(1)

W rozporządzeniu (UE) nr 531/2012 wprowadzono pojęcie odrębnej sprzedaży detalicznych usług roamingu regulowanego. Po pierwsze, art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 531/2012 nakłada na operatorów krajowych obowiązek umożliwienia swoim klientom dostępu do regulowanych usług połączeń głosowych, wiadomości SMS oraz transmisji danych w roamingu, oferowanych w pakiecie przez jakiegokolwiek alternatywnego dostawcę usług roamingu. Ponadto przepisy dotyczące odrębnej sprzedaży detalicznych usług roamingu regulowanego określone w art. 4 ust. 1 obejmują wymóg, zgodnie z którym ani operatorzy krajowi, ani dostawcy usług roamingu nie mogą uniemożliwiać klientom dostępu do usług transmisji danych w roamingu regulowanym świadczonych przez alternatywnego dostawcę usług roamingu bezpośrednio w sieci odwiedzanej.

(2)

W celu zapewnienia spójnego i jednoczesnego wdrożenia odrębnej sprzedaży detalicznych usług roamingu regulowanego w całej Unii rozporządzenie (UE) nr 531/2012 nakłada na Komisję obowiązek przyjęcia, w drodze aktów wykonawczych, szczegółowych zasad dotyczących obowiązków w zakresie informowania o możliwości wyboru alternatywnego dostawcy usług roamingu przez klientów korzystających z tej usługi, a także dotyczących rozwiązania technicznego służącego wdrażaniu odrębnej sprzedaży detalicznych usług roamingu regulowanego.

(3)

Zgodnie z art. 5 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 531/2012 rozwiązanie techniczne służące wdrażaniu odrębnej sprzedaży detalicznych usług roamingu regulowanego może oznaczać zastosowanie jednego modelu technicznego lub połączenie większej ich liczby do celów spełnienia kryteriów określonych w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 531/2012. Jeżeli spełnienie wszystkich kryteriów nie jest możliwe przy użyciu jednego modelu technicznego, należy zastosować kilka modeli technicznych. W niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić szczegółowe zasady dotyczące tego rozwiązania technicznego i zawierające wymagania, zgodnie z którymi operatorzy krajowi byliby zobowiązani do uruchomienia elementów sieci oraz do świadczenia powiązanych usług w odniesieniu do każdego modelu technicznego, w celu zapewnienia dostępu do urządzeń niezbędnych do umożliwienia alternatywnym dostawcom usług roamingu odrębnej sprzedaży usług roamingu oraz w celu umożliwienia procesu przełączania między dostawcami przejmującymi usługi roamingu a dostawcami odstępującymi usług roamingu.

(4)

Jednocześnie rozwiązanie techniczne powinno umożliwić wypełnienie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 531/2012. W związku z tym rozwiązanie techniczne powinno zapewnić klientom dostęp do regulowanych usług połączeń głosowych, wiadomości SMS oraz transmisji danych w roamingu, oferowanych w pakiecie przez jakiegokolwiek alternatywnego dostawcę usług roamingu, jak również powinno zagwarantować, że krajowi operatorzy i dostawcy usług roamingu spełniają wymóg, zgodnie z którym nie mogą uniemożliwiać klientom dostępu do usług transmisji danych w roamingu regulowanym świadczonych przez alternatywnego dostawcę usług roamingu bezpośrednio w sieci odwiedzanej.

(5)

Obecnie wszystkie detaliczne usługi roamingu świadczone są przez operatora krajowego łącznie z krajowymi usługami łączności ruchomej. Rozporządzenie (UE) nr 531/2012 umożliwia klientowi korzystającemu z roamingu wybór alternatywnego dostawcy usług roamingu regulowanego świadczonych w pakiecie oraz zakup tych usług roamingu odrębnie od jego pakietu krajowych usług łączności ruchomej. Klient korzystający z roamingu zawiera w tym celu umowę z alternatywnym dostawcą usług roamingu dotyczącą świadczenia tych usług.

(6)

Istnieje kilka modeli technicznych umożliwiających wdrożenie odrębnej sprzedaży usług roamingu w pakiecie, w tym zastosowanie podwójnego międzynarodowego numeru tożsamości telefonicznej abonenta mobilnego (podwójnego IMSI – dwa osobne IMSI na jednej karcie SIM) oraz zastosowanie pojedynczego IMSI (jeden IMSI współdzielony przez operatora krajowego i dostawcę usług roamingu). Model techniczny przewidujący zastosowanie podwójnego IMSI opiera się na wykorzystaniu drugiego profilu z karty SIM klienta korzystającego z roamingu, który może być wykorzystany przez alternatywnego dostawcę usług roamingu w celu sprzedaży usług roamingu regulowanego, podczas gdy pierwszy profil jest nadal wykorzystywany przez operatora krajowego w celu sprzedaży usług krajowych i ewentualnie usług roamingu niepodlegających regulacji. W ramach modelu technicznego przewidującego zastosowanie pojedynczego IMSI odrębne usługi roamingu są z technicznego punktu widzenia nadal świadczone przez operatora krajowego, który funkcjonuje jako przyjmujący operator sieci łączności ruchomej dla alternatywnego dostawcy usług roamingu. Odrębne usługi roamingu są sprzedawane hurtowo alternatywnemu dostawcy usług roamingu, który następnie odsprzedaje je klientowi korzystającemu z roamingu na poziomie detalicznym. Najprostszą przy tym możliwością jest wariant polegający na zwykłej odsprzedaży. Ponadto istnieje szereg potencjalnych dodatkowych funkcji modelu technicznego polegającego na zwykłej odsprzedaży, które umożliwiają alternatywnemu dostawcy usług roamingu sterowanie tym, z których odwiedzanych sieci lepiej jest korzystać, oraz pozwalające uzyskiwać zniżki na hurtowe usługi roamingu kupowane od przyjmującego operatora sieci łączności ruchomej na podstawie umów o sprzedaży hurtowej zawieranych z operatorami sieci odwiedzanych lub z agregatorami hurtowymi.

(7)

Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 531/2012 dostęp do elementów sieci i usług wspierających, które są niezbędne do celów odrębnej sprzedaży usług roamingu regulowanego, jest nieodpłatny. W związku z tym ustalanie cen wszelkich dodatkowych usług wykraczających poza to, co jest niezbędne do celów odrębnej sprzedaży detalicznych usług roamingu regulowanego, nie jest objęte art. 5 ust. 1. Dostęp do urządzeń i usług wspierających niezbędnych do odrębnej sprzedaży detalicznych usług roamingu regulowanego obejmuje urządzenia i usługi niezbędne do celów umożliwienia klientowi zmiany dostawcy.

(8)

Eksperci Organu Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) dokonali oceny sposobów wdrożenia odrębnej sprzedaży usług roamingu (2). BEREC uważa, że wdrożenie podwójnego IMSI wymaga znacznej ilości działań w zakresie rozwoju i normalizacji, oraz szacuje, że koszty wdrożenia spowodowałyby znaczny wzrost cen detalicznych. Ze względu na fakt, iż zastosowanie tego modelu technicznego oznaczałoby również konieczność modernizacji obecnie używanych kart SIM w celu wyposażenia ich w funkcję podwójnego IMSI, model techniczny oparty na podwójnym IMSI nie jest opłacalnym i korzystnym dla konsumentów wariantem umożliwiającym odrębną sprzedaż detalicznych usług roamingu regulowanego.

