającej, paszę zieloną umieszcza się w oczyszczonych korytach i jest ona konsumowana w ciągu maksymalnie 4 godzin po pokosie” w celu uniknięcia fermentacji paszy zielonej. Podobnie „jeżeli buraki kroi się na kawałki, przygotowuje się je każdego dnia”. W celu zachowania związku między produktem i jego obszarem „udział pasz treściwych w dawce pokarmowej krów mlecznych (w tym udział roślin suszonych) ograniczono średnio w odniesieniu do stada do 1 800 kg na krowę i na rok”. Zakaz stosowania pasz fermentowanych rozszerzono z „krów mlecznych” na „stado mleczne (krowy wykorzystywane do produkcji, krowy po zakończeniu laktacji i zwierzęta przeznaczone do odnowienia stada po odsadzeniu)”. Rozważa się jednak możliwość żywienia pod pewnymi warunkami innego stada, wyraźnie oddzielonego, tym rodzajem paszy. W celu zachowania związku między produktem i obszarem jego produkcji zakazano stosowania paszy genetycznie zmodyfikowanej. W celu uniknięcia pogorszenia jakości mleka „w paszy bydła mlecznego zabronione są: pasze zielone, które wpływają niekorzystnie na zapach i smak mleka”.

Udój

Należy zachować naturalną florę mleka. Zwiększenie liczby udojów dziennie szkodzi naturalnej florze mleka. Jeden codzienny udój powoduje zakłócenia równowagi mikroflory. „Udój odbywa się dwa razy dziennie, rano i wieczorem. Zabrania się pomijania jednego udoju. W trosce o zachowanie naturalnej flory mleka stosowane produkty nie zawierają środków dezynfekujących z wyjątkiem przypadku stwierdzenia nieprawidłowości”.

Przetwarzanie

—

Mleko wykorzystywane w produkcji: Mleko należy odbierać codziennie i szybko wykorzystywać do produkcji zgodnie z terminami uznawanymi w tradycji lokalnej. Mleko takie należy oddzielić od pozostałych rodzajów mleka w celu umożliwienia kontroli. „Do pomieszczeń, w których produkuje się ser »Morbier«, można wprowadzić jedynie mleko zgodne z niniejszą specyfikacją lub mleko przeznaczone do wytwarzania innych produktów objętych nazwami pochodzenia z regionu, o ile jego identyfikowalność jest wystarczająca w celu umożliwienia kontroli zgodności z niniejszą specyfikacją mleka faktycznie wykorzystanego do produkcji »Morbier« ”. Flora bakteryjna mleka zgodnego ze specyfikacjami innych ChNP z regionu jest zgodna z florą bakteryjną Morbier. Określono producentów mleka służącego do produkcji wspomnianych innych ChNP, a mleko pochodzące z produkujących je gospodarstw spełnia te same podstawowe zasady co w przypadku ChNP Morbier: pasza dla krów mlecznych na bazie zielonki i siana z obszaru, wypas, ograniczony okres przechowywania mleka itd. Pozwala to zachować dostosowane środowisko bakteryjne w zakładzie produkcyjnym. Inne rodzaje mleka niezgodne ani ze specyfikacją Morbier, ani ze specyfikacją innych ChNP nie dają tych samych gwarancji. Ponadto różne sery produkuje się oczywiście w niezależny sposób, w odniesieniu do przestrzeni (inny łańcuch produkcji) lub czasu (następujące po sobie rodzaje produkcji).

—

Przetwarzanie: Zdanie „Z wyjątkiem częściowego odtłuszczenia, koagulacji, dodawania bakterii kwasu mlekowego, soli i wody do płukania skrzepu, zabrania się usuwania z mleka lub dodawania do niego jakichkolwiek substancji w trakcie produkcji” zastąpiono zdaniem: „Z wyjątkiem częściowego odtłuszczenia zabrania się usuwania z mleka lub dodawania do niego jakichkolwiek substancji w trakcie produkcji, z wyjątkiem: – soli (chlorku sodu), – podpuszczki, – wyselekcjonowanych kultur bakterii kwasowych, w postaci pasażu lub bezpośredniego posiewu, – wody, – roślinnego węgla drzewnego (carbo medicinalis vegetalis).”. Uściślono, że ze względów technologicznych i tradycyjnych „Podczas produkcji należy korzystać z nierdzewnego lub miedzianego naczynia.”. Usunięto wymóg dotyczący wielkości ziaren skrzepu, ponieważ jest on niemożliwy do skontrolowania i nie jest specyficzny dla tego produktu. Uściślono warunki oddzielania laktozy, jak również warunki dotyczące temperatury w naczyniu. Usunięto zdanie „Krążki kształtuje się przez lekkie prasowanie”, ponieważ określony w nim wymóg nie jest to obowiązkiem technologicznym. Uściślono, że nanoszenie węgla roślinnego musi koniecznie odbywać się „ręcznie”, aby odzwierciedlić umiejętności serowarów na tym ważnym etapie produkcji „Morbier”. Dopuszcza się stosowanie tradycyjnych drewnianych form i płótna lnianego, ponieważ są to materiały stosowane tradycyjne w tej branży. Do specyfikacji dodano, że „Morbier” musi być solony na sucho lub w solance i że w przypadku umieszczenia w solance zabrania się chemicznego uzdatniania solanki. W poprzedniej specyfikacji pominięto ten ważny etap technologiczny.

Dojrzewanie

Drewno jest najlepszym materiałem, jaki można stosować podczas dojrzewania, ponieważ pozwala na doskonałą wymianę, w szczególności wody i soli, poprzez jej regulowanie. Drewno wzmacnia również związek z obszarem produkcji, sprzyjając mikroflorze powierzchniowej. Dodano zatem następujące zdanie: „Dojrzewanie sera odbywa się na drewnianych deskach.”. Nie narzucono pochodzenia tych desek.

Aby jednak nie działać na niekorzyść serowarni, w których dojrzewanie odbywa się obecnie na materiałach nierdzewnych, zaproponowano następujący środek przejściowy: „W ramach odstępstwa można stosować materiały nierdzewne stosowane do produkcji „Morbier” do dnia 1 stycznia 2006 r. aż do ich wymiany, jednak najpóźniej do dnia 31 grudnia 2014 r. ”.

Dodano informację, że minimalny okres wynosi 45 dni „bez przerywania cyklu”.

Uściślono, że „w trakcie przechowywania przed wprowadzeniem do obrotu dojrzałe sery należy przechowywać w temperaturze dodatniej”.

1.4.   Etykietowanie

Usunięto obowiązek stosowania krajowego logo „INAO”. Dodano obowiązek stosowania logo „ChNP” Unii Europejskiej. Obowiązek wskazania danych producenta zastąpiono obowiązkiem wskazania danych dojrzewalni.

Uściślono, że niezależnie od informacji wymaganych przepisami mającymi zastosowanie do wszystkich serów zabrania się zamieszczania jakichkolwiek określeń lub innych nazw towarzyszących nazwie pochodzenia na etykiecie, w reklamach, na fakturach lub w dokumentach handlowych. Zakaz ten nie dotyczy szczególnych marek własnych lub nazw handlowych.

1.5.   Wymogi krajowe

W części „Wymogi krajowe” uznano za stosowne wskazać „podstawowe punkty kontroli” oraz dotyczące ich wartości referencyjne i metody oceny.

