(1)

W dniu 25 czerwca 2010 r. konferencja negocjacyjna powołana pod auspicjami Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju zatwierdziła tekst Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 2010 r („porozumienie”).

(2)

Porozumienie zostało wynegocjowane, aby zastąpić Międzynarodowe porozumienie w sprawie kakao z 2001 r. („porozumienie z 2001 r.”), które zostało przedłużone do dnia 30 września 2012 r.

(3)

Porozumienie jest otwarte do podpisu od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2012 r., a instrumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia mogą być składane w tym samym okresie.

(4)

Cele porozumienia znajdują się w zakresie wspólnej polityki handlowej.

(5)

Unia Europejska jest stroną przedłużonego porozumienia z 2001 r., a podpisanie porozumienia i złożenie dokumentu o tymczasowym jego stosowaniu uzyskały upoważnienie decyzją Rady 2011/634/UE (1). Dlatego zawarcie porozumienia leży w interesie Unii,

(1)

Wnioski państw członkowskich lub z inicjatywy Komisji o wszczęcie procedury na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 – dotyczącej zakazu, ograniczenia lub poddania kontroli Unii stosowania substancji innej niż witaminy lub składniki mineralne albo składnika zawierającego substancję inną niż witaminy lub składniki mineralne dodawanych do żywności lub stosowanych w jej produkcji – powinny spełniać pewne warunki, należy również ustanowić jednolite zasady sprawdzania, czy warunki te zostały spełnione. Jeden z warunków określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 stanowi, że spożycie danej substancji powinno znacznie przewyższać normalne spożycie przy zrównoważonej i zróżnicowanej diecie oraz powinno stanowić potencjalne zagrożenie dla konsumentów, poparte odpowiednimi danymi naukowymi. Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 stanowi ponadto, że procedurę tę należy również stosować w przypadku, gdy dana substancja stwarza potencjalne zagrożenie dla zdrowia z przyczyn innych niż jej spożycie znacznie przewyższające normę. Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 stanowi również, że substancja powinna być dodawana do żywności lub stosowana w jej produkcji.

(2)

Do celów stosowania wspomnianego warunku przyjmowanie danej substancji w pożywieniu w ilościach znacznie przekraczających ilości przewidywane w normalnych warunkach konsumpcji przy zrównoważonej i zróżnicowanej diecie powinno odzwierciedlać rzeczywiste spożycie tej substancji, a nie teoretyczne założenia na temat jej spożycia, oraz powinno być oceniane w poszczególnych przypadkach w porównaniu ze średnim poziomem spożycia substancji w ogólnej populacji dorosłych lub w innych grupach populacji, w odniesieniu do których zidentyfikowano potencjalne zagrożenie dla konsumentów.

(3)

Państwa członkowskie składające wniosek powinny przedstawić informacje niezbędne do wykazania, że warunki określone w rozporządzeniu (WE) nr 1925/2006 zostały spełnione. Informacje te powinny między innymi dotyczyć wprowadzenia do obrotu produktów spożywczych zawierających daną substancję oraz odnośnych dostępnych i ogólnie akceptowanych dowodów naukowych wykazujących związek tej substancji z potencjalnym zagrożeniem dla konsumentów. Jedynie wnioski uznane za kompletne należy wysyłać do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanego dalej „Urzędem”) w celu oceny bezpieczeństwa w oparciu o dostępne informacje. Urząd powinien przyjąć opinię w sprawie bezpieczeństwa substancji w terminie określonym w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (2). Po opublikowaniu opinii przez Urząd zainteresowanym stronom należy umożliwić przedstawienie uwag Komisji.

(4)

Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 stanowi, że podmioty gospodarcze działające na rynku spożywczym lub inne zainteresowane strony mogą w każdym momencie przedłożyć Urzędowi do oceny dokumentację z danymi naukowymi wykazującymi, że substancja wymieniona w załączniku III część C wspomnianego rozporządzenia może być bezpiecznie stosowana w żywności lub kategorii żywności, i wyjaśniającymi cel takiego zastosowania. Każda taka dokumentacja złożona przez podmiot gospodarczy działający na rynku spożywczym lub zainteresowaną stronę powinna być oparta na wytycznych przyjętych lub zatwierdzonych przez Urząd, takich jak wytyczne dotyczące wniosków w sprawie oceny bezpieczeństwa źródeł składników odżywczych lub innych składników zgłoszonych do stosowania w produkcji żywności, lub na każdej kolejnej zmienionej wersji takich wytycznych.

