(1)

W dniu 4 czerwca 2009 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych. Negocjacje zakończyły się sukcesem i Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (zwana dalej „Umową”) została parafowana w dniu 24 kwietnia 2012 r.

(2)

Umowa powinna zostać podpisana w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

(3)

Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (1); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

(4)

Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (2); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

(5)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 616/2007 (3) otworzyło kontyngenty taryfowe na przywóz produktów sektora mięsa drobiowego pochodzących z Brazylii, Tajlandii i pozostałych państw trzecich.

(2)

Wnioski o pozwolenia na przywóz złożone w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca października 2012 r. w przypadku grup 1, 2, 4, 6, 7 i 8 w odniesieniu do podokresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2013 r. dotyczą w przypadku niektórych kontyngentów ilości większych niż ilości dostępne. Należy zatem określić, na jakie ilości pozwolenia na przywóz mogą być wydawane, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski.

(3)

Wnioski o uprawnienia do przywozu złożone w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca października 2012 r. w przypadku grupy 5 w odniesieniu do podokresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2013 r. dotyczą ilości większych niż ilości dostępne. Należy zatem określić, na jakie ilości uprawnienia do przywozu mogą być przyznane, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski,

(1)

Artykuł 162 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że różnica pomiędzy cenami produktów, o których mowa w części XX załącznika I do wymienionego rozporządzenia na rynku światowym i ich cenami w Unii może zostać pokryta refundacjami wywozowymi.

(2)

Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku mięsa drobiowego, refundacje wywozowe powinny zostać ustanowione zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 162, 163, 164, 167 i 169 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(3)

Artykuł 164 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że refundacje mogą zostać zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia, zwłaszcza jeżeli jest to konieczne ze względu na sytuację na rynku światowym, szczególne wymogi niektórych rynków lub zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.

(4)

Refundacje należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Unii i które posiadają znak identyfikacyjny zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (2). Produkty te muszą również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (3).

(5)

Obecnie stosowane refundacje zostały ustalone w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 663/2012 (4). W związku z koniecznością ustalenia nowych refundacji należy uchylić wspomniane rozporządzenie.

(6)

Aby zapobiec zakłóceniu obecnej sytuacji rynkowej, zapobiec spekulacjom na rynku oraz zapewnić efektywne zarządzanie, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(7)

Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

(1)

Kwoty cen reprezentatywnych oraz dodatkowych ceł stosowanych przy przywozie cukru białego, cukru surowego oraz niektórych syropów zostały ustalone na rok gospodarczy 2012/2013 rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 892/2012 (3). Ceny te i cła zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 940/2012 (4).

(2)

Dane, którymi dysponuje obecnie Komisja, stanowią podstawę do korekty wymienionych kwot, zgodnie z art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.

(3)

Ze względu na konieczność zapewnienia, że środek ten będzie mieć zastosowanie możliwie jak najszybciej po udostępnieniu aktualnych danych, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania,

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 (3) ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albuminy jaj.

(2)

Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj wynika, że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów, uwzględniając wahania cen w zależności od pochodzenia tych produktów.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1484/95.

(4)

Ze względu na konieczność zagwarantowania, że środek ten będzie mieć zastosowanie możliwie jak najszybciej po udostępnieniu aktualnych danych, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu jego opublikowania.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 ustanawia szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego. W szczególności stanowi ono, że produkty pochodzenia zwierzęcego mogą być przywożone jedynie z państwa trzeciego lub części państwa trzeciego znajdującego się w wykazie sporządzonym i uaktualnianym zgodnie z tym rozporządzeniem.

(2)

Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 stanowi również, że przy sporządzaniu oraz uaktualnianiu takich wykazów należy brać pod uwagę kontrole unijne w państwach trzecich oraz gwarancje właściwych organów państw trzecich w odniesieniu do zgodności lub równoważności z unijnym prawem paszowym i żywnościowym oraz przepisami dotyczącymi zdrowia zwierząt określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (2).

(3)

W decyzji Komisji 2006/766/WE z dnia 6 listopada 2006 r. ustanawiającej wykazy państw i terytoriów trzecich, z których dopuszczony jest przywóz małży, szkarłupni, osłonic, ślimaków morskich i produktów rybołówstwa (3) wymieniono te państwa trzecie, które spełniają kryteria określone w rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 i w związku z tym są w stanie zagwarantować, że wskazane produkty spełniają warunki sanitarne ustanowione w przepisach unijnych dla ochrony zdrowia konsumentów i mogą zatem być wywożone do Unii. W szczególności załącznik II do tej decyzji zawiera wykaz państw i terytoriów trzecich, z których dopuszczony jest przywóz do Unii produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi, innych niż żywe, schłodzone, mrożone lub przetworzone małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie.

(4)

Terytorium autonomiczne Antyle Niderlandzkie figuruje obecnie w wykazie w załączniku II do decyzji 2006/766/WE jako państwo trzecie, z którego dopuszczony jest przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi.

(5)

W następstwie reformy wewnętrznej w Królestwie Niderlandów, która weszła w życie z dniem 10 października 2010 r., Antyle Niderlandzkie przestały być terytorium autonomicznym w ramach tego królestwa. W tym samym dniu Curaçao i Sint Maarten uzyskały status terytoriów autonomicznych w ramach Królestwa Niderlandów, natomiast Bonaire, Sint Eustatius i Saba stały się gminami specjalnymi europejskiej części Królestwa Niderlandów. Należy zatem skreślić pozycję dotyczącą Antyli Niderlandzkich z wykazu zamieszczonego w załączniku II do decyzji 2006/766/WE.

(6)

Właściwe organy Curaçao i Sint Maarten przedstawiły Komisji niezbędne informacje w celu udowodnienia, że system kontroli sanitarnych obowiązujący na tych terytoriach autonomicznych zapewnia wystarczające gwarancje zgodności z wymogami unijnymi. Z informacji przedstawionych przez właściwe organy Curaçao i Sint Maarten wynika również, że organy te posiadają takie same uprawnienia do prowadzenia kontroli, jakimi dysponował właściwy organ Antyli Niderlandzkich oraz że podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze mają takie same obowiązki jak w okresie istnienia Antyli Niderlandzkich. Ponadto według tych informacji urzędowe kontrole sanitarne na przedmiotowych terytoriach autonomicznych utrzymują się na tym samym poziomie co w okresie istnienia Antyli Niderlandzkich.

(7)

Właściwe jest zatem włączenie Curaçao i Sint Maarten do wykazu zamieszczonego się w załączniku II do decyzji 2006/766/WE.

(8)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/766/WE.

(9)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

1)

skreśla się pozycję dotyczącą Antyli Niderlandzkich;

2)

pomiędzy pozycjami dotyczącymi Republiki Zielonego Przylądka i Algierii dodaje się następującą pozycję dotyczącą Curaçao:

3)

pomiędzy pozycjami dotyczącymi Salwadoru i Togo dodaje się następującą pozycję dotyczącą Sint Maarten: