25.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 172/1

ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 596/2013

z dnia 24 czerwca 2013 r.

zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 215 ust. 2,

uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2002/402/WPZiB z dnia 27 maja 2002 r. dotyczące środków ograniczających przeciwko członkom organizacji Al-Kaida oraz innym osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym (1),

uwzględniając wspólny wniosek Wysokiej Przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB przewiduje pewne środki ograniczające, zgodnie z rezolucjami nr 1267 (1999) i 1333 (2000) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ("RB ONZ"), regularnie uaktualniane przez Komitet Sankcji ustanowiony rezolucjami RB ONZ nr 1267 (1999) i 1989 (2011). Decyzją 2011/487/WPZiB (2), przyjętą zgodnie z rozdziałem 2 tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej, zmieniono wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB w odniesieniu do jego zakresu. Środki wykonawcze Unii określone są w rozporządzeniu (WE) nr 881/2002 (3), które stanowi o zamrożeniu funduszy i zasobów gospodarczych niektórych osób, podmiotów, organów i grup związanych z siecią Al-Kaida.

(2)

W dniu 21 lutego 2013 r. Komitet Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych („,Komitet sankcji”) podjął – zgodnie z pkt 32 rezolucji RB ONZ nr 2083 (2012) – decyzję o wykreśleniu jednej osoby fizycznej z wykazu osób, podmiotów, organów i grup, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Jednakże Komitet Sankcji postanowił, że przed odmrożeniem funduszy, które zostały zamrożone w wyniku umieszczenia tej osoby w wykazie, państwa członkowskie muszą przedłożyć Komitetowi Sankcji wniosek o odmrożenie takich funduszy lub zasobów gospodarczych i zapewnić, że fundusze lub zasoby gospodarcze nie zostaną przekazane, bezpośrednio lub pośrednio, osobie prawnej lub fizycznej, podmiotowi, organowi lub grupie umieszczonym w wykazie, bądź też w inny sposób użyte dla celów terrorystycznych, zgodnie z rezolucją RB ONZ nr 1373 (2001).

(3)	W celu zapewnienia skutecznego wykonania decyzji Komitetu ds. Sankcji należy utrzymać pewne ograniczenia w stosunku do funduszy i zasobów gospodarczych tej osoby oraz przewidzieć dodatkowe wyłączenia z zamrożenia funduszy zgodnie z pkt 32 rezolucji RB ONZ nr 2083 (2012).

(4)

Wyżej wymieniony środek wchodzi w zakres stosowania Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zatem do jego wykonania niezbędne są działania regulacyjne na szczeblu unijnym, w szczególności aby zapewnić jednolite stosowanie tego środka przez podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich.

(5)	Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 881/2002,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 881/2002 wprowadza się następujące zmiany:

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)	w ust. 1 dodaje się następujące słowa po odesłaniu do załącznika I: „oraz załączniku Ia”

dodaje się następujący ustęp:

„3a. Załącznik Ia obejmuje osobę fizyczną poprzednio wyznaczoną przez Radę Bezpieczeństwa ONZ oraz poprzednio uwzględnioną w załączniku I, w odniesieniu do której Rada Bezpieczeństwa ONZ postanowiła o stosowaniu szczególnych wymogów przy odmrażaniu funduszy lub zasobów gospodarczych zamrożonych w efekcie wyznaczenia tej osoby w załączniku I.”;

w art. 2a ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Artykułu 2 nie stosuje się w odniesieniu do funduszy i zasobów gospodarczych w przypadku, gdy:

każdy z właściwych organów państw członkowskich, wymienionych w załączniku II, ustalił, na wniosek złożony przez zainteresowaną osobę fizyczną lub prawną, że fundusze te lub zasoby gospodarcze są:

(i)	konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, wraz z płatnościami za środki spożywcze, wynajem lub kredyt hipoteczny, lekarstwa i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;

(ii)	przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotu poniesionych wydatków związanych ze świadczeniem usług prawnych;

(iii)

przeznaczone wyłącznie na pokrycie kosztów opłat lub usług związanych ze zwykłym przechowywaniem lub utrzymywaniem zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych;

(iv)	niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych; lub

(v)	zostały zamrożone w wyniku włączenia do załącznika I osoby fizycznej wymienionej w załączniku Ia; oraz

Komitet Sankcji został powiadomiony o ustaleniu, o którym mowa w lit. a); oraz

(i)	w przypadku ustalenia odnoszącego się do lit. a) pkt (i), (ii) lub (iii) Komitet Sankcji nie zgłasza sprzeciwu do ustalenia w terminie trzech dni roboczych od powiadomienia;

(ii)	w przypadku ustalenia odnoszącego się do lit. a) ppkt (iv) Komitet Sankcji zatwierdził ustalenie; lub

(iii)

w przypadku ustalenia odnoszącego się do lit. a) ppkt (v) właściwy organ odpowiedniego państwa członkowskiego, wymieniony w załączniku II, zapewnił Komitet Sankcji, że fundusze lub zasoby gospodarcze nie zostaną przekazane, bezpośrednio lub pośrednio, żadnej osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi, organowi lub grupie wymienionym w załączniku I, ani w inny sposób użyte do celów terrorystycznych i żaden członek Komitetu Sankcji nie zgłosił sprzeciwu wobec tego ustalenia w terminie 30 dni od powiadomienia.”;

3)	w art. 7 ust. 1 lit. a) dodaje się następujące słowa po odesłaniu do załącznika I: „oraz załącznika Ia”;

4)	w art. 7d ust. 2 słowa "W załączniku I" zastępuje się słowami: „W załącznikach I oraz Ia”;

5)	w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;

6)	dodaje się nowy załącznik zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 czerwca 2013 r.

W imieniu Rady

C. ASHTON

Przewodniczący

(1) Dz.U. L 139 z 29.5.02, s. 4.

(2) Dz.U. L 199 z 2.8.2011, s. 73.

(3) Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9.

ZAŁĄCZNIK I

W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 w pozycji „Osoby fizyczne” usunięty zostaje następujący wpis:

„Usama Muhammed Awad Bin Laden (alias (a) Usama Bin Muhammed Bin Awad, Osama Bin Laden, (b) Ben Laden Osama, (c) Ben Laden Ossama, (d) Ben Laden Usama, (e) Bin Laden Osama Mohamed Awdh, (f) Bin Laden Usamah Bin Muhammad, (g) Shaykh Usama Bin Ladin, (h) Usamah Bin Muhammad Bin Ladin, (i) Usama bin Laden, (j) Usama bin Ladin, (k) Osama bin Ladin, (l) Osama bin Muhammad bin Awad bin Ladin, (m) Usama bin Muhammad bin Awad bin Ladin, (n) Abu Abdallah Abd Al Hakim, (o) Al Qaqa). Tytuł: a) Shaykh; b) Hajj. Data urodzenia: a) 30.7.1957 r.; b) 28.7.1957 r.; c) 10.3.1957 r.; d) 1.1.1957 r.; e) 1956 r.; f) 1957 r. Miejsce urodzenia: a) Dżudda, Arabia Saudyjska; b) Jemen. Przynależność państwowa: cofnięte obywatelstwo saudyjskie, obywatelstwo afgańskie przyznane przez reżim talibów. Inne informacje: Potwierdzona śmierć w Pakistanie w maju 2011 r. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 25.1.2001.”

ZAŁĄCZNIK II

„ZAŁĄCZNIK IA

Osoba, o której mowa w art. 2 ust. 3a

Usama Muhammed Awad Bin Laden (alias (a) Usama Bin Muhammed Bin Awad, Osama Bin Laden, (b) Ben Laden Osama, (c) Ben Laden Ossama, (d) Ben Laden Usama, (e) Bin Laden Osama Mohamed Awdh, (f) Bin Laden Usamah Bin Muhammad, (g) Shaykh Usama Bin Ladin, (h) Usamah Bin Muhammad Bin Ladin, (i) Usama bin Laden, (j) Usama bin Ladin, (k) Osama bin Ladin, (l) Osama bin Muhammad bin Awad bin Ladin, (m) Usama bin Muhammad bin Awad bin Ladin, (n) Abu Abdallah Abd Al Hakim, (o) Al Qaqa). Tytuł: a) Shaykh; b) Hajj. Data urodzenia: a) 30.7.1957 r.; b) 28.7.1957 r.; c) 10.3.1957 r.; d) 1.1.1957 r.; e) 1956 r.; f) 1957 r. Miejsce urodzenia: a) Dżudda, Arabia Saudyjska; b) Jemen. Przynależność państwowa: cofnięte obywatelstwo saudyjskie, obywatelstwo afgańskie przyznane przez reżim talibów. Inne informacje: Potwierdzona śmierć w Pakistanie w maju 2011 r. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 25.1.2001 r. ”

25.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 172/4

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 597/2013

z dnia 19 czerwca 2013 r.

zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Rogal świętomarciński (ChOG)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 53 ust. 2 zdanie drugie,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Polski o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Rogal świętomarciński”, zarejestrowanego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1070/2008 (2).

(2)	Wniosek ma na celu zmianę specyfikacji w celu obniżenia dolnej granicy masy produktu.

(3)	Komisja przeanalizowała przedmiotową zmianę i stwierdziła, że jest ona uzasadniona. W związku z tym, że jest to zmiana nieznaczna, Komisja może ją zatwierdzić bez odwoływania się do procedury określonej w art. 50–52 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Rogal świętomarciński” wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Skonsolidowany jednolity dokument zawierający główne elementy specyfikacji znajduje się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 czerwca 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Dacian CIOLOȘ

Członek Komisji

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2) Dz.U. L 290 z 31.10.2008, s. 16.

ZAŁĄCZNIK I

W specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Rogal świętomarciński” zatwierdza się następującą zmianę:

Obniżeniu ulega dolna granica masy „Rogala świętomarcińskiego”, która będzie wynosić 150 g i tym samym masa rogala będzie kształtowała się od 150 g do 250 g.

Proponowana zmiana jest podyktowana zmianami w przyzwyczajeniach konsumentów, którzy od pewnego czasu zgłaszają postulaty zmniejszenia masy rogali. Zwyczaje żywieniowe uległy zmianie i rogale w obecnej wielkości stanowią zbyt dużą porcję słodyczy, zwłaszcza że „Rogale świętomarcińskie” są obecnie wypiekane i spożywane na co dzień, a nie tylko od święta. Obniżenie dolnej granicy masy rogala pozwoli na zwiększenie popytu, a tym samym przyczyni się do rozszerzenia grona konsumentów, co powinno przyczynić się również do rozpowszechniania informacji na temat systemu Chronionych Oznaczeń Geograficznych.

Zmniejszenie gramatury produktu w żaden sposób nie wpłynie na specyficzne cechy „Rogala świętomarcińskiego”, określone w pkt 5.2 jednolitego dokumentu, ani jego walory smakowe.

Ponadto z uwagi na powyższe zmiany należy wykreślić z pkt 3.2 jednolitego dokumentu zdanie dotyczące wymiarów rogala: „Rogal wpisuje się w kwadrat o boku ok. 14 cm, jego wysokość w najgrubszym miejscu wynosi ok. 7 cm, a szerokość ok. 10 cm”. Zmiana ta jest konsekwencją zmiany zakresu dopuszczalnej masy produktu, a utrzymanie wskazanych wymiarów w tym przypadku nie jest uzasadnione. Bezcelowe jest również wskazywanie innych wymiarów, gdyż przy takiej rozbieżności wagowej trudno byłoby je określić. Wynika to m.in. z procesu wypieku, który powoduje, że ciasto zwiększa swoją objętość, na co rzemieślnik nie ma wpływu. Należy podkreślić, że wykreślenie wymagań w odniesieniu do wymiarów produktu w żaden sposób nie wpłynie na jego specyficzny kształt, który musi zostać zachowany bez względu na masę rogala.

ZAŁĄCZNIK II

SKONSOLIDOWANY JEDNOLITY DOKUMENT

Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1)

„ROGAL ŚWIĘTOMARCIŃSKI”

Nr WE: PL-PGI-0105-01023-24.07.2012

ChOG (X) ChNP ()

1. Nazwa

„Rogal świętomarciński”

Nazwa „Rogal świętomarciński” spełnia wymagania art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 510/2006 i jest nazwą używaną zwyczajowo dla określenia rogala wypiekanego w stolicy regionu Wielkopolski – Poznaniu i kilku okolicznych miastach. Nazwa rogala wywodzi się z tradycji wypieku i spożywania na dzień św. Marcina (11 listopada) rogali z charakterystycznym nadzieniem, kultywowanej na tym obszarze.

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Polska

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Rodzaj produktu

Klasa 2.4:

Chleb, ciasto, ciastka, wyroby cukiernicze i inne wyroby piekarnicze

3.2. Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

„Rogal świętomarciński” ma kształt półksiężyca, jest posmarowany pomadą i posypany rozdrobnionymi orzechami. Na przekroju jest owalny. Masa rogala wynosi od 150 g do 250 g. Powierzchnia skórki ma barwę od ciemnozłocistej do jasnobrązowej. Ciasto ma barwę kremową, a masa (nadzienie) jest beżowa – od jasno- do ciemnobeżowej. Wypieczone ciasto jest elastyczne w dotyku, listkujące, na przekroju porowate z widocznymi warstwami. Bliżej środka zwoje ciasta przełożone są masą makową. W środku rogal wypełniony jest masą makową wilgotną w dotyku. Smak i zapach charakterystyczne dla wyrobu pochodzą od zawartych w nim surowców – ciasta drożdżowego i masy makowej – słodki i zarazem lekko migdałowy.

3.3. Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Surowce stosowane do wyrobu „Rogala świętomarcińskiego”:

—	Surowce na ciasto: mąka pszenna, margaryna, mleko, jaja, cukier, drożdże, sól, aromat cytrynowy.

—	Surowce na nadzienie: biały mak, cukier, okruchy, masa jajowa, margaryna, rodzynki, orzechy, owoce w syropie lub kandyzowane (czereśnia, gruszka, skórka pomarańczowa), aromat migdałowy.

—	Pozostałe surowce (warstwa dekoracji): pomada, rozdrobnione orzechy.

Mąka powinna zawierać powyżej 27 % elastycznego glutenu. Ułatwia to wałkowanie ciasta i pozwala uzyskać po przełożeniu i wałkowaniu z margaryną charakterystyczne uwarstwienie – „listkowanie”.

3.4. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

—

3.5. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

—	Sporządzenie ciasta drożdżowego

—	Sporządzenie ciasta półfrancuskiego

—	Przygotowanie masy makowej

—	Nadziewanie i formowanie rogali

—

Pieczenie

—	Dekorowanie

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

—

3.7. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

„Rogale świętomarcińskie” mogą być sprzedawane bez opakowań. W przypadku wykorzystywania opakowań na etykiecie „Rogali świętomarcińskich” musi zostać umieszczony symbol chronionego oznaczenia geograficznego oraz napis „Chronione oznaczenie geograficzne”.

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Miasto Poznań w granicach administracyjnych i powiat poznański oraz następujące powiaty województwa wielkopolskiego:

chodzieski, czarnkowski, gnieźnieński, gostyński, grodziski, jarociński, kaliski i miasto Kalisz,

kolski, koniński i miasto Konin, kościański, krotoszyński, leszczyński i miasto Leszno, nowotomyski, obornicki, ostrowski, pilski, pleszewski, rawicki, słupecki, szamotulski, śremski, średzki, wągrowiecki, wolsztyński, wrzesiński

5. Związek z obszarem geograficznym

5.1. Specyfika obszaru geograficznego

„Rogal świętomarciński” wywodzi się z tradycji wypieku i spożywania na dzień św. Marcina (11 listopada) rogali z charakterystycznym nadzieniem. Zwyczaj ten pochodzi z Poznania i okolic.

Obchody dnia św. Marcina sięgają XVI w. i są związane z końcem prac polowych w danym roku. Na cześć tego świętego nazwano główna ulicę Poznania, a uroczystości ku czci św. Marcina są co roku obchodzone i stanowią dziedzictwo całej społeczności miasta.

Renoma „Rogala świętomarcińskiego” wypracowana została przez cukierników i piekarzy z Poznania, stolicy Wielkopolski i okolic. Od 150 lat na dzień św. Marcina piekarze oferowali mieszkańcom miasta ten wyrób. Tradycja rozprzestrzeniła się na pobliskie powiaty województwa wielkopolskiego.

Z czasem „Rogal świętomarciński” stał się wypiekiem dostępnym na co dzień, jednakże jego produkcja i spożycie ciągle koncentrują się wokół dnia św. Marcina.

5.2. Specyfika produktu

Cechy charakterystyczne „Rogala świętomarcińskiego” związane są z wiedzą i umiejętnościami wytwórców, którzy wytwarzają go zgodnie ze specyfikacją. Produkt ten posiada specyficzną jakość, wynikającą z wyglądu zewnętrznego, kształtu, smaku i aromatu oraz zastosowania szczególnego surowca – białego maku do wytworzenia nadzienia.

Używa się ciasta drożdżowego, półfrancuskiego. Jest to ciasto drożdżowe, które po wyrośnięciu i schłodzeniu wałkuje się z margaryną, dzięki czemu powstaje ciasto półfrancuskie, które w trakcie wypieku staje się delikatne z charakterystycznym listkowaniem. Zgodnie z recepturą nazywaną „trzy raz trzy”, na 2/3 ciasta nakłada się warstwę margaryny i składa się ciasto na „trzy” tak, że powstają trzy warstwy ciasta przełożone dwoma warstwami tłuszczu. Ciasto następnie rozwałkowuje się i ponownie składa jeszcze dwa razy „na trzy” lub jeden raz „na cztery”. W ten sposób uzyskuje się charakterystyczne dla ciasta półfrancuskiego uwarstwienie.

Nadzienie z białego maku z dodatkiem aromatu migdałowego zdecydowanie odróżnia „Rogal świętomarciński” od innych słodkich wypieków. Biały mak jest szczególnym, rzadko stosowanym surowcem.

Zasadniczy wpływ na wyjątkowy charakter wyrobu mają:

—	ciasto półfrancuskie – „listkujące”, zawierające jako surowce: mąkę pszenną, margarynę, mleko, jaja, cukier, drożdże, sól, aromat cytrynowy,

—	nadzienie rogala, wyrabiane przede wszystkim z białego maku, do którego dodawane są: cukier, okruchy ciasta biszkoptowego, masa jajowa, margaryna, rodzynki, orzechy, owoce w syropie lub kandyzowane (czereśnia, gruszka, skórka pomarańczowa) oraz aromat migdałowy,

—	sposób zawijania ciasta i nakładania masy makowej oraz dekorowanie pomadą i rozdrobnionymi orzechami wpływają na ostateczny, wyjątkowy kształt i ogólny wygląd rogala.

Kombinacja tych składników oraz specyficzne listkujące ciasto powoduje, że „Rogal świętomarciński” jest wyjątkowym, niespotykanym produktem.

5.3. Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

Historia, tradycja wypieku i renoma „Rogala świętomarcińskiego”

„Rogal świętomarciński” od co najmniej 150 lat cieszy się w Poznaniu niesłabnącą popularnością i powodzeniem. W świadomości poznaniaków i gości grodu nad rzeką Wartą wyrób ten związany jest z obchodami dnia św. Marcina przypadającymi na 11 listopada. O renomie tego produktu świadczy ilość legend i podań dotyczących początku wypieków „Rogala świętomarcińskiego”.

Według jednej z legend prekursorem wypieku „Rogala świętomarcińskiego” w Poznaniu był Józef Melzer, cukiernik w piekarni, który namówił swego pracodawcę do wypieku rogali, rozdanych następnie ubogim mieszkańcom Poznania. Na pomysł wpaść on miał w listopadzie 1891 r. pod wpływem kazania proboszcza parafii św. Marcina, ks. Jana Lewickiego, który namawiał, by uczcić święto uosabiającego miłość do bliźniego patrona parafii, a zarazem patrona piekarzy, jakimś uczynkiem miłosierdzia skierowanym do niezamożnych mieszkańców Poznania.

Również kształt rogala ma tradycyjne korzenie. Jego pochodzenie przypisywane jest czasom zwycięstwa króla Jana III Sobieskiego nad Turkami pod Wiedniem. Jan III Sobieski zdobył wiele chorągwi tureckich, na których widniał półksiężyc, którego kształt posłużył jako wzór do wypieku „Rogala świętomarcińskiego” upamiętniającego to zwycięstwo. Według innej poznańskiej legendy kształt nawiązuje do podkowy zgubionej przez konia św. Marcina.

Najstarsza odnaleziona wzmianka o rogalach pieczonych na dzień św. Marcina zamieszczona została 10 listopada 1852 r., w Gazecie Wielkiego Księstwa Poznańskiego przez powstałą trzy lata wcześniej przy ulicy Wrocławskiej w Poznaniu cukiernię Antoniego Pfitznera:

„Jutro w czwartek rogale nadziewane, po różnych cenach w cukierni A. Pfitznera, ulica Wrocławska”.

Pierwszym odnotowanym użyciem nazwy „Rogal świętomarciński” jest anons prasowy z 11 listopada 1860 r.

Po zakończeniu II wojny światowej tradycja wypieku „Rogali świętomarcińskich” była kontynuowana przez prywatne cukiernie i piekarnie w Poznaniu. Ustawa nacjonalizacyjna z 3 stycznia 1946 r. nie objęła bowiem małych zakładów rzemieślniczych. Zmieniono wtedy rodzaj masy, którą nadziewano rogale. Ze względu na trudności aprowizacyjne surowce do wytworzenia masy migdałowej stały się praktycznie niedostępne, a cukiernicy i piekarze zaczęli zastępować masę migdałową masą z białego maku.

Od lat 60. XX w. gazety często informowały o ilości zjadanych przez poznaniaków 11 listopada rogali. Dzięki tym źródłom wiadomo dziś, że spożycie wzrosło z kilkunastu ton we wczesnych latach 60. XX w. do około 42,5 tony w 1969 r. Obecnie producenci z Poznania sprzedają w dniu Świętego Marcina średnio 250 ton tego wyrobu, natomiast w skali rocznej sprzedaż wynosi około 500 ton.

„Rogal świętomarciński” stał się symbolem Poznania, którym częstuje się oficjalnych gości. W 2004 r. nagrodzony został przez Polską Organizację Turystyczną. Uzasadnienie opisuje go jako:

”… tradycyjne pieczywo o unikalnej recepturze, wypiekane jedynie w Poznaniu z okazji św. Marcina …”. Te informacje pokazują renomę tego specyficznego produktu i jego związek z Poznaniem i całym regionem.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)

http://www.minrol.gov.pl/pol/Jakosc-zywnosci/Produkty-regionalne-i-tradycyjne/Zlozone-wnioski-o-rejestracje-Produkty-regionalne-i-tradycyjne/OGLOSZENIE-MINISTRA-ROLNICTWA-I-ROZWOJU-WSI-z-dnia-29-maja-2012-roku

(1) Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych.

25.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 172/14

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 601/2013

z dnia 24 czerwca 2013 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie tetrahydratu octanu kobaltu(II), węglanu kobaltu(II), monohydratu wodorotlenku węglanu (2:3) kobaltu(II), heptahydratu siarczanu kobaltu(II) oraz powlekanego, granulowanego monohydratu wodorotlenku węglanu (2:3) kobaltu(II), jako dodatków paszowych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń. W art. 10 tego rozporządzenia przewidziano ponowną ocenę dodatków dopuszczonych na mocy dyrektywy Rady 70/524/EWG (2).

(2)	Octan kobaltu, zasadowy węglan kobaltu i siarczan kobaltu zostały dopuszczone bezterminowo dyrektywą 70/524/EWG. Produkty te zostały następnie wpisane do wspólnotowego rejestru dodatków paszowych jako istniejące produkty, zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 w związku z jego art. 7 złożono wniosek o ponowną ocenę octanu kobaltu, zasadowego węglanu kobaltu i siarczanu kobaltu jako dodatków paszowych dla wszystkich gatunków zwierząt. Dodatkowo złożono wniosek w oparciu o art. 10 ust. 2, dotyczący ponownej oceny zasadowego węglanu kobaltu w formie powlekanego granulatu dla wszystkich gatunków zwierząt. Po trzecie, zgodnie z art. 7 tego rozporządzenia złożono wniosek dotyczący zezwolenia na stosowanie węglanu kobaltu u przeżuwaczy, koni i królików. W odniesieniu do wszystkich pięciu związków kobaltu wnioskowano o sklasyfikowanie tych dodatków w kategorii „dodatki dietetyczne”. Do tych trzech wniosków dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(4)

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził w swojej opinii z dnia 12 czerwca 2012 r. (3) (4) i 22 maja 2012 r. (5), że tetrahydrat octanu kobaltu(II), węglan kobaltu(II), monohydrat wodorotlenku węglanu (2:3) kobaltu(II), heptahydrat siarczanu kobaltu(II) oraz powlekany, granulowany monohydrat wodorotlenku węglanu (2:3) kobaltu(II) nie mają w proponowanych warunkach stosowania negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt i zdrowie ludzi ani na środowisko naturalne i że są one skuteczne jako źródło kobaltu u odnośnych gatunków docelowych. Urząd stwierdził ponadto, że obaw nie budzi bezpieczeństwo użytkowników, pod warunkiem że zastosowane zostaną odpowiednie środki ochronne zapobiegające wdychaniu. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zbadał również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, złożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Ocena tetrahydratu octanu kobaltu (II), węglanu kobaltu(II), monohydratu wodorotlenku węglanu (2:3) kobaltu(II), heptahydratu siarczanu kobaltu(II) oraz powlekanego, granulowanego monohydratu wodorotlenku węglanu (2:3) kobaltu(II) dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie tych substancji, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)	Ponieważ względy bezpieczeństwa nie wymagają natychmiastowego zastosowania zmian w odniesieniu do dopuszczonych wcześniej związków kobaltu, należy przewidzieć okres przejściowy, aby umożliwić zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z zezwolenia.

(7)	Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zezwolenie

Substancje wyszczególnione w załączniku, należące do kategorii „dodatki dietetyczne” i do grupy funkcjonalnej „mieszanki pierwiastków śladowych” zostają dopuszczone jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Środki przejściowe

Substancje wyszczególnione w załączniku, które zostały dopuszczone na mocy dyrektywy 70/524/EWG, oraz pasza zawierająca te substancje, wyprodukowane i opatrzone etykietami przed dniem 15 stycznia 2014 r. zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem 15 lipca 2013 r. mogą być nadal wprowadzane do obrotu i stosowane aż do wyczerpania zapasów.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 czerwca 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

(1) Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2) Dz.U. L 270 z 14.12.1970, s. 1.

(3) Dziennik EFSA 2012; 10(7):2791.

(4) Dziennik EFSA 2012; 10(7):2782.

(5) Dziennik EFSA 2012; 10(6):2727.

ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Nazwa posiadacza zezwolenia

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Inne przepisy

Data ważności zezwolenia

Zawartość pierwiastka (Co) w mg/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Kategoria dodatków dietetycznych. Grupa funkcjonalna: mieszanki pierwiastków śladowych

3b801

—

Tetrahydrat octanu kobaltu(II)

Skład dodatku

Tetrahydrat octanu kobaltu(II), w formie kryształków/granulek, minimalna zawartość kobaltu: 23 %

Cząstki < 50 μm: poniżej 1 %

Charakterystyka substancji czynnej

Wzór chemiczny: Co(CH3COO)2 × 4H2O

Numer CAS: 6147-53-1

Metody analityczne (1)

Do oznaczania zawartości octanu w dodatku:

—	Farmakopea Europejska, monografia 01/2008:20301.