(5)

Aby Komisja podjęła decyzję dotyczącą substancji włączonej do części C załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 w wymaganym terminie, należy uwzględnić jedynie dokumentację złożoną w ciągu 18 miesięcy od daty włączenia substancji do tego załącznika. Ponadto aby Komisja podjęła decyzję w przewidzianym terminie, Urząd powinien wydać opinię w sprawie bezpieczeństwa substancji w terminie 9 miesięcy od otrzymania dokumentacji uznanej za ważną i kompletną zgodnie z wytycznymi przyjętymi lub zatwierdzonymi przez Urząd.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

a)

warunków stosowania procedury, o której mowa w art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006; oraz

b)

procedury, o której mowa w art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006, dotyczącej substancji wymienionych w części C załącznika III do tego rozporządzenia.

a)

„wniosek” oznacza przekazanie Komisji przez państwo członkowskie informacji, w tym danych naukowych, w celu wszczęcia procedury na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006;

b)

„dokumentacja” oznacza dokumentację, o której mowa w art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006, złożoną Urzędowi przez podmiot gospodarczy działający na rynku spożywczym lub zainteresowaną stronę;

c)

„wprowadzenie do obrotu” zgodnie z definicją w art. 3 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.

(1)

Z uwagi na fakt, iż Stany Zjednoczone nie zapewniły zgodności Ustawy o odszkodowaniach z tytułu kontynuacji dumpingu lub utrzymywania subsydiów (Continued Dumping and Subsidy Offset Act – CDSOA) ze swoimi zobowiązaniami wynikającymi z porozumień WTO, rozporządzeniem (WE) nr 673/2005 nałożono dodatkowe cło ad valorem w wysokości 15 % na przywóz niektórych produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, mające zastosowanie od dnia 1 maja 2005 r. Zgodnie z udzielonym przez WTO zezwoleniem na zawieszenie stosowania koncesji w stosunku do Stanów Zjednoczonych, Komisja co roku dostosowuje poziom zawieszenia koncesji do poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści Unii Europejskiej w danym czasie spowodowanych wprowadzeniem CDSOA.

(2)

Kwoty wypłacone zgodnie z CDSOA w ostatnim roku, dla którego są dostępne dane, odnoszą się do wypłacania środków pochodzących z ceł antydumpingowych i wyrównawczych pobranych w ciągu roku podatkowego 2011 (od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r.). Na podstawie danych opublikowanych przez Biuro Ceł i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych poziom zniweczenia lub naruszenia korzyści Unii Europejskiej obliczono na 3 241 000 USD.

(3)

Poziom zniweczenia lub naruszenia, a w konsekwencji poziom zawieszenia, uległ obniżeniu. Poziom zawieszenia nie może być jednak dostosowany do poziomu zniweczenia lub naruszenia poprzez dodanie lub usunięcie produktów z wykazu zawartego w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 673/2005. W związku z tym, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. e) tego rozporządzenia, Komisja powinna pozostawić wykaz produktów w załączniku I bez zmian i zmienić stawkę dodatkowego cła, aby dostosować poziom zawieszenia do poziomu zniweczenia lub naruszenia. Trzy produkty wymienione w załączniku I powinny zatem nadal znajdować się w wykazie, a stawka dodatkowego cła przywozowego powinna zostać zmieniona i ustalona w wysokości 6 %.

(4)

Wpływ dodatkowego cła przywozowego ad valorem w wysokości 6 % na przywóz ze Stanów Zjednoczonych produktów wymienionych w załączniku I odpowiada, w skali roku, wartości handlu nieprzekraczającej 3 241 000 USD.

(5)

Aby zapobiec występowaniu opóźnień w stosowaniu zmienionej stawki dodatkowego cła przywozowego, niniejsze rozporządzenie wykonawcze powinno wejść w życie w dniu jego publikacji.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wykonawczym są zgodne z opinią wydaną przez Komitet ds. Retorsji Handlowych,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

W dniu 17 lipca 2008 r. Komisja przyjęła decyzję 2008/603/WE (2) w sprawie tymczasowego odstępstwa od reguł pochodzenia określonych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Mauritiusa w odniesieniu do tuńczyka konserwowanego i filetów z tuńczyka. Decyzją wykonawczą Komisji 2011/377/UE (3) dokonano przedłużenia tego tymczasowego odstępstwa do dnia 31 grudnia 2011 r. Dnia 6 października 2011 r., zgodnie z art. 36 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007, Mauritius wystąpił o przyznanie nowego odstępstwa od reguł pochodzenia ustalonych w tym załączniku. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Mauritius połowy surowego tuńczyka były niezwykle niskie, nawet przy uwzględnieniu normalnych wahań sezonowych. W związku z tym, że ta nietypowa sytuacja utrzymuje się od 2008 r., oraz z powodu problemu piractwa na Oceanie Indyjskim należy przyznać nowe odstępstwo, które będzie obowiązywać od dnia 1 stycznia 2012 r.

(2)

W dniu 14 sierpnia 2008 r. Komisja przyjęła decyzję 2008/691/WE (4) w sprawie tymczasowego odstępstwa od reguł pochodzenia ustalonych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Seszeli w odniesieniu do tuńczyka konserwowanego. Decyzją wykonawczą 2011/377/UE dokonano przedłużenia tego tymczasowego odstępstwa do dnia 31 grudnia 2011 r. Dnia 17 listopada 2011 r., zgodnie z art. 36 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007, Seszele wystąpiły o przyznanie nowego odstępstwa od reguł pochodzenia ustalonych w tym załączniku. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Seszele połowy surowego tuńczyka są nadal niezwykle niskie, nawet przy uwzględnieniu normalnych wahań sezonowych. Ponadto w wyniku zagrożenia, jakie stanowi piractwo, zmniejsza się liczba dni połowowych na obszarach dochodowych będących jednocześnie obszarami wysokiego ryzyka. W związku z tym, że ta nietypowa sytuacja utrzymuje się od 2008 r., należy przyznać nowe odstępstwo, które będzie obowiązywać od dnia 1 stycznia 2012 r.

(3)

W dniu 18 września 2008 r. Komisja przyjęła decyzję 2008/751/WE (5) w sprawie tymczasowego odstępstwa od reguł pochodzenia określonych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Madagaskaru w odniesieniu do tuńczyka konserwowanego i filetów z tuńczyka. Decyzją wykonawczą 2011/377/UE dokonano przedłużenia tego tymczasowego odstępstwa do dnia 31 grudnia 2011 r. Dnia 25 października 2011 r., zgodnie z art. 36 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007, Madagaskar wystąpił o przyznanie nowego odstępstwa od reguł pochodzenia ustalonych w tym załączniku. Zgodnie z przekazanymi informacjami pozyskiwanie pochodzącego z danego regionu surowego tuńczyka pozostaje trudne z powodu problemu piractwa na Oceanie Indyjskim. W związku z tym, że ta nietypowa sytuacja utrzymuje się od 2008 r., należy przyznać nowe odstępstwo, które będzie obowiązywać od dnia 1 stycznia 2012 r.

(4)

Decyzje 2008/603/WE, 2008/691/WE i 2008/751/WE obowiązywały do dnia 31 grudnia 2011 r. Należy zapewnić ciągłość przywozów z państw AKP do Unii oraz płynne przejście do stosowania umowy przejściowej o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa przejściowa o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej a UE”). Należy zatem przedłużyć okres obowiązywania decyzji 2008/603/WE, 2008/691/WE i 2008/751/WE od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r.

(5)

Niewłaściwe byłoby przyznanie odstępstwa zgodnie z art. 36 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007, które przekraczałoby roczną ilość przewidzianą dla państw regionu Afryki Wschodniej i Południowej na mocy umowy przejściowej o partnerstwie gospodarczym między państwami Afryki Wschodniej i Południowej a UE. W konsekwencji ilości na 2012 r. powinny zostać ustalone na poziomie 3 000 ton tuńczyka konserwowanego i 600 ton filetów z tuńczyka dla Mauritiusa, 3 000 ton tuńczyka konserwowanego i 600 ton filetów z tuńczyka dla Seszeli oraz 2 000 ton tuńczyka konserwowanego i 500 ton filetów z tuńczyka dla Madagaskaru.

(6)

W celu zachowania jasności należy wyraźnie określić, że aby konserwowany tuńczyk lub filety z tuńczyka mogły korzystać z odstępstwa, jedynym materiałem niepochodzącym, który może być użyty do produkcji konserwowanego tuńczyka lub filetów z tuńczyka objętych kodem CN 1604 14 16 , powinien być tuńczyk objęty pozycjami HS 0302 lub 0303.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2008/603/WE, 2008/691/WE i 2008/751/WE.

(8)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie:

2)

art. 2 otrzymuje brzmienie:

3)

art. 6 otrzymuje brzmienie:

4)

załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie:

2)

art. 2 otrzymuje brzmienie:

3)

art. 6 otrzymuje brzmienie:

4)

załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie:

2)

art. 2 otrzymuje brzmienie:

3)

art. 6 otrzymuje brzmienie:

4)

załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszej decyzji.

(1)

Zgodnie z art. 80 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 dyrektywę 91/414/EWG należy nadal stosować do substancji czynnych, w odniesieniu do których przyjęto decyzję zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG przed dniem 14 czerwca 2011 r.

(2)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w marcu 2006 r. przedsiębiorstwo Nissan Chemical Europe SARL zwróciło się do Zjednoczonego Królestwa z wnioskiem o włączenie substancji czynnej amisulbrom do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W decyzji Komisji 2007/669/WE (3) potwierdzono, że dokumentacja jest kompletna i że można ją uznać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załącznikach II i III do tej dyrektywy.

(3)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w lutym 2007 r. przedsiębiorstwo DuPont International Operations SARL zwróciło się do Irlandii z wnioskiem o włączenie substancji czynnej chlorantraniliprol do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W decyzji Komisji 2007/560/WE (4) potwierdzono, że dokumentacja jest kompletna i że można ją uznać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załącznikach II i III do tej dyrektywy.

(4)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w sierpniu 2005 r. przedsiębiorstwo Dow Agrosciences zwróciło się do Zjednoczonego Królestwa z wnioskiem o włączenie substancji czynnej meptyldinokap do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W decyzji Komisji 2006/589/WE (5) potwierdzono, że dokumentacja jest kompletna i że można ją uznać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załącznikach II i III do tej dyrektywy.

(5)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w marcu 2004 r. przedsiębiorstwo Syngenta Ltd zwróciło się do Zjednoczonego Królestwa z wnioskiem o włączenie substancji czynnej pinoksaden do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W decyzji Komisji 2005/459/WE (6) potwierdzono, że dokumentacja jest kompletna i że można ją uznać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załącznikach II i III do tej dyrektywy.

(6)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w styczniu 2003 r. przedsiębiorstwo Enhold B.V. zwróciło się do Niderlandów z wnioskiem o włączenie substancji czynnej tiosiarczan srebra do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W decyzji Komisji 2003/850/WE (7) potwierdzono, że dokumentacja jest kompletna i że można ją uznać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załącznikach II i III do tej dyrektywy.

(7)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w listopadzie 2005 r. przedsiębiorstwo Bayer CropScience AG zwróciło się do Austrii z wnioskiem o włączenie substancji czynnej tembotrion do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W decyzji Komisji 2006/586/WE (8) potwierdzono, że dokumentacja jest kompletna i że można ją uznać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załącznikach II i III do tej dyrektywy.

(8)

Potwierdzenie kompletności dokumentacji było niezbędne, by umożliwić jej szczegółowe zbadanie i dać państwom członkowskim możliwość udzielania tymczasowych zezwoleń na okresy do trzech lat na środki ochrony roślin zawierające substancje czynne, o których mowa, przy spełnieniu warunków określonych w art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności warunków odnoszących się do szczegółowej oceny substancji czynnych i środków ochrony roślin w świetle wymogów określonych w tej dyrektywie.

(9)

Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie człowieka i na środowisko naturalne poddano ocenie zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez wnioskodawców. Państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przedłożyły Komisji odpowiednie projekty sprawozdań z oceny w dniach 15 lipca 2008 r. (amisulbrom), 11 lutego 2009 r. (chlorantraniliprol), 25 października 2006 r. (meptyldinokap), 30 listopada 2005 r. (pinoksaden), 9 listopada 2005 r. (tiosiarczan srebra) i 2 lutego 2007 r. (tembotrion).

(10)

Po przedłożeniu projektów sprawozdań z oceny przez państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców stwierdzono, że należy zwrócić się do wnioskodawców o dalsze informacje oraz zwrócić się do państw członkowskich pełniących rolę sprawozdawców o zbadanie tych informacji i przedstawienie ich oceny. W związku z powyższym dokumentacje są w dalszym ciągu badane, a zakończenie ich oceny nie będzie możliwe w terminie przewidzianym w dyrektywie 91/414/EWG w związku z decyzją Komisji 2010/353/UE (9) (amisulbrom, chlorantraniliprol, meptyldinokap i pinoksaden) oraz decyzją Komisji 2010/149/UE (10) (tiosiarczan srebra i tembotrion).

(11)

Ponieważ dotychczasowa ocena nie daje żadnego powodu do bezpośrednich obaw, to – aby umożliwić kontynuowanie badania dokumentacji – należy dać państwom członkowskim możliwość przedłużenia na okres 24 miesięcy tymczasowych zezwoleń przyznanych na środki ochrony roślin zawierające wspomniane substancje czynne zgodnie z przepisami art. 8 dyrektywy 91/414/EWG. Przewiduje się, że zakończenie oceny i procesu podejmowania decyzji, które odnoszą się do decyzji w sprawie ewentualnego zatwierdzenia amisulbromu, chlorantraniliprolu, meptyldinokapu, pinoksadenu, tiosiarczanu srebra i tembotrionu zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, nastąpi w ciągu 24 miesięcy.

(12)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,