1.6.   Inne

Wskazano dane kontaktowe organów kontrolujących warunki produkcji, w szczególności dane kontaktowe nowej jednostki certyfikującej wybranej przez grupę w celu pełnienia tej funkcji. Institut National de l’Origine et de la Qualité (INAO, krajowy instytut ds. pochodzenia i jakości) nie pojawia się już w tym nagłówku.

ZAŁĄCZNIK II

SKONSOLIDOWANY JEDNOLITY DOKUMENT

Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1)

„MORBIER”

NR WE: FR-PDO-0205-0933-29.12.2011

ChOG ( ) ChNP (X)

1.   Nazwa

„Morbier”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Francja

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   Rodzaj produktu

Klasa 1.3.

Sery

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

„Morbier” jest to ser z surowego mleka krowiego, prasowany, niegotowany, o kształcie płaskiego walca o średnicy 30–40 cm, wysokości 5–8 cm, masie 5–8 kg, o płaskich ścianach bocznych i lekko wypukłym spodzie.

Ser ten posiada czarny, przebiegający środkiem, poziomy pasek, przylegający do masy i ciągnący się przez cały plaster.

Jego skórka jest naturalna, natarta, o jednolitym wyglądzie, pokryta mazią serową, z widoczną siatką formy. Ma kolor beżowy do pomarańczowego z niuansami brązowopomarańczowymi, czerwonopomarańczowymi i różowopomarańczowymi. Masa serowa ma jednolitą barwę od barwy kości słoniowej po słomkowożółtą i często zawiera kilka rozproszonych otworów wielkości porzeczki lub małych spłaszczonych pęcherzyków powietrza. Jest sprężysta w dotyku, kremowa, rozpływająca się i niezbyt kleista w ustach, o gładkiej i delikatnej konsystencji. Ma wyraźny smak z nutami mlecznymi, karmelu, wanilii, owoców. Podczas dojrzewania paleta aromatyczna wzbogaca się o nuty prażone, korzenne i roślinne. Smaki są zrównoważone. Ser zawiera co najmniej 45 gramów tłuszczu na 100 gramów masy po całkowitym osuszeniu. Zawartość wody w masie beztłuszczowej musi wynosić 58–67 %. Dojrzewanie sera trwa przez co najmniej 45 dni od dnia produkcji, bez przerywania cyklu.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Mleko stosowane do produkcji sera „Morbier” pochodzi wyłącznie od bydła mlecznego ras Montbéliarde typ rasowy 46 lub Simmental Française typ rasowy 35 lub od zwierząt pochodzących ze skrzyżowania tych dwóch ras o certyfikowanym pochodzeniu.

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

Podstawowa dawka pokarmowa krów mlecznych składa się z trawy pastewnej przez cały okres wegetacji, a w okresie zimowym z siana lub potrawu zebranych również na obszarze geograficznym.

W celu zagwarantowania ścisłego związku między obszarem i produktem poprzez paszę specyficzną dla obszaru geograficznego mieszanki paszowe uzupełniające ograniczono do 1 800 kg na krowę mleczną i na rok. W gospodarstwie rolnym faktycznie użytkowana powierzchnia użytków zielonych musi wynosić co najmniej 1 hektar na 1 krowę mleczną.

W celu zachowania tradycyjnej praktyki wypasu zabrania się stosowania systemów gospodarowania, w których cała pasza jest dostarczana do koryta. Wypas krów mlecznych rozpoczyna się po stopnieniu śniegu, jeżeli pozwala na to nośność gruntów. W okresie wypasu dla krów wykorzystywanych w produkcji przeznacza się powierzchnię co najmniej 20 arów użytków zielonych na krowę mleczną. Wspomniane ograniczenia oznaczają, że co najmniej 70 % paszy pochodzi z obszaru geograficznego.

Stosowanie paszy sfermentowanej, w postaci kiszonki lub innej, jest zakazane w żywieniu bydła mlecznego przez cały rok z powodu związanych z taką praktyką zagrożeń technologicznych w trakcie produkcji i dojrzewania serów.

W gospodarstwie dopuszcza się jedynie surowce i uzupełniające mieszanki paszowe pochodzące z produktów innych niż genetycznie zmodyfikowane w celu zachowania tradycyjnego charakteru paszy.

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Produkcja mleka, wytwarzanie i dojrzewanie sera odbywają się na obszarze geograficznym.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

—

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Na etykiecie serów objętych chronioną nazwą pochodzenia „Morbier” musi znajdować się nazwa pochodzenia pisana czcionką o wielkości co najmniej równej największej czcionce użytej na etykiecie.

Na etykiecie musi obowiązkowo znajdować się symbol „ChNP” Unii Europejskiej.

Na kręgach sera umieszcza się jasne oznakowanie identyfikujące dojrzewalnię (nazwisko lub nazwa przedsiębiorstwa i adres).

Niezależnie od informacji wymaganych przepisami mających zastosowanie do wszystkich serów zabrania się zamieszczania jakichkolwiek określeń lub innych nazw towarzyszących nazwie pochodzenia na etykiecie, w reklamach, na fakturach lub w dokumentach handlowych. Zakaz ten nie dotyczy szczególnych marek własnych lub nazw handlowych.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar geograficzny obejmuje teren następujących gmin:

departament Ain: gminy Apremont, Bellegarde-sur-Valserine w części odpowiadającej dawnej gminie Coupy, Belleydoux, Champfromier, Charix, Chezery-Forens, Confort, Echallon, Giron, Lancrans, Leaz, Lelex, Mijoux, Plagne, Montanges i Saint-Germain-de-Joux,

departament Doubs: wszystkie gminy departamentu,

departament Jura: wszystkie gminy z wyjątkiem Annoire, Aumur, Champdivers, Chemin, Longwy-sur-le-Doubs, Molay, Peseux, Petit-Noir, Saint-Aubin, Saint-Loup, Tavaux,

departament Saône et Loire: gminy Beaurepaire-en-Bresse, Beauvernois, Bellevesvre, Champagnat, Cuiseaux, Flacey-en-Bresse, Fretterans, Joudes, Mouthier-en-Bresse, Sagy, Saillenard, Savigny-en-Revermont i Torpes.

5.   Związek z obszarem geograficznym

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

Czynniki naturalne

Obszar geograficzny znajduje się na łuku jurajskim, tj. zespole wapiennych płaskowyżów, a jego przedłużenie w niewielkiej części na sąsiadującej równinie. W znacznym stopniu znajduje się on na dużych wysokościach. Krajobraz tworzą użytki zielone i lasy. Naturalna flora wapieniolubna użytków zielonych jest bardzo zróżnicowana.

Cały obszar charakteryzuje się klimatem typu kontynentalnego z wysokimi amplitudami temperatur między zimą i latem oraz opadami, które chociaż rozłożone są w ciągu całego roku, są znaczne w porze letniej. Cały obszar charakteryzuje się również północnym klimatem z niską średnią temperaturą roczną (mimo silnych upałów latem) i dużą liczbą dni z przymrozkami. Jest to środowisko górskie lub podgórskie, zdecydowanie deszczowe, z rocznymi opadami powyżej 900 mm, a zazwyczaj powyżej 1 000 mm. Opady te są obfite już na niskiej wysokości, a ich ilość wzrasta w kierunku wnętrza masywów. Sezonowy rozkład opadów charakteryzuje się brakiem pory suchej. Klimat ten szczególnie sprzyja wzrostowi zielonki.

