(1)

Załącznik II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwanego dalej „Porozumieniem EOG”) zawiera szczególne przepisy i ustalenia dotyczące przepisów technicznych, norm, badań i certyfikacji.

(2)

W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych (3).

(3)

W Porozumieniu EOG należy uwzględnić zalecenie Komisji 2010/133/UE z dnia 2 marca 2010 r. w sprawie zapobiegania zanieczyszczeniu okowit z owoców pestkowych i okowit z wytłoków z owoców pestkowych karbaminianem etylu i ograniczania tego zanieczyszczenia oraz monitorowania poziomu karbaminianu etylu w tych napojach (4).

(4)

Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 uchyliło rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych (5), które jest uwzględnione w Porozumieniu EOG i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

(5)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1014/90 z dnia 24 kwietnia 1990 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych (6), które jest uwzględnione w Porozumieniu EOG, stało się bezprzedmiotowe (7), a zatem powinno zostać usunięte z Porozumienia EOG.

(6)

Aby ograniczyć problemy, które może powodować spożycie alkoholu, państwa EFTA mogą zakazać, na niedyskryminujących zasadach, wprowadzania na ich rynek krajowy napojów spirytusowych do bezpośredniego spożycia, w których zawartość alkoholu przekracza 60 %.

(7)

Ze względu na szczególne cechy systemu rejestracji oznaczeń geograficznych dotyczących napojów spirytusowych oraz fakt, że z państw EFTA spodziewana jest bardzo niewielka liczba rejestracji, ust. 4 lit. d) protokołu 1 do Porozumienie EOG ma nie mieć zastosowania do tych kwestii. W związku z tym, procedury dotyczące wniosków i rejestracji oznaczeń geograficznych będą przeprowadzane przez Komisję również w odniesieniu do wniosków z państw EFTA, które są stronami Porozumienia EOG.

(8)

Stanowisko Unii we Wspólnym Komitecie EOG powinno być zatem oparte na dołączonym projekcie decyzji,

(1)

Załącznik XXI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwanego dalej „Porozumieniem EOG”) zawiera szczegółowe przepisy i ustalenia dotyczące statystyki.

(2)

W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 691/2011 z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie europejskich rachunków ekonomicznych środowiska (3).

(3)

W odniesieniu do Islandii załączniki I, II i III do rozporządzenia (UE) nr 691/2011 mają zostać wdrożone w ciągu dwóch lat od pierwszego terminu przekazania danych w celu umożliwienia dalszego rozwoju islandzkich narodowych rachunków środowiska.

(4)

Ponieważ Liechtenstein jest już wyłączony z europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie (4), Liechtenstein należy także zwolnić z obowiązków dotyczących europejskich rachunków ekonomicznych środowiska.

(5)

Stanowisko Unii we Wspólnym Komitecie EOG powinno być zatem oparte na dołączonym projekcie decyzji,

(1)

Załącznik II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwanego dalej „Porozumieniem EOG”) zawiera szczegółowe przepisy i ustalenia dotyczące przepisów technicznych, norm, badań i certyfikacji.

(2)

W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (3). Rozporządzenie (WE) nr 470/2009 uchyliło rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 (4) oraz zmieniło dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5) i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (6). W Porozumieniu EOG należy także uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (7), z poprawkami opublikowanymi w Dz.U. L 293 z 11.11.2010, s. 72.

(3)

W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić załącznik II do Porozumienia EOG.

(4)

Stanowisko Unii we Wspólnym Komitecie EOG powinno być zatem oparte na dołączonym projekcie decyzji,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (2) przewiduje nadzór nad przywozem produktów wymienionych w załączniku XVIII do tego rozporządzenia. Nadzór ten prowadzi się zgodnie z zasadami określonymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (3).

(2)

W celu zastosowania art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa (4) zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej i na podstawie ostatnich danych dotyczących lat 2009, 2010 i 2011 należy zmienić wartości progowe dodatkowych opłat celnych za ogórki od dnia 1 maja i za czereśnie od dnia 21 maja 2012 r.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011.

(4)

Ze względu na konieczność zagwarantowania, że środek ten będzie mieć zastosowanie możliwie jak najszybciej po udostępnieniu aktualnych danych, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

(1)

Ceny na światowych rynkach cukru opierające się na londyńskim rynku transakcji terminowych ustabilizowały się od początku roku gospodarczego 2011/2012 na stosunkowo wysokim poziomie. Ceny na londyńskiej giełdzie transakcji terminowych utrzymywały się w przedziale 600 – 650 USD za tonę lub 460 – 500 EUR za tonę.

(2)

W tym samym czasie stale wzrastały ceny na rynku cukru w Unii, jak wynika z systemu monitorowania cen ustanowionego na mocy art. 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 952/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do zarządzania rynkiem wewnętrznym cukru oraz systemu kwot (2). Wzrost cen przyspieszył od października 2011 r., kiedy to unijna średnia cena cukru wzrosła o ponad 10 % w ciągu miesiąca.

(3)

Aby poprawić sytuację w zakresie dostaw na unijnym rynku cukru, w listopadzie 2011 r. rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1239/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. otwierającym stały przetarg na przywóz cukru objętego kodem CN 1701 z zastosowaniem obniżonej stawki celnej w roku gospodarczym 2011/2012 (3) i rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1240/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. ustanawiającym nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2011/2012 (4) przyjęto nadzwyczajne środki. Mimo przyjęcia przedmiotowych środków, obecny trend wzrostowy unijnych cen cukru utrzymuje się nadal, a średnia cena cukru osiągnęła poziom 701 EUR za tonę w lutym 2012 r., co stanowi ponad 20 % wzrost między wrześniem 2011 r. a lutym 2012 r., lub blisko 40 % wzrost między lutym 2011 r. a lutym 2012 r.

(4)

Ciągły trend wzrostowy unijnych cen cukru wskazuje, że dostępność podaży na unijnym rynku cukru na tym etapie polepszyła się zaledwie umiarkowanie. Analiza ta została potwierdzona przez znaczną większość państw członkowskich w komitecie zarządzającym z dnia 8 marca 2012 r., że nadal występują problemy z podażą, które ulegną pogorszeniu w trakcie roku gospodarczego. Problem ten może dotknąć zwłaszcza małe i średnie przedsiębiorstwa oraz klientów posiadających długoterminowe kontrakty na stałe ilości.

(5)

Z drugiej strony, z powodu dobrych zbiorów w kilku częściach Unii produkcja cukru przekroczyła kwotę określoną w art. 56 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 o blisko 5,3 mln ton. Biorąc pod uwagę szacowane zapotrzebowanie na cukier przemysłowy zgodnie z art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, zobowiązania wywozowe na cukier pozakwotowy na 2011/2012 ustalone rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 372/2011 r. z dnia 15 kwietnia 2011 r. ustalające limit ilościowy dla wywozu pozakwotowego cukru i pozakwotowej izoglukozy na okres do końca roku gospodarczego 2011/2012 (5), jak również ilości cukru pozakwotowego na rynku Unii zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1240/2011, nadal dostępne będą znaczące ilości cukru pozakwotowego. Część tego cukru można niezwłocznie udostępnić na unijnym rynku cukru w celu częściowego zaspokojenia popytu i co za tym idzie, ograniczyć trend wzrostowy unijnych cen cukru, który obecnie powoduje zakłócenia na rynku.

(6)

Artykułem 186 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 upoważniono Komisję do podjęcia niezbędnych środków w odniesieniu do przedmiotowego sektora, jeśli ceny na unijnych rynkach cukru wzrosną do takiego stopnia, że sytuacja ta powodować będzie zakłócenia na rynku bądź stanowić będzie ryzyko powstania takich zakłóceń.

(7)

Artykuł 64 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 upoważnia Komisję do ustalania wysokości opłaty za przekroczenie kwoty krajowej pozakwotowej produkcji cukru i izoglukozy na dostatecznie wysokim poziomie, tak aby uniknąć gromadzenia nadwyżek. W art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru (6) wspomnianą opłatę ustalono na 500 EUR za tonę.

(8)

Komisja szacuje, że występująca na rynku wewnętrznym niska podaż cukru, na co wyraźnie wskazuje odnotowany znaczny wzrost średniej ceny na rynku cukru w Unii w trakcie roku gospodarczego 2011/2012, może spowodować konieczność udostępnienia dodatkowych ilości cukru pozakwotowego na rynku wewnętrznym. Zwiększenie podaży powinno poprawić płynność rynku cukru. Aby uniknąć ryzyka gromadzenia nadwyżek, należy zezwolić na udostępnienie na rynku unijnym ograniczonych ilości. Biorąc pod uwagę szacowany niedobór i alternatywne źródła podaży, ograniczona ilość powinna zostać ustalona na 250 000 ton. Dla tej ograniczonej ilości pozakwotowej produkcji cukru należy ustalić obniżoną opłatę za przekroczenie kwoty krajowej w wysokości wynoszącej za tonę różnicę pomiędzy najnowszą publicznie dostępną średnią ceną unijną a ceną na rynku światowym.

(9)

Ponieważ rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007 ustalono kwoty zarówno dla cukru, jak i dla izoglukozy, podobny środek powinien mieć zastosowanie do odpowiedniej ilości pozakwotowej produkcji izoglukozy, ponieważ produkt ten jest w pewnym stopniu komercyjnym zamiennikiem cukru.

(10)

Z tego powodu, jak również w celu zwiększenia podaży producenci cukru i izoglukozy powinni zwrócić się do właściwych organów państw członkowskich o wydanie świadectw zezwalających im na sprzedaż na rynku Unii pewnych ilości pozakwotowej produkcji cukru objętej obniżoną opłatą za przekroczenie kwoty krajowej.

(11)

Ważność świadectw powinna być ograniczona w czasie w celu zachęcenia do szybkiej poprawy sytuacji w zakresie podaży.

(12)

Ustalenie górnych granic dla ilości, o które mogą się ubiegać poszczególni producenci w jednym okresie składania wniosków, i ograniczenie wydawania świadectw wyłącznie do produktów wyprodukowanych przez wnioskodawcę powinno zapobiec działaniom spekulacyjnym w ramach systemu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu.

(13)

Przy składaniu wniosków producenci cukru powinni zobowiązać się do zapłaty ceny minimalnej buraków cukrowych za buraki potrzebne do wyprodukowania ilości cukru, w odniesieniu do której składają oni wniosek. Należy również określić minimalne wymogi kwalifikacyjne stosowane w odniesieniu do wniosków.

(14)

Właściwe organy państw członkowskich powinny powiadomić Komisję o otrzymanych wnioskach. Aby uprościć i ujednolicić wspomniane powiadomienia, należy udostępnić odpowiednie wzory.

(15)

Komisja powinna zapewnić wydawanie świadectw wyłącznie w ramach limitów ilościowych ustalonych w niniejszym rozporządzeniu. Dlatego też, w razie potrzeby, Komisja powinna ustalić współczynnik przydziału mający zastosowanie do otrzymanych wniosków.

(16)

Państwa członkowskie powinny niezwłocznie powiadomić wnioskodawców, czy ilości, w odniesieniu do których składali wnioski, zostały w całości lub w części przyznane.

(17)

Obniżona opłata za przekroczenie kwoty krajowej powinna zostać zapłacona po przyjęciu wniosku i przed wydaniem świadectwa.

(18)

Właściwe organy powinny powiadomić Komisję o ilościach, w odniesieniu do których wydano świadectwa umożliwiające obniżenie opłaty za przekroczenie kwoty krajowej. W tym celu Komisja powinna udostępnić odpowiednie wzory.

(19)

Ilości cukru udostępnione na rynku unijnym w ilościach przekraczających ilości przewidziane w świadectwach wydanych na mocy niniejszego rozporządzenia powinny podlegać opłacie za przekroczenie kwoty krajowej, o której mowa w art. 64 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. W związku z tym należy dopilnować, aby każdy wnioskodawca niespełniający swojego zobowiązania do udostępniania na rynku unijnym ilości objętej przyznanym mu świadectwem również zapłacił kwotę 500 EUR za tonę. To spójne podejście ma na celu zapobieganie przypadkom nadużywania mechanizmu wprowadzonego przez niniejsze rozporządzenie.

(20)

W celu ustalenia średnich cen cukru kwotowego i pozakwotowego na rynku unijnym zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 952/2006, cukier objęty świadectwami wydawanymi na mocy niniejszego rozporządzenia powinien być traktowany jak cukier kwotowy.

(21)

Artykuł 2 ust. 1 lit. a) decyzji Rady nr 2007/436/WE, Euratom z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (7) stanowi, że wpłaty i inne opłaty przewidziane w ramach wspólnej organizacji rynku cukru składają się na zasoby własne zapisane w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. Należy zatem wyznaczyć termin ustalenia wspomnianych kwot w rozumieniu art. 2 ust. 2 i art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 2007/436/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (8).

(22)

Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

a)

ustala współczynnik przydziału mający zastosowanie do ilości objętych każdym zgłoszonym wnioskiem o przyznanie świadectwa;

b)

odrzuca wnioski, które jeszcze nie zostały zgłoszone;

c)

zamyka okres składania wniosków.

(1)

Limity połowowe dla połowów dobijaków w obszarach ICES IIa, IIIa oraz IV określono w załączniku IA do rozporządzenia (UE) nr 44/2012.

(2)

Na podstawie pkt 4 załącznika IIB do rozporządzenia (UE) nr 44/2012 całkowite dopuszczalne połowy (TAC) oraz kwoty dotyczące dobijaków w przedmiotowych obszarach na 2012 r. są weryfikowane przez Komisję w oparciu o opinie naukowe przedstawione w odniesieniu do każdego z siedmiu obszarów zarządzania określonych w wymienionym załączniku.

(3)

Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES) wydała w dniu 1 marca 2012 r. opinię dotyczącą dobijaków, w której określa, że w obszarze zarządzania 1 połowy należy ograniczyć do 23 000 ton, a nie do 200 000 ton – tymczasowej liczby ustalonej w odniesieniu do tego obszaru w rozporządzeniu (UE) nr 44/2012.

(4)

ICES zaleca również, aby zezwolić na dokonywanie połowów do 5 000 ton w każdym z obszarów zarządzania 2, 3 i 4 w celu umożliwienia monitorowania stada w tych obszarach, aby połowy w obszarze zarządzania 6 nie mogły przekroczyć ilości 420 ton ustalonej w odniesieniu do 2011 r. oraz aby połowy w obszarach zarządzania 5 i 7 były niedozwolone.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IA do rozporządzenia (UE) nr 44/2012.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,

(1)

Substancje czynne: mączka z krwi, węglik wapnia, węglan wapnia, wapień, pieprz i piasek kwarcowy zostały włączone do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (2) dyrektywą Komisji 2008/127/WE (3) zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24b rozporządzenia Komisji (WE) nr 2229/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. (4) ustanawiającego dodatkowe szczegółowe zasady wdrażania czwartego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG. Od momentu zastąpienia dyrektywy 91/414/EWG rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009 substancje te uznaje się za zatwierdzone na podstawie tego rozporządzenia i są one wymienione w części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 w odniesieniu do wykazu zatwierdzonych substancji czynnych (5).

(2)

Zgodnie z art. 25a rozporządzenia (WE) nr 2229/2004 Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, zwany dalej „Urzędem”, przedstawił Komisji wnioski z weryfikacji dla mączki z krwi (6) (w dniu 26 września 2011 r.), węglika wapnia (7) (w dniu 17 października 2011 r.), węglanu wapnia (8) i wapienia (9) (w dniu 6 lipca 2011 r.), pozostałości po ekstrakcji pyłu pieprzowego (10) (w dniu 4 lipca 2011 r.) oraz piasku kwarcowego (11) (w dniu 6 lipca 2011 r.). Projekty sprawozdań z oceny i wnioski Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 9 marca 2012 r. w formie opracowanych przez Komisję sprawozdań z przeglądu dotyczących mączki z krwi, węglika wapnia, węglanu wapnia, wapienia, pozostałości po ekstrakcji pyłu pieprzowego i piasku kwarcowego.

(3)

Zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 Komisja zwróciła się do powiadamiających o przedłożenie uwag na temat wniosków Urzędu. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia Komisja zwróciła się do powiadamiających o przedstawienie uwag na temat projektów sprawozdań z przeglądu dotyczących mączki z krwi, węglika wapnia, węglanu wapnia, wapienia, pozostałości po ekstrakcji pyłu pieprzowego i piasku kwarcowego. Powiadamiający przedstawili uwagi, które zostały dokładnie zbadane.

(4)

Potwierdza się, że substancje czynne: mączka z krwi, węglik wapnia, węglan wapnia, wapień, pieprz i piasek kwarcowy są uznane za zatwierdzone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.

(5)

Zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 w związku z jego art. 6 oraz w świetle aktualnej wiedzy naukowej i technicznej konieczna jest zmiana warunków zatwierdzenia mączki z krwi, węglika wapnia, węglanu wapnia, wapienia, pieprzu i piasku kwarcowego. Należy w szczególności zażądać dodatkowych informacji potwierdzających w odniesieniu do mączki z krwi, węglanu wapnia i pieprzu. Jednocześnie należy wprowadzić pewne dostosowania techniczne, w szczególności nazwę substancji czynnej „pieprz” należy zastąpić nazwą „pozostałość po ekstrakcji pyłu pieprzowego”.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik do rozporządzenia (UE) nr 540/2011.

(7)

Przed stosowaniem niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć rozsądnie długi termin, aby państwa członkowskie, powiadamiający i posiadacze zezwoleń na środki ochrony roślin mogli spełnić wymogi wynikające ze zmiany warunków zatwierdzenia.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Kwoty cen reprezentatywnych oraz dodatkowych ceł stosowanych przy przywozie cukru białego, cukru surowego oraz niektórych syropów zostały ustalone na rok gospodarczy 2011/2012 rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 971/2011 (3). Ceny te i cła zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 353/2012 (4).

(2)

Dane, którymi dysponuje obecnie Komisja, stanowią podstawę do korekty wymienionych kwot, zgodnie z art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.

(3)

Ze względu na konieczność zapewnienia, że środek ten będzie mieć zastosowanie możliwie jak najszybciej po udostępnieniu aktualnych danych, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania,