(1)

Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 (2) wprowadza w życie środki przewidziane w decyzji 2010/413/WPZiB i przewiduje między innymi zamrożenie wszystkich środków finansowych i zasobów gospodarczych należących do osób, podmiotów i organów wymienionych w załącznikach VIII i IX do tego rozporządzenia, będących własnością tych osób, podmiotów i organów, znajdujących się w ich posiadaniu lub pod ich kontrolą.

(2)

W dniu 10 października 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/497/WPZiB (3) zmieniającą decyzję 2010/413/WPZiB i zawierającą zmienione kryterium umieszczania w wykazie osób i podmiotów, które obeszły lub naruszyły środki ograniczające.

(3)

Środek ten wchodzi w zakres stosowania Traktatu, zatem do jego wdrożenia konieczne jest podjęcie działań regulacyjnych na szczeblu Unii, w szczególności w celu zapewnienia jednolitego stosowania tego środka przez podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 267/2012,

a)

lit. b) otrzymuje brzmienie:

b)

lit. c) otrzymuje brzmienie:

c)

lit. e) otrzymuje brzmienie:

(1)

Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2).

(2)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 wniosek Grecji o rejestrację nazwy „Μεσσαρά” (Messara) został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3).

(3)

Ponieważ żaden sprzeciw nie został zgłoszony Komisji zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, nazwa „Μεσσαρά” (Messara) powinna zostać zarejestrowana,

(1)

Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Niemiec o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Nürnberger Bratwürste”/„Nürnberger Rostbratwürste”, zarejestrowanego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1257/2003 (2).

(2)

Wniosek dotyczy zmiany opisu produktu.

(3)

Komisja przeanalizowała przedmiotową zmianę i stwierdziła, że jest ona uzasadniona. W związku z tym, że jest to zmiana nieznaczna, Komisja może ją zatwierdzić bez odwoływania się do procedury określonej w art. 50–52 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012,

(1)

Decyzją 2012/734/UE Rada wyraziła zgodę na podpisanie, w imieniu Unii, Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony (zwanej dalej „Umową”). Zgodnie z decyzją 2012/734/UE Umowę należy tymczasowo stosować do czasu zakończenia procedur prowadzących do jej zawarcia.

(2)

Załącznik II do Umowy dotyczy definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej. Dla pewnej liczby produktów w dodatku 2 A do tego załącznika przewidziano, w ramach kontyngentów rocznych, możliwość odstępstw od reguł pochodzenia określonych w dodatku 2 do załącznika II. Jako że Unia zdecydowała się skorzystać z tej możliwości, konieczne jest określenie warunków dotyczących stosowania tych odstępstw w odniesieniu do przywozu z Nikaragui.

(3)

Kontyngentami określonymi w dodatku 2A do załącznika II należy zarządzać w oparciu o kolejność zgłoszeń, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (2).

(4)

Zgodnie z Umową uprawnienie do korzystania z koncesji taryfowych powinno być uwarunkowane przedstawieniem odpowiedniego dowodu pochodzenia organom celnym.

(5)

Jako że Umowę stosuje się tymczasowo od dnia 1 sierpnia 2013 r., niniejsze rozporządzenie należy stosować od tego samego dnia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

(1)

Decyzją 2012/734/UE Rada wyraziła zgodę na podpisanie, w imieniu Unii, Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony (zwanej dalej „Umową”). Zgodnie z decyzją 2012/734/UE Umowę należy tymczasowo stosować do czasu zakończenia procedur prowadzących do jej zawarcia.

(2)

Załącznik II do Umowy dotyczy definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej. Dla pewnej liczby produktów w dodatku 2A do tego załącznika przewidziano, w ramach kontyngentów rocznych, możliwość odstępstw od reguł pochodzenia określonych w dodatku 2 do załącznika II. Jako że Unia zdecydowała się skorzystać z tej możliwości, konieczne jest określenie warunków dotyczących stosowania tych odstępstw w odniesieniu do przywozu z Hondurasu.

(3)

Kontyngentami określonymi w dodatku 2A do załącznika II należy zarządzać w oparciu o kolejność zgłoszeń, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (2).