Czynniki ludzkie

W centrum i na północy masywu Jury znaczenie pastwisk uwarunkowało gospodarkę regionalną opartą głównie na chowie, a w szczególności na produkcji mleka.

Najstarszy dokument dotyczący „Morbier” pochodzi z 1799 r. Ser jest już wówczas znany w Paryżu, co wskazuje, że pochodzi on z wcześniejszego okresu.

Początkowo produkowano go, gdy ilość mleka była niewielka, a w szczególności niewystarczająca do produkcji kręgu sera „Comté”. Wspomniane dwa produkty „Morbier” i „Comté” są ze sobą ściśle powiązane.

Istnieje wiele hipotez dotyczących pochodzenia produkcji sera „Morbier”. Według jednej z nich „Morbier” produkowano ze względu na konieczność wykorzystywania w gospodarstwach dwóch kolejnych udojów do wykonania sera o masie 8–10 kilogramów. Pierwszy krążek skrzepu powlekano sadzą zdjętą spod kotła w celu zabezpieczenia go przed zewnętrznymi skażeniami i uniknięcia powierzchniowych zmian przed połączeniem ze skrzepem z następnej produkcji. Pozostała warstwa wyznaczała połączenie między dwoma produkcjami.

Ręczne nakładanie węgla zakłada równowagę między nanoszeniem go na zbyt suchy skrzep i nanoszeniem na skrzep zbyt wilgotny. Utrzymanie etapu pracy ręcznej jest gwarancją utrzymania umiejętności serowarskich związanych z „Morbier” i wyraża poszanowanie tradycji.

Na przestrzeni pokoleń hodowcy z Jury wybrali rasę krów, „Montbéliarde”, szczególnie przystosowaną do lokalnych warunków naturalnych, której mleko odpowiada regionalnym technologiom serowarskim. Uzupełniająco wybrali również rzadziej występującą rasę „Simmental”.

5.2.   Specyfika produktu

„Morbier” jest to ser z mleka krowiego o masie 5–8 kg.

„Morbier” jest serem rozpoznawalnym dzięki czarnemu, przebiegającemu środkiem, poziomemu paskowi, ciągnącemu się przez cały plaster i przylegającemu do masy. Czarny pasek uzyskuje się wyłącznie poprzez naniesienie węgla roślinnego na powierzchnię jednego z krążków skrzepu przed prasowaniem. Masa serowa, wyróżniająca się słynnym czarnym paskiem w środku, ma jednolitą barwę od barwy kości słoniowej po bladożółtą i często zawiera kilka rozproszonych otworów.

Ma wyraźny smak z nutami mlecznymi, karmelu, wanilii, owoców. Podczas dojrzewania paleta aromatyczna wzbogaca się o nuty prażone, korzenne i roślinne.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

Przewaga zielonki w paszy krów mlecznych wpływa na właściwości mleka, jak również na właściwości organoleptyczne sera „Morbier”. Każda zmiana składu roślinnego użytków zielonych przekłada się na zmiany nut zapachowych sera. Wpływ ten widoczny jest wyraźnie wraz z porami roku. Dlatego wiele warunków produkcji określonych w specyfikacji ma na celu zachowanie naturalnej różnorodności flory. Zasoby zielonki chronione są zakazem prowadzenia upraw zmodyfikowanych genetycznie, które mogłyby zmienić skład roślinny lub ograniczyć jego różnorodność. Bogactwo flory użytków zielonych zachowuje się również przez ograniczenie udziału składników odżywczych.

Kształt sera (średniej wielkości walec) był początkowo dostosowany do produkcji w gospodarstwach górskich. Dwie produkcje, odpowiadające dwóm udojom, pozwalają otrzymać produkt dość dużej wielkości, ograniczając straty podczas przechowywania. Format ten przejmą następnie zakłady zwane „fruitières” (spółdzielnie serowarskie), umożliwiając tym samym produkcję serów, kiedy ilość mleka jest niewielka. Związek z produkcją prasowanych serów z gotowanej masy, w szczególności „Comté”, można odnaleźć w technikach pokrywania skórki mazią serową. Ten rodzaj zabiegu wpływa, poza wyglądem, na szczególny smak sera.

Stosowanie drewna do dojrzewania jest bezpośrednio związane z jednej strony z wymogami technologicznymi, z drugiej strony z istnieniem w pobliżu dużych lasów iglastych w środowisku naturalnym.

W celu otrzymania delikatnej i gładkiej konsystencji i uwydatnienia w smaku „Morbier” delikatnych nut niezbędne jest stosowanie surowego mleka o szczególnej florze mlekowej. Oddzielanie laktozy, które wpływa na uzyskanie przez „Morbier” jego konsystencji, pozwala na uwydatnienie drugorzędnych nut zapachowych.

Przebiegający środkiem czarny pasek otrzymywano początkowo, używając sadzy z kotła. Technika ta potwierdza związek z produkcją prasowanych serów z gotowanej masy z Franche-Comté.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)

https://www.inao.gouv.fr/fichier/CDCMorbier.pdf

---

(1)   Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

ZAŁĄCZNIK

Produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do Traktatu:

Klasa 1.7.   Świeże ryby, małże i skorupiaki oraz produkty wytwarzane z nich

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Fal Oyster (ChNP)

ZAŁĄCZNIK

Produkty rolne i środki spożywcze wymienione w punkcie I załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1151/2012:

Klasa 2.7.   Makarony

WŁOCHY

Maccheroncini di Campofilone (ChOG)

ZAŁĄCZNIK

Produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do Traktatu:

Klasa 1.6.   Owoce, warzywa i zboża, świeże lub przetworzone

BELGIA

Poperingse hopscheuten/Poperingse hoppescheuten (ChOG)

ZAŁĄCZNIK

Produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do Traktatu:

Klasa 1.3.   Sery

WŁOCHY

Stelvio/Stilfser (ChNP)

ZAŁĄCZNIK I

W specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Kaki Ribera del Xúquer” zatwierdza się następującą zmianę:

Część opisu produktu, która odnosi się do niedoskonałości, jakie może wykazywać produkt, otrzymuje następujące brzmienie:

„Miąższ owoców nie może być uszkodzony, natomiast nieznaczne niedoskonałości skórki niewpływające na stan ogólny produktu, jego jakość, przechowywanie i wygląd w opakowaniu są dopuszczalne w następujących granicach:

—

maksymalnie 1 cm2 całkowitej powierzchni w przypadku niedoskonałości o kształcie podłużnym lub prostokątnym. Maksymalna dopuszczalna tolerancja wynosi 2 cm2 i w żadnym przypadku nie przekracza 20 % owocu. W obydwu przypadkach w normach jakości rady regulacyjnej określa się różne limity w zależności od rodzaju niedoskonałości,

—

powierzchnia odpowiadająca kołu o średnicy maksymalnie 1,5 cm w przypadku niedoskonałości o kształcie okrągłym. Maksymalna dopuszczalna tolerancja wynosi 2,5 cm i w żadnym przypadku nie przekracza 20 % owocu. W obydwu przypadkach w normach jakości rady regulacyjnej określa się różne limity w zależności od rodzaju niedoskonałości.”.