Do celów charakterystyki krystalograficznej dodatku:

—	dyfraktometria rentgenowska.

Do oznaczania zawartości kobaltu całkowitego w dodatku, premiksach, mieszankach paszowych i materiałach paszowych:

—	EN 15510 – optyczna (atomowa) spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-AES), lub

—	CEN/TS 15621: optyczna (atomowa) spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-AES) po mineralizacji ciśnieniowej.

Do oznaczania zróżnicowania wielkości cząstek:

—	ISO 13320:2009 – Analiza wielkości cząstek – metoda dyfrakcji laserowej.

Przeżuwacze z rozwiniętym żwaczem, koniowate, zajęczaki, gryzonie, gady roślinożerne oraz ssaki w ogrodach zoologicznych

—

1 (ogółem)

1.	Dodatek jest włączany do pasz w postaci premiksu.

Należy stosować środki ochronne zgodne z krajowymi przepisami wdrażającymi prawodawstwo UE w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym dyrektywy Rady 89/391/EWG (2), 89/656/EWG (3), 92/85/EWG (4) oraz 98/24/WE (5). Podczas kontaktu z produktem należy używać odpowiednich rękawic ochronnych, chronić drogi oddechowe oraz używać okularów ochronnych zgodnie z dyrektywą Rady 89/686/EWG (6).

Informacje na etykietach, którymi opatrzony jest dodatek i premiksy:

—	„Zaleca się ograniczenie suplementacji kobaltem do 0,3 mg/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej. W związku z tym należy wziąć pod uwagę ryzyko niedoboru kobaltu związane z warunkami lokalnymi i specyficznym składem diety.”

15 lipca 2023 r.

3b802

—

Węglan kobaltu(II)

Skład dodatku

Węglan kobaltu(II), w proszku, minimalna zawartość kobaltu: 46 %

Węglan kobaltu: minimalnie 75 %

Wodorotlenek kobaltu: 3–15 %

Woda: nie więcej niż 6 %

Cząstki < 11 μm: poniżej 90 %

Charakterystyka substancji czynnej

Wzór chemiczny: CoCO3

Numer CAS: 513-79-1

Wzór chemiczny: Co(OH)2

Numer CAS: 21041-93-0

Metody analityczne (1)

Do oznaczania zawartości węglanu w dodatku:

—	Farmakopea Europejska, monografia 01/2008:20301.

Do celów charakterystyki krystalograficznej dodatku:

—	dyfraktometria rentgenowska.

Do oznaczania zawartości kobaltu całkowitego w dodatku, premiksach, mieszankach paszowych i materiałach paszowych:

—	EN 15510 – optyczna (atomowa) spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-AES), lub

—	CEN/TS 15621: optyczna (atomowa) spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-AES) po mineralizacji ciśnieniowej.

Do oznaczania zróżnicowania wielkości cząstek:

—	ISO 13320:2009 – Analiza wielkości cząstek – metoda dyfrakcji laserowej.

Przeżuwacze z rozwiniętym żwaczem, koniowate, zajęczaki, gryzonie, gady roślinożerne oraz ssaki w ogrodach zoologicznych

—

1 (ogółem)

1.	Dodatek jest włączany do pasz w postaci premiksu. Pasza jest wprowadzana do obrotu w postaci granulatu.

Należy stosować środki ochronne zgodne z krajowymi przepisami wdrażającymi prawodawstwo UE w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym dyrektywy 89/391/EWG, 89/656/EWG, 92/85/EWG, 98/24/WE oraz 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7). Podczas kontaktu z produktem należy używać odpowiednich rękawic ochronnych, chronić drogi oddechowe oraz używać okularów ochronnych zgodnie z dyrektywą 89/686/EWG.

Informacje na etykietach, którymi opatrzony jest dodatek i premiksy:

—	„Zaleca się ograniczenie suplementacji kobaltem do 0,3 mg/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej. W związku z tym należy wziąć pod uwagę ryzyko niedoboru kobaltu związane z warunkami lokalnymi i specyficznym składem diety.”

15 lipca 2023 r.

3b803

—

Monohydrat wodorotlenku węglanu (2:3) kobaltu(II)

Skład dodatku

Monohydrat wodorotlenku węglanu (2:3) kobaltu(II), w proszku, minimalna zawartość kobaltu: 50 %

Cząstki < 50 μm: poniżej 98 %

Charakterystyka substancji czynnej

Wzór chemiczny: 2CoCO3 × 3Co(OH)2 × H2O

Numer CAS: 51839-24-8

Metody analityczne (1)

Do oznaczania zawartości węglanu w dodatku:

—	Farmakopea Europejska, monografia 01/2008:20301.

Do celów charakterystyki krystalograficznej dodatku:

—	dyfraktometria rentgenowska.

Do oznaczania zawartości kobaltu całkowitego w dodatku, premiksach, mieszankach paszowych i materiałach paszowych:

—	EN 15510 – optyczna (atomowa) spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-AES), lub

—	CEN/TS 15621: optyczna (atomowa) spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-AES) po mineralizacji ciśnieniowej.

Do oznaczania zróżnicowania wielkości cząstek:

—	ISO 13320:2009 – Analiza wielkości cząstek – metoda dyfrakcji laserowej.

Przeżuwacze z rozwiniętym żwaczem, koniowate, zajęczaki, gryzonie, gady roślinożerne oraz ssaki w ogrodach zoologicznych

—

1 (ogółem)

1.	Dodatek jest włączany do pasz w postaci premiksu. Pasza jest wprowadzana do obrotu w postaci granulatu.

Należy stosować środki ochronne zgodne z krajowymi przepisami wdrażającymi prawodawstwo UE w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym dyrektywy 89/391/EWG, 89/656/EWG, 92/85/EWG, 98/24/WE oraz 2004/37/WE. Podczas kontaktu z produktem należy używać odpowiednich rękawic ochronnych, chronić drogi oddechowe oraz używać okularów ochronnych zgodnie z dyrektywą 89/686/EWG.

Informacje na etykietach, którymi opatrzony jest dodatek i premiksy:

—	„Zaleca się ograniczenie suplementacji kobaltem do 0,3 mg/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej. W związku z tym należy wziąć pod uwagę ryzyko niedoboru kobaltu związane z warunkami lokalnymi i specyficznym składem diety.”

15 lipca 2023 r.

3b804

—

Powlekany, granulowany monohydrat wodorotlenku węglanu (2:3) kobaltu(II)

Skład dodatku

Powlekany, granulowany monohydrat wodorotlenku węglanu (2:3) kobaltu(II), zawartość kobaltu: 1–5 %

Substancje powlekające (2,3–3,0 %) i dyspergatory (do wyboru: polioksyetylen, monolaurynian sorbitanu, rycynolan polietylenoglikolowy glicerolu, polietylenoglikol 300, sorbitol i maltodekstryna)

Cząstki < 50 μm: poniżej 1 %

Charakterystyka substancji czynnej

Wzór chemiczny: 2CoCO3 × 3Co(OH)2 × H2O

Numer CAS: 51839-24-8

Metody analityczne (1)

Do oznaczania zawartości węglanu w dodatku:

—	Farmakopea Europejska, monografia 01/2008:20301.

Do celów charakterystyki krystalograficznej dodatku:

—	dyfraktometria rentgenowska.

Do oznaczania zawartości kobaltu całkowitego w dodatku, premiksach, mieszankach paszowych i materiałach paszowych:

—	EN 15510 – optyczna (atomowa) spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-AES), lub

—	CEN/TS 15621: optyczna (atomowa) spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-AES) po mineralizacji ciśnieniowej.

Do oznaczania zróżnicowania wielkości cząstek:

—	ISO 13320:2009 – Analiza wielkości cząstek – metoda dyfrakcji laserowej.

Przeżuwacze z rozwiniętym żwaczem, koniowate, zajęczaki, gryzonie, gady roślinożerne oraz ssaki w ogrodach zoologicznych

—

1 (ogółem)

Należy stosować środki ochronne zgodne z krajowymi przepisami wdrażającymi prawodawstwo UE w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym dyrektywy 89/391/EWG, 89/656/EWG, 92/85/EWG oraz 98/24/WE. Podczas kontaktu z produktem należy używać odpowiednich rękawic ochronnych, chronić drogi oddechowe oraz używać okularów ochronnych zgodnie z dyrektywą 89/686/EWG.

Informacje na etykietach, którymi opatrzony jest dodatek i premiksy, jeżeli ma to zastosowanie:

—	„Zaleca się ograniczenie suplementacji kobaltem do 0,3 mg/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej. W związku z tym należy wziąć pod uwagę ryzyko niedoboru kobaltu związane z warunkami lokalnymi i specyficznym składem diety.”

15 lipca 2023 r.

3b805

—

Heptahydrat siarczanu kobaltu(II)

Skład dodatku

Heptahydrat siarczanu kobaltu(II), w proszku, minimalna zawartość kobaltu: 20 %

Cząstki < 50 μm: poniżej 95 %

Charakterystyka substancji czynnej

Wzór chemiczny: CoSO4 × 7H2O

Numer CAS: 10026-24-1

Metody analityczne (1)

Do oznaczania zawartości siarczanu w dodatku:

—	Farmakopea Europejska, monografia 01/2008:20301.

Do celów charakterystyki krystalograficznej dodatku:

—	dyfraktometria rentgenowska.

Do oznaczania zawartości kobaltu całkowitego w dodatku, premiksach, mieszankach paszowych i materiałach paszowych:

—	EN 15510 – optyczna (atomowa) spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-AES), lub

—	CEN/TS 15621: optyczna (atomowa) spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-AES) po mineralizacji ciśnieniowej.

Do oznaczania zróżnicowania wielkości cząstek:

—	ISO 13320:2009 – Analiza wielkości cząstek – metoda dyfrakcji laserowej.

Przeżuwacze z rozwiniętym żwaczem, koniowate, zajęczaki, gryzonie, gady roślinożerne oraz ssaki w ogrodach zoologicznych

—

1 (ogółem)

1.	Dodatek jest włączany do pasz w postaci premiksu. Pasza jest wprowadzana do obrotu w postaci granulatu.

Należy stosować środki ochronne zgodne z krajowymi przepisami wdrażającymi prawodawstwo UE w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym dyrektywy 89/391/EWG, 89/656/EWG, 92/85/EWG, 98/24/WE oraz 2004/37/WE. Podczas kontaktu z produktem należy używać odpowiednich rękawic ochronnych, chronić drogi oddechowe oraz używać okularów ochronnych zgodnie z dyrektywą 89/686/EWG.

Informacje na etykietach, którymi opatrzony jest dodatek i premiksy:

—	„Zaleca się ograniczenie suplementacji kobaltem do 0,3 mg/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej. W związku z tym należy wziąć pod uwagę ryzyko niedoboru kobaltu związane z warunkami lokalnymi i specyficznym składem diety.”

15 lipca 2023 r.

(1) Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: http://irmm.jrc.ec.europa.eu/EURLs/EURL_feed_additives/Pages/index.aspx

(2) Dz.U. L 183 z 29.6.1989, s. 1.

(3) Dz.U. L 393 z 30.12.1989, s. 18.

(4) Dz.U. L 348 z 28.11.1992, s. 1.

(5) Dz.U. L 131 z 5.5.1998, s. 11.

(6) Dz.U. L 399 z 30.12.1989, s. 18.

(7) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 50.

25.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 172/25

DECYZJA RADY 2013/306/WPZiB

z dnia 24 czerwca 2013 r.

przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,

uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	W dniu 25 czerwca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/328/WPZiB (1) w sprawie mianowania Patricii FLOR Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Azji Środkowej. Mandat SPUE wygasa w dniu 30 czerwca 2013 r.

(2)	Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych 12 miesięcy.

(3)	SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej

Mandat Patricii FLOR jako SPUE w Azji Środkowej zostaje niniejszym przedłużony do dnia 30 czerwca 2014 r. Mandat SPUE może zostać skrócony, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).

Artykuł 2

Cele polityki

Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w Azji Środkowej. Cele te obejmują:

a)	wspieranie dobrych i bliskich stosunków między Unią i państwami Azji Środkowej na podstawie wspólnych wartości i interesów określonych w odpowiednich umowach;

b)	przyczynianie się do wzmocnienia stabilności i zacieśnienia współpracy pomiędzy państwami w regionie;

c)	przyczynianie się do wzmocnienia demokracji, praworządności, dobrych rządów oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Azji Środkowej;

d)	reagowanie na kluczowe zagrożenia, w szczególności konkretne problemy mające bezpośrednie skutki dla Europy;

e)	zwiększanie skuteczności i widoczności Unii w regionie, w tym przez ściślejszą koordynację działań z innymi właściwymi partnerami i organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) i Organizacja Narodów Zjednoczonych.