(4)

Zgodnie z Umową uprawnienie do korzystania z koncesji taryfowych powinno być uwarunkowane przedstawieniem odpowiedniego dowodu pochodzenia organom celnym.

(5)

Jako że Umowę stosuje się tymczasowo od dnia 1 sierpnia 2013 r., niniejsze rozporządzenie należy stosować od tego samego dnia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

(1)

Decyzją 2012/734/UE Rada wyraziła zgodę na podpisanie, w imieniu Unii, Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony (zwanej dalej „Umową”). Zgodnie z decyzją 2012/734/UE Umowę należy tymczasowo stosować do czasu zakończenia procedur prowadzących do jej zawarcia.

(2)

Załącznik II do Umowy dotyczy definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej. Dla pewnej liczby produktów w dodatku 2 A do tego załącznika przewidziano, w ramach kontyngentów rocznych, możliwość odstępstw od reguł pochodzenia określonych w dodatku 2 do załącznika II. Jako że Unia zdecydowała się skorzystać z tej możliwości, konieczne jest określenie warunków dotyczących stosowania tych odstępstw w odniesieniu do przywozu z Panamy.

(3)

Kontyngentami określonymi w dodatku 2 A do załącznika II należy zarządzać w oparciu o kolejność zgłoszeń, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).

(4)

Zgodnie z Umową uprawnienie do korzystania z koncesji taryfowych powinno być uwarunkowane przedstawieniem odpowiedniego dowodu pochodzenia organom celnym.

(5)

Jako że Umowę stosuje się tymczasowo od dnia 1 sierpnia 2013 r., niniejsze rozporządzenie należy stosować od tego samego dnia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

(1)

Decyzją 2012/734/UE Rada wyraziła zgodę na podpisanie, w imieniu Unii, Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony (zwanej dalej „Umową”). Zgodnie z decyzją 2012/734/UE Umowę należy tymczasowo stosować do czasu zakończenia procedur prowadzących do jej zawarcia.

(2)

Załącznik II do Umowy dotyczy definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej. Dla pewnej liczby produktów w dodatku 2A do tego załącznika przewidziano, w ramach kontyngentów rocznych, możliwość odstępstw od reguł pochodzenia określonych w dodatku 2 do załącznika II. Jako że Unia zdecydowała się skorzystać z tej możliwości, konieczne jest określenie warunków dotyczących stosowania tych odstępstw w odniesieniu do przywozu z Ameryki Środkowej.

(3)

Kontyngentami określonymi w dodatku 2A do załącznika II należy zarządzać w oparciu o kolejność zgłoszeń zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).

(4)

Zgodnie z Umową uprawnienie do korzystania z koncesji taryfowych powinno być uwarunkowane przedstawieniem odpowiedniego dowodu pochodzenia organom celnym.

(5)

Jako że Umowę stosuje się tymczasowo od dnia 1 sierpnia 2013 r., niniejsze rozporządzenie należy stosować od tego samego dnia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

(1)

Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Rady (WE) nr 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami (2).

(2)

Zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 509/2006 wniosek Łotwy o rejestrację nazwy „Sklandrausis” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3).

(3)

Ponieważ do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 509/2006, nazwa „Sklandrausis” powinna zostać zarejestrowana,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (2) przewiduje nadzór nad przywozem produktów wymienionych w załączniku XVIII do tego rozporządzenia. Nadzór ten prowadzi się zgodnie z zasadami określonymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (3).

(2)

W celu zastosowania art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa (4) zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej i na podstawie ostatnich dostępnych danych dotyczących lat 2010, 2011 i 2012 należy dostosować wartości progowe dodatkowych opłat celnych za mandarynki i satsuma, klementynki i karczochy od dnia 1 listopada 2013 r., za pomarańcze od dnia 1 grudnia 2013 r. oraz za gruszki, cytryny, jabłka i cukinie od dnia 1 stycznia 2014 r.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011.