(9)

Z kolei model techniczny oparty na pojedynczym IMSI wydaje się być bardziej odpowiedni w świetle kryteriów określonych w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 531/2012. Po pierwsze, w odniesieniu do kryteriów określonych w art. 5 ust. 3 lit. h), i), j) i k) wszystkie zidentyfikowane modele techniczne uwzględniające model techniczny oparty na pojedynczym IMSI można wdrożyć w sposób zapewniający ich spełnienie. Po drugie, model oparty na pojedynczym IMSI jest korzystny dla konsumentów i przyjazny dla użytkownika ze względu na fakt, że usługa roamingu jest świadczona pod względem technicznym w taki sam sposób, jak do tej pory, dzięki czemu można oczekiwać, że komfort korzystania z usługi pozostanie bez zmian. Po trzecie, koszty wdrożenia modelu opartego na pojedynczym IMSI są niższe niż w przypadku modelu opartego na podwójnym IMSI oraz nie zachodzi konieczność przeprowadzania działań normalizacyjnych w celu umożliwienia jego stosowania. BEREC uważa również, że nie ma przeszkód utrudniających wdrożenie modelu opartego na pojedynczym IMSI.

(10)

Pod względem wpływu na konkurencję na rynku skuteczność modelu technicznego opartego na pojedynczym IMSI może być jeszcze większa, jeżeli alternatywni dostawcy usług roamingu będą mogli kierować połączenia w roamingu do wybranej przez nich sieci odwiedzanej. Stosowanie porozumień opartych o ruch w ramach rozszerzonego modelu technicznego opartego na pojedynczym IMSI byłoby jednak uzasadnione jedynie w przypadku, gdyby koszty ich wdrożenia były proporcjonalne do oczekiwanych korzyści pod względem konkurencji. Jak do tej pory nie ma dowodów na to, że porozumienia oparte o ruch i zawarte w ramach rozszerzonego modelu technicznego opartego na pojedynczym IMSI można wdrożyć bez ponoszenia nadmiernych kosztów przed dniem 1 lipca 2014 r. W związku z tym na obecnym etapie uważa się, że model techniczny oparty na pojedynczym IMSI i polegający na odsprzedaży roamingu spełnia wszystkie kryteria określone w art. 5 ust. 3, z wyjątkiem kryteriów określonych w lit. b) i e), które są spełnione tylko częściowo.

(11)

Ani model techniczny oparty na podwójnym IMSI, ani model techniczny oparty na pojedynczym IMSI, w tym w wersjach rozszerzonych, nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 531/2012. W szczególności żaden z nich nie pozwala na wypełnienie obowiązku nałożonego na operatorów krajowych i dostawców usług roamingu, zgodnie z którym nie powinni oni uniemożliwiać klientom dostępu do usług transmisji danych w roamingu regulowanym świadczonych przez alternatywnego dostawcę usług roamingu bezpośrednio w sieci odwiedzanej. Co najmniej jeden z modeli technicznych wchodzących w skład rozwiązania technicznego musi jednak umożliwiać wypełnienie tego obowiązku, który jest jednym z obowiązków nałożonych na podstawie art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia.

(12)

Przy obecnym stanie wdrożenia i w obecnej konfiguracji sieci macierzystych świadczenie tego rodzaju lokalnych usług transmisji danych w roamingu jest niemożliwe. W celu spełnienia wymogu rozporządzenia (UE) nr 531/2012 konieczny jest zatem drugi model techniczny. W celu oddzielenia lokalnych usług transmisji danych w roamingu od pakietu krajowego operatorom sieci odwiedzanej należy umożliwić nie tylko techniczną obsługę transmisji danych klienta korzystającego z roamingu, ale także świadczenie tej usługi na poziomie detalicznym.

(13)

Z drugiej strony model techniczny oparty na pojedynczym IMSI nie pozwala na zaspokojenie wszystkich kategorii zapotrzebowań konsumenta, takich jak intensywne korzystanie z usług transmisji danych, na konkurencyjnych warunkach. Ponieważ pułapy hurtowe dla stawek za usługi transmisji danych w roamingu nie są ściśle uzależnione od kosztów i nie zmniejszą się po 2014 r. mimo oczekiwanego spadku kosztów hurtowych, jest mało prawdopodobne, że alternatywni dostawcy usług roamingu, którzy muszą opierać się na hurtowych usługach transmisji danych w roamingu, będą w stanie zaoferować użytkownikom często korzystającym z usług transmisji danych detaliczne usługi transmisji danych w roamingu po atrakcyjnych cenach w porównaniu z cenami za krajowe usługi transmisji danych. Model techniczny, który umożliwia wypełnienie obowiązku nałożonego na operatorów krajowych i dostawców usług roamingu, zgodnie z którym nie powinni oni uniemożliwiać klientom dostępu do usług transmisji danych w roamingu regulowanym świadczonych bezpośrednio w sieci odwiedzanej przez alternatywnego dostawcę usług roamingu, umożliwia jednak alternatywnym dostawcom usług roamingu świadczenie lokalnych usług transmisji danych w roamingu, tzn. świadczenie usług transmisji danych w roamingu bez konieczności korzystania z hurtowych usług transmisji danych w roamingu.

(14)

Detaliczne usługi transmisji danych w roamingu są obecnie świadczone przez operatorów krajowych na podstawie umów o sprzedaży hurtowej zawieranych z operatorami sieci odwiedzanych. Transmisja wychodzących i przychodzących danych w roamingu realizowana jest poprzez sieć dostępu radiowego operatora sieci odwiedzanej, a następnie kierowana od sieci odwiedzanej do sieci macierzystej. Operator sieci macierzystej zapewnia połączenie z internetem i pobiera od klienta korzystającego z roamingu opłatę za usługę transmisji danych w roamingu. Obecne normy GSM/GPRS, EDGE i UMTS umożliwiają już operatorowi sieci odwiedzanej techniczną obsługę transmisji danych w roamingu i zapewnienie połączenia z internetem bez konieczności przekierowania danych między siecią macierzystą a siecią odwiedzaną. Jednakże zgodnie z obecną praktyką branżową operator sieci macierzystej nadal pobiera od klienta opłatę za usługę transmisji danych w roamingu, a operator sieci odwiedzanej zapewnia obsługę transmisji danych jako usługę hurtową dla operatora sieci macierzystej.

(15)

Istnieje kilka sposobów spełnienia wymogu, zgodnie z którym nie powinno się utrudniać świadczenia lokalnych usług transmisji danych w roamingu. Podstawowe wymogi to wdrożenie i uruchomienie obsługi transmisji danych w roamingu w sieci odwiedzanej oraz wymóg, zgodnie z którym nie należy uniemożliwiać ręcznego lub automatycznego wyboru odwiedzanej sieci. Ewentualne ulepszenia obejmują modyfikację elementów sterujących przepływem ruchu mającą na celu zapobieganie przerywaniu trwającej lokalnej transmisji danych w roamingu oraz wprowadzenie specjalnych funkcji, które będą pomagać klientom korzystającym z roamingu w wyborze sieci odwiedzanej lub będą wspomagać automatyczny wybór sieci odwiedzanych. Tego rodzaju podstawowe wymagania powinny umożliwić opracowanie różnych modeli biznesowych umożliwiających świadczenie lokalnych usług transmisji danych w roamingu, na zasadzie tymczasowej lub stałej.