Artykuł 3

Mandat

1. Aby możliwa była realizacja celów polityki, mandat SPUE obejmuje:

a)	promowanie ogólnej koordynacji politycznej Unii w Azji Środkowej oraz pomoc w zapewnianiu spójności działań zewnętrznych Unii w regionie;

monitorowanie, w imieniu WP, wraz z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ) i Komisją, procesu realizacji strategii UE dotyczącej nowego partnerstwa z Azją Środkową, uzupełniane przygotowywaniem kolejnych sprawozdań na temat wykonywania strategii UE w stosunku do Azji Środkowej, przedstawianie zaleceń i systematyczne składanie sprawozdań odpowiednim organom Rady;

c)	wspieranie Rady w dalszym kształtowaniu kompleksowej polityki wobec Azji Środkowej;

d)	baczne śledzenie wydarzeń politycznych w Azji Środkowej przez rozwijanie i utrzymywanie bliskich kontaktów z rządami, parlamentami, sądownictwem, społeczeństwem obywatelskim i środkami masowego przekazu;

e)	zachęcanie Kazachstanu, Kirgistanu, Tadżykistanu, Turkmenistanu i Uzbekistanu do współpracy w kwestiach regionalnych stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania;

rozwijanie odpowiednich kontaktów i współpracy z głównymi zainteresowanymi podmiotami w regionie i ze wszystkimi stosownymi organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi, w tym z Szanghajską Organizacją Współpracy (SCO), Euroazjatycką Wspólnotą Gospodarczą (EURASEC), Konferencją o Współdziałaniu i Środkach Budowy Zaufania w Azji (CICA), Organizacją Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym (CSTO), programem Regionalnej Współpracy Gospodarczej w Azji Środkowej (CAREC) i Środkowoazjatyckim Regionalnym Centrum Informacji i Koordynacji (CARICC);

przyczynianie się do realizacji polityki Unii dotyczącej praw człowieka, we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka, oraz wytycznych UE w sprawie praw człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do kobiet i dzieci na obszarach dotkniętych konfliktem, w szczególności przez monitorowanie rozwoju sytuacji w tym zakresie i reagowanie na tę sytuację;

h)	przyczynianie się, w ścisłej współpracy z OBWE, do zapobiegania konfliktom i ich rozwiązywania, przez rozwijanie kontaktów z władzami i innymi podmiotami lokalnymi takimi jak organizacje pozarządowe, partie polityczne, mniejszości, grupy religijne i ich przywódcy;

wnoszenie wkładu w formułowanie aspektów wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa związanych z bezpieczeństwem energetycznym, bezpieczeństwem na granicy, w tym zwalczaniem narkotyków oraz gospodarowaniem zasobami wodnymi, aspektami ochrony środowiska i zmian klimatu w odniesieniu do Azji Środkowej;

j)	promowanie bezpieczeństwa regionu na obszarze granic Azji Środkowej w sytuacji wycofywania się wojsk Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF).

2. SPUE wspiera działania WP oraz prowadzi przegląd wszystkich działań Unii w regionie.

Artykuł 4

Wykonywanie mandatu

1. SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.

2. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.

3. SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami ESDZ i jej odpowiednich działów.

Artykuł 5

Finansowanie

1. Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. wynosi 1 050 000 EUR.

2. Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.

3. Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.

Artykuł 6

Powołanie i skład zespołu

1. W granicach mandatu SPUE i odpowiednich udostępnionych środków finansowych, SPUE odpowiada za powołanie zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych zgodnie z wymogami mandatu. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.

2. Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane, odpowiednio, przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być oddelegowani do SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego mają obywatelstwo państwa członkowskiego.

3. Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.

4. Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu co właściwe działy ESDZ lub delegatury/przedstawicielstwa Unii w państwach trzecich, by przyczyniać się do spójności i zgodności ich działań.

Artykuł 7

Przywileje i immunitety SPUE i personel SPUE

Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i personelu SPUE ustala się, stosownie do przypadku, z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.

Artykuł 8

Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE

SPUE i członkowie zespołu SPUE przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (2).

Artykuł 9

Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne

1. Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.

2. Delegatury Unii lub, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.

Artykuł 10

Bezpieczeństwo

Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie działania możliwe do zrealizowania w uzasadnionych granicach, zgodne z mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

sporządza plan bezpieczeństwa misji oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa specyficzne dla danej misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, w tym plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

b)	zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla obszaru prowadzenia misji;

zapewnia wprowadzanie w życie wszelkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz dostarcza WP, Radzie i Komisji pisemne sprawozdania na temat realizacji tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu.

Artykuł 11

Składanie sprawozdań

SPUE regularnie składa WP i KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane poprzez sieć COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w przekazywaniu informacji Parlamentowi Europejskiemu.

Artykuł 12

Koordynacja

1. SPUE przyczynia się do jedności, spójności i efektywności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również z działaniami SPUE w Afganistanie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.

2. SPUE utrzymuje ścisłą współpracę w terenie z szefami delegatur Unii i z szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.

Artykuł 13

Pomoc w zakresie roszczeń

SPUE i jego personel udzielają pomocy przy dostarczaniu informacji w związku z roszczeniami i zobowiązaniami wynikającymi z mandatów poprzednich SPUE w Azji Środkowej, oraz zapewniają w tym celu pomoc administracyjną i dostęp do odpowiednich akt.

Artykuł 14

Przegląd

Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych weryfikacji. Do końca grudnia 2013 roku SPUE przedstawi Radzie, Komisji i WP sprawozdanie z postępu prac, a na zakończenie mandatu SPUE – szczegółowe sprawozdanie z jego wykonania.

Artykuł 15

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2013 r.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 czerwca 2013 r.

W imieniu Rady

C. ASHTON

Przewodniczący

(1) Dz.U. L 165 z 26.6.2012, s. 59.

(2) Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.

25.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 172/28

DECYZJA RADY 2013/307/WPZiB

z dnia 24 czerwca 2013 r.

zmieniająca i przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w południowym regionie Morza Śródziemnego

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,

uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	W dniu 18 lipca 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/424/WPZiB (1) w sprawie mianowania Bernardina LEÓNA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w południowym regionie Morza Śródziemnego. Mandat SPUE wygasa w dniu 30 czerwca 2012 r.

(2)	Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych 12 miesięcy.

(3)	SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Specjalny przedstawiciel Unii Europejskiej

Mandat Bernardina LEÓNA jako SPUE w południowym regionie Morza Śródziemnego zostaje niniejszym przedłużony do dnia 30 czerwca 2014 r. Mandat SPUE może zostać skrócony, jeżeli Rada podejmie taką decyzję, na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).

Artykuł 2

Cele polityki

Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii wobec krajów będących południowymi sąsiadami Unii, określonych w deklaracjach Rady Europejskiej z dnia 4 lutego i 11 marca 2011 r., w konkluzjach Rady Europejskiej z 24 i 25 marca 2011 r. oraz w konkluzjach Rady z dnia 21 lutego i 20 czerwca 2011 r.; uwzględnia również wnioski WP i Komisji zawarte w ich komunikatach z dnia 8 marca i 25 maja 2011 r.

Cele te obejmują:

a)	ożywienie dialogu politycznego Unii, przyczynienie się do partnerstwa i rozszerzenia stosunków z krajami południowego regionu Morza Śródziemnego, w szczególności z tymi, w których prowadzone są reformy polityczne i w których trwają przemiany na drodze do demokracji;

udział w reakcji Unii na wydarzenia w krajach południowego regionu Morza Śródziemnego, w szczególności tych, w których prowadzone są reformy polityczne i w których trwają przemiany na drodze do demokracji, zwłaszcza poprzez umocnienie demokracji i rozwój instytucjonalny, praworządność, dobre sprawowanie władzy, poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności, oraz współpracę pokojową i regionalną, w tym za pośrednictwem europejskiej polityki sąsiedztwa i Unii dla Śródziemnomorza;

c)	umocnienie skuteczności, obecności i widoczności Unii w regionie oraz na właściwych forach międzynarodowych;

ustanowienie ścisłej koordynacji z odpowiednimi partnerami lokalnymi oraz z organizacjami międzynarodowymi i regionalnymi, takimi jak Unia Afrykańska, Rada Współpracy Państw Zatoki, Organizacja Współpracy Islamskiej, Liga Państw Arabskich, Unia Maghrebu Arabskiego, odnośne międzynarodowe instytucje finansowe, Organizacja Narodów Zjednoczonych i sektor prywatny.

Artykuł 3

Mandat

Aby możliwa była realizacja celów polityki, o których mowa w art. 2, mandat SPUE obejmuje:

umacnianie ogólnej roli politycznej Unii w odniesieniu do krajów południowego regionu Morza Śródziemnego, w szczególności tych, w których prowadzone są reformy polityczne i w których trwają przemiany na drodze do demokracji, zwłaszcza poprzez wzmożenie dialogu z rządami i z organizacjami międzynarodowymi, a także ze społeczeństwem obywatelskim i innymi właściwymi podmiotami, oraz promowanie wśród partnerów świadomości na temat podejścia Unii;

b)	utrzymywanie ścisłego kontaktu ze wszystkimi stronami zaangażowanymi w proces demokratycznej transformacji w regionie, promowanie stabilizacji i pojednania przy pełnym poszanowaniu lokalnej odpowiedzialności oraz przyczynianie się do zarządzania kryzysowego i zapobiegania konfliktom;

c)	przyczynianie się do lepszej spójności, konsekwencji i koordynacji polityk i działań Unii i państw członkowskich na rzecz regionu;

przyczynianie się do promowania koordynacji z partnerami międzynarodowymi i z organizacjami międzynarodowymi oraz do wspierania współpracy regionalnej. Wspieranie WP, przy współpracy z Komisją i państwami członkowskimi, poprzez wkład w prace grupy zadaniowej oraz dalsze posiedzenia dla południowego regionu Morza Śródziemnego;

przyczynianie się do wdrażania w regionie polityki Unii w dziedzinie praw człowieka, we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka, w tym wytycznych UE w sprawie praw człowieka, w szczególności wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, jak również wytycznych UE w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i zwalczania wszelkich form dyskryminacji kobiet, oraz polityki Unii w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, w tym poprzez monitorowanie i przygotowywanie sprawozdań na temat rozwoju sytuacji, jak również formułowanie zaleceń w tym zakresie.

Artykuł 4

Wykonywanie mandatu

1. SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.

3. SPUE ściśle współpracuje z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej właściwymi działami.

Artykuł 5

Finansowanie

1. Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. wynosi 945 000 EUR.

2. Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.

3. Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.

Artykuł 6

Powołanie i skład zespołu

1. W granicach swojego mandatu SPUE i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych zgodnie z wymogami mandatu. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.

4. Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu co właściwe działy ESDZ lub delegatury Unii, by przyczynić się do spójności i zgodności ich działań.

Artykuł 7

Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE

Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i jego personelu ustala się, stosownie do przypadku, z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.

Artykuł 8

Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE

Artykuł 9

Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne

1. Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.

2. Delegatury Unii i państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.

Artykuł 10

Bezpieczeństwo

Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE przyjmuje wszelkie uzasadnione, możliwe do realizacji środki zgodne z mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio mu podlegającemu, w szczególności:

sporządza, na podstawie wytycznych z ESDZ, dostosowany do potrzeb misji plan bezpieczeństwa, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu na obszar misji i w jego obrębie oraz kontrolowanie zdarzeń zagrażających bezpieczeństwu, a także przewidujący plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

b)	zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla obszaru prowadzenia misji;

zapewnia wprowadzanie w życie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania śródokresowego oraz sprawozdania z wykonania mandatu – dostarcza WP, Radzie i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące realizacji tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

Artykuł 11

Składanie sprawozdań

SPUE regularnie składa KPiB i WP sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane poprzez sieć COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu, SPUE może być włączony w informowanie Parlamentu Europejskiego.

Artykuł 12

Koordynacja

1. SPUE przyczynia się do jedności, spójności i efektywności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii. SPUE działa w pełnej współpracy z państwami członkowskimi i Komisją, jak również z innymi specjalnymi przedstawicielami Unii Europejskiej działającymi w regionie, w zależności od przypadku. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.

2. Utrzymywana jest ścisła współpraca w terenie z szefami delegatur Unii i szefami misji państw członkowskich; szefowie delegatur Unii i szefowie misji państw członkowskich dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.

Artykuł 13

Przegląd

Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Do końca grudnia 2013 roku SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a na zakończenie mandatu – szczegółowe sprawozdanie z jego wykonania.

Artykuł 14

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2013 r.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 czerwca 2013 r.

W imieniu Rady

C. ASHTON

Przewodniczący

(1) Dz.U. L 188 z 19.7.2011, s. 24.

(2) Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.

25.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 172/32

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 19 czerwca 2013 r.

zmieniająca załączniki II, III i IV do decyzji 2006/168/WE w odniesieniu do niektórych wymogów w zakresie świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarodków bydlęcych do Unii

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 3704)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2013/309/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego (1), w szczególności jej art. 9 ust. 1 akapit pierwszy lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W załączniku I do decyzji Komisji 2006/168/WE z dnia 4 stycznia 2006 r. ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i wymogi w zakresie świadectw weterynaryjnych przy przywozie do Wspólnoty zarodków bydlęcych i uchylającej decyzję 2005/217/WE (2) zawarto wykaz państw trzecich, z których państwa członkowskie zezwalają na przywóz zarodków bydła domowego („zarodki”). W decyzji tej określono również dodatkowe gwarancje dotyczące określonych chorób zwierząt, które muszą być przedstawione przez niektóre państwa trzecie wyszczególnione we wspomnianym załączniku.

(2)	Decyzja 2006/168/WE stanowi również, że państwa członkowskie zezwalają na przywóz zarodków, które spełniają warunki dotyczące zdrowia zwierząt określone we wzorach świadectw weterynaryjnych, znajdujących się w załącznikach II, III i IV do tej decyzji.

(3)	Izrael został wymieniony w załączniku I do decyzji 2006/168/WE jako państwo upoważnione do przywozu do Unii zarodków bydlęcych uzyskanych w drodze zapłodnienia in vivo i wyprodukowanych w drodze zapłodnienia in vitro. W ostatnich latach nie zarejestrowano jednak przywozu do Unii.

(4)

W listopadzie 2012 r. Izrael powiadomił Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE) o pierwszych przypadkach choroby guzowatej skóry bydła u krów mlecznych. W marcu 2013 r. Izrael poinformował OIE, że wspomniana choroba nadal rozprzestrzenia się na południe i zachód od początkowego ogniska, a liczba stad krów mlecznych dotkniętych chorobą zwiększa się.

(5)

Choroba guzowatej skóry bydła jest chorobą wirusową wymienioną jako choroba podlegająca obowiązkowi zgłaszania w załączniku I do dyrektywy Rady 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. wprowadzającej ogólne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób zwierząt i szczególne środki odnoszące się do choroby pęcherzykowej świń (3). Choroba guzowatej skóry bydła nie występuje obecnie w Unii.

(6)

Zgodnie z art. 4.7.14 Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych OIE choroba guzowatej skóry bydła należy do kategorii 4, obejmującej choroby lub czynniki chorobotwórcze, w odniesieniu do których przeprowadzone badania wskazują, że ryzyko przeniesienia poprzez transfer zarodków może nie być nieznaczne, nawet jeśli z zarodkami postępuje się w sposób prawidłowy w okresie między pobraniem a transferem, zgodnie z podręcznikiem Międzynarodowego Towarzystwa Transferu Zarodków. Przepisy Unii dotyczące handlu zarodkami bydlęcymi i ich przywozu z państw trzecich są zgodne z wymienionym podręcznikiem.

(7)	W art. 11.12.10 Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych OIE zawarto zalecenia w odniesieniu do przywozu bydlęcych zarodków i komórek jajowych z państw uznanych za dotknięte chorobą guzowatej skóry bydła.

(8)

We wzorach świadectw weterynaryjnych określonych w załącznikach II, III i IV do decyzji 2006/168/WE nie ma obecnie wymogów dotyczących choroby guzowatej skóry bydła. Istnieje zatem ryzyko, że choroba ta zostanie wprowadzona do Unii poprzez przywóz zarodków z państw trzecich, w których występuje choroba guzowatej skóry bydła.

(9)	Należy zatem włączyć warunki dotyczące zdrowia zwierząt w odniesieniu do choroby guzowatej skóry bydła, zgodne z zaleceniami określonymi w Kodeksie zdrowia zwierząt lądowych OIE, do wzorów świadectw weterynaryjnych określonych w załącznikach II, III i IV do decyzji 2006/168/WE.

(10)	Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki II, III i IV do decyzji 2006/168/WE.

(11)	Aby uniknąć jakichkolwiek zakłóceń w handlu, należy zezwolić pod pewnymi warunkami na stosowanie w okresie przejściowym świadectw weterynaryjnych wydanych zgodnie z decyzją 2006/168/WE w jej brzmieniu obowiązującym przed zmianami wprowadzonymi niniejszą decyzją.

(12)	Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załączniki II, III i IV do decyzji 2006/168/WE zastępuje się tekstem określonym w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

W okresie przejściowym do dnia 1 września 2013 r. państwa członkowskie nadal zezwalają na przywóz z państw trzecich przesyłek zarodków bydła domowego, którym towarzyszy świadectwo weterynaryjne wydane nie później niż dnia 31 lipca 2013 r. zgodnie ze wzorami określonymi w załącznikach II, III i IV do decyzji 2006/168/WE w jej brzmieniu obowiązującym przed zmianami wprowadzonymi niniejszą decyzją.

Artykuł 3

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 sierpnia 2013 r.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 czerwca 2013 r.

W imieniu Komisji

Tonio BORG

Członek Komisji

(1) Dz.U. L 302 z 19.10.1989, s. 1.

(2) Dz.U. L 57 z 28.2.2006, s. 19.

(3) Dz.U. L 62 z 15.3.1993, s. 69.

ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK II

Wzór świadectwa weterynaryjnego do stosowania w przywozie zarodków bydła domowego uzyskanych w drodze zapłodnienia in vivo, pobranych zgodnie z dyrektywą Rady 89/556/EWG

Tekst z obrazka

Tekst z obrazka

Część II: Zaświadczenie

PAŃSTWO

Zarodki bydlęce uzyskane w drodze zapłodnienia in vivo

II. Informacje dot. zdrowia

II.a. Numer referencyjny świadectwa

II.b.

Ja, niżej podpisany urzędowy lekarz weterynarii …, niniejszym zaświadczam, że:

(państwo wywozu) (2)

II.1. Zarodki przeznaczone do wywozu:

II.1.1. zostały pobrane w państwie wywozu, które zgodnie z urzędowymi ustaleniami:

II.1.1.1. było wolne od księgosuszu w ciągu 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających ich pobranie;

(1) [II.1.1.2. było wolne od pryszczycy i choroby guzowatej skóry bydła w okresie 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających ich pobranie i w tym samym okresie nie przeprowadzano w nim szczepień przeciwko pryszczycy ani chorobie guzowatej skóry bydła;]

(1) albo [II.1.1.2. nie było wolne od pryszczycy lub choroby guzowatej skóry bydła w ciągu 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających ich pobranie lub w tym samym okresie prowadzono w nim szczepienia przeciwko pryszczycy lub chorobie guzowatej skóry bydła i:

tzarodki nie były uzyskane z naruszeniem ciągłości osłonki przejrzystej (zona pellucida),

zarodki były przechowywane w zatwierdzonych warunkach przez co najmniej 30 dni bezpośrednio po pobraniu,

zwierzęta-dawcy płci żeńskiej pochodzą z gospodarstw, w których żadne zwierzę nie zostało zaszczepione przeciwko pryszczycy ani chorobie guzowatej skóry bydła w ciągu 30 dni poprzedzających pobranie i żadne zwierzę z gatunków podatnych na te choroby nie wykazywało objawów klinicznych pryszczycy ani choroby guzowatej skóry bydła w ciągu 30 dni poprzedzających pobranie zarodków i co najmniej 30 dni po ich pobraniu;]

II.1.2. zostały pobrane przez zespół pozyskiwania zarodków (3), który:

został zatwierdzony zgodnie z rozdziałem I załącznika A do dyrektywy 89/556/EWG,

pobrał, dokonał obróbki, przechowywał i przewoził zarodki zgodnie z rozdziałem II załącznika A do dyrektywy 89/556/EWG,

co najmniej dwa razy w roku podlega kontroli urzędowego lekarza weterynarii;

II.1.3. zgodnie z urzędowymi ustaleniami, w promieniu co najmniej 10 km wokół pomieszczeń, w których pobierano i poddawano obróbce zarodki, przez 30 dni bezpośrednio poprzedzających pobranie i do dnia wysyłki do Unii w przypadku świeżych zarodków, lub w ciągu 30 dni po ich pobraniu w przypadku zarodków objętych obowiązkiem przechowywania przez co najmniej 30 dni, zgodnie z punktem II.1.1.2, nie odnotowano żadnego przypadku wystąpienia pryszczycy, epizootycznej choroby krwotocznej, pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej, gorączki doliny Rift, zarazy płucnej bydła ani choroby guzowatej skóry bydła;

II.1.4. od czasu pobrania zarodków i przez kolejnych 30 dni (lub w przypadku świeżych zarodków, do dnia wysyłki do Unii), zgodnie z urzędowymi ustaleniami, w promieniu co najmniej 10 km wokół pomieszczeń, gdzie były one przechowywane, nie odnotowano żadnego przypadku wystąpienia pryszczycy, pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej, gorączki doliny Rift, zarazy płucnej bydła ani choroby guzowatej skóry bydła;

II.1.5. zostały pobrane od zwierząt-dawców płci żeńskiej, które:

II.1.5.1. przez 30 dni bezpośrednio poprzedzających pobranie przebywały w pomieszczeniach, wokół których, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, w promieniu co najmniej 10 km nie odnotowano żadnego przypadku wystąpienia pryszczycy, choroby niebieskiego języka, epizootycznej choroby krwotocznej, pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej, gorączki doliny Rift, zarazy płucnej bydła ani choroby guzowatej skóry bydła;

II.1.5.2. w dniu pobrania nie wykazywały żadnych klinicznych objawów choroby;

II.1.5.3. w ciągu sześciu miesięcy bezpośrednio poprzedzających pobranie przebywały na terytorium państwa wywozu w nie więcej niż dwóch stadach, które:

w tym czasie, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, były wolne od gruźlicy,

w tym czasie, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, były wolne od brucelozy,

były wolne od enzootycznej białaczki bydła lub w których żadna sztuka bydła nie wykazywała klinicznych objawów enzootycznej białaczki bydła w ciągu poprzednich trzech lat,

w których żadna sztuka bydła nie wykazywała klinicznych objawów zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy/otrętu w ciągu poprzednich 12 miesięcy;

II.1.6. zarodki przeznaczone do wywozu zostały uzyskane w drodze sztucznego zapłodnienia z użyciem nasienia pochodzącego z centrów pozyskiwania lub przechowywania nasienia, zatwierdzonych do celów pobierania, obróbki lub przechowywania nasienia przez właściwy organ państwa trzeciego lub jego części, wymienionego w załączniku I do decyzji wykonawczej 2011/630/UE (4) lub przez właściwy organ państwa członkowskiego.

Tekst z obrazka

PAŃSTWO

Zarodki bydlęce uzyskane w drodze zapłodnienia in vivo

II. Informacje dot. zdrowia

II.a. Numer referencyjny świadectwa

II.b.

Uwagi

Część I:

Rubryka I.6: Osoba odpowiedzialna za przesyłkę w UE: wypełnić jedynie w przypadku świadectwa dla przesyłki tranzytowej.

Rubryka I.11: Miejsce pochodzenia odpowiada zespołowi pozyskiwania zarodków, z którego zarodki są wysyłane do Unii, wymienionemu zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 89/556/EWG w wykazie na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/food/animal/semen_ova/bovine/ova_embryos_en.htm.

Rubryka I.22: Liczba opakowań musi odpowiadać liczbie pojemników.

Rubryka I.23: Podać oznakowanie pojemnika oraz numer plomby.

Rubryka I.26: Wypełnić zależnie od tego, czy jest to świadectwo tranzytowe czy przywozowe.

Rubryka I.27: Wypełnić zależnie od tego, czy jest to świadectwo tranzytowe czy przywozowe.

Rubryka I.28: Gatunek: wybrać odpowiednio: Bos Taurus, Bison bison lub Bubalus bubalis.

Kategoria: Wybrać „zarodki uzyskane w drodze zapłodnienia in vivo”.

Tożsamość dawcy odpowiada urzędowemu oznakowaniu zwierzęcia.

Datę pozyskania wpisać w następującym formacie: dd.mm.rrrr.

Numer zatwierdzenia zespołu: odpowiada zespołowi pozyskiwania zarodków, który pobrał, dokonał obróbki i przechowywał zarodki, wymienionemu zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 89/556/EWG w wykazie na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/food/animal/semen_ova/bovine/ova_embryos_en.htm.

Część II:

(1) Niepotrzebne skreślić.

(2) Tylko państwa trzecie wymienione w załączniku I do decyzji 2006/168/WE.

(3) Jedynie zespoły pozyskiwania zarodków wymienione zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 89/556/EWG w wykazie na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/food/animal/semen_ova/bovine/ova_embryos_en.htm

(4) Dz.U. L 247 z 24.9.2011, s. 32.

Podpis i pieczęć muszą być innego koloru niż kolor druku.

Urzędowy lekarz weterynarii

Imię i nazwisko (wielkimi literami):

Kwalifikacje i tytuł:

Data:

Podpis:

Pieczęć:

„ZAŁĄCZNIK III

Wzór świadectwa weterynaryjnego do stosowania w przywozie zarodków bydła domowego wyprodukowanych w drodze zapłodnienia in vitro z użyciem nasienia spełniającego wymogi dyrektywy Rady 88/407/EWG

Tekst z obrazka

Tekst z obrazka

Część II: Zaświadczenie

PAŃSTWO

Zarodki bydlęce wyprodukowane w drodze zapłodnienia in vitro

II. Informacje dot. zdrowia

II.a. Numer referencyjny świadectwa

II.b.

Ja, niżej podpisany urzędowy lekarz weterynarii … niniejszym zaświadczam, że:

(państwo wywozu) (2)

II.1. Zarodki przeznaczone do wywozu:

II.1.1. zostały wyprodukowane w państwie wywozu, które zgodnie z urzędowymi ustaleniami:

II.1.1.1. było wolne od księgosuszu w ciągu 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających wytworzenie zarodków;

(1) [II.1.1.2. było wolne od pryszczycy i choroby guzowatej skóry bydła w okresie 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających ich wytworzenie i w tym samym okresie nie przeprowadzano w nim szczepień przeciwko pryszczycy ani chorobie guzowatej skóry bydła;]

(1) albo [II.1.1.2. nie było wolne od pryszczycy lub choroby guzowatej skóry bydła w ciągu 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających ich wytworzenie lub w tym samym okresie prowadzono w nim szczepienia przeciwko pryszczycy lub chorobie guzowatej skóry bydła i:

zarodki zostały wyprodukowane bez naruszenia ciągłości osłonki przejrzystej (zona pellucida),

zarodki były przechowywane w zatwierdzonych warunkach przez co najmniej 30 dni bezpośrednio po ich wytworzeniu,

II.1.2. zostały wyprodukowane przez zespół produkcji zarodków (3), który:

został zatwierdzony zgodnie z rozdziałem I załącznika A do dyrektywy 89/556/EWG,

wytworzył, dokonał obróbki, przechowywał i przewoził zarodki zgodnie z rozdziałem II załącznika A do dyrektywy 89/556/EWG,

co najmniej dwa razy w roku podlega kontroli urzędowego lekarza weterynarii.

II.2. Komórki jajowe wykorzystane do wytworzenia zarodków przeznaczonych do wywozu zostały pobrane w pomieszczeniach, wokół których, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, w promieniu co najmniej 10 km nie odnotowano żadnego przypadku wystąpienia pryszczycy, epizootycznej choroby krwotocznej, pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej, gorączki doliny Rift, zarazy płucnej bydła ani choroby guzowatej skóry bydła w ciągu 30 dni bezpośrednio poprzedzających ich pobranie i do dnia wysyłki do Unii w przypadku świeżych zarodków, lub w ciągu 30 dni po ich pobraniu w przypadku zarodków objętych obowiązkiem przechowywania przez co najmniej 30 dni, zgodnie z pkt II.1.1.2.

II.3. Od czasu pobrania komórek jajowych i przez kolejnych 30 dni (lub w przypadku świeżych zarodków, do dnia wysyłki) zarodki przeznaczone do wywozu były przechowywane w pomieszczeniach, wokół których, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, w promieniu co najmniej 10 km nie odnotowano żadnego przypadku wystąpienia pryszczycy, pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej, gorączki doliny Rift, zarazy płucnej bydła ani choroby guzowatej skóry bydła.

II.4. Zwierzęta-dawcy komórek jajowych wykorzystanych do wytworzenia zarodków przeznaczonych do wywozu:

II.4.1. przez 30 dni bezpośrednio poprzedzających pobranie komórek jajowych przebywały w pomieszczeniach, wokół których, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, w promieniu co najmniej 10 km nie odnotowano żadnego przypadku wystąpienia pryszczycy, choroby niebieskiego języka, epizootycznej choroby krwotocznej, pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej, gorączki doliny Rift, zarazy płucnej bydła ani choroby guzowatej skóry bydła;

II.4.2. w dniu pobrania nie wykazywały żadnych klinicznych objawów choroby;

II.4.3. w ciągu sześciu miesięcy bezpośrednio poprzedzających pobranie przebywały na terytorium państwa wywozu w nie więcej niż dwóch stadach, które:

w tym czasie, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, były wolne od gruźlicy,

w tym czasie, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, były wolne od brucelozy,

były wolne od enzootycznej białaczki bydła lub w których żadna sztuka bydła nie wykazywała klinicznych objawów enzootycznej białaczki bydła w ciągu poprzednich trzech lat,

w których żadna sztuka bydła nie wykazywała klinicznych objawów zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy/otrętu w ciągu poprzednich 12 miesięcy;

(1) [II.4.4. pozostawały w państwie lub strefie wolnej od wirusa choroby niebieskiego języka przez co najmniej 60 dni poprzedzających pobranie komórek jajowych i w trakcie ich pobierania.]

Tekst z obrazka

PAŃSTWO

Zarodki bydlęce wyprodukowane w drodze zapłodnienia in vitro

II. Informacje dot. zdrowia

II.a. Numer referencyjny świadectwa

II.b.

(1) albo [II.4.4. były trzymane w okresie sezonowo wolnym od wektora lub były przed nim chronione przez co najmniej 60 dni poprzedzających pobranie komórek jajowych i w czasie ich pobierania, a zarodki zostały wyprodukowane bez naruszenia ciągłości osłonki przejrzystej (zona pellucida), chyba że zwierzęta-dawcy zostały poddane, z wynikiem ujemnym, badaniu serologicznemu na obecność przeciwciał grupy wirusów choroby niebieskiego języka, przeprowadzonemu zgodnie z podręcznikiem badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych OIE między 21. a 60. dniem po pobraniu, a zarodki były przechowywane przez co najmniej 30 dni.]

(1) albo [II.4.4. zostały poddane, z wynikiem ujemnym, badaniu serologicznemu na obecność przeciwciał grupy wirusów choroby niebieskiego języka, przeprowadzonemu zgodnie z podręcznikiem badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych OIE między 21. a 60. dniem po pobraniu, a zarodki były przechowywane przez co najmniej 30 dni.]

(1) albo [II.4.4. zostały poddane, z wynikiem ujemnym, badaniu identyfikacji czynnika chorobowego, przeprowadzonemu zgodnie z podręcznikiem badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych OIE na próbkach krwi pobranych w dniu pobrania komórek jajowych lub w dniu uboju – w tym drugim przypadku zarodki zostały wyprodukowane bez naruszenia ciągłości osłonki przejrzystej (zona pellucida).]

II.5. Zarodki przeznaczone do wywozu zostały uzyskane w drodze zapłodnienia in vitro z użyciem nasienia pochodzącego z centrów pozyskiwania lub przechowywania nasienia (4):

(1) [II.5.1. zatwierdzonych zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 88/407/EWG i znajdujących się na terenie państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a nasienie spełnia wymagania ustanowione w dyrektywie 88/407/EWG.]

(1) albo [II.5.1. zatwierdzonych zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 88/407/EWG i znajdujących się na terenie państw trzecich lub części ich terytoriów wymienionych w załączniku I do decyzji wykonawczej 2011/630/UE, a nasienie spełnia wymagania określone w części 1 sekcja A załącznika II do tej decyzji.]

Uwagi

Część I:

Rubryka I.6: Osoba odpowiedzialna za przesyłkę w UE: wypełnić jedynie w przypadku świadectwa dla przesyłki tranzytowej.

Rubryka I.11: Miejsce pochodzenia odpowiada zespołowi produkcji zarodków, z którego zarodki są wysyłane do Unii, wymienionemu zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 89/556/EWG w wykazie na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/food/animal/semen_ova/bovine/ova_embryos_en.htm.

Rubryka I.22: Liczba opakowań musi odpowiadać liczbie pojemników.

Rubryka I.23: Podać oznakowanie pojemnika oraz numer plomby.

Rubryka I.26: Wypełnić zależnie od tego, czy jest to świadectwo tranzytowe czy przywozowe.

Rubryka I.27: Wypełnić zależnie od tego, czy jest to świadectwo tranzytowe czy przywozowe.

Rubryka I.28: Gatunek: wybrać odpowiednio: Bos taurus, Bison bison lub Bubalus bubalis.

Kategoria: Wybrać „zarodki wyprodukowane w drodze zapłodnienia in vitro”.

Tożsamość matki odpowiada urzędowemu oznakowaniu zwierzęcia.

Tożsamość ojca odpowiada urzędowemu oznakowaniu zwierzęcia.

Datę zamrożenia wpisać w następującym formacie: dd.mm.rrrr.

Numer zatwierdzenia zespołu: odpowiada zespołowi produkcji zarodków, który wyprodukował, dokonał obróbki i przechowywał zarodki, wymienionemu zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 89/556/EWG w wykazie na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/food/animal/semen_ova/bovine/ova_embryos_en.htm

Część II:

(1) Niepotrzebne skreślić.

(2) Tylko państwa trzecie wymienione w załączniku I do decyzji 2006/168/WE.

(3) Tylko zespoły produkcji zarodków wymienione zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 89/556/EWG w wykazie na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/food/animal/semen_ova/bovine/ova_embryos_en.htm

(4) Tylko centra pozyskiwania nasienia wymienione zgodnie z art. 5 ust. 2 i art. 9 ust. 2 dyrektywy 88/407/EWG w wykazie na stronach internetowych Komisji:

http://ec.europa.eu/food/animal/approved_establishments/establishments_vet_field_en.htm;

http://ec.europa.eu/food/animal/semen_ova/bovine/index_en.htm

Podpis i pieczęć muszą być innego koloru niż kolor druku.

Tekst z obrazka

„ZAŁĄCZNIK IV

Wzór świadectwa weterynaryjnego do stosowania w przywozie zarodków bydła domowego wyprodukowanych w drodze zapłodnienia in vitro z użyciem nasienia pochodzącego z centrów pozyskiwania lub przechowywania nasienia, zatwierdzonych przez właściwy organ państwa wywozu

Tekst z obrazka

Tekst z obrazka

Część II: Zaświadczenie

PAŃSTWO

Zarodki bydlęce wyprodukowane w drodze zapłodnienia in vitro z użyciem nasienia pochodzącego z centrów pozyskiwania lub przechowywania nasienia, zatwierdzonych przez państwo wywozu

II. Informacje dot. zdrowia

II.a. Numer referencyjny świadectwa

II.b.

Ja, niżej podpisany urzędowy lekarz weterynarii … niniejszym zaświadczam, że:

(państwo wywozu) (2)

II.1. Zarodki przeznaczone do wywozu:

II.1.1. zostały wyprodukowane w państwie wywozu, które zgodnie z urzędowymi ustaleniami:

II.1.1.1. było wolne od księgosuszu w ciągu 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających wytworzenie zarodków;

(1) [II.1.1.2. było wolne od pryszczycy i choroby guzowatej skóry bydła w okresie 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających wytworzenie zarodków i w tym samym okresie nie przeprowadzano w nim szczepień przeciwko pryszczycy ani chorobie guzowatej skóry bydła;]

(1) albo [II.1.1.2. nie było wolne od pryszczycy lub choroby guzowatej skóry bydła w ciągu 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających wytworzenie zarodków lub w tym samym okresie prowadzono w nim szczepienia przeciwko pryszczycy lub chorobie guzowatej skóry bydła i:

zarodki zostały wyprodukowane bez naruszenia ciągłości osłonki przejrzystej (zona pellucida),

zarodki były przechowywane w zatwierdzonych warunkach przez co najmniej 30 dni bezpośrednio po ich wytworzeniu,

II.1.2. zostały wyprodukowane przez zespół produkcji zarodków (3), który:

został zatwierdzony zgodnie z rozdziałem I załącznika A do dyrektywy 89/556/EWG,

wytworzył, dokonał obróbki, przechowywał i przewoził zarodki zgodnie z rozdziałem II załącznika A do dyrektywy 89/556/EWG,

co najmniej dwa razy w roku podlega kontroli urzędowego lekarza weterynarii.

II.4. Zwierzęta-dawcy komórek jajowych wykorzystanych do wytworzenia zarodków przeznaczonych do wywozu:

II.4.1. przez 30 dni bezpośrednio poprzedzających pobranie komórek jajowych przebywały w pomieszczeniach, wokół których, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, w promieniu 10 km nie odnotowano żadnego przypadku wystąpienia pryszczycy, choroby niebieskiego języka, epizootycznej choroby krwotocznej, pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej, gorączki doliny Rift, zarazy płucnej bydła ani choroby guzowatej skóry bydła;

II.4.2. w dniu pobrania nie wykazywały żadnych klinicznych objawów choroby,

II.4.3. w ciągu sześciu miesięcy bezpośrednio poprzedzających pobranie przebywały na terytorium państwa wywozu w nie więcej niż dwóch stadach, które:

w tym czasie, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, były wolne od gruźlicy,

w tym czasie, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, były wolne od brucelozy,

były wolne od enzootycznej białaczki bydła lub w których żadne zwierzę nie wykazywało objawów klinicznych enzootycznej białaczki bydła w ciągu poprzednich trzech lat,

w których żadna sztuka bydła nie wykazywała klinicznych objawów zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy/otrętu w ciągu poprzednich 12 miesięcy;

(1) [II.4.4. pozostawały w państwie lub strefie wolnej od wirusa choroby niebieskiego języka przez co najmniej 60 dni poprzedzających pobranie komórek jajowych i w trakcie ich pobierania.]

Tekst z obrazka

PAŃSTWO

Zarodki bydlęce wyprodukowane w drodze zapłodnienia in vitro z użyciem nasienia pochodzącego z centrów pozyskiwania lub przechowywania nasienia, zatwierdzonych przez państwo wywozu

II. Informacje dot. zdrowia

II.a. Numer referencyjny świadectwa

II.b.

II.5. Zarodki przeznaczone do wywozu zostały uzyskane w drodze zapłodnienia in vitro z użyciem nasienia pochodzącego z centrów pozyskiwania lub przechowywania nasienia, zatwierdzonych do celów pobierania, obróbki lub przechowywania nasienia przez właściwy organ państwa trzeciego lub jego części, wymienionego w załączniku I do decyzji wykonawczej 2011/630/UE (4) lub przez właściwy organ państwa członkowskiego.

Uwagi

Zgodnie z art. 3 lit. a) dyrektywy 89/556/EWG zarodki bydlęce wyprodukowane w drodze zapłodnienia in vitro z użyciem nasienia pochodzącego z centrów pozyskiwania lub przechowywania nasienia zatwierdzonych przez państwo wywozu, przywożone na warunkach określonych w niniejszym świadectwie, są wyłączone z handlu wewnątrzunijnego.

Część I:

Rubryka I.6: Osoba odpowiedzialna za przesyłkę w UE: wypełnić jedynie w przypadku świadectwa dla przesyłki tranzytowej.

Rubryka I.21: Miejsce pochodzenia odpowiada zespołowi produkcji zarodków, z którego zarodki są wysyłane do Unii, wymienionemu zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 89/556/EWG w wykazie na stronie internetowej Komisji:

http://ec.europa.eu/food/animal/semen_ova/bovine/ova_embryos_en.htm.

Rubryka I.22: Liczba opakowań musi odpowiadać liczbie pojemników.

Rubryka I.23: Podać oznakowanie pojemnika oraz numer plomby.

Rubryka I.26: Wypełnić zależnie od tego, czy jest to świadectwo tranzytowe czy przywozowe.

Rubryka I.27: Wypełnić zależnie od tego, czy jest to świadectwo tranzytowe czy przywozowe.

Rubryka I.28: Gatunek: wybrać odpowiednio: Bos Taurus, Bison bison lub Bubalus bubalis.

Kategoria: Wybrać „zarodki wyprodukowane w drodze zapłodnienia in vitro”.

Tożsamość matki odpowiada urzędowemu oznakowaniu zwierzęcia.

Tożsamość ojca odpowiada urzędowemu oznakowaniu zwierzęcia.

Datę zamrożenia wpisać w następującym formacie: dd.mm.rrrr.

Część II::

(1) Niepotrzebne skreślić.

(2) Tylko państwa trzecie wymienione w załączniku I do decyzji 2006/168/WE.

(4) Tylko państwa trzecie wymienione w załączniku I do decyzji wykonawczej 2011/630/UE.

Podpis i pieczęć muszą być innego koloru niż kolor druku.

Tekst z obrazka

“

25.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 172/45

DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE-ICAO

z dnia 21 września 2011 r.

w sprawie przyjęcia załącznika dotyczącego bezpieczeństwa lotniczego do Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określającego ogólne ramy zacieśnionej współpracy

(2013/310/UE)

WSPÓLNY KOMITET UE-ICAO,

uwzględniając Porozumienie o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określające ogólne ramy zacieśnionej współpracy podpisane w Montrealu i Brukseli dnia 28 kwietnia i 4 maja 2011 r. (zwane dalej „porozumieniem o współpracy UE-ICAO”), w szczególności jego art. 7 pkt 7.3 lit. c),

a także mając na uwadze, co następuje:

do porozumienia o współpracy UE-ICAO należy włączyć załącznik dotyczący bezpieczeństwa lotniczego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przyjmuje się załącznik do niniejszej decyzji, który staje się integralną częścią porozumienia o współpracy UE-ICAO.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Montrealu dnia 21 września 2011 r.

W imieniu Wspólnego Komitetu UE-ICAO

Przewodniczący

W imieniu Unii Europejskiej

Matthias RUETE

W imieniu Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

Raymond BENJAMIN

ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK I

BEZPIECZEŃSTWO LOTNICZE

1. Cele

1.1.

Strony zobowiązują się do współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa lotniczego w ramach Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego parafowanego w Montrealu dnia 27 września 2010 r. (dalej zwanego „Porozumieniem”).

1.2.

Zgodnie z podjętym wcześniej zobowiązaniem do osiągnięcia najwyższego światowego poziomu bezpieczeństwa lotniczego oraz globalnej harmonizacji norm i zalecanych praktyk (SARP) w zakresie bezpieczeństwa, strony zgadzają się ściśle współpracować w duchu przejrzystości i dialogu na rzecz koordynacji swoich działań w tej dziedzinie.

2. Zakres

2.1.

Dążąc do realizacji celów określonych w pkt 1.2, strony postanawiają współpracować w następujących dziedzinach:

—	utrzymywanie regularnego dialogu o zagadnieniach bezpieczeństwa będących przedmiotem zainteresowania obu stron,

—	dążenie do przejrzystości poprzez regularną wymianę istotnych dla bezpieczeństwa danych i informacji oraz wzajemne udostępnianie zawartości baz danych,

—	uczestnictwo w działaniach w dziedzinie bezpieczeństwa,

—	wzajemne uznawanie wyników USOAP, to jest globalnego programu kontroli nadzoru nad bezpieczeństwem ICAO oraz inspekcji normalizacyjnych UE,

—	monitorowanie i analizowanie przestrzegania norm ICAO oraz stosowania zalecanych praktyk przez poszczególne kraje,

—	współpraca w sprawach prawodawstwa i normalizacji,

—	opracowywanie i udostępnianie projektów i programów pomocy technicznej,

—	propagowanie współpracy na szczeblu regionalnym;

—	wymiana ekspertów, oraz

—	prowadzenie szkoleń.

2.2.

Współpraca ujęta w pkt 2.1 rozwijana jest we wszystkich dziedzinach leżących w kompetencji UE.

3. Wprowadzenie w życie

3.1.

Strony mogą określać warunki szczegółowe, określając wspólnie uzgodnione mechanizmy i procedury konieczne do celów skutecznego wdrożenia współpracy opisanej w pkt 2.1. Wspomniane warunki szczegółowe ustala Wspólny Komitet.

4. Dialog

4.1.

Strony regularnie zwołują spotkania i organizują telekonferencje w celu omówienia kwestii bezpieczeństwa będących przedmiotem obopólnego zainteresowania, a w stosownych przypadkach koordynują swoje działania.

5. Przejrzystość, wymiana informacji, dostęp do baz danych

5.1.

Z zachowaniem obowiązujących je zasad poufności strony propagują przejrzystość w dziedzinie bezpieczeństwa lotniczego w kontaktach ze stronami trzecimi.

5.2.

Strony zachowują we współpracy zasadę przejrzystości i prowadzą wspólne działania w zakresie bezpieczeństwa poprzez wymianę stosownych istotnych danych, informacji i dokumentów dotyczących bezpieczeństwa, udostępniając sobie nawzajem odpowiednie bazy danych i ułatwiając udział w zebraniach. W tym celu strony określają warunki szczegółowe, ustalając procedury wymiany informacji oraz zapewniania dostępu do baz danych, gwarantując poufność otrzymanych od drugiej strony informacji zgodnie z art. 6 Porozumienia.

6. Uczestnictwo w działaniach w dziedzinie bezpieczeństwa

6.1.

Każda ze stron zaprasza przedstawicieli drugiej strony do uczestnictwa w działaniach i zebraniach w dziedzinie bezpieczeństwa, zapewniając ścisłą współpracę i koordynację w ramach wdrażania postanowień niniejszego załącznika. Tryb takiego uczestnictwa określają warunki szczegółowe uzgodnione przez obie strony.

7. Koordynacja globalnego programu kontroli nadzoru nad bezpieczeństwem (USOAP) ICAO oraz inspekcji normalizacyjnych UE

7.1.

Strony zobowiązują się do zacieśniania współpracy w zakresie USOAP oraz inspekcji normalizacyjnych w celu zagwarantowania skutecznego wykorzystania ograniczonych zasobów oraz zapobieżenia dublowaniu działań, przy zachowaniu uniwersalnego i integralnego charakteru USOAP będącego programem ICAO.

7.2.

W celu weryfikowania przestrzegania przez państwa członkowskie UE związanych z bezpieczeństwem norm ICAO oraz stosowania zalecanych przez tę organizację praktyk, jak również w celu osiągnięcia celów określonych w pkt 7.1, strony ustanawiają ramy dla prowadzenia, w szczególności:

przeprowadzanych przez ICAO kontroli nadzoru nad bezpieczeństwem Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) pod kątem norm i zalecanych praktyk (SARP) dotyczących bezpieczeństwa ujętych w przepisach UE oraz w odniesieniu do określonych funkcji i zadań pełnionych przez EASA w imieniu państw członkowskich UE; oraz

b)	nadzoru ICAO nad przeprowadzanymi przez EASA inspekcjami normalizacyjnymi UE właściwych organów krajowych państw członkowskich pod kątem norm i zalecanych praktyk (SARP) w zakresie bezpieczeństwa ujętych w przepisach UE.

7.3.

Strony ustalają warunki szczegółowe określające niezbędne mechanizmy i procedury skutecznego wdrożenia ram, o których mowa w pkt 7.2. Wspomniane warunki szczegółowe określają, między innymi, następujące aspekty:

a)	zakres działań interwencyjnych ICAO dotyczących USOAP, włączając wizyty kontrolne i inspekcje zatwierdzające na podstawie analizy porównawczej prawodawstwa UE oraz norm i zalecanych praktyk ICAO dotyczących bezpieczeństwa;

b)	wzajemne uczestnictwo w kontrolach, inspekcjach i działalności zatwierdzającej drugiej strony;

c)	informacje udzielane przez każdą ze stron do celów prowadzonego przez ICAO USOAP oraz dokonywanych przez EASA inspekcji normalizacyjnych;

d)	zapewnianie wymaganej poufności, ochrony danych oraz przetwarzania danych szczególnie chronionych; oraz

e)	inspekcji terenowych.

8. Wymiana informacji i wyników analiz w zakresie bezpieczeństwa

8.1.

Bez uszczerbku dla obowiązujących je zasad strony wymieniają między sobą informacje istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa zgromadzone za pomocą USOAP i pochodzące z innych źródeł, na przykład z prowadzonych przez ICAO działań w ramach ciągłego monitoringu, inspekcji normalizacyjnych prowadzonych przez EASA oraz inspekcji (oceny bezpieczeństwa zagranicznych statków powietrznych) SAFA, jak również analizy dokonywane w oparciu o te dane.

8.2.

Strony współpracują ściśle w każdym z działań podjętych w celu zagwarantowania bardziej skutecznego przestrzegania norm i zalecanych praktyk w UE oraz w innych krajach. Taka współpraca obejmuje wymianę informacji, usprawnianie dialogu łączącego zainteresowane strony, kontrole na miejscu oraz koordynację wszelkich działań pomocy technicznej.

9. Zagadnienia prawodawcze

9.1.

Każda ze stron zapewnia pełne, aktualne poinformowanie drugiej o wszelkich obowiązujących aktach ustawodawczych, przepisach wykonawczych, normach, wymogach i zalecanych praktykach, które mogą wywierać wpływ na wykonanie postanowień niniejszego załącznika, oraz o wszelkich wprowadzanych w nich zmianach.

9.2.

Strony na bieżąco informują się wzajemnie o wszelkich aktualnych projektach zmian w obowiązujących aktach ustawodawczych, przepisach wykonawczych, normach, wymogach i zalecanych praktykach, mogących wpłynąć na wykonywanie niniejszego załącznika. W obliczu ewentualnych zmian Wspólny Komitet może zadecydować o odpowiednim dostosowaniu niniejszego załącznika zgodnie z art. 7 Porozumienia.

9.3.

Mając na względzie dążenie do światowej harmonizacji prawodawstwa i norm w dziedzinie bezpieczeństwa, strony konsultują się ze sobą w kwestiach techniki prawodawstwa w zakresie bezpieczeństwa lotniczego w różnych stadiach procesu legislacyjnego lub prac nad normami i zalecanymi praktykami dotyczącymi bezpieczeństwa, a w stosownych przypadkach zapraszane są do udziału w pracach stowarzyszonych gremiów technicznych.

9.4.

ICAO dostarcza UE aktualnych informacji na temat podejmowanych przez siebie decyzji i wydawanych zaleceń dotyczących bezpieczeństwa norm i zalecanych praktyk, udostępniając pełną zawartość pism państw członkowskich ICAO oraz biuletynów rozsyłanych drogą elektroniczną.

9.5.

W stosownych przypadkach UE dokłada starań w celu uzgodnienia obowiązującego prawodawstwa UE do norm i zalecanych praktyk ICAO dotyczących bezpieczeństwa.

9.6.

Niezależnie od zobowiązań państw członkowskich UE jako sygnatariuszy konwencji chicagowskiej UE angażuje się w stosownych przypadkach w dialog z ICAO służący udzieleniu wiedzy technicznej we wszelkich kwestiach związanych z przestrzeganiem norm ICAO oraz stosowaniem się do praktyk zalecanych przez tę organizację występujących w kontekście stosowania przepisów unijnych.

10. Projekty i programy pomocy technicznej

10.1.

Strony koordynują pomoc udzielaną poszczególnym państwom w dążeniu do efektywnego wykorzystywania zasobów oraz zapobiegania dublowaniu działań, wymieniając informacje i dane dotyczące projektów i programów pomocy technicznej związanej z bezpieczeństwem lotniczym.

10.2.

Strony angażują się we wspólne działania, inicjując i koordynując wysiłki międzynarodowe służące wyszukiwaniu darczyńców gotowych i zdolnych do wniesienia konkretnej, celowej pomocy technicznej dla państw, w których stwierdzono istotne braki w dziedzinie bezpieczeństwa.

10.3.

Wkład UE powinien być kierowany na rzecz programów i projektów służących wsparciu państw i regionalnych organów administracji lotnictwa cywilnego w rozwiązywaniu istotnych braków w dziedzinie bezpieczeństwa, wdrażaniu norm i zalecanych praktyk ICAO, rozwijaniu współpracy ustawodawczej oraz umacnianiu państwowych systemów nadzoru nad bezpieczeństwem, w tym również poprzez budowanie regionalnych systemów nadzoru nad bezpieczeństwem.

11. Współpraca regionalna

11.1.

Strony traktują priorytetowo wszelkie działania zmierzające do przyspieszenia tworzenia regionalnych organizacji nadzoru nad bezpieczeństwem, w przypadkach gdy skala regionalna oferuje szansę poprawy w zakresie gospodarności, nadzoru czy też usprawnienia procesów normalizacyjnych.

12. Pomoc ekspercka

12.1.

Bez uszczerbku dla programów pomocy fachowej, rozwijanych poza zakresem obowiązywania niniejszego załącznika, UE dokłada starań w celu udostępnienia ICAO pomocy doświadczonych ekspertów dysponujących wypróbowaną specjalistyczną wiedzą techniczną w odpowiednich dziedzinach bezpieczeństwa lotniczego, wypełniających swoje zadania na żądanie i uczestniczących w działaniach objętych stosowaniem postanowień niniejszego załącznika. Warunki udzielania tego rodzaju pomocy eksperckiej określają warunki szczegółowe uzgodnione przez obie strony.

13. Szkolenia

13.1.

W odpowiednich przypadkach każda ze stron ułatwia udział przedstawicieli drugiej strony we wszelkich prowadzonych przez nią programach szkoleń w zakresie bezpieczeństwa lotniczego.

13.2.

Strony wymieniają informacje i materiały odnoszące się do szkoleń w zakresie bezpieczeństwa lotniczego, a w stosownych przypadkach koordynują swoje wysiłki i współpracują na rzecz rozwoju programów szkoleń.

13.3.

W ramach działań ujętych w art. 10 niniejszego załącznika strony współpracują na rzecz usprawnienia i skoordynowania uczestnictwa w programach szkoleniowych pracownikom ze wszystkich tych krajów i regionów, które korzystają z pomocy technicznej którejkolwiek ze stron.

14. Przegląd

14.1.

Strony dokonują regularnego przeglądu postępów we wdrażaniu niniejszego załącznika, w miarę potrzeb biorąc pod uwagę wszelkie zmiany aktualnej polityki i obowiązujących przepisów.

14.2.

Przeglądy niniejszego załącznika przeprowadza Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 7 Porozumienia.

15. Wejście w życie, zmiany i wypowiedzenie

15.1.

Niniejszy załącznik wchodzi w życie z dniem uchwalenia przez Wspólny Komitet i pozostaje w mocy do czasu wypowiedzenia.

15.2.

Warunki szczegółowe uzgodnione zgodnie z niniejszym załącznikiem wchodzą w życie z dniem uchwalenia przez Wspólny Komitet.

15.3.

Wszelkie zmiany bądź wypowiedzenie obowiązywania warunków szczegółowych przyjętych zgodnie z niniejszym załącznikiem uzgadniane są na forum Wspólnego Komitetu.

15.4.

Załącznik może zostać w dowolnej chwili wypowiedziany przez każdą ze stron. Wypowiedzenie takie jest skuteczne po upływie sześciu miesięcy od wystosowania pisemnego powiadomienia o wypowiedzeniu, chyba że wypowiedzenie to zostanie za obopólną zgodą stron wycofane przed upływem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia.

15.5.

Niezależnie od wszelkich innych postanowień niniejszego artykułu w razie wypowiedzenia Porozumienia jednocześnie tracą moc postanowienia niniejszego załącznika i wszelkie uzgodnione w związku z nim warunki szczegółowe.”

25.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 172/49

DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE-ICAO

z dnia 18 marca 2013 r.

w sprawie przyjęcia załącznika dotyczącego ochrony lotnictwa do Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określającego ogólne ramy zacieśnionej współpracy

(2013/311/UE)

WSPÓLNY KOMITET UE-ICAO,

uwzględniając Porozumienie o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określające ogólne ramy zacieśnionej współpracy (porozumienie o współpracy z ICAO), które weszło w życie w dniu 28 marca 2012 r., w szczególności jego art. 7 pkt 7.3 lit. c),

a także mając na uwadze, co następuje:

do porozumienia o współpracy z ICAO należy włączyć załącznik dotyczący ochrony lotnictwa,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przyjmuje się załącznik do niniejszej decyzji, który staje się integralną częścią porozumienia o współpracy z ICAO.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Montrealu dnia 18 marca 2013 r.

W imieniu Wspólnego Komitetu UE-ICAO

Przewodniczący

W imieniu Unii Europejskiej

Matthias RUETE

W imieniu Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

Raymond BENJAMIN

ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK II

OCHRONA LOTNICTWA

1. Cele

1.1.

Strony zobowiązują się do współpracy w dziedzinie ochrony lotnictwa w ramach Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego podpisanego w Montrealu dnia 28 kwietnia 2011 r. i w Brukseli dnia 4 maja 2011 r. (zwanego dalej „Porozumieniem”).

1.2.

Zgodnie z podjętym przez siebie zobowiązaniem do osiągnięcia odpowiedniego i trwałego światowego poziomu ochrony lotnictwa, w szczególności za pomocą norm i zalecanych praktyk (SARP) ICAO, strony postanawiają ściśle współpracować przy realizacji swoich działań związanych z ochroną.

2. Zakres

2.1.

Dążąc do realizacji celów określonych w pkt 1, strony postanawiają współpracować poprzez:

a)	utrzymywanie regularnego dialogu na temat zagadnień ochrony lotnictwa będących przedmiotem obopólnego zainteresowania;

b)	prowadzenie regularnej wymiany stosownych informacji dotyczących ochrony lotnictwa zgodnie z obowiązującymi zasadami;

c)	udział w działaniach związanych z ochroną lotnictwa;

d)	analizę, stosownie do przypadku, spełniania norm ICAO, przestrzegania zalecanych praktyk oraz skutecznego wdrażania systemu nadzoru nad ochroną lotnictwa przez poszczególne państwa;

e)	monitorowanie spełniania norm ICAO, przestrzegania zalecanych praktyk oraz skutecznego wdrażania systemu nadzoru nad ochroną lotnictwa przez poszczególne państwa;

f)	stałą współpracę w sprawach prawodawstwa i normalizacji;

g)	rozwijanie i zapewnianie pomocy technicznej;

h)	propagowanie współpracy na szczeblu regionalnym;

i)	wymianę ekspertów; oraz

j)	zapewnianie szkoleń z zakresu ochrony lotnictwa.

3. Realizacja

3.1.

Strony mogą ustalać warunki szczegółowe określające wspólnie uzgodnione mechanizmy i procedury konieczne do celów skutecznej realizacji współpracy opisanej w pkt 2.1. Wspomniane warunki szczegółowe przyjmuje Wspólny Komitet.

4. Dialog

4.1.

Strony regularnie zwołują spotkania i/lub organizują telekonferencje w celu omówienia kwestii ochrony lotnictwa będących przedmiotem obopólnego zainteresowania, a w stosownych przypadkach koordynują swoje działania.

5. Wymiana informacji dotyczących ochrony lotnictwa, opracowania badawcze/studyjne i analizy

5.1.

Bez uszczerbku dla obowiązujących je zasad strony ustalają warunki szczegółowe określające zakres informacji i analiz, jakimi mogą się dzielić, w oparciu o informacje zebrane w ramach swoich odpowiednich programów audytów i inspekcji, jak również mechanizm wymiany gwarantujący poufność otrzymanych od drugiej strony informacji zgodnie z art. 6 Porozumienia.

5.2.

Strony współpracują w działaniach związanych z ochroną lotnictwa poprzez wymianę stosownych istotnych danych, opracowań badawczych, opracowań studyjnych, informacji i dokumentów, a także poprzez ułatwianie obopólnego udziału w spotkaniach.

6. Udział w działaniach związanych z ochroną lotnictwa

6.1.

Na potrzeby realizacji postanowień niniejszego załącznika każda ze stron zaprasza przedstawicieli drugiej strony do udziału – zgodnie z ustanowionymi zasadami lub procedurami – w działaniach i spotkaniach związanych z ochroną lotnictwa w celu zapewnienia ścisłej współpracy i koordynacji. Tryb takiego udziału jest określany w warunkach szczegółowych uzgodnionych przez obie strony.

7. Zagadnienia prawodawcze

7.1.

Każda ze stron dopilnowuje, aby druga strona była w pełni informowana o wszelkich stosownych aktach ustawodawczych, przepisach wykonawczych, normach, wymogach i zalecanych praktykach, które mogą wywierać wpływ na wykonanie postanowień niniejszego załącznika, oraz o wszelkich wprowadzanych w nich zmianach.

7.2.

7.3.

Mając na względzie dążenie do światowej harmonizacji prawodawstwa i norm w dziedzinie ochrony lotnictwa, strony informują się wzajemnie odnośnie do kwestii przepisów technicznych w dziedzinie ochrony lotnictwa w różnych stadiach procesu legislacyjnego lub prac nad normami i zalecanymi praktykami dotyczącymi ochrony lotnictwa, a w stosownych przypadkach mogą być zapraszane do udziału w pracach stowarzyszonych gremiów technicznych.

7.4.

Strony dostarczają sobie wzajemnie aktualnych informacji na temat podejmowanych przez siebie decyzji i wydawanych zaleceń dotyczących ochrony lotnictwa.

7.5.

UE angażuje się, w stosownych przypadkach, w dialog z ICAO służący udzieleniu wiedzy technicznej we wszelkich kwestiach związanych z przestrzeganiem norm ICAO oraz stosowaniem się do praktyk zalecanych przez tę organizację, pojawiających się w kontekście stosowania przepisów unijnych.

8. Pomoc techniczna

8.1.

Strony koordynują pomoc udzielaną poszczególnym państwom w dążeniu do efektywnego wykorzystywania zasobów oraz zapobiegania dublowaniu działań, wymieniając informacje dotyczące projektów i programów pomocy technicznej związanej z ochroną lotnictwa.

8.2.

Strony współpracują ściśle, pomagając, w razie potrzeby, państwom członkowskim UE i innym państwom w podnoszeniu ich poziomów skutecznej realizacji krytycznych elementów krajowych systemów nadzoru nad ochroną oraz ich poziomów zgodności z normami i zalecanymi praktykami (SARP) ICAO. Taka współpraca obejmuje między innymi wymianę informacji, usprawnianie dialogu między zainteresowanymi stronami oraz koordynację wszelkich działań pomocy technicznej.

9. Współpraca regionalna

9.1.

Strony traktują priorytetowo wszelkie działania zmierzające do przyspieszenia wdrażania SARP w przypadkach, gdy skala regionalna oferuje szansę poprawy w zakresie gospodarności, nadzoru czy też usprawnienia procesów normalizacyjnych.

10. Pomoc ekspercka

10.1.

Bez uszczerbku dla programów pomocy fachowej rozwijanych poza zakresem obowiązywania niniejszego załącznika, strony dokładają starań w celu udostępniania sobie wzajemnie, na żądanie, pomocy doświadczonych ekspertów, którzy dysponują specjalistyczną wiedzą techniczną w odpowiednich dziedzinach ochrony lotnictwa, w celu realizacji zadań i uczestnictwa w działaniach objętych zakresem niniejszego załącznika. Zasady udzielania tego rodzaju pomocy eksperckiej są określane w warunkach szczegółowych przyjmowanych przez strony.

11. Szkolenia

11.1.

W stosownych przypadkach każda ze stron ułatwia udział przedstawicieli drugiej strony we wszelkich prowadzonych przez nią programach szkoleń z zakresu ochrony lotnictwa.

11.2.

Strony wymieniają informacje na temat materiałów dotyczących szkoleń z zakresu ochrony lotnictwa, a w stosownych przypadkach koordynują swoje wysiłki i współpracują na rzecz rozwoju programów szkoleń.

11.3.

W ramach działań ujętych w art. 9 niniejszego załącznika strony współpracują na rzecz usprawnienia i skoordynowania uczestnictwa w programach szkoleń pracowników ze wszystkich państw i regionów, które korzystają z pomocy technicznej którejkolwiek ze stron.

12. Przegląd

12.1.

Strony dokonują regularnego przeglądu postępów w realizacji niniejszego załącznika, w miarę potrzeb biorąc pod uwagę wszelkie zmiany aktualnej polityki i obowiązujących przepisów.

12.2.

Przeglądy niniejszego załącznika przeprowadza Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 7 Porozumienia.

13. Wejście w życie, zmiany i wypowiedzenie

13.1.

Niniejszy załącznik wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia przez Wspólny Komitet i pozostaje w mocy do czasu wypowiedzenia.

13.2.

Warunki szczegółowe uzgodnione zgodnie z niniejszym załącznikiem wchodzą w życie z dniem ich przyjęcia przez Wspólny Komitet.

13.3.

Wszelkie zmiany bądź wypowiedzenie obowiązywania warunków szczegółowych przyjętych zgodnie z niniejszym załącznikiem uzgadniane są przez Wspólny Komitet.

13.4.

Załącznik może zostać w dowolnej chwili wypowiedziany przez każdą ze stron. Wypowiedzenie jest skuteczne po upływie sześciu miesięcy od wystosowania pisemnego wypowiedzenia, chyba że wypowiedzenie zostanie za obopólną zgodą stron wycofane przed upływem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia.

13.5.

		ISSN 1977-0766 doi:10.3000/19770766.L_2013.172.pol
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		L 172

Wydanie polskie	Legislacja	Rocznik 56 25 czerwca 2013

Spis treści		II Akty o charakterze nieustawodawczym	Strona
		ROZPORZĄDZENIA
	*	Rozporządzenie Rady (UE) nr 596/2013 z dnia 24 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida	1
	*	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 597/2013 z dnia 19 czerwca 2013 r. zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Rogal świętomarciński (ChOG)]	4
	*	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 598/2013 z dnia 24 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 564/2012 ustalające na rok 2012 pułapy budżetowe mające zastosowanie do niektórych systemów wsparcia bezpośredniego określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009	9
	*	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 599/2013 z dnia 24 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 578/2010 w odniesieniu do kwot nieobjętych świadectwami refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz powiadamiania przez państwa członkowskie o niektórych powiązanych danych	11
	*	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 600/2013 z dnia 24 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 555/2008 w odniesieniu do przeprowadzania analiz izotopowych produktów winiarskich w Chorwacji w okresie przejściowym	13
	*	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 601/2013 z dnia 24 czerwca 2013 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie tetrahydratu octanu kobaltu(II), węglanu kobaltu(II), monohydratu wodorotlenku węglanu (2:3) kobaltu(II), heptahydratu siarczanu kobaltu(II) oraz powlekanego, granulowanego monohydratu wodorotlenku węglanu (2:3) kobaltu(II), jako dodatków paszowych ( 1 )	14
		Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 602/2013 z dnia 24 czerwca 2013 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw	23
		DECYZJE
	*	Decyzja Rady 2013/306/WPZiB z dnia 24 czerwca 2013 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej	25
	*	Decyzja Rady 2013/307/WPZiB z dnia 24 czerwca 2013 r. zmieniająca i przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w południowym regionie Morza Śródziemnego	28
	*	Decyzja Rady 2013/308/WPZiB z dnia 24 czerwca 2013 r. zmieniająca decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi	31
		2013/309/UE
	*	Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 19 czerwca 2013 r. zmieniająca załączniki II, III i IV do decyzji 2006/168/WE w odniesieniu do niektórych wymogów w zakresie świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarodków bydlęcych do Unii (notyfikowana jako dokument nr C(2013) 3704) ( 1 )	32
		AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH
		2013/310/UE
	*	Decyzja Wspólnego Komitetu UE-ICAO z dnia 21 września 2011 r. w sprawie przyjęcia załącznika dotyczącego bezpieczeństwa lotniczego do Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określającego ogólne ramy zacieśnionej współpracy	45
		2013/311/UE
	*	Decyzja Wspólnego Komitetu UE-ICAO z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie przyjęcia załącznika dotyczącego ochrony lotnictwa do Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określającego ogólne ramy zacieśnionej współpracy	49

(EUR/100 kg)
Kod CN	Kod państw trzecich (1)	Standardowa wartość w przywozie
0702 00 00	MK	45,1
	TR	98,7
	ZZ	71,9
0707 00 05	MK	27,7
	TR	123,3
	ZZ	75,5
0709 93 10	MA	102,6
	TR	127,0
	ZZ	114,8
0805 50 10	AR	89,4
	BR	96,4
	TR	78,7
	ZA	140,2
	ZZ	101,2
0808 10 80	AR	173,6
	BR	122,2
	CL	133,2
	CN	71,7
	NZ	147,1
	US	156,1
	UY	165,4
	ZA	123,0
	ZZ	136,5
0809 10 00	IL	342,4
	TR	224,5
	ZZ	283,5
0809 29 00	TR	351,0
0809 29 00	ZZ	351,0
0809 30	TR	179,1
0809 30	ZZ	179,1
0809 40 05	CL	195,6
	IL	308,9
	ZA	404,4
	ZZ	303,0


	*	Informacja dla czytelników – Rozporządzenie Rady (UE) nr 216/2013 z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (patrz: wewnętrzna tylna strona okładki)	s3