(4)

Ze względu na konieczność zagwarantowania, że środek ten będzie miał zastosowanie możliwie jak najszybciej po udostępnieniu aktualnych danych, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Rozdział III sekcja 2 rozporządzenia (WE) nr 1187/2009 ustanawia procedurę przyznawania pozwoleń na wywóz sera do Stanów Zjednoczonych Ameryki w ramach kontyngentów GATT określonych w art. 21 tego rozporządzenia.

(2)

Wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz w odniesieniu do niektórych grup produktów i kontyngentów dotyczą ilości przekraczających ilości dostępne na rok kontyngentowy 2014. Należy zatem ustalić współczynniki przydziału.

(3)

W odniesieniu do grup produktów i kontyngentów, w przypadku których złożone wnioski dotyczą ilości mniejszych niż ilości dostępne, należy zadbać o to, by pozostałe ilości zostały przydzielone proporcjonalnie do ilości, o które wystąpiono. Ponadto przydział dodatkowych ilości powinien być uzależniony od powiadomienia właściwego organu o ilościach, na które dany podmiot wyraził zgodę, oraz od wpłaty zabezpieczenia przez zainteresowane podmioty.

(4)

Biorąc pod uwagę termin wdrożenia procedury określania współczynników określony w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1187/2009, niniejsze rozporządzenie należy zacząć stosować możliwie jak najszybciej,

(1)

Dyrektywa 2006/87/WE, przepisy dotyczące inspekcji statków na Renie oraz rozporządzenie Komisji (UE) nr 164/2010 z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie specyfikacji technicznych elektronicznego raportowania statków w żegludze śródlądowej, o których mowa w art. 5 dyrektywy 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie (2), określają główne wymogi dotyczące wymiany minimalnego zestawu danych o jednostkach pływających pomiędzy organami wydającymi świadectwa statkom a organami RIS.

(2)

Od dnia wejścia w życie dyrektywy 2006/87/WE ponad 14 000 jednostkom pływającym nadano jednolity europejski numer identyfikacyjny statku (ENI). Znaczna liczba europejskich numerów identyfikacyjnych utrudnia skuteczną wymianę danych bez odpowiedniego narzędzia. Może to prowadzić nie tylko do zwiększenia zagrożenia dla bezpieczeństwa podczas użytkowania statku (zarządzanie ruchem), ale również do problemów administracyjnych (np. podwójne liczenie statków w statystykach). Aby umożliwić automatyczną identyfikację statków posiadających europejskie numery identyfikacyjne, numery te są przechowywane w transponderach śródlądowego AIS zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 415/2007 z dnia 13 marca 2007 r. dotyczącym specyfikacji technicznych dotyczących systemów kontroli ruchu statków, o których mowa w art. 5 dyrektywy 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie (3).

(3)

Właściwe organy potrzebują tych danych w szczególności po to, aby uniknąć przypisania dwóch europejskich numerów identyfikacyjnych jednemu statkowi, a organy RIS potrzebują ich do szeregu aplikacji RIS, takich jak prowadzenie dziennika pracy śluzy i przygotowywanie statystyk dotyczących pracy śluzy. Liczba transponderów śródlądowego AIS nadal szybko rośnie, co sprawia, że skuteczna wymiana danych jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania systemu zarządzania ruchem. Niezbędny jest zatem centralny rejestr elektroniczny (baza danych o jednostkach pływających), do którego dostęp miałyby wszystkie właściwe organy, aby zapewnić skuteczną wymianę danych i dostosowanie załącznika do tej dyrektywy do postępu technicznego.

(4)

Jednocześnie liczba właściwych organów uprawnionych do wydawania wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej znacząco wzrosła. Obecnie 49 organów z 9 państw członkowskich korzysta z bazy danych do celów identyfikacji statków i nadawania europejskich numerów identyfikacyjnych. Właściwe organy muszą uzyskać wiarygodne informacje na temat statku i jego świadectwa, aby przygotować inspekcje techniczne oraz na potrzeby wydawania, przedłużenia ważności i wycofywania tych świadectw. O wydaniu, przedłużeniu ważności lub cofnięciu świadectwa muszą zostać powiadomione wszystkie pozostałe właściwe organy. Brak informacji bądź nieprawdziwa informacja może sprawić, że dokonana przez właściwy organ ocena okaże się niekompletna, a to z kolei może spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa oraz niewłaściwe stosowanie wymogów dyrektywy 2006/87/WE.