(16)

W przypadku tymczasowych lokalnych usług transmisji danych w roamingu klient korzystający z roamingu może – jeżeli dana usługa jest dostępna w odwiedzanym kraju i jeżeli zawarto umowę między operatorem sieci odwiedzanej a operatorem sieci macierzystej – wybrać lokalnego operatora sieci łączności ruchomej w danym państwie i bezpośrednio korzystać ze świadczonych przez niego detalicznych usług transmisji danych w roamingu. Tymczasowy charakter takiej usługi oznacza, że nie jest konieczna stała konfiguracja sieci lub urządzeń końcowych, a zatem pierwotne ustawienia roamingowe są przywracane w momencie zaprzestania korzystania z lokalnych usług transmisji danych w roamingu. Tego rodzaju usługa jest dla klienta podobna do korzystania z usług lokalnych sieci bezprzewodowych, takich jak WiFi, z których często korzystają za granicą użytkownicy laptopów, smartfonów i tabletów. Usługi obejmujące połączenia głosowe, wiadomości SMS i inne powiązane usługi roamingowe byłyby nadal świadczone przez operatora sieci macierzystej, z wyjątkiem sytuacji, w której dostawca usług roamingu w sieci odwiedzanej również oferuje te usługi.

(17)

W przypadku stałych lokalnych usług transmisji danych w roamingu klient korzystający z roamingu zawiera umowę z dostawcą lokalnych usług transmisji danych w roamingu w miejsce umowy z dostawcą usług roamingu korzystającego z sieci macierzystej. W tym przypadku alternatywny dostawca usług roamingu, np. operator sieci łączności ruchomej lub odsprzedawca, regularnie świadczyłby klientom korzystającym z roamingu lokalne usługi transmisji danych w roamingu oraz zapewniał niezbędne wsparcie techniczne (np. w postaci konkretnych aplikacji itp.) na terenie jednego lub kilku państw, korzystając z zasięgu własnej sieci i/lub z zasięgu sieci eksploatowanych przez operatorów sieci łączności ruchomej, z którymi zawarł on umowy o odsprzedaży w poszczególnych państwach.

(18)

Nawet jeżeli najbardziej uproszczone oferty handlowe nie będą w pełni spełniać wymogów związanych z łatwością obsługi, np. wymagając od klienta korzystającego z roamingu zmiany ustawień terminala lub wysłania wiadomości SMS z kodem w celu uaktywnienia usługi i wyboru sieci odwiedzanej, można oczekiwać, że w zależności od popularności usługi dostawcy lokalnych usług transmisji danych w roamingu oraz dostawcy terminali i aplikacji oraz inni uczestnicy rynku opracują rozwiązania rynkowe zapewniające poprawę łatwości obsługi. Lokalne usługi transmisji danych w roamingu uznaje się za przyjazne dla konsumenta, ponieważ możliwe jest natychmiastowe przejście na usługi świadczone przez dostawców lokalnych usług transmisji danych w roamingu oraz natychmiastowe odstąpienie od korzystania z takich usług. Świadczenie lokalnych usług transmisji danych w roamingu umożliwia alternatywnym dostawcom usług roamingu wykorzystywanie własnej infrastruktury i umów handlowych w zakresie transmisji danych w roamingu, np. poprzez zawieranie umów o odsprzedaży lub stałe świadczenie jednocześnie w wielu krajach lokalnych usług transmisji danych w roamingu. Według BEREC lokalne usługi transmisji danych w roamingu mogą zostać wdrożone dość szybko i są efektywne pod względem kosztów, ponieważ większość kosztów ponoszą dostawcy alternatywni proporcjonalnie do rzeczywistego wykorzystania lokalnych usług transmisji danych w roamingu. Interoperacyjność jest w dużym stopniu zapewniona, ponieważ istnieją już normy dotyczące wdrożenia obsługi ruchu w sieci odwiedzanej. Model techniczny umożliwiający dostęp do lokalnych usług transmisji danych w roamingu spełnia zatem wszystkie kryteria, o których mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 531/2012, z wyjątkiem kryteriów określonych w lit. b) i e), które są spełnione tylko częściowo.

(19)

Model techniczny umożliwiający dostęp do lokalnych usług transmisji danych w roamingu gwarantuje wyłącznie dostęp do usług transmisji danych w roamingu. Nie spełnia on zatem w pełni kryterium określonego w art. 5 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 531/2012. Ponadto model ten nie spełnia w pełni kryterium określonego w lit. b), ponieważ oczekuje się, że tylko użytkownicy usług transmisji danych będą zainteresowani dostępem do lokalnych usług transmisji danych w roamingu.

(20)

Rozwiązanie techniczne łączące w sobie dwa wyżej opisane modele techniczne, a mianowicie model techniczny oparty na pojedynczym IMSI, realizowany jako odsprzedaż usługi roamingu, oraz model techniczny umożliwiający dostęp do lokalnych usług transmisji danych w roamingu w sieci odwiedzanej, spełnia wszystkie kryteria określone w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 531/2012. Mimo iż sam model techniczny oparty na pojedynczym IMSI, ani sam model techniczny umożliwiający dostęp do lokalnych usług transmisji danych w roamingu nie spełniają w pełni kryteriów określonych w lit. b) i e), modele te nawzajem się uzupełniają i razem spełniają kryteria określone w lit. b) i e).

(21)

Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 531/2012 zmiana dostawcy usług roamingu odbywa się bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie w możliwie najkrótszym terminie w zależności od rozwiązania technicznego wybranego dla wdrożenia odrębnej sprzedaży detalicznej usług roamingu regulowanego. W przypadku modelu technicznego opartego na pojedynczym IMSI, podobnie jak w przypadku zmiany dostawcy usług krajowych, po zawarciu umowy z alternatywnym dostawcą usług roamingu nie jest konieczna dalsza interakcja z użytkownikiem. Powyższy model techniczny umożliwia dokonanie zmiany w takim samym terminie, jak w przypadku zmiany dostawcy usług krajowych, czyli w okresie jednego dnia roboczego. W związku z tym w przypadku modelu technicznego opartego na pojedynczym IMSI każdą zmianę dostawcy usług roamingu na dostawcę alternatywnego lub na odwrót, która następuje w terminie przekraczającym termin ustalony dla zmiany dostawcy w przypadku usług krajowych, należy uznać za zmianę odbywającą się z nieuzasadnionym opóźnieniem ze względu na fakt, iż z technicznego punktu widzenia zmiana taka nie powinna trwać dłużej niż porównywalna zmiana w przypadku usług krajowych. W przypadku modelu technicznego umożliwiającego dostęp do lokalnych usług transmisji danych w roamingu oczekuje się, że klienci korzystający z roamingu będą dokonywać wyboru alternatywnego dostawcy lokalnych usług transmisji danych w roamingu bezpośrednio przed skorzystaniem z lokalnych usług transmisji danych w roamingu. Ten model techniczny pozwala na dokonanie zmiany dostawcy lokalnych usług transmisji danych w roamingu natychmiastowo po zawarciu umowy z dostawcą przejmującym usługi roamingu.

(22)

W celu umożliwienia skoordynowanego technicznego wdrożenia odrębnej sprzedaży usług roamingu konieczna jest współpraca i koordynacja między uczestnikami rynku, BEREC i Komisją. W szczególności należy opracować skoordynowane podejście w celu określenia odpowiednich interfejsów technicznych i w celu zapewnienia prawidłowego wdrożenia tych interfejsów, tak aby w całej Unii możliwe było spójne i jednoczesne wdrożenie odrębnej sprzedaży detalicznych usług roamingu regulowanego. Użyteczne forum do celów takiej koordynacji powinna stanowić platforma branżowa otwarta dla wszystkich uczestników rynku.

