(1)

Warunki udziału państw trzecich w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię Europejską powinny zostać określone w umowie ustanawiającej ogólne zasady takiego ewentualnego przyszłego udziału, a nie być określane każdorazowo oddzielnie dla każdej operacji.

(2)

Po przyjęciu przez Radę w dniu 26 kwietnia 2010 r. decyzji upoważniającej do podjęcia negocjacji WP wynegocjował Umowę między Unią Europejską a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii ustanawiającą ogólne zasady udziału byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię Europejską (zwaną dalej „Umową”).

(3)

Umowa powinna zostać zatwierdzona,

(1)

W rozporządzeniu Komisji (UE) nr 10/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością (2) ustanowiono unijny wykaz monomerów, innych substancji wyjściowych i dodatków, które mogą być stosowane do produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych. W ostatnim okresie Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) wydał pozytywne oceny naukowe dodatkowych substancji, które powinny obecnie zostać dodane do obowiązującego wykazu.

(2)

W odniesieniu do niektórych innych substancji należy zmienić ograniczenia lub wymagania ustanowione już na szczeblu UE z uwagi na nową pozytywną ocenę naukową wydaną przez Urząd.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (UE) nr 10/2011.

(4)

Substancja o numerze substancji FCM 257, o nazwie glikol dipropylenowy, jest substancją dozwoloną do stosowania jako dodatek w tworzywach sztucznych zgodnie z tabelą 1 w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 10/2011 i wymienioną w wykazie z nr CAS 0000110-98-5. W dyrektywie Komisji 2002/72/WE z dnia 6 sierpnia 2002 r. w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi (3) do substancji tej odnoszono się, stosując nr CAS 0025265-71-8. Z chwilą wejścia w życie rozporządzenia (UE) nr 10/2011, zastępującego dyrektywę 2002/72/WE, odniesienie to zostało skreślone, ponieważ uznano je za zbędne. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że nr CAS 0025265-71-8 odnosi się do mieszaniny izomerów używanej do celów komercyjnych, a nie do czystej substancji, numer ten należy ponownie umieścić w rozporządzeniu (UE) nr 10/2011. Nr CAS 0000110-98-5 powinien pozostać w tabeli 1.

(5)

W uwadze nr 4, dotyczącej weryfikacji zgodności, w tabeli 3 w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 10/2011 podano niejednoznaczne odniesienie do płynu modelowego D, mimo że w istocie powinno ono dotyczyć płynu modelowego D2. Uwaga nr 4 powinna się zatem odnosić do płynu modelowego D2.

(6)

Należy zatem odpowiednio sprostować załącznik I do rozporządzenia (UE) nr 10/2011.

(7)

Aby ograniczyć obciążenie administracyjne podmiotów działających na rynku, materiały i wyroby z tworzyw sztucznych, które zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu na podstawie wymogów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 10/2011, a które są niezgodne z niniejszym rozporządzeniem, powinny móc być wprowadzane do obrotu przez okres jednego roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Powinny one móc pozostawać w obrocie do wyczerpania zapasów.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły wobec nich sprzeciwu,

(1)

Zgodnie z art. 9 ust. 1 akapit pierwszy oraz na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 Komisja rozpatrzyła wniosek Hiszpanii o zatwierdzenie zmian specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Cecina de León” zarejestrowanego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 (2).

(2)

Ponieważ proponowane zmiany nie są nieznaczne w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3) wniosek w sprawie zmian na mocy art. 6 ust. 2 akapit pierwszy wymienionego rozporządzenia. Ponieważ Komisji nie zgłoszono żadnego sprzeciwu zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, wymienione zmiany należy zatwierdzić,

(1)

Zgodnie z art. 118y ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 na etykiecie i prezentacji wina musującego, wina musującego gazowanego, gatunkowego wina musującego lub gatunkowego aromatyzowanego wina musującego należy wskazać nazwę producenta lub dostawcy. Artykuł 56 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 607/2009 (2) przewiduje, że wskazanie to uzupełnia się słowami „producent” lub „wyprodukowane przez” i „dostawca” lub „sprzedawane przez” lub równoważnym wyrażeniem. Przepis ten przewiduje również, że państwa członkowskie mogą wprowadzić obowiązek wskazywania producenta oraz że w takim przypadku mogą one zezwolić na zastąpienie określenia „producent” lub „wyprodukowane przez” innymi określeniami. W przypadku gdy w etykietowaniu win musujących niektóre określenia są tradycyjnie uznane i stosowane w państwach członkowskich, jeżeli zdecydują one, że wskazanie producenta jest obowiązkowe i zezwolą na zastąpienie określeń „producent” lub „wyprodukowane przez” innymi określeniami, powinny to być określenia tradycyjnie stosowane w sektorze. Ponadto, w celu poinformowania konsumentów o terminologii stosowanej w tej dziedzinie, należy określić, które określenia można zatwierdzić w różnych językach unijnych.

(2)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 607/2009.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

1)

w art. 56 ust. 3 akapit drugi lit. b) otrzymuje brzmienie:

2)

dodaje się tekst załącznika Xa, który zamieszczony jest w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(1)

Maksymalny limit pozostałości („MLP”) substancji farmakologicznie czynnych przeznaczonych do stosowania w Unii w weterynaryjnych produktach leczniczych dla zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, bądź w produktach biobójczych stosowanych w produkcji zwierzęcej należy określać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 470/2009.

(2)

Substancje farmakologicznie czynne i ich klasyfikację w odniesieniu do MLP w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego określono w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (2).

(3)

Foksym jest obecnie wymieniony w tabeli 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 jako substancja dopuszczona do stosowania u owiec w zastosowaniu do mięśni, tłuszczu i nerek oraz u trzody chlewnej w zastosowaniu do mięśni, skóry i tłuszczu, wątroby i nerek, oraz u kurcząt w zastosowaniu do mięśni, skóry i tłuszczu, wątroby, nerek i jaj, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.

(4)

Do Europejskiej Agencji Leków złożono wniosek w sprawie rozszerzenia istniejącego wpisu dotyczącego foksymu, tak aby obejmował on bydło.

(5)

Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 470/2009 Europejska Agencja Leków powinna rozważyć zastosowanie MLP określonych dla substancji farmakologicznie czynnych dla danego środka spożywczego w odniesieniu do innego środka spożywczego uzyskanego z tego samego gatunku lub MLP określonych dla substancji farmakologicznie czynnych dla jednego lub większej liczby gatunków w odniesieniu do innych gatunków. Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych zalecił określenie MLP foksymu w odniesieniu do bydła w zastosowaniu do mięśni, tłuszczu, wątroby i nerek, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi, oraz ekstrapolację MLP foksymu z owiec, bydła, trzody chlewnej i kurcząt na wszystkie gatunki zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, z wyjątkiem ryb, w zastosowaniu do mięśni, tłuszczu, wątroby, nerek i jaj, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.

(6)

Należy zatem zmienić wpis dotyczący foksymu w tabeli 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010, tak aby obejmował wszystkie gatunki zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, z wyjątkiem ryb.

(7)

Zainteresowanym podmiotom należy zapewnić odpowiedni czas na wprowadzenie środków niezbędnych do zapewnienia zgodności z nowym MLP.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

(1)

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia.

(2)

Dnia 5 grudnia 2012 r. Komitet Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych podjął decyzję o dodaniu jednego podmiotu do wykazu osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.

(3)

Należy uaktualnić adres Komisji Europejskiej.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 881/2002.

(5)

W celu zapewnienia skuteczności środków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,

1)

w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia,

2)

w załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

W piśmie, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji dnia 12 kwietnia 2012 r., Polska wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 pkt 14 dyrektywy 2006/112/WE w celu dalszego stosowania zwolnienia z podatku VAT w odniesieniu do podatników, których roczny obrót nie przekracza równowartości 30 000 EUR w walucie krajowej zgodnie z kursem wymiany obowiązującym w dniu przystąpienia Polski do Unii. Z zastosowaniem tego środka podatnicy ci byliby w dalszym ciągu zwolnieni z niektórych lub wszystkich obowiązków wynikających z VAT, o których mowa w rozdziałach 2–6 tytułu XI dyrektywy 2006/112/WE.

(2)

Zgodnie z art. 395 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Polskę pismami z dnia 17 i 18 lipca 2012 r. Pismem z dnia 19 lipca 2012 r. Komisja powiadomiła Polskę, że posiada wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosku.

(3)

Zgodnie z art. 287 pkt 14 dyrektywy 2006/112/WE Polska może przyznać zwolnienie z podatku VAT podatnikom, których roczny obrót nie przekracza równowartości 10 000 EUR w walucie krajowej zgodnie z kursem wymiany w dniu jej przystąpienia do Unii.

(4)

Decyzją Rady 2009/790/WE z dnia 20 października 2009 r. upoważniającą Rzeczpospolitą Polską do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 287 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) Polska została upoważniona, do dnia 31 grudnia 2012 r. i w drodze odstępstwa, do przyznawania zwolnień z podatku VAT podatnikom, których roczne obroty nie przekraczają równowartości 30 000 EUR w walucie krajowej zgodnie z kursem wymiany w dniu jej przystąpienia do Unii. Ponieważ wyższy próg wynikał z ograniczenia zobowiązań w zakresie podatku VAT w odniesieniu do najmniejszych przedsiębiorstw, chociaż te ostatnie wciąż mogą wybrać stosowanie zasad ogólnych VAT zgodnie z art. 290 dyrektywy 2006/112/WE, Polska powinna zostać upoważniona do dalszego stosowania środka przez określony czas.

(5)

W swym wniosku z dnia 29 października 2004 r. dotyczącym dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG, obecnie dyrektywę 2006/112/WE, celem uproszczenia zobowiązań wynikających z podatku od wartości dodanej Komisja uwzględniła przepisy umożliwiające państwom członkowskim ustalenie górnego progu rocznych obrotów w ramach systemu zwolnienia z VAT na 100 000 EUR lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej, z możliwością corocznej aktualizacji tej kwoty. Przedstawiony przez Polskę wniosek o przedłużenie jest zgodny z wnioskiem Komisji.

(6)

Z informacji przedstawionych przez Polskę wynika, że stosowanie tego środka doprowadziło do zmniejszenia całkowitej kwoty dochodów budżetu państwa z tytułu VAT o około 0,14 %.

(7)

Środek stanowiący odstępstwo nie będzie miał niekorzystnego wpływu na zasoby własne Unii pochodzące z VAT.

(8)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2009/790/WE,

(1)

Zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 443/2009 Komisja jest zobowiązana do corocznego potwierdzania średniego indywidualnego poziomu emisji CO2 oraz docelowego indywidualnego poziomu emisji dla każdego producenta samochodów osobowych w UE oraz dla każdej grupy producentów powstałej zgodnie z art. 7 ust. 7 powyższego rozporządzenia. Na podstawie powyższego potwierdzenia Komisja stwierdza, czy producenci i grupy producentów spełnili wymogi określone w art. 4 omawianego rozporządzenia. W przypadku gdy docelowy indywidualny poziom emisji wyraźnie nie został osiągnięty przez producenta lub grupę producentów, zgodnie z art. 9 ust. 1 powyższego rozporządzenia Komisja jest od 2013 r. zobowiązana do nałożenia opłaty z tytułu przekroczenia poziomu emisji w drodze indywidualnych decyzji skierowanych do odnośnych producentów lub zarządzających grupami producentów.

(2)

Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 443/2009 docelowe poziomy emisji są wiążące dla producentów i grup producentów ze skutkiem od 2012 r. W odniesieniu do lat kalendarzowych 2010 i 2011 Komisja powinna jednak obliczyć orientacyjne docelowe poziomy emisji i, zgodnie z art. 8 ust. 6 powyższego rozporządzenia, powiadomić producentów i grupy producentów, których średnie indywidualne poziomy emisji CO2 przekraczają orientacyjne docelowe poziomy emisji. Docelowe poziomy emisji dla lat 2010 i 2011 mają stanowić wskaźniki dla producentów w odniesieniu do działań potrzebnych, aby osiągnąć obowiązkowe docelowe poziomy emisji w 2012 r.; w związku z powyższym należy określić średnie indywidualne poziomy emisji producentów w latach 2010 i 2011 zgodnie z art. 4 akapit drugi powyższego rozporządzenia oraz uwzględnić wyłącznie 65 % pojazdów o najniższych emisjach w przypadku każdego z producentów.

(3)

Dane, które mają zostać wykorzystane do obliczenia średnich indywidualnych poziomów emisji oraz docelowych poziomów emisji, znajdują się w części C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 443/2009; dane te są oparte na rejestracjach nowych samochodów osobowych w państwach członkowskich w poprzednim roku kalendarzowym. Dane pochodzą ze świadectw zgodności wydawanych przez producentów albo z dokumentów zawierających informacje równoważne zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1014/2010 z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie monitorowania i sprawozdawczości danych dotyczących rejestracji nowych samochodów osobowych na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 (2).

(4)

Większość państw członkowskich przekazała Komisji dane dotyczące 2011 r. przed terminem upływającym zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 443/2009 dnia 28 lutego 2012 r. Ze względu na późne dostarczenie danych przez trzy państwa członkowskie pełny zbiór danych był dostępny dla Komisji dopiero pod koniec maja.

(5)

W przypadkach, w których weryfikacja przez Komisję wyraźnie wykazała brak pewnych danych lub rażące nieprawidłowości, Komisja kontaktowała się z odnośnymi państwami członkowskimi i, za zgodą powyższych państw członkowskich, odpowiednio korygowała lub uzupełniała dane. Jeżeli osiągnięcie porozumienia nie było możliwe, wstępne dane z danego państwa członkowskiego nie były korygowane.

(6)

We wrześniu 2012 r. Niemcy poinformowały Komisję, że około 200 000 rejestracji na 2011 r. zostało pominiętych w zbiorze danych przedłożonych Komisji w lutym 2012 r. Ze względu na ścisły harmonogram potwierdzania danych Komisja nie miała wystarczającej ilości czasu, by umożliwić producentom weryfikację tych brakujących rejestracji. W rezultacie dane dotyczące tych rejestracji nie mogą zostać uwzględnione w ostatecznym zbiorze danych i nie mogą być brane pod uwagę przy obliczaniu średnich indywidualnych poziomów emisji odnośnych producentów lub ich docelowych indywidualnych poziomów emisji.

(7)

Dnia 20 czerwca 2012 r. Komisja opublikowała, zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 443/2009, wstępne dane i powiadomiła 84 producentów o wynikach wstępnych obliczeń średnich indywidualnych poziomów emisji CO2 w 2011 r. oraz o docelowych poziomach emisji. Producentów poproszono o weryfikację danych oraz powiadomienie Komisji o ewentualnych błędach w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania powiadomienia zgodnie z art. 8 ust. 5 akapit pierwszy powyższego rozporządzenia.

(8)

W przewidzianym trzymiesięcznym terminie powiadomienia o błędach złożyło trzydziestu ośmiu producentów. Dwóch producentów poinformowało Komisję, że w zbiorach danych występują błędy, ale nie przekazało Komisji poprawek zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1014/2010.

(9)

W przypadku 46 producentów, którzy nie powiadomili o żadnych błędach w zbiorach danych lub nie powiadomili zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1014/2010, wstępne dane i wstępne obliczenia średnich indywidualnych poziomów emisji oraz docelowych indywidualnych poziomów emisji należy zatwierdzić bez wprowadzania poprawek.

(10)

Komisja zweryfikowała poprawki zgłoszone przez producentów i odpowiednie uzasadnienia wyrażone kodami błędów określonymi w art. 9 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1014/2010, a zbiory danych zostały odpowiednio dostosowane.

(11)

W przypadku zapisów, które zostały oznaczone przez producentów kodem błędu B, jak określono w art. 9 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1014/2010, należy wziąć pod uwagę fakt, że producenci nie mogą odpowiednio zweryfikować lub skorygować tych zapisów, ze względu na brakujące lub niepoprawne parametry identyfikacji. W związku z tym należy uwzględnić pewien margines błędu w odniesieniu do wartości emisji CO2 i masy w tych zapisach.

(12)

Margines błędu należy obliczyć jako różnicę pomiędzy odległościami do docelowego indywidualnego poziomu emisji wyrażoną jako średni poziom emisji odjęty od docelowego indywidualnego poziomu emisji obliczonego z uwzględnieniem i z wykluczeniem rejestracji, których producenci nie mogą zweryfikować. Margines błędu zawsze powinien poprawiać odległość do docelowego poziomu emisji producenta, niezależnie od tego, czy powyższa różnica jest wartością dodatnią, czy ujemną.

(13)

Należy w związku z tym potwierdzić średnie indywidualne poziomy emisji CO2 dla nowych samochodów osobowych zarejestrowanych w 2011 r., docelowe indywidualne poziomy emisji oraz różnicę między dwoma powyższymi wartościami,

a)

docelowy indywidualny poziom emisji;

b)

średni indywidualny poziom emisji CO2, w odpowiednich przypadkach skorygowany o odpowiedni margines błędu;

c)

różnica pomiędzy wartościami, o których mowa w lit. a) oraz b);

d)

średni indywidualny poziom emisji CO2 w przypadku wszystkich nowych samochodów osobowych w Unii;

e)

średnia masa wszystkich nowych samochodów osobowych w Unii.

(1)

W kontekście międzynarodowym istnienie różnych przepisów podatkowych jest ogólnie przyjęte jako konsekwencja suwerenności podatkowej. W związku z tym niektóre państwa trzecie, zazwyczaj małe, posiadające ograniczone potrzeby finansowe, opowiedziały się za tym, aby poziom podatku dochodowego, który na ogół stosuje się zarówno do osób prywatnych, jak i przedsiębiorstw, był niski lub nawet aby w ogóle go nie było. Taka polityka fiskalna nie jest sama w sobie niepożądana, o ile takie państwo współpracuje na arenie międzynarodowej w celu umożliwienia innym państwom egzekwowania ich polityki podatkowej.

(2)

Niemniej jednak często strategie polityczne polegające na niskim poziomie podatku dochodowego lub jego braku łączą się z brakiem przejrzystości i wymiany informacji z innymi państwami. Państwa, o których tu mowa, przyciągają inwestycje, oferując nierezydentom schronienie w przypadku niektórych rodzajów dochodu lub kapitału i umożliwiając im ukrycie istnienia takiego dochodu lub kapitału przed administracją podatkową swojego państwa zamieszkania.

(3)

Na forach międzynarodowych, takich jak Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju czy w ramach szczytu G20, podejmuje się różne inicjatywy, aby rozwiązać tę kwestię. Ponadto Światowe Forum Przejrzystości i Wymiany Informacji do Celów Podatkowych (zwane dalej „światowym forum”) opracowało normy przejrzystości i wymiany informacji do celów podatkowych. W 2009 r. światowe forum postanowiło dokonać przeglądu wdrożenia tych norm. Rozpoczęło kompleksowy proces wzajemnej weryfikacji, przy okazji którego wiele jurysdykcji o tradycyjnie niskim poziomie opodatkowania przystało na zawarcie dwustronnych umów o wymianie informacji w sprawach podatkowych.

(4)

Kwestię przejrzystości i wymiany informacji w ramach Unii reguluje dyrektywa Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylająca dyrektywę 77/799/EWG (1). Ponadto w Unii istnieje konsensus – wyrażony w Kodeksie postępowania w zakresie opodatkowania przedsiębiorstw, o którym mowa w załączniku 1 do konkluzji ze szczytu Rady ECOFIN z dnia 1 grudnia 1997 r. dotyczącego polityki podatkowej (2) – że szkodliwe instrumenty podatkowe są niedopuszczalne, co utrudnia państwom członkowskim utrzymanie lub wprowadzenie tego rodzaju środków. Ponadto szereg instrumentów potencjalnie objętych kodeksem postępowania podlega kontroli zgodnie z zasadami pomocy państwa określonymi w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

(5)

W stosunkach z państwami trzecimi Unia starała się przekonać je do poparcia unijnej zasady przejrzystości i wymiany informacji (podobnej do ogólnie przyjętych międzynarodowych norm w zakresie przejrzystości i wymiany informacji) oraz zniesienia szkodliwych instrumentów podatkowych, jak opisano w komunikacie Komisji w sprawie wspierania dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania (3) oraz komunikacie Komisji zatytułowanym „Podatki a rozwój – Współpraca z krajami rozwijającymi się w zakresie wspierania dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania” (4).

(6)

Państwa członkowskie, na których podstawę opodatkowania negatywny wpływ ma brak przejrzystości lub szkodliwe instrumenty podatkowe ze strony państw trzecich, podjęły kroki mające na celu zaradzenie tej sytuacji. Jednakże podatnicy reagują na takie środki poprzez przekierowywanie działalności lub transakcji za pośrednictwem innej jurysdykcji o niższym poziomie ochrony. Ryzyko to jest szczególnie istotne w Unii ze względu na swobodę, jaką dysponują podmioty gospodarcze w prowadzeniu działalności gospodarczej w dowolnym miejscu w Unii. W związku z powyższym unijny poziom ochrony przed takim uszczupleniem bazy podatkowej odpowiada zazwyczaj najniższemu poziomowi ochrony zapewnianej przez którekolwiek z państw członkowskich.

(7)

Zakłócenia, jakie sytuacja ta powoduje w Unii, mogą prowadzić do sztucznych przepływów kapitałowych oraz przemieszczania się podatników w obrębie rynku wewnętrznego, co szkodzi jego sprawnemu funkcjonowaniu oraz uszczupla podstawę opodatkowania państwach członkowskich. Podejście, które podzielałyby wszystkie państwa członkowskie, powinno pomóc w usunięciu takich zakłóceń.

(8)

W związku z tym konieczne jest jasne określenie minimalnych norm w zakresie dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania w odniesieniu do przejrzystości i wymiany informacji, a także w odniesieniu do szkodliwych instrumentów podatkowych oraz szeregu środków, które należy podjąć wobec państw trzecich, aby wspierać je w zakresie przestrzegania tych norm.

(9)

Jeśli chodzi o kwestię przejrzystości i wymiany informacji, w uzgodnionym w 2009 r. przez światowe forum zakresie wymagań i obowiązków określono uznane w skali międzynarodowej normy. Ten zakres wymagań i obowiązków powinien zatem stanowić podstawę niniejszego zalecenia. Jeśli chodzi o szkodliwe instrumenty podatkowe, Kodeks postępowania w zakresie opodatkowania przedsiębiorstw okazał się stałym punktem odniesienia w Unii. Państwa członkowskie zobowiązały się do promowania zasad tego kodeksu w państwach trzecich. Dlatego do celów niniejszego zalecenia należy zatem odnieść się do jego kryteriów. W tym względzie należy również odnieść się do prac Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej), powołanej w ramach Rady do oceny środków podatkowych, które mogą wchodzić w zakres kodeksu postępowania w zakresie opodatkowania działalności gospodarczej (5). Przypadki ocenione przez tę grupę mogą okazać się przydatne przy badaniu, czy dany środek należy uznać za szkodliwy.

(10)

Niniejsze zalecenie powinno wskazać szereg środków, które mają być stosowane w odniesieniu do państw trzecich, które nie spełniają minimalnych norm dobrych rządów w sprawach podatkowych. Wprowadzając w życie te środki, państwa członkowskie znacznie poprawiłyby ogólną skuteczność podejmowanych przez siebie środków. Mogłyby zmniejszyć się straty dochodów podatkowych, koszty administracyjne administracji podatkowych oraz obciążenia podatników związane z przestrzeganiem przepisów prawa.

(11)

W celu wspierania stosowania minimalnych norm dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania niezbędne jest także wskazanie pozytywnych środków, aby zachęcić państwa trzecie, które spełniają te normy, lub te, które zobowiązały się do ich spełnienia, ale potrzebują pomocy w osiągnięciu tego celu.

(12)

Wymienione w niniejszym zaleceniu środki stosowane przez państwa członkowskie muszą być zgodne z prawem unijnym, a zwłaszcza z zapisaną w TFUE zasadą podstawowych swobód,

(1)

Państwa na całym świecie tradycyjnie traktują planowanie podatkowe jako dozwoloną praktykę. Z czasem jednak struktury planowania podatkowego stały się coraz bardziej wyrafinowane. Rozwijają się one, obejmując różne jurysdykcje, i w rezultacie powodują przesunięcie dochodów podlegających opodatkowaniu do państw mających korzystne systemy podatkowe. Kluczową cechą tych praktyk jest to, że ograniczają one zobowiązania podatkowe poprzez rozwiązania ściśle zgodne z prawem, które jednak stoją w sprzeczności z intencją prawa.

(2)

Agresywne planowanie podatkowe polega na wykorzystywaniu aspektów technicznych systemu podatkowego lub rozbieżności pomiędzy dwoma systemami podatkowymi lub większą ich liczbą w celu zmniejszenia zobowiązania podatkowego. Agresywne planowanie podatkowe może przyjmować wielorakie formy. Jego skutki obejmują podwójne odliczenia (np. gdy ta sama strata jest odliczana zarówno w państwie źródła dochodu, jak i w państwie stałego pobytu) i podwójne nieopodatkowanie (np. w sytuacji, gdy dochód, który nie jest opodatkowany w państwie źródła dochodu, jest także zwolniony w państwie stałego pobytu).

(3)

Mimo znacznych wysiłków państwa członkowskie mają trudności z powstrzymaniem procesu erozji swoich krajowych baz podatkowych na skutek agresywnego planowania podatkowego. Przepisy krajowe w tej dziedzinie często nie są w pełni skuteczne, szczególnie ze względu na transgraniczny charakter wielu struktur planowania podatkowego oraz zwiększoną mobilność kapitału i osób.

(4)

W celu przejścia do lepszego funkcjonowania rynku wewnętrznego konieczne jest zachęcenie wszystkich państw członkowskich do przyjęcia takiego samego ogólnego podejścia do agresywnego planowania podatkowego, co przyczyniłoby się do zmniejszenia istniejących zakłóceń.

(5)

W tym celu konieczne jest zajęcie się przypadkami, w których podatnik osiąga korzyści podatkowe poprzez planowanie swojej sytuacji podatkowej w taki sposób, że przychód nie jest opodatkowany w żadnej z przedmiotowych jurysdykcji podatkowych (podwójne nieopodatkowanie). Utrzymanie takiej sytuacji może prowadzić do sztucznych przepływów kapitałowych oraz sztucznego przemieszczania się podatników w obrębie rynku wewnętrznego i w ten sposób zakłócać jego prawidłowe funkcjonowanie, a także powodować erozję baz podatkowych państw członkowskich.

(6)

W 2012 r. Komisja przeprowadziła konsultacje społeczne w sprawie podwójnego nieopodatkowania na rynku wewnętrznym. Ponieważ nie jest możliwe przedstawienie jednego rozwiązania obejmującego wszystkie kwestie objęte tymi konsultacjami, w ramach pierwszego kroku należy zająć się problemem związanym z pewnymi często stosowanymi strukturami planowania podatkowego, które wykorzystują rozbieżności między dwoma systemami podatkowymi lub większą ich liczbą i często prowadzą do podwójnego nieopodatkowania.

(7)

W umowach o unikaniu podwójnego podatkowania państwa często zobowiązują się do odstąpienia od opodatkowania niektórych pozycji przychodów. W przypadku takiego traktowania pozycji przychodów niekoniecznie muszą one uwzględniać fakt, czy pozycje te są opodatkowane na terytorium drugiej strony umowy, a zatem czy istnieje ryzyko podwójnego nieopodatkowania. Takie ryzyko może również wystąpić, jeśli państwa członkowskie jednostronnie zwalniają z podatku pozycje dochodów zagranicznych, niezależnie od tego, czy podlegają one opodatkowaniu w państwie źródła dochodu. Ważne jest, aby w niniejszym zaleceniu zająć się obiema tymi sytuacjami.

(8)

Jako że struktury planowania podatkowego są coraz bardziej rozbudowane, a krajowi prawodawcy nie mają często wystarczającego czasu na reakcję, szczegółowe środki dotyczące zwalczania nadużyć często okazują się niewystarczające, aby skutecznie nadążyć za nowatorskimi strukturami agresywnego planowania podatkowego. Struktury te mogą być szkodliwe dla krajowych dochodów podatkowych i dla funkcjonowania rynku wewnętrznego. Należy zatem zalecić przyjęcie przez państwa członkowskie wspólnej ogólnej zasady dotyczącej zwalczania nadużyć, która powinna również zapobiec powstaniu skomplikowanej sytuacji prawnej, w której obowiązuje wiele różnych zasad. W tym kontekście konieczne jest uwzględnienie ograniczeń nałożonych przez prawo Unii w odniesieniu do przepisów dotyczących zwalczania nadużyć.

(9)

W celu zachowania niezależnego funkcjonowania istniejących aktów Unii w danej dziedzinie, niniejsze zalecenie nie ma zastosowania w zakresie objętym przepisami dyrektywy Rady 2009/133/WE (1), dyrektywy Rady 2011/96/UE (2) i dyrektywy Rady 2003/49/WE (3). Komisja rozważa obecnie przegląd tych dyrektyw w celu wdrożenia zasad leżących u podstaw niniejszego zalecenia,