(5)

Zwiększenie liczby właściwych organów UE oraz fakt, że nie wszystkie państwa członkowskie informują pozostałe państwa członkowskie o nadanych europejskich numerach identyfikacyjnych, niekorzystnie wpływa na skuteczną wymianę informacji między nimi, co ma znaczenie z punktu widzenia zgodności procesu wydawania świadectw z wymogami dyrektywy 2006/87/WE, ze względu na możliwość wydania dwóch świadectw na podstawie tego samego europejskiego numeru identyfikacyjnego. Zupełnie odmienna sytuacja ma miejsce w przypadku Renu, gdzie tylko kilka organów zajmuje się wydawaniem świadectw, a wszystkie organy do spraw żeglugi na Renie aktywnie komunikują się ze sobą, co usprawnia przepływ informacji między nimi. Skuteczna wymiana informacji na podstawie bazy danych o jednostkach pływających jest zatem niezbędna do zagwarantowania równoważnego poziomu bezpieczeństwa wspólnotowego świadectwa żeglugi śródlądowej i świadectwa wydawanego na podstawie art. 22 poprawionej Konwencji o żegludze na Renie.

(6)

Należy zapewnić, aby poziom ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w procesie identyfikacji statków był zgodny z wymogami określonymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (4) oraz w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (5).

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2006/87/WE.

(8)

Środki określone w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu, o którym mowa w art. 7 dyrektywy Rady 91/672/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie wzajemnego uznawania krajowych patentów żeglarskich uprawniających do przewozu rzeczy i osób żeglugą śródlądową (6),

(1)

Zgodnie z art. 6 decyzji 2005/387/WSiSW komitet naukowy Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii w poszerzonym składzie sporządził w trakcie sesji specjalnej sprawozdanie na temat oceny zagrożeń dotyczące nowej substancji psychoaktywnej 5-(2-aminopropyl)indolu, przedłożone następnie Komisji i Radzie w dniu 16 kwietnia 2013 r.

(2)

Substancja 5-(2-aminopropyl)indol jest syntetyczną pochodną indolu z podstawieniem od strony fenylu w układzie pierścieniowym indolu. Wydaje się, że jest on substancją pobudzającą, która może mieć również efekty halucynogenne. 5-(2-aminopropyl)indol występuje głównie w postaci proszku, ale również w postaci tabletek i kapsułek. Jest on dostępny w sprzedaży internetowej oraz sprzedawany w sklepach z „dopalaczami” jako „substancja chemiczna w fazie badań”. Wykrywano go również w próbkach produktu sprzedawanego jako „dopalacz” (legalna substancja psychoaktywna), zwanego „Benzo Fury”, oraz w postaci tabletek przypominających ecstasy.

(3)

Z dostępnych informacji i danych wynika, że ostra toksyczność 5-(2-aminopropyl)indolu może wywoływać u ludzi działania niepożądane, takie jak częstoskurcz i hipertermia, i może powodować również rozszerzenie źrenic, pobudzenie i drgawki. 5-(2-aminopropyl)indol może wchodzić w reakcje z innymi substancjami, w tym z produktami leczniczymi i środkami pobudzającymi, które działają na układ monoaminergiczny. Trudno określić konkretne skutki fizyczne, jakie 5-(2-aminopropyl)indol wywołuje w organizmie człowieka, ponieważ brak jest publikacji badań oceniających jego toksyczność ostrą i przewlekłą, jego wpływ na psychikę i zachowanie oraz jego potencjał uzależniający, a także ze względu na ograniczoną ilością informacji i danych.

(4)

W okresie między kwietniem a sierpniem 2012 r. w czterech państwach członkowskich odnotowano w sumie 24 zgony, w przypadku których w próbkach pobranych pośmiertnie wykryto 5-(2-aminopropyl)indol, występujący osobno lub w połączeniu z innymi substancjami. Choć na podstawie dostępnych informacji nie da się stwierdzić z całą pewnością, w jakim stopniu 5-(2-aminopropyl)indol przyczynił się do tych wszystkich zgonów, to w niektórych przypadkach substancję tę wymieniono z nazwy w przyczynach śmierci. Gdyby ta nowa substancja psychoaktywna stała się powszechniej dostępna i stosowana, mogłoby to mieć poważne skutki dla zdrowia poszczególnych osób i zdrowia publicznego. Brak jest dostępnych informacji na temat zagrożeń społecznych, jakie stwarza 5-(2-aminopropyl)indol.

(5)

Dziewięć państw członkowskich zgłosiło do Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii oraz do Europejskiego Urzędu Policji (Europol) przypadki wykrycia 5-(2-aminopropyl)indolu. Brak jest danych na temat używania tej substancji, ale z ograniczonej liczby dostępnych informacji wynika, że może być ona zażywana w podobnych miejscach jak inne środki pobudzające, takich jak dom, bary, kluby nocne lub na festiwalach muzycznych.

(6)

Brak jest informacji wskazujących, że 5-(2-aminopropyl)indol jest wytwarzany w Unii, jak również brak jest dowodów wskazujących na udział przestępczości zorganizowanej w produkcji, dystrybucji lub dostarczaniu tej nowej substancji psychoaktywnej.

(7)

Substancja 5-(2-aminopropyl)indol nie ma żadnej znanej, stwierdzonej lub uznanej wartości medycznej bądź zastosowania medycznego w Unii; ta nowa substancja psychoaktywna nie została również objęta pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu w Unii. Poza jej wykorzystywaniem jako wzorca analitycznego i w badaniach naukowych, nic nie wskazuje na to, że jest ona wykorzystywany do innych celów.

(8)

Substancja 5-(2-aminopropyl)indol nie została poddana badaniom ani nie podlega obecnie procedurze badania w ramach systemu Narodów Zjednoczonych w rozumieniu decyzji 2005/387/WSiSW. Dwa państwa członkowskie kontrolują tę nową substancję psychoaktywną na mocy swoich przepisów krajowych, wypełniając zobowiązania wynikające z Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r. Pięć państw europejskich kontroluje 5-(2-aminopropyl)indol, stosując przepisy krajowe dotyczące nowych substancji psychoaktywnych, produktów niebezpiecznych lub produktów leczniczych.

(9)

W sprawozdaniu na temat oceny zagrożeń stwierdzono, że dowody naukowe dotyczące 5-(2-aminopropyl)indolu są skąpe i potrzebne są dalsze badania w celu określenia zagrożeń zdrowotnych i społecznych, jakie on stwarza. Dostępne dowody i informacje dają jednak wystarczającą podstawę do poddania 5-(2-aminopropyl)indolu środkom kontroli w całej Unii. Ze względu na zagrożenia zdrowotne jakie stwarza ta substancja – udokumentowane wykryciem jej w kilku odnotowanych przypadkach zgonów – i na fakt, że użytkownicy mogą zażywać ją nieświadomie, oraz ze względu na brak wartości medycznej bądź zastosowania medycznego 5-(2-aminopropyl)indol powinien zostać poddany środkom kontroli w całej Unii.

(10)

Ponieważ sześć państw członkowskich już poddaje kontroli 5-(2-aminopropyl)indol za pomocą różnego rodzaju przepisów, poddanie tej substancji środkom kontroli w całej Unii pomogłoby zapobiec pojawieniu się przeszkód w transgranicznej współpracy w zakresie egzekwowania prawa i współpracy wymiarów sprawiedliwości oraz chronić użytkowników przed zagrożeniami związanymi z jej zażywaniem.