(23)

W celu umożliwienia terminowego wdrożenia odrębnej sprzedaży detalicznych usług roamingu regulowanego przedsiębiorstwa nie powinny odmawiać przeprowadzania testów interfejsów technicznych przed wprowadzeniem na rynek detalicznych usług roamingu świadczonych przez alternatywnych dostawców usług roamingu przed dniem 1 lipca 2014 r.

(24)

Zgodnie z motywem 38 rozporządzenia (UE) nr 531/2012 BEREC, we współpracy z odpowiednimi zainteresowanymi stronami, powinien opracować wytyczne dotyczące elementów technicznych niezbędnych do umożliwienia odrębnej sprzedaży detalicznych usług roamingu regulowanego.

(25)

Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 531/2012 zawiera ogólne przepisy dotyczące tego, w jaki sposób i kiedy klienci mają być informowani o możliwości wyboru alternatywnego dostawcy usług roamingu. Charakter tych informacji i możliwe sposoby ich przekazywania konsumentom wymagają dalszej specyfikacji, tak aby ułatwić konsumentom dokonanie świadomego wyboru. Zwiększenie wiedzy konsumentów na temat rynku roamingu wymaga łącznego zastosowania wszystkich dostępnych środków mających pomóc konsumentom w czerpaniu korzyści z otwartych rynków.

(26)

W celu zapewnienia wszystkim konsumentom możliwości korzystania z alternatywnych ofert operatorzy krajowi powinni zagwarantować, że umowy zawierane lub przedłużane po dniu 1 lipca 2014 r. umożliwiają klientowi zmianę dostawcy usług roamingu w dowolnym czasie i bez dodatkowych opłat ze strony dostawcy odstępującego usługi roamingu.

(27)

Dostawcy usług roamingu, w tym alternatywni dostawcy usług roamingu oferujący lokalne usługi transmisji danych w roamingu, powinni zapewnić przejrzystość i wdrożyć mechanizmy ochronne w odniesieniu do świadczonych przez nich usług transmisji danych, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 531/2012. W celu zapewnienia przejrzystości dostawcy usług roamingu powinni również zapewnić swoim klientom korzystającym z roamingu informacje o usługach, które mogą nie być dostępne podczas korzystania z lokalnych usług transmisji danych w roamingu, takich jak usługi właściwe dla danego dostawcy realizowane za pomocą sieci krajowej.

(28)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Łączności,

a)

„odsprzedaż detalicznych usług roamingu” oznacza świadczenie usług roamingu regulowanego, dostępnych w pakiecie, oraz świadczenie powiązanych z nimi usług, takich jak usługi poczty głosowej, które są zwykle dostępne dla klientów korzystających z roamingu, bez konieczności zmieniania karty SIM lub urządzenia mobilnego przez klientów korzystających z roamingu, zgodnie z umową hurtową zawartą między alternatywnym dostawcą usług roamingu a dostawcą krajowym;

b)

„lokalna usługa transmisji danych w roamingu” oznacza usługę transmisji danych w roamingu regulowanym, tymczasowo lub stale świadczoną klientom korzystającym z roamingu przez alternatywnego dostawcę usług roamingu, bezpośrednio w sieci odwiedzanej i bez konieczności zmiany karty SIM lub urządzenia mobilnego przez klientów korzystających z roamingu;

c)

„nazwa internetowego punktu dostępowego dla UE (APN)” oznacza wspólny identyfikator, ustawiany ręcznie lub automatycznie w urządzeniu mobilnym klienta korzystającego z roamingu i rozpoznawany przez sieć macierzystą i sieć odwiedzaną, którego celem jest wskazanie, że klient korzystający z roamingu pragnie skorzystać z lokalnych usług transmisji danych w roamingu;

d)

„sterowanie ruchem” oznacza funkcję kontrolną wykorzystywaną przez operatora sieci macierzystej w celu wyboru sieci odwiedzanych dla swoich klientów korzystających z roamingu w oparciu o priorytetowy wykaz preferowanych sieci odwiedzanych;

e)

„blokada sieci” oznacza funkcję kontrolną wykorzystywaną przez operatora sieci macierzystej w celu uniemożliwienia swoim klientom korzystającym z roamingu wyboru niektórych sieci odwiedzanych;

f)

„trwały nośnik” oznacza każdy instrument pozwalający konsumentowi na przechowywanie informacji kierowanych osobiście do niego w sposób umożliwiający przyszłe korzystanie przez odpowiedni okres, z uwzględnieniem celów, do których informacje te mogą być wykorzystane, i który pozwala na niezmienione odtworzenie przechowywanych informacji;

g)

„dostawca przejmujący usługi roamingu” oznacza dostawcę usług roamingu, który będzie świadczył usługi roamingu zamiast usług roamingu świadczonych przez obecnego dostawcę odstępującego usługi roamingu po zmianie dostawcy usług roamingu;

h)

„dostawca odstępujący usługi roamingu” oznacza dostawcę usług roamingu świadczącego obecnie usługi roamingu na rzecz klienta.

(1)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 oraz na mocy art. 17 ust. 2 wymienionego rozporządzenia wniosek Włoch o zatwierdzenie zmian specyfikacji nazwy „Castelmagno” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

(2)

Luksemburg zgłosił Komisji uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie na mocy art. 7 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 510/2006.

(3)

Pismem z dnia 23 września 2010 r. Komisja wezwała zainteresowane strony do rozpoczęcia odpowiednich konsultacji. W terminie sześciu miesięcy nie doszło do porozumienia między stronami. Niemniej, pismem z dnia 2 sierpnia 2012 r., Luksemburg wycofał swój sprzeciw,

(1)

Działalność przedsiębiorstwa jest jednym z ogólnych parametrów określających profil ryzyka statku.

(2)

W celu dokonania oceny działalności przedsiębiorstwa należy uwzględnić wskaźniki braków i zatrzymań wszystkich statków floty przedsiębiorstwa, które były przedmiotem kontroli w Unii i w regionie objętym ustaleniami memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (zwanemu dalej „memorandum paryskim”).

(3)

Przepisy wykonawcze w zakresie obliczania poziomu działalności przedsiębiorstwa w odniesieniu do profilu ryzyka statku, a także metodyka zestawiania wykazów do publikacji, zostały ustalone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 802/2010 z dnia 13 września 2010 r. w sprawie wykonania art. 10 ust. 3 i art. 27 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE w zakresie działalności przedsiębiorstwa (2).

(4)

Symulacje publikowania wykazów opartych na danych zebranych w bazie danych z kontroli wykazują, że należy wyraźniej ukierunkować metodykę przygotowania publikacji określoną w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 802/2010.

(5)

Dlatego w celu sporządzenia wykazów przedsiębiorstw o niskim lub bardzo niskim poziomie działalności należy udoskonalić kryteria służące do ustalania wspomnianych wykazów, tak by w publikacji skoncentrować się na przedsiębiorstwach o najniższym poziomie działalności. Nie powinno to powodować zmiany obliczania poziomu działalności przedsiębiorstwa w odniesieniu do profilu ryzyka statku.

(6)

Aby znaleźć się w wykazie przedsiębiorstw o niskim lub bardzo niskim poziomie działalności, przedsiębiorstwo powinno wykazywać słaby poziom działalności przez nieprzerwany okres 36 miesięcy poprzedzających bezpośrednio opublikowanie. Stały słaby poziom działalności przez tak długi okres dowodzi braku chęci lub zdolności przedsiębiorstwa do poprawy poziomu działalności. Ponieważ opublikowane wykazy oparte są na przetworzonych danych dotyczących działalności przedsiębiorstwa w okresie 36 miesięcy, należy zapewnić odpowiednio długi czas przed pierwszym opublikowaniem na zgromadzenie w bazie danych THETIS wystarczającej ilości danych przekazanych przez państwa członkowskie zgodnie z dyrektywą 2009/16/WE.

(7)

Przedsiębiorstwa, które mają zostać ujęte w wykazie, wskazywane są wyłącznie na podstawie informacji przekazanych i zatwierdzonych praz państwa członkowskie w bazie danych wyników inspekcji, zgodnie z art. 24 ust. 3 dyrektywy 2009/16/WE. Informacje te obejmują inspekcje statków, stwierdzone w czasie inspekcji niedociągnięcia oraz zatrzymania. Obejmują także informacje o statku (nazwa, numer identyfikacyjny nadany przez IMO, sygnał wywoławczy, bandera) oraz nazwisko właściciela lub osoby – takiej jak kierownik statku lub czarterujący statek bez załogi – która przejęła odpowiedzialność za eksploatację statku, a także wszystkie obowiązki i odpowiedzialność nałożone przez Międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem zanieczyszczaniu (ISM). W ten sposób w bazie danych wyników inspekcji można automatycznie monitorować działalność przedsiębiorstwa i statków, za które dane przedsiębiorstwo jest odpowiedzialne, i codziennie aktualizować wykazy.

(8)

Komisja – za pomocą automatycznych funkcji tej bazy – powinna mieć możliwość pozyskiwania z bazy danych wyników inspekcji odpowiednich danych potrzebnych do wskazania przedsiębiorstw, które należy umieścić w wykazie przedsiębiorstw o niskim lub bardzo niskim poziomie działalności.

(9)

Sposób określania matrycy działalności przedsiębiorstwa opiera się na przetwarzaniu wskaźnika zatrzymań i wskaźnika braków zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (UE) nr 802/2010.

(10)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki,

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń. W art. 10 tego rozporządzenia przewidziano ponowną ocenę dodatków dopuszczonych na podstawie dyrektywy Rady 70/524/EWG (2).

(2)

Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1332/2004 (3) preparat endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Aspergillus oryzae (DSM 10287) został dopuszczony bez ograniczeń czasowych zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatek paszowy do stosowania u kurcząt rzeźnych, indyków rzeźnych i prosiąt; stosowanie tego preparatu zostało dopuszczone na okres czterech lat u tuczników i kaczek rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2036/2005 (4). Preparat ten został następnie wpisany do rejestru dodatków paszowych jako istniejący produkt zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003, w związku z art. 7 tego rozporządzenia, złożono wniosek o ponowną ocenę preparatu endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Aspergillus oryzae (DSM 10287) jako dodatku paszowego dla kurcząt i indyków rzeźnych, prosiąt odsadzonych od maciory, tuczników i kaczek oraz, zgodnie z art. 7 tego rozporządzenia, w celu jej nowego zastosowania u wszystkich gatunków drobiu rzeźnego, oraz celem sklasyfikowania tego dodatku w kategorii „dodatki zootechniczne”. Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(4)

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził w opinii z dnia 12 czerwca 2012 r. (5), że w proponowanych warunkach stosowania preparat endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Aspergillus oryzae (DSM 10287) nie ma negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko, a jego stosowanie może korzystnie wpłynąć na wskaźniki produkcyjne w przypadku kurcząt rzeźnych, indyków rzeźnych i kaczek rzeźnych. Wniosek ten można rozszerzyć na wszystkie gatunki podrzędne drobiu rzeźnego. Stwierdzono też, że dodatek ten może korzystnie wpływać na wskaźniki produkcyjne prosiąt i tuczników. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd poddał również weryfikacji sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Ocena preparatu endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Aspergillus oryzae (DSM 10287) dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

W związku z udzieleniem nowego zezwolenia na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 należy odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 1332/2004 i (WE) nr 2036/2005.

(7)

Ponieważ względy bezpieczeństwa nie wymagają natychmiastowego zastosowania zmian w warunkach zezwolenia, należy przewidzieć okres przejściowy, aby umożliwić zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z zezwolenia.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie:

2)

skreśla się załącznik I.

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Artykuł 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przewiduje, że należności celne przywozowe na produkty objęte kodami CN 1001 19 00 , 1001 11 00 , ex 1001 91 20 (pszenica zwyczajna, do siewu), ex 1001 99 00 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości, inna niż do siewu), 1002 10 00 , 1002 90 00 , 1005 10 90 , 1005 90 00 , 1007 10 90 et 1007 90 00 , są równe cenie interwencyjnej obowiązującej w odniesieniu do takich produktów przy przywozie, powiększonej o 55 % i zmniejszonej o cenę przywozową CIF stosowaną wobec danej przesyłki. Należności te nie mogą jednak przekroczyć stawki określonej we wspólnej taryfie celnej.

(2)

Artykuł 136 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że do celów obliczenia należności celnych przywozowych, o których mowa w ust. 1 wspomnianego artykułu, reprezentatywne ceny przywozowe CIF ustanawiane są regularnie dla przedmiotowych produktów.

(3)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 642/2010, ceną do obliczania należności celnych przywozowych produktów objętych kodami CN 1001 19 00 , 1001 11 00 , ex 1001 91 20 (pszenica zwyczajna, do siewu), ex 1001 99 00 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości, inna niż do siewu), 1002 10 00 , 1002 90 00 , 1005 10 90 , 1005 90 00 , 1007 10 90 i 1007 90 00 jest dzienna reprezentatywna cena przywozowa CIF ustalona w sposób określony w art. 5 wymienionego rozporządzenia.

(4)

Należy ustalić należności celne przywozowe na okres od dnia 16 grudnia 2012 r., mające zastosowanie do czasu wejścia w życie nowych ustaleń.

(5)

Ze względu na konieczność zapewnienia możliwie jak najszybszego stosowania tego środka niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu jego opublikowania,

(1)

Dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii przywożonych substancji kontrolowanych podlega limitom ilościowym.

(2)

Komisja jest zobowiązana określić te limity i przyznać kontyngenty przedsiębiorstwom.

(3)

Ponadto Komisja jest zobowiązana ustalić ilości substancji kontrolowanych, innych niż wodorochlorofluorowęglowodory, które mogą być wykorzystywane do nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych, jak również określić przedsiębiorstwa, które mogą je stosować.

(4)

Przy ustalaniu kontyngentów przydzielanych na potrzeby nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych należy przestrzegać limitów ilościowych określonych w art. 10 ust. 6, z zastosowaniem rozporządzenia Komisji (UE) nr 537/2011 z dnia 1 czerwca 2011 r. w sprawie mechanizmu przyznawania ilości substancji kontrolowanych dopuszczonych do celów zastosowań laboratoryjnych i analitycznych w Unii zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (2). Te limity ilościowe obejmują pewną ilość wodorochlorofluorowęglowodorów objętą licencjami na zastosowania laboratoryjne i analityczne, zatem produkcja i przywóz wodorochlorofluorowęglowodorów do tych zastosowań powinny również być objęte wspomnianym mechanizmem przydziału.

(5)

Komisja opublikowała zawiadomienie dla przedsiębiorstw zamierzających w 2013 r. przywozić do Unii Europejskiej lub z niej wywozić substancje kontrolowane, które zubożają warstwę ozonową, oraz dla przedsiębiorstw zamierzających wystąpić z wnioskiem o kontyngent na te substancje przeznaczone do celów laboratoryjnych i analitycznych na 2013 r. (2012/C 53/09) (3) i otrzymała deklaracje dotyczące planowanego przywozu w 2013 r.

(6)

Limity ilościowe i kontyngenty należy ustalić na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2013 r., zgodnie z rocznym cyklem sprawozdawczym na podstawie protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 25 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1005/2009,

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

(1)

Zgodnie z dyrektywą 2008/106/WE państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zatwierdzeniu świadectw kompetencji marynarzy, wydawanych przez państwa trzecie, pod warunkiem że odpowiednie państwo trzecie jest uznane przez Komisję. Takie państwa trzecie muszą spełnić wszystkie wymogi Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) (konwencji STCW) z 1978 r., wraz ze zmianami z 1995 r.

(2)

Republika Grecka złożyła wniosek w sprawie uznania Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego pismem z dnia 21 czerwca 2008 r. Na wniosek władz greckich Komisja oceniła systemy szkolenia marynarzy oraz wydawania im świadectw w Jordańskim Królestwie Haszymidzkim w celu sprawdzenia, czy kraj ten spełnia wymagania konwencji STCW i czy podjęto odpowiednie działania w celu zapobieżenia oszustwom związanym z wydawaniem świadectw. Wspomnianą ocenę oparto na wynikach kontroli przeprowadzonej przez ekspertów z Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego w listopadzie 2009 r. W toku tej kontroli wykryto pewne niedociągnięcia w systemach szkoleń i wydawania świadectw.

(3)

Komisja przedstawiła państwom członkowskim sprawozdanie z wynikami oceny.

(4)

Pismami z dnia 21 września 2010 r. i 13 lutego 2012 r. Komisja poinformowała władze jordańskie o wykryciu niedociągnięć i zażądała od Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego należytego udokumentowania, że wskazane niedociągnięcia zostały naprawione.

(5)

Główne niedociągnięcia dotyczyły wdrożenia do prawodawstwa jordańskiego niektórych postanowień konwencji STCW dotyczących wydawania oficerom świadectw, a mianowicie braku wymagania w niektórych przypadkach oceny kompetencji oraz długości praktyki morskiej. Ponadto system norm jakości nie obejmował wszystkich stosownych działań administracji, a procedury nie zawsze zapewniały osiągnięcie zalecanych norm kompetencji. Co więcej, w instytucji szkoleniowej brakowało określonej infrastruktury szkoleniowej.

(6)

W odpowiedziach przesłanych dnia 21 listopada 2010 r., 18 kwietnia 2011 r. i 12 marca 2012 r. Jordańskie Królestwo Haszymidzkie poinformowało Komisję, że podjęto działania mające na celu usunięcie wspomnianych niedociągnięć. Władze jordańskie wskazały w szczególności, że przepisy krajowe dotyczące wymagań w zakresie wydawania świadectw zostały dostosowane do konwencji. Władze dostarczyły także dowody na pełne wdrożenie przez administrację systemu norm jakości oraz nowych procedur zatwierdzania szkoleń. Komisji przedstawiono wreszcie dowody, że dokonano zakupu i wdrożenia brakującej infrastruktury szkoleniowej.

(7)

Ostateczne wyniki oceny wskazują, że Jordańskie Królestwo Haszymidzkie spełnia wymogi konwencji STCW oraz podjęło stosowne środki zapobiegające oszustwom w odniesieniu do świadectw.

(8)

Środek przewidziany w niniejszej decyzji jest zgodny z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki,

(1)

Pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. i na podstawie art. 114 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Austria powiadomiła Komisję, że zamierza utrzymać krajowe przepisy dotyczące niektórych przemysłowych gazów cieplarnianych, które to przepisy są bardziej rygorystyczne niż przepisy rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych, po dniu 31 grudnia 2012 r., kiedy kończy się okres zezwolenia udzielonego decyzją Komisji 2008/80/WE z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie przepisów krajowych zgłoszonych przez Republikę Austrii, dotyczących niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych (2), przyjętą zgodnie z art. 95 ust. 6 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) (obecny art. 114 ust. 6 TFUE).

(2)

Rozporządzenie (WE) nr 842/2006 w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych (gazów F) ma na celu zapobieganie emisji niektórych gazów F (HFC, PFC i SF6) objętych protokołem z Kioto oraz jej kontrolę. Rozporządzenie określa ponadto ograniczoną liczbę zakazów stosowania oraz wprowadzania do obrotu tych substancji, w przypadku gdy istnieją możliwe do zastosowania alternatywne i kosztowo efektywne rozwiązania na poziomie Wspólnoty, a podniesienie poziomu ograniczania i odzysku nie jest wykonalne.

(3)

Rozporządzenie ma podwójną podstawę prawną – art. 175 ust. 1 TWE (obecny art. 192 ust. 1 TFUE) w odniesieniu do wszystkich jego przepisów z wyjątkiem art. 7, 8 i 9, których podstawą jest art. 95 TWE (obecny art. 114 TFUE) z uwagi na wpływ tych przepisów na swobodny obrót towarami w obrębie wspólnego rynku Unii.

(4)

Austria dysponuje przepisami krajowymi w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych od 2002 roku. W dniu 29 czerwca 2007 r. Republika Austrii poinformowała Komisję, zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 842/2006 w sprawie niektórych gazów cieplarnianych, o tych środkach krajowych (BGBl. II nr 447/2002 – zarządzenie Federalnego Ministra Rolnictwa i Leśnictwa, Środowiska i Gospodarki Wodnej w sprawie zakazów i ograniczeń dotyczących fluorowęglowodorów, perfluorowęglowodorów oraz heksafluorku siarki, opublikowane w Dzienniku Ustaw Republiki Austrii w dniu 10 grudnia 2002 r.), zmienione następnie zarządzeniem BGBl II nr 139/2007 z dnia 21 czerwca 2007 r. (zwanym dalej zarządzeniem).

(5)

Zarządzenie to dotyczy gazów cieplarnianych sklasyfikowanych na podstawie protokołu z Kioto, z których większość ma wysoki współczynnik ocieplenia globalnego: fluorowęglowodorów (HFC), perfluorowęglowodorów (PFC) oraz heksafluorku siarki (SF6) – i ma na uwadze realizację celów Austrii w zakresie ograniczenia emisji. W dniu 21 grudnia 2007 r. Komisja, odnosząc się do art. 95 ust. 6 TWE (obecny art. 114 ust. 6 TFUE), podjęła decyzję w sprawie upoważnienia Austrii do utrzymania tych przepisów w mocy do dnia 31 grudnia 2012 r.