ZAŁĄCZNIK II

SKONSOLIDOWANY JEDNOLITY DOKUMENT

Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1)

„KAKI RIBERA DEL XÚQUER”

Nr WE: ES-PDO-0105-0114 - 1.4.2011

ChOG () ChNP (X)

1.   Nazwa

„Kaki Ribera del Xúquer”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Hiszpania

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   Rodzaj produktu

Klasa 1.6.

Owoce, warzywa i zboża, świeże lub przetworzone

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

Owoc hurmy (Diospyros kaki), odmiany „hurma wschodnia”, przeznaczony do spożycia w stanie świeżym. Owocem jest jagoda, która powstaje zwykle w wyniku partenokarpii; z uwagi na brak zapylenia owoc ten nie zawiera nasion.

Właściwości owocu: owoc barwy żółto-pomarańczowej w momencie zbioru, staje się następnie jaskrawoczerwony w stanie dojrzałym. Skórka pół-przylegająca ma średnią grubość. Miąższ jest zwarty, koloru czerwonego o pomarańczowym odcieniu w momencie zbioru, a następnie jaskrawoczerwonego w stanie dojrzałym. Hurma ma cierpki smak, który na etapie dojrzałości staje się słodki; jest to owco o kształcie zaokrąglonym w przekroju poprzecznym i lekko wydłużonym w przekroju podłużnym.

Przy wysyłce hurmy muszą być:

—

całe,

—	z kielichem i szypułką,

—	zdrowe (owoce, których miąższ jest uszkodzony lub zepsuty zostają wykluczone),

—	czyste, praktycznie wolne od jakichkolwiek widocznych ciał obcych,

—	wolne od nienormalnej wilgoci zewnętrznej,

—	wolne od obcego zapachu lub smaku.

Hurmy objęte chronioną nazwą pochodzenia muszą mieć minimalną średnicę 61 mm.

Miąższ owoców nie może być uszkodzony, natomiast nieznaczne niedoskonałości skórki niewpływające na stan ogólny produktu, jego jakość, przechowywanie i wygląd w opakowaniu są dopuszczalne w następujących granicach:

—

maksymalna 1 cm2 całkowitej powierzchni w przypadku niedoskonałości estetycznych (niemających żadnego wpływu na miąższ owocu) o kształcie podłużnym lub prostokątnym. Maksymalna dopuszczalna tolerancja wynosi 2 cm2 i w żadnym przypadku nie przekracza 20 % owocu. W obydwu przypadkach w normach jakości chronionej nazwy pochodzenia „Kaki Ribera del Xúquer” określa się różne limity w zależności od rodzaju niedoskonałości,

—

powierzchnia odpowiadająca kołu o średnicy maksymalnie 1,5 cm w przypadku niedoskonałości estetycznych (niemających żadnego wpływu na miąższ owocu) o kształcie okrągłym. Maksymalna dopuszczalna tolerancja wynosi 2,5 cm i w żadnym przypadku nie przekracza 20 % owocu. W obydwu przypadkach w normach jakości chronionej nazwy pochodzenia „Kaki Ribera del Xúquer” określa się różne limity w zależności od rodzaju niedoskonałości.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

—

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

—

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Wszystkie etapy produkcji powinny odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

—

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Etykiety handlowe każdego podmiotu mogą być sprawdzane przez jednostkę certyfikującą w celu zapewnienia prawidłowego używania nomenklatury i logo chronionej nazwy pochodzenia. Etykiety te obowiązkowo noszą oznaczenie „denominación de origen protegida »Kaki Ribera del Xúquer« ”.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Strefa produkcji obejmuje grunty posiadające właściwości wymagane do celów tej uprawy, znajdujące się w następujących gminach: Albalat de la Ribera, Alberic, Alcàntera de Xúquer, L'Alcúdia, Alfarp, Algemesí, Alginet, Almussafes, Alzira, Antella, Beneixida, Benicull de Xúquer, Benifaió, Benimodo, Benimuslem, Carcaixent, Cárcer, Carlet, Catadau, Corbera, Cullera, Lènova, Favara, Fortaleny, Gavarda, Guadassuar, Llaurí, Llombai, Manuel, Masalavés, Monserrat, Montroy, La Pobla Llarga, Polinyà de Xúquer, Rafelguaraf, Real de Montroi, Riola, San Juan de Énova, Sellent, Senyera, Sollana, Sueca, Sumacàrcer, Tous, Turís, Villanueva de Castellón, należące do prowincji Walencja we Wspólnocie Autonomicznej Walencji.

Uprawy hurmy w tej strefie zajmują powierzchnię około 1 300 ha.

5.   Związek z obszarem geograficznym

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

Zarys historyczny

Hurma jest drzewem owocowym z rodziny hebankowatych, pochodzącym z Chin, gdzie początki jego uprawy sięgają VIII wieku. W drugiej połowie XIX wieku uprawa hurmy zostaje wprowadzona do Europy zachodniej i pojawia się w Hiszpanii w latach 70. XIX wieku. Obecnie produkcja krajowa jest zasadniczo zlokalizowana we wspólnocie Walencji, w której znajduje się obszar objęty chronioną nazwą pochodzenia „Kaki Ribera del Xúquer” skupiający 50 % całkowitej produkcji.

Hurma odmiany „hurma wschodnia” pojawiła się samorzutnie w wyniku wysiewu nasion na granicy działki w gminie Carlet. Następnie, około 1960 r., pierwsza jednorodna plantacja została zaszczepiona w gminie Alcudia, stając się zapowiedzią szybkiego rozwoju tej odmiany w regionie.

Środowisko naturalne

Ribera del Xúquer jest regionem przyrodniczym w prowincji Walencji otoczonym szeroką doliną czwartorzędową i równiną zalewową, przez którą przepływa rzeka Júcar (w jęz. walenckim Xúquer) i jej dopływ Magro.

Znaczna część gruntów uprawnych znajduje się na nizinie rzecznej Júcar i Magro o bardzo bogatych i zwartych glebach. Są to gleby aluwialne powstające z akumulacji materiałów nanoszonych przez rzekę Júcar i jej dopływy, które spływają z masywów górskich. Ponadto w dolnej części łagodnych stoków doliny występują gleby koluwialne o barwie różowej, elastyczne i szczególnie dobrze nadające się do intensywnego gospodarowania.

W gminie panuje klimat łagodny, a średnia temperatura roczna wynosi 17 °C, z kolei średnia temperatura w styczniu wynosi 9–10 °C, a w sierpniu 24–25 °C. Zachmurzenie jest niewielkie, a średnie roczne opady nie przekraczają 400–500 mm. Ponadto otaczające wzgórza chronią uprawy przed mrozem, w szczególności w dolinach dopływów.

5.2.   Specyfika produktu

Odmiana „hurma wschodnia” jest odmianą autochtoniczną, będącą wynikiem samorzutnej mutacji innej odmiany lokalnej, dlatego jest doskonale dostosowana do regionu Ribera del Xúquer, w którym uprawa ta jest prowadzona w sposób optymalny.

Hurmy uprawiane w strefie objętej chronioną nazwą pochodzenia wykazują wyższy stosunek wysokości do średnicy, a spiczastość ich kształtu jest wyraźniejsza. Owoc „Kaki Ribera del Xúquer” wyróżnia się spiczastym kształtem, bardziej wydłużonym niż zwykle, dlatego jego stosunek wysokości do średnicy jest wyższy, co sprawia, że owoce uzyskane w strefie objętej chronioną nazwą pochodzenia mają charakterystyczny kształt, któremu towarzyszy większy średni rozmiar niż ma to miejsce w innych strefach produkcji, co wynika z łagodnego klimatu i braku skrajnych temperatur na tym obszarze.

Owoc „Kaki Ribera del Xúquer” ma również charakterystyczny intensywnie czerwony kolor i słodki smak w stanie dojrzałym, który uzyskuje we wcześniejszym stadium dzięki warunkom panującym na tym obszarze; owoce można również zbierać przed uzyskaniem przez nie dojrzałości, a technika eliminacji cierpkości pozwala na wprowadzanie ich do obrotu, gdy ich miąższ jest zwarty i bardzo słodki oraz cechuje się smakiem typowym dla hurm produkowanych w regionie Ribera del Xúquer.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

Przyjmuje się, że region Ribera del Xúquer jest kolebką hurmy odmiany „hurma wschodnia”, ponieważ w regionie tym odmiana ta pojawiła się w wyniku samorzutnej mutacji; obecnie na dobre zadomowiła się w regionie i na rynku.

Szczególne warunki glebowo-klimatyczne występujące na wyznaczonym obszarze geograficznym znajdują odzwierciedlenie we właściwościach hurmy.

Połączenie łagodnego klimatu uwarunkowanego bliskością Morza Śródziemnego i uprawnych gruntów koluwialnych, będących wynikiem obecności rzek Júcar i Magro otaczających region, nadaje „Kaki Ribera del Xúquer” główne cechy wyróżniające, a mianowicie wyraźniejszy spiczasty kształt, który przekłada się na wyższy stosunek wysokości do średnicy, większy rozmiar i szczególną barwę w stanie dojrzałym.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

[art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006]

http://www.agricultura.gva.es/documents/170659/179611/030712+Pliego+de+condiciones+kaki+def.pdf/b354d4a8-425e-40fa-8e8b-0ae6d3588fe6

---

(1)   Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

ZAŁĄCZNIK

Produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do Traktatu:

Klasa 1.7.   Świeże ryby, małże i skorupiaki oraz produkty wytwarzane z nich

HISZPANIA

Caballa de Andalucía (ChOG)

ZAŁĄCZNIK I

W specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Prosciutto Toscano” zatwierdza się następującą zmianę:

stosowanie dodatków lub konserwantów w produkcji „Prosciutto Toscano” nie jest już dopuszczone. Obróbka „Prosciutto Toscano” zgodna z typową metodą gwarantuje brak tego rodzaju substancji. W szczególności zakaz stosowania azotynów i azotanów wzmacnia związek z historyczną metodą wytwarzania „Prosciutto Toscano” i uniemożliwia obecność dodatków i konserwantów (E251–E252) w produkcie końcowym.

ZAŁĄCZNIK II

Skonsolidowany jednolity dokument

Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1)

„PROSCIUTTO TOSCANO”

Nr WE: IT-PDO-0317-01009-2.7.2012

ChOG () ChNP (X)

1.   Nazwa

„Prosciutto Toscano”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Włochy

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   Rodzaj produktu

Klasa 1.2.

Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

W momencie wprowadzenia do obrotu „Prosciutto Toscano” posiada następujące właściwości fizyczne, organoleptyczne, chemiczne i fizykochemiczne: na wierzchu szynka ta ma kształt łuku z powodu warstwy mięsa znajdującej się ponad głową kości udowej o grubości maksymalnie 8 cm; jej masa wynosi ok. 8–9 kg i nigdy poniżej 7,5 kg; przy krojeniu mięso ma kolor od krwistoczerwonego po jasnoczerwony z niewielką ilością tłuszczu międzymięśniowego; tłuszcz podskórny jest czystego białego koloru z delikatnymi różowymi żyłkami, zwarty, pozbawiony linii oddzielających warstwy i dobrze przylegający do powierzchni mięśnia. Szynka „Prosciutto Toscano” może zostać wprowadzona do obrotu w maksymalnym terminie 30 miesięcy od rozpoczęcia obróbki świeżych udźców. Można ją również wprowadzać do obrotu w postaci pozbawionej kości, w porcjach, to znaczy pokrojoną w kawałki o różnym kształcie i masie lub w plastry.

„Prosciutto Toscano” posiada delikatny typowy smak oraz aromatyczny i charakterystyczny zapach, które wynikają z tradycyjnej metody obróbki i dojrzewania.

Właściwości fizykochemiczne są następujące:

Sól (wyrażona w NaCl)	%	maks. 8,3
Wilgotność mięśnia	%	maks. 61,0
Wskaźnik proteolizy	%	maks. 30,0

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Świeże udźce wykorzystywane w produkcji „Prosciutto Toscano” pochodzą z tuczników urodzonych, wyhodowanych i poddanych ubojowi w obszarze określonym w pkt 4 niniejszego dokumentu. Masa świń musi wynosić co najmniej 160 kg z tolerancją do 10 %, a zwierzę mieć co najmniej dziewięć miesięcy. „Prosciutto Toscano” otrzymuje się ze świeżych udźców tuczników ciężkich czystej rasy lub pochodzących z tradycyjnych ras podstawowych, tj. Large White i Landrace. Masa świeżego trybowanego udźca nie może być mniejsza niż 11,8 kg.

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

Stosowana pasza pochodzi głównie z wyznaczonego obszaru i odpowiada paszy stosowanej w chowie tuczników, o których mowa w pkt 4 niniejszego jednolitego dokumentu, z uwagi na fakt, że są przedmiotem zarządzania opartego na zintegrowanym systemie konkretnej branży.

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Poszczególne etapy produkcji „Prosciutto Toscano” – peklowanie, suszenie, natłuszczanie i dojrzewanie – muszą odbywać się w tradycyjnym obszarze produkcji, który obejmuje cały region Toskanii.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

Wszystkie rodzaje produktu bez kości, który był uprzednio oznaczony, pokrojonego w kawałki lub plasterki, muszą być wprowadzane do obrotu po zapakowaniu w odpowiednie pojemniki lub opakowania spożywcze prawidłowo zapieczętowane. Krojenie w plastry i pakowanie „Prosciutto Toscano” należy przeprowadzić na koniec procesu dojrzewania na obszarze produkcji określonym w pkt 4 w celu zapewnienia przestrzegania różnych okresów dojrzewania przewidzianych w przypadku produktu krojonego w plastry oraz zachowania właściwości związanych z wilgotnością oraz wyglądem części mięśniowej i tłuszczowej plastra określonym w pkt 3.2. Możliwość przechowywania udźców przeznaczonych do krojenia w plastry lub kawałki bez kości przez czas nieokreślony w warunkach otoczenia innych niż przewidziane mogłaby spowodować rozwój właściwości niezgodnych z właściwościami uznanymi w odniesieniu do „Prosciutto Toscano”, takich jak powstanie zazwyczaj niewystępującego osadu pleśniowego, anormalny rozpad białek i w rezultacie wahania wskaźnika proteolizy lub też zjełczenie tłuszczu, które mogą spowodować powstanie zapachów i smaków innych niż zapach i smak tradycyjnie cenione przez konsumentów. Ponadto wystawienie kawałka mięsa i plastra na działanie powietrza przed pakowaniem może spowodować silne utlenienie powierzchni jadalnych połączone z brązowieniem mięsa, wysuszeniem wystawionej części zewnętrznej masy mięśniowej lub zwiotczenie mięsa w przypadku nadmiaru wilgotności.

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Chroniona nazwa pochodzenia „Prosciutto Toscano” musi być umieszczona na etykiecie wyraźną i nieusuwalną czcionką, jednoznacznie odróżniającą się od każdego innego napisu. Bezpośrednio po niej należy umieścić napis „Denominazione di Origine Protetta” (Chroniona Nazwa Pochodzenia) lub skrót „D.O.P.” (ChNP). Zabronione jest dodawanie jakichkolwiek określeń, które nie zostały wyraźnie przewidziane. Można jednak dodać informacje, które odnoszą się do nazwisk, nazw przedsiębiorstw i prywatnych znaków towarowych, o ile nie mają one charakteru zachwalającego i nie mogą wprowadzić konsumenta w błąd. Na udźcu może znajdować się również nazwa gospodarstwa, w którym wyhodowano tuczniki, z których powstały produkty, pod warunkiem że surowiec pochodzi w całości z danego gospodarstwa.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Gospodarstwa hodowlane tuczników przeznaczonych do produkcji „Prosciutto Toscano” muszą znajdować się na obszarze następujących regionów: Lombardia, Emilia-Romania, Marche, Umbria, Lacjum i Toskania. Obróbka, krojenie w plastry i pakowanie „Prosciutto Toscano” odbywają się na tradycyjnym obszarze produkcji, który obejmuje cały obszar regionu Toskanii.

5.   Związek z obszarem geograficznym

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

Czynniki środowiskowe są bezpośrednio związane z cechami obszaru produkcji, na którym przeważają zielone doliny bogate w wodę oraz zadrzewione wzgórza, które mają decydujący wpływ na klimat i na właściwości produktu końcowego. Umiejscowioną na tym obszarze produkcję „Prosciutto Toscano” uzasadniają warunki wyznaczonego mikroobszaru: region Toskanii, ze względu na ukształtowanie terenu i cechy geograficzne, jest odpowiedni dla produkcji szynki wysokiej jakości. Nawet klimat, bardzo odmienny od klimatu regionów sąsiednich, okazuje się szczególnie dostosowany do optymalnego dojrzewania produktu. Jest to zatem klimat sprzyjający powstaniu korzystnego związku między środowiskiem a produktami typowymi dla regionu, który umożliwia powolne i zdrowe dojrzewanie produktów, takich jak wino, oliwa, ser i oczywiście szynka. W takim właśnie środowisku działalność człowieka pozwoliła opracować szczególne techniki obróbki w zakresie wykrawania lub peklowania, które są najlepiej dostosowane do cech charakterystycznych środowiska i które zachowano do dzisiaj, a które mają zasadniczy wpływ na właściwości „Prosciutto Toscano” wymienione w pkt 3.2.

5.2.   Specyfika produktu

„Prosciutto Toscano” posiada aromatyczny, charakterystyczny zapach i delikatny typowy smak.

„Prosciutto Toscano” jest to szynka surowa, której dojrzewanie, od peklowania do wprowadzenia do obrotu, nie może trwać krócej niż 10 miesięcy w przypadku szynki o końcowej masie 7,5–8,5 kg ani krócej niż 12 miesięcy w przypadku szynki o masie powyżej 8,5 kg. Szynka „Prosciutto Toscano” przeznaczona do krojenia w plastry musi dojrzewać o dwa miesiące dłużej w porównaniu z powyższymi zaleceniami, tj. co najmniej 12 miesięcy, jeżeli jej masa wynosi 7,5–8,5 kg, i co najmniej 14 miesięcy, jeżeli jej masa wynosi powyżej 8,5 kg.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwościami produktu (w przypadku ChOG)

Klimat w obszarze produkcji pozwala uzyskiwać produkty rolno-spożywcze o wysokiej wartości, sprzyjając procesowi dojrzewania szynki „Prosciutto Toscano” i wydobywając jej właściwości. Historia wielokrotnie wykazała głęboki związek między produkcją rolną i obróbką produktów a ich obszarem produkcji. Związek ten podlegał konsolidacji i umocnieniu dzięki zmieniającym się czynnikom społecznym, gospodarczym i produkcyjnym oraz doświadczeniu ludzi, które pogłębiało się w miarę upływu czasu. Jeśli chodzi o wyznaczony obszar pochodzenia surowca, to czynniki związane z położeniem geograficznym, środowiskiem naturalnym i doświadczeniem w produkcji nabytym przez sektor hodowlany są wyjątkowe i szczególnie trwałe. Na obszarze zaopatrzenia w surowiec rozwój zootechniki jest związany ze znacznym występowaniem upraw zbóż oraz z systemami przetwórstwa, które miały decydujący wpływ na szczególne ukierunkowanie produkcji na chów trzody chlewnej.

Jeśli zaś chodzi o bardziej ograniczony obszar przetwarzania, połączenie czynników środowiskowych, klimatycznych, naturalnych i ludzkich stanowi unikatową całość, która pozwoliła ujednolicić tradycyjną metodę przetwarzania, określając specyficzną technologię właściwą dla uzyskania cech charakterystycznych ChNP „Prosciutto Toscano”. Charakterystyczny smak i aromat jest związany ze specyficzną technologią przetwarzania, która od XV w. podlega przepisom przewidującym w szczególności: wykrawanie w kształcie łuku, które charakteryzuje się krojeniem w V, licząc od początku udźca, co pozwala na bardziej wydajne i rozłożone w czasie suszenie mięsa podczas peklowania; peklowanie „na sucho” przy użyciu soli, pieprzu i aromatów naturalnych pochodzenia roślinnego; natłuszczanie, zawsze przy użyciu pieprzu i aromatów naturalnych pochodzenia roślinnego, i dojrzewanie, któremu sprzyjają warunki środowiskowe obszaru produkcji. Dzięki długiemu dojrzewaniu, podczas którego udźce wystawione są na działanie naturalnej wilgotności powietrza, połączonemu ze stosowaniem, jak każe lokalna tradycja, pieprzu i substancji aromatycznych podczas solenia i natłuszczania powstaje aromatyczny zapach i delikatny smak o właściwościach typowych dla „Prosciutto Toscano”.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

[art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 (2)]

Zmieniony tekst specyfikacji jest dostępny na stronie:

http://www.politicheagricole.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/3335

lub bezpośrednio na stronie głównej Ministero delle politiche agricole alimentari e forestali (włoskiego ministerstwa ds. polityki rolnej, spożywczej i leśnej) (www.politicheagricole.it) po wybraniu zakładki „Qualità e sicurezza” (z prawej strony na górze ekranu), a następnie zakładki „Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE”.

---

(1)   Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

(2)  Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych.

ZAŁĄCZNIK

W części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 wprowadza się następujące zmiany:

1)	w wierszu 116 dotyczącym oksamylu kolumna szósta „Data wygaśnięcia zatwierdzenia” datę 31 lipca 2016 r. zastępuje się datą 31 stycznia 2018 r.;

2)	w wierszu 121 dotyczącym chlotianidyny kolumna szósta „Data wygaśnięcia zatwierdzenia” datę 31 lipca 2016 r. zastępuje się datą 31 stycznia 2018 r.;

3)	w wierszu 122 dotyczącym petoksamidu kolumna szósta „Data wygaśnięcia zatwierdzenia” datę 31 lipca 2016 r. zastępuje się datą 31 stycznia 2018 r.;

4)	w wierszu 128 dotyczącym dimoksystrobiny kolumna szósta „Data wygaśnięcia zatwierdzenia” datę 30 września 2016 r. zastępuje się datą 31 stycznia 2018 r.

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)
Kod CN	Kod państw trzecich (1)	Standardowa wartość w przywozie
0702 00 00	AL	51,8
	MA	61,9
	MK	28,7
	ZZ	47,5
0707 00 05	AL	45,1
	MK	50,7
	TR	136,4
	ZZ	77,4
0709 93 10	AL	48,7
	MA	121,9
	TR	158,8
	ZZ	109,8
0805 20 10	AU	136,9
	MA	62,6
	ZA	148,2
	ZZ	115,9
0805 20 30 , 0805 20 50 , 0805 20 70 , 0805 20 90	PE	125,0
	SZ	56,1
	TR	74,2
	UY	92,8
	ZA	157,1
	ZZ	101,0
0805 50 10	TR	65,7
	ZA	74,0
	ZZ	69,9
0806 10 10	BR	248,2
	LB	239,8
	PE	322,3
	TR	166,2
	US	305,1
	ZZ	256,3
0808 10 80	BA	64,2
	NZ	132,4
	US	146,2
	ZA	164,6
	ZZ	126,9
0808 30 90	CN	65,8
	TR	131,0
	ZZ	98,4

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ ZZ ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

ZAŁĄCZNIK

a)   Wnioskodawcy i posiadacze zezwolenia

Nazwa	:	Dow AgroSciences Ltd.
Adres	:	European Development Centre, 3B Park Square, Milton Park, Abingdon, Oxon OX14 4RN, Zjednoczone Królestwo

w imieniu Dow AgroSciences LLC, 9330 Zionsville Road, Indianapolis, IN 46268-1054, Stany Zjednoczone Ameryki

oraz

Nazwa	:	Monsanto Europe S.A.
Adres	:	Avenue de Tervuren 270-272, 1150 Brussels, Belgia

w imieniu Monsanto Company - 800 N. Lindbergh Boulevard - St. Louis, Missouri 63167, Stany Zjednoczone Ameryki.

b)   Opis i specyfikacja produktów

1)	żywność i składniki żywności zawierające kukurydzę MON-89Ø34-3 × DAS-Ø15Ø7-1 × MON-ØØ6Ø3-6, składające się z niej lub z niej wyprodukowane;

2)	pasze zawierające kukurydzę MON-89Ø34-3 × DAS-Ø15Ø7-1 × MON-ØØ6Ø3-6, składające się z niej lub z niej wyprodukowane;

3)	kukurydza MON-89Ø34-3 × DAS-Ø15Ø7-1 × MON-ØØ6Ø3-6 w produktach zawierających ją lub składających się z niej, do wszelkich zastosowań innych niż zastosowania wymienione w pkt 1 i 2 z wyjątkiem uprawy.

Zmodyfikowana genetycznie kukurydza MON-89Ø34-3 × DAS-Ø15Ø7-1 × MON-ØØ6Ø3-6, zgodnie z opisem we wniosku, jest otrzymywana w drodze krzyżowania kukurydzy zawierającej modyfikacje MON-89Ø34-3, DAS-Ø15Ø7-1 oraz MON-ØØ6Ø3-6 i wykazuje ekspresję białek Cry1 A.105, Cry2Ab2, Cry1F nadających odporność na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera (motyle), białka CP4 EPSPS nadającego tolerancję na herbicyd glifosat oraz białka PAT nadającego tolerancję na herbicyd glufosynat amonowy.

c)   Etykietowanie

1)	Zgodnie z wymogami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”.

2)	Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów zawierających kukurydzę MON-89Ø34-3 × DAS-Ø15Ø7-1 × MON-ØØ6Ø3-6 lub składających się z niej, z wyjątkiem produktów, o których mowa w art. 2 lit. a), zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.

d)   Metoda wykrywania

—

Metody ilościowe specyficzne dla modyfikacji w czasie rzeczywistym, oparte na technice PCR, stosowane do ilościowego wykrywania zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy MON-89Ø34-3, DAS-Ø15Ø7-1 oraz MON-ØØ6Ø3-6, walidowane przy wykorzystaniu pojedynczych modyfikacji i weryfikowane na kukurydzy MON-89Ø34-3 × DAS-Ø15Ø7-1 × MON-ØØ6Ø3-6,

—	metoda ekstrakcji DNA walidowana na mielonym materiale siewnym kukurydzy przez laboratorium referencyjne Unii Europejskiej ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, opublikowana pod adresem http://gmo-crl.jrc.ec.europa.eu/StatusOfDossiers.aspx

—

materiał referencyjny: ERM®-BF418 (dla DAS-Ø15Ø7-1) oraz ERM®-BF415 (dla MON-ØØ6Ø3-6), dostępny za pośrednictwem strony internetowej Instytutu Materiałów Referencyjnych i Pomiarów (IRMM) Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) Komisji Europejskiej pod adresem: https://irmm.jrc.ec.europa.eu/rmcatalogue oraz AOCS 0906-E i AOCS 0406-A (dla MON-89Ø34-3) dostępny za pośrednictwem strony internetowej American Oil Chemists Society pod adresem: http://www.aocs.org/tech/crm

e)   Niepowtarzalny identyfikator

MON-89Ø34-3 × DAS-Ø15Ø7-1 × MON-ØØ6Ø3-6.

f)   Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej

Identyfikator zapisu Systemu Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym: zob. [to be completed when notified].

g)   Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub obchodzenia się z nimi

Brak.

h)   Plan monitorowania

Plan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.

[Odsyłacz: plan opublikowany w internecie]

i)   Wymogi dotyczące monitorowania stosowania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu do obrotu

Brak.

Uwaga: z czasem odsyłacze do odpowiednich dokumentów mogą wymagać aktualizacji. Zmiany te będą udostępnione publicznie w postaci aktualizacji wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.

ZAŁĄCZNIK

a)   Wnioskodawca i posiadacz zezwolenia

Nazwa	:	Monsanto Europe S.A.
Adres	:	Avenue de Tervuren 270-272, 1150 Bruxelles/Brussel – BELGIQUE/BELGIË

W imieniu Monsanto Company, Stany Zjednoczone Ameryki.

b)   Opis i specyfikacja produktów

Pyłek wyprodukowany z kukurydzy MON-ØØ81Ø-6 stanowiący żywność lub składnik żywności bądź wchodzący w skład żywności lub składnika żywności.

Zmodyfikowana genetycznie kukurydza MON-ØØ81Ø-6, zgodna z opisem we wniosku, wykazuje ekspresję białka Cry1Ab nadającego odporność na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera.

c)   Etykietowanie

Zgodnie ze szczegółowymi wymogami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”.

d)   Metoda wykrywania

—	Specyficzna dla kukurydzy MON-ØØ81Ø-6 technika ilościowego oznaczania metodą PCR w czasie rzeczywistym.