(11)

Decyzja 2005/387/WSiSW zastrzega uprawnienia wykonawcze dla Rady, aby umożliwić szybką i opartą na wiedzy fachowej reakcję na szczeblu Unii na pojawienie się nowych substancji psychoaktywnych wykrytych i zgłoszonych przez państwa członkowskie, poprzez poddanie tych substancji środkom kontroli w całej Unii. Ponieważ spełnione są warunki i procedura zainicjowania egzekwowania tych uprawnień wykonawczych, należy przyjąć decyzję wykonawczą, aby poddać 5-(2-aminopropyl)indol środkom kontroli w całej Unii,

(1)

W dniu 26 lipca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/413/WPZiB (1).

(2)

Należy zmienić kryteria wskazywania w odniesieniu do dopuszczania do Unii oraz zamrażania funduszy, które obejmują osoby i podmioty, które pomagały wskazanym osobom lub podmiotom w obchodzeniu lub naruszaniu postanowień odnośnych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ lub przepisów decyzji 2010/413/WPZiB, aby objąć tymi kryteriami osoby i podmioty, które same obeszły lub naruszyły te postanowienia lub przepisy.

(3)

W decyzji 2010/413/WPZiB należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany,

1)

art. 19 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

2)

art. 20 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

(1)

Afrykański pomór świń jest wirusową chorobą zakaźną, zwykle śmiertelną, dotykającą świń domowych i dzików, powodującą poważne zakłócenia w handlu wewnątrzunijnym żywymi świniami i produktami pozyskanymi od świń oraz w wywozie tych zwierząt i produktów do państw trzecich.

(2)

Występowanie afrykańskiego pomoru świń potwierdzono w Gruzji w 2007 r., a następnie choroba ta rozprzestrzeniła się do Federacji Rosyjskiej, gdzie odnotowano liczne ogniska tej choroby u świń i dzików na całym obszarze europejskiej części Rosji. W czerwcu 2013 r. Białoruś doniosła o potwierdzeniu ogniska afrykańskiego pomoru świń u świń przydomowych w obwodzie grodzieńskim, około czterdziestu kilometrów od granicy z Litwą i w pobliżu granicy z Polską.

(3)

Rozwój sytuacji związanej z afrykańskim pomorem świń w państwach graniczących z Unią Europejską stanowi bezpośrednie zagrożenie dla gospodarstw utrzymujących świnie na obszarze Unii, jako że wirus tej choroby może zostać wprowadzony do państw członkowskich graniczących z państwami trzecimi dotkniętymi tą chorobą za pośrednictwem dzików przechodzących z zakażonych obszarów na terytorium Unii lub za pośrednictwem pojazdów, którymi przewożono żywe zwierzęta lub paszę, bądź też w wyniku niedozwolonego wprowadzenia do Unii produktów pozyskanych od świń.

(4)

Ryzyko wprowadzenia afrykańskiego pomoru świń do Unii jest wyższe w przypadku Estonii, Łotwy, Litwy i Polski, co ma związek z występowaniem i rozwojem tej choroby na obszarach Białorusi i Federacji Rosyjskiej graniczących z tymi państwami, w związku z czym państwa te poinformowały Komisję i pozostałe państwa członkowskie o środkach, które zamierzają przyjąć w celu ochrony swojego terytorium i terytorium pozostałych państw członkowskich.

(5)

Estonia, Łotwa, Litwa i Polska wprowadziły nadzór w celu wczesnego wykrywania afrykańskiego pomoru świń u dzików i świń domowych, a ponadto zwiększyły zakres działań uświadamiających oraz poziom gotowości w ramach planów awaryjnych opracowanych zgodnie z dyrektywą Rady 2002/60/WE (3), by zapewnić szybką reakcję na wypadek wprowadzenia afrykańskiego pomoru świń na ich terytorium. Aby zminimalizować ryzyko rozprzestrzenienia się choroby na swoje terytorium, Litwa, która jest bezpośrednio zagrożona obecnością afrykańskiego pomoru świń na obszarach przygranicznych w Białorusi, zamierza ustanowić wzdłuż granicy z Białorusią strefę buforową o szerokości 10 kilometrów, w której obniży zagęszczenie podatnych organizmów żywicielskich, propagując ubój świń i zapobiegając odnowie populacji świń w gospodarstwach.

(6)

Dziki przechodzące przez granicę między państwami trzecimi dotkniętymi chorobą a UE stwarzają ryzyko wprowadzenia afrykańskiego pomoru świń do Unii, zwłaszcza na obszarach o intensywnej działalności rolniczej, na których uprawy przyciągają dziki. Aby ograniczyć wspomniane ryzyko i w oparciu o istniejące wstępne wyniki badań naukowych w zakresie skuteczności stosowania repelentów składających się z syntetycznych substancji zapachowych, które to wyniki wskazują na dość znaczną skuteczność utrzymującą się przez stosunkowo długi okres, Litwa zamierza zastosować takie repelenty na niektórych obszarach swego terytorium położonych w pobliżu wschodniej granicy w charakterze krótkoterminowego środka zmniejszającego ryzyko, aby tym sposobem zapobiec wchodzeniu dzików na pola z kukurydzą i innymi uprawami.

(7)

Jednym ze środków ostrożności w celu zapobieżenia wprowadzeniu afrykańskiego pomoru świń na terytorium Unii jest czyszczenie i odkażanie pojazdów, które potencjalnie zetknęły się z wirusem afrykańskiego pomoru świń. Dlatego też w decyzji wykonawczej Komisji 2013/426/UE (4) ustanowiono pewne środki mające na celu zapobieżenie wprowadzeniu afrykańskiego pomoru świń z Białorusi i Federacji Rosyjskiej do Unii, a także przewidziano, by pojazdy, którymi przewożono żywe zwierzęta i paszę, a które są wprowadzane na terytorium Unii z obszarów zakażonych, były odpowiednio czyszczone i odkażane oraz by fakt dokonania czyszczenia i odkażenia był odpowiednio udokumentowany.

(8)

Mimo przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 206/2009 (5) ryzyka wprowadzenia afrykańskiego pomoru świń do Unii za pośrednictwem osobistych przesyłek zawierających produkty wieprzowe, przesyłanych pocztą lub zawartych w bagażu podróżnych przybywających zwłaszcza z Białorusi i Federacji Rosyjskiej, nie można zostać za nieistotne, w związku z czym konieczne są dodatkowe kontrole w miejscach wprowadzenia.

(9)

Ponadto o ryzyku wprowadzenia afrykańskiego pomoru świń i związanych z tym konsekwencjach powiadomić należy za pomocą kampanii uświadamiających skierowanych do szerokiego spektrum zainteresowanych stron, w tym lekarzy weterynarii, rolników zawodowych i niezawodowych, kierowców ciężarówek, agentów celnych, pasażerów i opinii publicznej.

(10)

W pierwszym tygodniu sierpnia 2013 r. Estonia, Łotwa, Litwa i Polska przedstawiły opracowane przez siebie plany oraz wstępne oszacowania kosztów wprowadzenia środków nadzwyczajnych na obszarach uznanych za zagrożone wprowadzeniem afrykańskiego pomoru świń z Białorusi i Federacji Rosyjskiej. Potrzebne jest wsparcie finansowe i personel, by zapewnić realizację działań w zakresie nadzoru przewidzianych w przedłożonych planach. Komisja zbadała te plany pod kątem wkładu finansowego Unii i uznała, że są one zgodne z dyrektywą 2002/60/WE.

(11)

Działania podejmowane przez Estonię, Łotwę, Litwę i Polskę w celu bezpośredniego obniżenia ryzyka wprowadzenia choroby do Unii, a mianowicie czyszczenie i odkażanie pojazdów, powinny być współfinansowane w wymiarze 100 %.

(12)

Dodatkowy nadzór prowadzony przez Estonię, Łotwę, Litwę i Polskę na obszarach o wyższym ryzyku wprowadzenia choroby oraz działania podejmowane przez te państwa członkowskie w ramach kampanii uświadamiających powinny być współfinansowane w wymiarze 50 %.

(13)

Działania podejmowane przez Litwę przy wykorzystaniu repelentów na określonych obszarach wysokiego ryzyka położonych w pobliżu wschodniej granicy tego państwa, mające na celu obniżenie ryzyka wprowadzenia choroby do Unii za pośrednictwem dzików powinny być współfinansowane w wymiarze 50 %. Szczególne działania podejmowane przez Litwę w celu ograniczenia zagęszczenia świń w pobliżu granicy z Białorusią powinny być współfinansowane w wymiarze 30 %.

(14)

Z uwagi na pilny charakter środków, kwalifikowalne do wkładu finansowego Unii powinny być koszty poniesione przez Estonię, Łotwę, Litwę i Polskę od dnia 2 lipca 2013 r., czyli dnia notyfikacji środków nadzwyczajnych.

(15)

W art. 8 ust. 3 decyzji 2009/470/WE przewiduje się, że należy określić koszty kwalifikowalne oraz poziom wkładu finansowego Unii. Ze względu na konieczność uniknięcia nadmiernych wydatków z budżetu Unii należy ustanowić maksymalne kwoty odzwierciedlające rozsądne wypłaty z tytułu przeprowadzenia określonych działań w ramach nadzoru.

(16)

Rozsądne wypłaty to wypłaty z tytułu zakupu sprzętu lub usług po cenach proporcjonalnych do cen rynkowych. W chwili obecnej konieczne jest zatwierdzenie szczególnych wkładów finansowych Unii dla Estonii, Łotwy, Litwy i Polski jeszcze przed przeprowadzeniem przez Komisję kontroli na miejscu.

(17)

Wypłatę wkładu finansowego należy uzależnić od spełnienia dwóch warunków – rzeczywistej realizacji zaplanowanych działań i przedłożenia Komisji przez władze wszystkich koniecznych informacji.

(18)

Jako że przedstawione przez Estonię, Łotwę, Litwę i Polskę plany środków nadzwyczajnych w celu zapobieżenia wprowadzeniu afrykańskiego pomoru świń z Białorusi i Federacji Rosyjskiej zrealizowane w 2013 r. stanowią wystarczająco szczegółowe ramy w rozumieniu przepisów art. 94 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 (6), niniejsza decyzja stanowi decyzję w sprawie finansowania w odniesieniu do wydatków przewidzianych w programie prac dotyczącym dotacji.

(19)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/42/WE władze niemieckie powiadomiły Komisję i pozostałe państwa członkowskie o środku zakazującym wprowadzania do obrotu elektrycznego minipojazdu terenowego typu HB-ATV49Q-Electric produkowanego przez przedsiębiorstwo Huabao Electric Appliance Co. Ltd., Zhiying Street, Guashan Industry Area, Yongkang, Zhejiang, Chiny i przywożonego do UE przez przedsiębiorstwo QBB Funsporthandel, Hofstraβe 21, 56841 Traben-Trarbach, Niemcy.

(2)

Podaną przez władze niemieckie przyczyną wprowadzenia tego środka była niezgodność minipojazdu terenowego z następującymi zasadniczymi wymaganiami w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa określonymi w załączniku I do dyrektywy 2006/42/WE:

(3)

Władze niemieckie zauważyły również, że chociaż produkt nosił oznakowanie CE, nie była do niego dołączona deklaracja zgodności WE sporządzona i podpisana przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela, czego wymaga art. 5 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2006/42/WE.

(4)

Do powiadomienia dołączono sprawozdanie z kontroli sporządzone przez Landesamt für Umwelt, Wasserwirtschaft und Gewerbeaufsicht Rheinland-Pfalz.

(5)

Zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 3 dyrektywy 2006/42/WE Komisja zwróciła się do producenta i importera z prośbą o przedstawienie uwag w sprawie środka wprowadzonego przez władze Niemiec. Nie otrzymano odpowiedzi.

(6)

Analiza materiału dowodowego przedstawionego przez władze niemieckie potwierdziła, że elektryczny minipojazd terenowy typu HB-ATV49Q-Electric produkowany przez przedsiębiorstwo Huabao Electric Appliance Co. Ltd. nie jest zgodny z zasadniczymi wymaganiami w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dyrektywy 2006/42/WE i że niezgodność ta stwarza ryzyko doznania obrażeń przez użytkowników,