(6)

Od czasu przyjęcia decyzji 2008/80/WE nie zmieniły się określone w tej decyzji okoliczności uzasadniające bardziej rygorystyczne przepisy. Przepisy krajowe nadal stanowią część szerszej strategii wprowadzonej przez Austrię w celu osiągnięcia celu ograniczenia emisji przyjętego przez ten kraj na mocy protokołu z Kioto i porozumienia o podziale obciążenia przyjętego następnie na szczeblu Unii. Na podstawie tego porozumienia Austria zobowiązała się ograniczyć emisję gazów cieplarnianych w latach 2008–2012 o 13 % w porównaniu z latami referencyjnymi 1990 i 1985.

(7)

Według decyzji przyjętych wspólnie przez Parlament Europejski i Radę w sprawie starań podjętych przez państwa członkowskie na rzecz zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych (3), Austria zobowiązała się do zmniejszenia emisji w 2020 r. o kolejne 16 % w stosunku do poziomu z 2005 r.

(8)

Jak odnotowano, zgłoszone środki znacznie przyczyniły się do redukcji emisji gazów cieplarnianych w Austrii i sprawiły, że nie nastąpił przewidywany wzrost emisji. Odstępstwa, o których mowa w zarządzeniu, jak również możliwość przyznania indywidualnych zwolnień z ogólnego zakazu, zapewniają proporcjonalność środka. Ponadto dotyczy on tylko nowego sprzętu i dopuszcza stosowanie fluorowanych gazów cieplarnianych na potrzeby serwisowania oraz konserwacji istniejącego sprzętu, co ma na celu zapobieżenie przedwczesnemu pozbywaniu się sprzętu.

(9)

Uznając, że zarządzenie ma wpływ na swobodny obrót towarami w Unii, Komisja stwierdza, że jego przepisy mają charakter ogólny i są stosowane zarówno do produktów krajowych, jak i importowanych. Nie ma dowodów, że zgłoszone przepisy krajowe były lub będą wykorzystywane jako środek arbitralnej dyskryminacji między podmiotami gospodarczymi w Unii. Wobec zagrożeń dla środowiska wynikających ze stosowania fluorowanych gazów cieplarnianych Komisja potwierdza swoją ocenę, że zgłoszone przepisy krajowe nie stanowią nieproporcjonalnej przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego w odniesieniu do realizowanych celów, w szczególności w świetle wyników niedawnej oceny stosowania, skutków i adekwatności rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (4), według której należy wprowadzić kolejne środki służące zmniejszeniu emisji fluorowanych gazów cieplarnianych w celu osiągnięcia ustalonych na poziomie Unii celów w zakresie emisji gazów cieplarnianych.

(10)

Komisja jest zdania, że wniosek Austrii przedłożony dnia 27 czerwca 2012 r., dotyczący utrzymania przepisów krajowych bardziej rygorystycznych niż przepisy rozporządzenia (WE) nr 842/2006 w odniesieniu do wprowadzania do obrotu produktów oraz urządzeń, które zawierają fluorowane gazy cieplarniane lub których funkcjonowanie zależy od tych gazów oraz w odniesieniu do stosowania tego rodzaju substancji, jest dopuszczalny.

(11)

Ponadto Komisja potwierdza swoją decyzję 2008/80/WE, według której przepisy krajowe zarządzenia:

Komisja uznaje zatem, że mogą zostać zatwierdzone.

(12)

Komisja może w dowolnym momencie ponownie ocenić, czy warunki tego zezwolenia są nadal spełnione. Może to nastąpić w szczególności w przypadku wprowadzenia istotnych zmian do rozporządzenia (WE) nr 842/2006 lub do decyzji nr 406/2009/WE. Z uwagi na tę możliwość oraz długoterminowe zobowiązania UE i jej państw członkowskich w zakresie zmniejszania emisji gazów cieplarnianych, nie uznaje się za konieczne wyznaczenia konkretnej daty kończącej okres obowiązywania zezwolenia,

(1)

W decyzji 2009/470/WE ustanowiono procedury regulujące wkład finansowy Unii przeznaczony na programy zwalczania, kontroli i monitorowania chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych.

(2)

Decyzja Komisji 2008/341/WE z dnia 25 kwietnia 2008 r. ustanawiająca wspólnotowe kryteria dla krajowych programów zwalczania, kontroli i monitorowania niektórych chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych (2) stanowi, że aby uzyskać zatwierdzenie w ramach środków przewidzianych w art. 27 ust. 1 decyzji 2009/470/WE, przedkładane Komisji przez państwa członkowskie programy zwalczania, kontroli i monitorowania chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych wymienionych w załączniku I do powyższej decyzji muszą co najmniej spełniać kryteria określone w załączniku do decyzji 2008/341/WE.

(3)

W decyzji wykonawczej Komisji 2011/807/UE z dnia 30 listopada 2011 r. zatwierdzającej roczne i wieloletnie programy oraz wkład finansowy Unii w zakresie zwalczania, kontroli i monitorowania niektórych chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych, przedstawione przez państwa członkowskie na 2012 rok i na lata następne (3) zatwierdzono niektóre programy krajowe i ustalono stawkę oraz maksymalną kwotę wkładu finansowego Unii dla każdego programu przedłożonego przez państwa członkowskie.

(4)

W 2012 r. na Sardynii (Włochy) poważnie wzrosła liczba zachorowań na afrykański pomór świń: kilka ognisk wystąpiło w 7 z 8 prowincji Sardynii, nie tylko w gospodarstwach prowadzących chów przydomowy, ale także w dużych gospodarstwach komercyjnych. Afrykański pomór świń jest wysoce zaraźliwą chorobą wirusową, która występuje u świń domowych i dzików. Jeżeli nie uda się opanować tej choroby na Sardynii, może to poważnie odbić się na sytuacji w zakresie zdrowia w całej UE i na sytuacji gospodarczej wszystkich państw członkowskich.

(5)

W związku z powyższym Włochy przedstawiły zmieniony program kontroli i monitorowania afrykańskiego pomoru świń na 2012 r., aby opanować tę chorobę. Włochy poinformowały Komisję, że – z uwagi na wyjątkową sytuację epidemiologiczną i wysokie ryzyko rozprzestrzenienia się przedmiotowej choroby poza Sardynię – potrzebne jest dodatkowe wsparcie na pracowników kontraktowych, aby zapewnić wdrożenie planowanych środków.

(6)

Portugalia przedstawiła zmieniony program zwalczania brucelozy bydła, gruźlicy bydła oraz choroby niebieskiego języka. Zjednoczone Królestwo przedstawiło zmieniony program zwalczania gruźlicy bydła. Hiszpania przedstawiła zmieniony program zwalczania brucelozy owiec i kóz oraz choroby niebieskiego języka. Słowenia przedstawiła zmieniony program kontroli i monitorowania klasycznego pomoru świń. Włochy i Grecja przedstawiły zmienione programy dotyczące pasażowalnych encefalopatii gąbczastych, gąbczastej encefalopatii bydła i trzęsawki, a Bułgaria przedstawiła zmieniony program zwalczania wścieklizny.

(7)

Komisja dokonała oceny tych zmienionych programów zarówno z weterynaryjnego, jak i finansowego punktu widzenia. Uznano je za zgodne z odpowiednim prawodawstwem unijnym w zakresie weterynarii, w szczególności z kryteriami określonymi w załączniku do decyzji 2008/341/WE. W związku z tym należy zatwierdzić zmienione programy.

(8)

Ponadto Komisja dokonała oceny sprawozdań okresowych przedstawionych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 27 ust. 7 decyzji 2009/470/WE, dotyczących wydatków poniesionych na realizację tych programów. Z oceny tej wynika, że niektóre państwa członkowskie nie wykorzystają w całości środków przyznanych im na 2012 r., podczas gdy inne przekroczą wysokość przyznanych im środków.

(9)

Należy zatem odpowiednio skorygować wkład finansowy Unii przeznaczony na niektóre z programów krajowych. Aby zoptymalizować wykorzystanie przewidzianych zasobów, właściwe jest ponowne rozdzielenie funduszy z tych programów krajowych, w przypadku których przyznane kwoty nie zostaną w pełni wykorzystane, na rzecz programów, w ramach których kwoty te zostaną prawdopodobnie przekroczone z uwagi na nieprzewidziane sytuacje dotyczące zdrowia zwierząt, które zaistniały w tych państwach członkowskich. Przeniesienie to powinno opierać się na najświeższych informacjach dotyczących wydatków rzeczywiście poniesionych przez zainteresowane państwa członkowskie.

(10)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję wykonawczą 2011/807/UE.

(11)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

1)

art. 1 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

2)

art. 2 ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:

3)

art. 2 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

4)

art. 3 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

5)

art. 4 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

6)

art. 5 ust. 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:

7)

w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

8)

w art. 8 ust. 2 lit. c) wprowadza się następujące zmiany:

9)

w art. 9 ust. 2 lit. c) wprowadza się następujące zmiany:

10)

art. 10 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

11)

art. 11 ust. 5 lit. c) otrzymuje brzmienie:

(1)

W decyzji Komisji 2010/221/UE z dnia 15 kwietnia 2010 r. zatwierdzającej krajowe środki w zakresie ograniczania wpływu niektórych chorób zwierząt akwakultury i dzikich zwierząt wodnych zgodnie z art. 43 dyrektywy Rady 2006/88/WE (2) zezwala się, by niektóre państwa członkowskie stosowały ograniczenia w odniesieniu do przesyłek tych zwierząt w celu zapobiegania wprowadzeniu niektórych chorób na ich terytorium, pod warunkiem że państwa te wykazały, że ich terytoria lub pewne wyznaczone na nich obszary są wolne od tych chorób albo że państwa te ustanowiły program zwalczania lub nadzoru w celu uwolnienia się od tych chorób.

(2)

W załączniku II do decyzji 2010/221/UE części kontynentalne terytoriów Finlandii wymienione są jako terytoria posiadające zatwierdzony program zwalczania w odniesieniu do bakteryjnej choroby nerek (BKD).

(3)

W związku z tym decyzją 2010/221/UE zatwierdza się niektóre krajowe środki stosowane przez Finlandię w odniesieniu do przesyłek na te obszary zwierząt akwakultury należących do gatunków podatnych.

(4)

Finlandia powiadomiła Komisję, że chociaż na wielu obszarach poczyniono postępy, niektóre obszary są nadal zakażone BKD. Finlandia wniosła więc o to, by zlewnię Vesijärvi wyłączono z programu zwalczania. Załącznik II powinien zostać odpowiednio zmieniony.

(5)

W załączniku III do decyzji 2010/221/UE znajduje się obecnie wykaz dziewięciu enklaw na terytorium Irlandii posiadających zatwierdzony program nadzoru w odniesieniu do herpeswirusa 1 μνar (OsHV-1 μνar) u ostryg.

(6)

Irlandia poinformowała Komisję o wykryciu OsHV-1 μνar w Drumcliff na obszarze enklawy 3, Shannon Estuary na obszarze enklawy 6 i zatoki Oysterhaven na obszarze enklawy 9. Dlatego należy zmienić zasięg geograficzny tych enklaw w załączniku III do decyzji 2010/221/UE.

(7)

W załączniku III do decyzji 2010/221/UE znajduje się obecnie wykaz terytoriów Wielkiej Brytanii, Irlandii Północnej i Guernsey posiadających zatwierdzony program nadzoru w odniesieniu do OsHV-1 μνar.

(8)

Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję o wykryciu OsHV-1 μνar w Anglii i Irlandii Północnej. Dlatego należy zmienić zasięg geograficzny tych terytoriów w załączniku III do decyzji 2010/221/UE.

(9)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/221/UE.

(10)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Umowę przejściową ustanawiającą ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (1) („przejściową EPA”) stosuje się tymczasowo od dnia 14 maja 2012 r. między Unią a Republiką Madagaskaru, Republiką Mauritiusu, Republiką Seszeli i Republiką Zimbabwe.

(2)

Protokół 1 do przejściowej EPA dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej zawiera reguły pochodzenia dotyczące przywozu produktów pochodzących z państw AWP do Unii.

(3)

Zgodnie z art. 42 ust. 8 protokołu 1 do przejściowej EPA odstępstwa od tych reguł są przyznawane automatycznie w ramach rocznego kontyngentu wynoszącego 8 000 ton dla tuńczyka w puszkach oraz 2 000 ton dla filetów z tuńczyka.

(4)

Aby umożliwić skuteczne i pełne wykorzystanie dostępnego kontyngentu, Mauritius, Seszele i Madagaskar wystąpiły o odstępstwo obejmujące roczne ilości 8 000 ton tuńczyka w puszkach i 2 000 ton filetów z tuńczyka przywożonych do Unii od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.

(5)

Jako że ilości, których dotyczył wniosek, zawierały się w granicach rocznego kontyngentu przyznawanego automatycznie na wniosek państw AWP, Komitet Współpracy Celnej powinien przyznać państwom AWP kontyngent globalny. Co za tym idzie, państwom AWP należy przyznać odstępstwo w odniesieniu do tuńczyka w puszkach i filetów z tuńczyka w ilościach, o które wnioskowano.

(6)

Odniesienie do „tuńczyka w puszkach” w art. 42 ust. 8 protokołu 1 do przejściowej EPA należy rozumieć jako obejmujące tuńczyka konserwowanego w oleju roślinnym lub na inne sposoby. W załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (2) („Nomenklatury scalonej”) powyższe rodzaje tuńczyka określane są jako „konserwowane”. Wyrażenie „tuńczyk konserwowany” obejmuje tuńczyka w puszkach, ale również tuńczyka pakowanego próżniowo w plastikowych torebkach lub innych pojemnikach. Właściwe jest zatem stosowanie wyrażenia „tuńczyk konserwowany”.

(7)

W celu zachowania jasności należy wyraźnie określić, że aby konserwowany tuńczyk lub filety z tuńczyka mogły korzystać z odstępstwa, jedynym materiałem niepochodzącym, który może być użyty do produkcji konserwowanego tuńczyka lub filetów z tuńczyka objętych kodem CN 1604 14 16 powinien być tuńczyk objęty pozycjami HS 0302 lub 0303.

(8)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (3) określa zasady dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi. W celu zapewnienia skutecznego zarządzania odbywającego się w bliskiej współpracy między władzami państw AWP, organami celnymi Unii i Komisją wspomniane zasady stosuje się odpowiednio w odniesieniu do ilości przywiezionych na mocy odstępstwa przyznanego niniejszą decyzją.

(9)

Jak przewidziano w art. 42 ust. 10 lit. a) protokołu 1 do przejściowej EPA, należy przyznać odstępstwo na okres pięciu lat.

(10)

Aby umożliwić skuteczne monitorowanie funkcjonowania odstępstwa, władze państw AWP powinny regularnie powiadamiać Komisję o szczegółach wydawanych świadectw przewozowych EUR.1,