—

Walidacja przy wykorzystaniu zmielonych nasion kukurydzy (certyfikowany materiał odniesienia [CRM IRMM-413]), zawierających mieszaninę genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy MON 810 i kukurydzy konwencjonalnej, przeprowadzona przez Federalny Instytut ds. Oceny Ryzyka (BfR) we współpracy z Amerykańskim Stowarzyszeniem Chemików Zbożowych (American Association of Cereal Chemists – AACC), Wspólnym Centrum Badawczym (JRC), Komisją Europejską (KE), Instytutem Materiałów Referencyjnych i Pomiarów (IRMM), Instytutem Zdrowia i Ochrony Konsumentów (IHCP) oraz GeneScan w Berlinie, opublikowana na stronie internetowej http://gmo-crl.jrc.ec.europa.eu/summaries/Mon810_validation_report.pdf Materiał referencyjny: ERM-BF413k, dostępny za pośrednictwem strony internetowej Instytutu Materiałów Referencyjnych i Pomiarów (IRMM) Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) Komisji Europejskiej pod adresem: http://www.irmm.jrc.be/html/reference_materials_catalogue/index.htm

e)   Niepowtarzalny identyfikator

MON-ØØ81Ø-6

f)   Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej

Brak.

g)   Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub obchodzenia się z nimi

Brak.

h)   Plan monitorowania

Brak.

i)   Wymogi dotyczące monitorowania stosowania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu do obrotu

Brak.

Uwaga: z czasem odsyłacze do odpowiednich dokumentów mogą wymagać aktualizacji. Zmiany te będą udostępnione publicznie w postaci aktualizacji wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.

ZAŁĄCZNIK

a)   Wnioskodawcy i posiadacze zezwolenia

Nazwa	:	Dow AgroSciences Ltd.
Adres	:	European Development Centre, 3B Park Square, Milton Park, Abingdon, Oxon OX14 4RN, Zjednoczone Królestwo

w imieniu Dow AgroSciences LLC, 9330 Zionsville Road, Indianapolis, IN 46268-1054, Stany Zjednoczone Ameryki

oraz

Nazwa	:	Monsanto Europe S.A.
Adres	:	Avenue de Tervuren 270-272, 1150 Bruxelles, Belgia

w imieniu Monsanto Company – 800 N. Lindbergh Boulevard – St. Louis, Missouri 63167, Stany Zjednoczone Ameryki.

b)   Opis i specyfikacja produktów

1)	żywność i składniki żywności zawierające genetycznie zmodyfikowane rodzaje kukurydzy (Zea mays L.) określone w lit. e), składające się z takiej kukurydzy lub z niej wyprodukowane;

2)	pasza zawierająca genetycznie zmodyfikowane rodzaje kukurydzy (Zea mays L.) określone w lit. e), składająca się z takiej kukurydzy lub z niej wyprodukowane;

3)	genetycznie zmodyfikowane rodzaje kukurydzy (Zea mays L.) określone w lit. e), w produktach zawierających takie GMO lub składających się z niego, do wszelkich zastosowań innych niż zastosowania wymienione w pkt 1 i 2 z wyjątkiem uprawy.

Kukurydza MON-89Ø34-3 wykazuje ekspresję białek Cry1 A.105 i Cry2Ab2 nadających odporność na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera.

Kukurydza DAS-Ø15Ø7-1 wykazuje ekspresję białka Cry1F nadającego odporność na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera oraz białka PAT nadającego tolerancję na herbicyd glufosynat amonowy.

Kukurydza MON-88Ø17-3 wykazuje ekspresję białka Cry3Bb1 nadającego odporność na niektóre szkodniki z rzędu Coleoptera oraz białka CP4 EPSPS nadającego tolerancję na herbicyd glifosat.

Kukurydza DAS-59122-7 wykazuje ekspresję białek Cry34Ab1 i Cry35Ab1 nadających odporność na niektóre szkodniki z rzędu Lepidoptera oraz białka PAT nadającego tolerancję na herbicyd glufosynat amonowy.

c)   Etykietowanie

1)	Zgodnie z wymogami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „kukurydza”.

2)	Na etykietach i w dokumentach dołączonych do produktów zawierających rodzaje kukurydzy określone w lit. e) lub składających się z nich, z wyjątkiem produktów, o których mowa w art. 2 lit. a), zamieszcza się zwrot „nieprzeznaczone do uprawy”.

d)   Metody wykrywania

—

Metody ilościowe specyficzne dla modyfikacji w czasie rzeczywistym, oparte na technice PCR, stosowane do ilościowego wykrywania zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy MON-89Ø34-3, DAS-Ø15Ø7-1, MON-88Ø17-3 i DAS-59122-7; metody wykrywania walidowane przy wykorzystaniu modyfikacji jednocechowych i weryfikowane na kukurydzy MON-89Ø34-3 × DAS-Ø15Ø7-1 × MON-88Ø17-3 × DAS-59122-7 cechowałyby się jednakową skutecznością w odniesieniu do poszczególnych GMO określonych w lit. e),

—	metoda ekstrakcji DNA walidowana na mielonym materiale siewnym kukurydzy przez laboratorium referencyjne Unii Europejskiej ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, opublikowana pod adresem http://gmo-crl.jrc.ec.europa.eu/StatusOfDossiers.aspx

—

materiał referencyjny: ERM®-BF424 (dla DAS-59122-7) oraz ERM®-BF418 (dla DAS-Ø15Ø7-1), dostępny za pośrednictwem strony internetowej Instytutu Materiałów Referencyjnych i Pomiarów (IRMM) Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) Komisji Europejskiej pod adresem: https://irmm.jrc.ec.europa.eu/rmcatalogue, oraz AOCS 0906-E i AOCS 0406-A (dla MON-89Ø34-3), oraz AOCS 0406-D i AOCS 0406-A (dla MON-88Ø17-3) dostępny za pośrednictwem strony internetowej American Oil Chemists Society pod adresem: http://www.aocs.org/tech/crm

e)   Niepowtarzalny identyfikator

MON-89Ø34-3 × DAS-Ø15Ø7-1 × MON-88Ø17-3 × DAS-59122-7;

MON-89Ø34-3 × DAS-Ø15Ø7-1 × MON-88Ø17-3;

MON-89Ø34-3 × DAS-Ø15Ø7-1 × DAS-59122-7;

MON-89Ø34-3 × MON-88Ø17-3 × DAS-59122-7;

DAS-Ø15Ø7-1 × MON-88Ø17-3 × DAS-59122-7;

MON-89Ø34-3 × DAS-Ø15Ø7-1;

MON-89Ø34-3 × DAS-59122-7;

DAS-Ø15Ø7-1 × MON-88Ø17-3;

MON-88Ø17-3 × DAS-59122-7.

f)   Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej

Identyfikator zapisu Systemu Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym: zob. [do uzupełnienia po powiadomieniu o decyzji].

g)   Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub obchodzenia się z nimi

Brak.

h)   Plan monitorowania

Plan monitorowania dotyczący skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.

[Odsyłacz: plan opublikowany w internecie]

i)   Wymogi dotyczące monitorowania stosowania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu do obrotu

Brak.

Uwaga: z czasem odsyłacze do odpowiednich dokumentów mogą wymagać aktualizacji. Zmiany te będą udostępnione publicznie w postaci aktualizacji wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy.