(1)

W dniu 12 kwietnia 2005 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 560/2005.

(2)

Zważywszy na rozwój sytuacji w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, należy zmienić wykaz osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi zamieszczony w załączniku IA do rozporządzenia (WE) nr 560/2005,

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1338/2008 ustanawia wspólne ramy dla systematycznego tworzenia europejskich statystyk w zakresie zdrowia publicznego oraz bezpieczeństwa i higieny pracy.

(2)

Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1338/2008 konieczne są środki wykonawcze określające dane i metadane, które należy dostarczyć na temat wypadków przy pracy, określone w załączniku IV do tego rozporządzenia, a także środki wykonawcze ustalające okresy odniesienia, odstępy czasu i terminy dostarczenia danych.

(3)

Poufne dane przekazywane Komisji (Eurostatowi) przez państwa członkowskie powinny być traktowane zgodnie z zasadą poufności statystycznej, określoną w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej (2) oraz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (3).

(4)

Analizę kosztów i korzyści przeprowadzono oraz jej wyniki oceniono zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1338/2008.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Europejskiego Systemu Statystycznego,

a)

„wypadek przy pracy” oznacza konkretne zdarzenie, które ma miejsce w czasie pracy i doprowadza do urazu fizycznego lub psychicznego. Wyrażenie „w czasie pracy” oznacza: podczas wykonywania obowiązków zawodowych lub w czasie spędzonym w miejscu pracy. Zalicza się tu wypadki drogowe, które wydarzyły się w czasie pracy, ale wyklucza się wypadki w drodze do pracy lub z pracy, tj. wypadki drogowe, do których dochodzi podczas podróży między domem a miejscem pracy;

b)

„wypadek śmiertelny” oznacza wypadek, w wyniku którego nastąpił zgon poszkodowanego w okresie nieprzekraczającym jednego roku od dnia wypadku;

c)

„działalność gospodarcza pracodawcy” obejmuje główną działalność „gospodarczą” lokalnej jednostki zakładu pracy, w której jest zatrudniony poszkodowany;

d)

„wiek” oznacza wiek poszkodowanego w dniu wypadku;

e)

„rodzaj urazu” oznacza fizyczne skutki dla poszkodowanego;

f)

„położenie geograficzne” oznacza jednostkę terytorialną, w której wydarzył się wypadek;

g)

„wielkość zakładu pracy” oznacza liczbę pracowników (ekwiwalent pełnego czasu pracy) zatrudnionych w lokalnej jednostce zakładu pracy, w której jest zatrudniony poszkodowany;

h)

„obywatelstwo poszkodowanego” oznacza państwo posiadanego obywatelstwa;

i)

„dni niezdolności do pracy” oznaczają liczbę dni kalendarzowych, w których poszkodowany jest niezdolny do pracy z powodu wypadku przy pracy;

j)

„rodzaj miejsca wypadku” oznacza zwykłe lub, ewentualnie, okazjonalne miejsce/stanowisko pracy zajmowane przez poszkodowanego w momencie wypadku;

k)

„miejsce powstania wypadku” oznacza miejsce pracy, pomieszczenia lub ogólne środowisko pracy, gdzie wydarzył się wypadek;

l)

„proces pracy” oznacza główny rodzaj pracy lub zadań (ogólne czynności) wykonywanych przez poszkodowanego w momencie wypadku;

m)

„czynność wykonywana przez poszkodowanego w chwili wypadku” oznacza konkretną czynność fizyczną wykonywaną przez poszkodowanego w momencie wypadku;

n)

„czynnik materialny związany z czynnością wykonywaną przez poszkodowanego w chwili wypadku” oznacza narzędzie, przedmiot lub instrument używany przez poszkodowanego w czasie, gdy doszło do wypadku;

o)

„wydarzenie będące odchyleniem od stanu normalnego” oznacza ostatnie zdarzenie odbiegające od stanu normalnego i prowadzące do wypadku;

p)

„czynnik materialny związany z wydarzeniem będącym odchyleniem od stanu normalnego” oznacza narzędzie, przedmiot lub instrument związany z odbiegającym od normy zdarzeniem;

q)

„wydarzenie powodujące uraz” oznacza sposób, w jaki poszkodowany doznał urazu (fizycznego lub psychicznego) na skutek zetknięcia się z czynnikiem materialnym będącym przyczyną urazu;

r)

„czynnik materialny związany z wydarzeniem powodującym uraz” oznacza przedmiot, narzędzie lub instrument, z którym zetknął się poszkodowany, bądź psychologiczną przyczynę urazu.

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r. wdrażające dyrektywę Rady 2006/88/WE w zakresie warunków oraz wymagań certyfikacji w odniesieniu do wprowadzania do obrotu i przywożenia do Wspólnoty zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz ustanawiające wykaz gatunków-wektorów (2) ustanawia wymagania certyfikacji w odniesieniu do wprowadzania do obrotu, w tym wymagania w zakresie certyfikacji zdrowia zwierząt w przypadku przemieszczania zwierząt akwakultury na obszary objęte krajowymi środkami zatwierdzonymi decyzją Komisji 2010/221/UE z dnia 15 kwietnia 2010 r. zatwierdzającą krajowe środki w zakresie ograniczania wpływu niektórych chorób zwierząt akwakultury i dzikich zwierząt wodnych na podstawie art. 43 dyrektywy Rady 2006/88/WE (3).

(2)

Od 2008 r. podwyższona śmiertelność ostryg pacyficznych (Crassostrea gigas) wystąpiła na wielu obszarach w Irlandii, Francji i Wielkiej Brytanii. Badania epidemiologiczne przeprowadzone w 2009 r. sugerowały, że do wspomnianej podwyższonej śmiertelności w dużym stopniu przyczynił się nowo odkryty szczep herpeswirusa ostryg 1 μνar (OsHV-1), a mianowicie OsHV-1 μνar.

(3)

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 175/2010 z dnia 2 marca 2010 r. w sprawie wykonania dyrektywy Rady 2006/88/WE w zakresie środków mających na celu zwalczanie podwyższonej śmiertelności ostryg z gatunku Crassostrea gigas w związku z wykryciem herpeswirusa ostryg 1 μνar (OsHV-1 μνar) (4) przyjęto, aby zapobiec dalszemu rozprzestrzenianiu się wirusa OsHV-1 μνar. Rozporządzeniem tym wprowadzono środki zapobiegające rozprzestrzenianiu się choroby i stosuje się ono do dnia 30 kwietnia 2011 r.

(4)

Decyzja 2010/221/EU, ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2011/187/UE (5), umożliwia państwom członkowskim wymienionym w załączniku III do tej decyzji nakładanie wymagań dotyczących wprowadzania do obrotu w odniesieniu do przemieszczania ostryg pacyficznych na obszary objęte programami nadzoru, aby zapobiec wprowadzeniu wirusa OsHV-1 μνar na te obszary. W celu zapewnienia jasności i uproszczenia prawodawstwa Unii Europejskiej, odpowiednie nakładanie wymagań dotyczących wprowadzania do obrotu należy określić w rozporządzeniu (WE) nr 1251/2008.

(5)

Aby zapobiec wprowadzeniu wirusa OsHV-1 μνar do państw członkowskich lub ich części wymienionych w załączniku III do decyzji 2010/221/EU, przesyłki ostryg pacyficznych przeznaczonych do hodowli lub obszarów umieszczenia oraz do zakładów wysyłkowych, zakładów oczyszczania lub podobnych zakładów, przed ich spożyciem przez ludzi, wprowadzane do takich państw członkowskich lub ich części, powinny pochodzić z obszaru o równoważnym statusie zdrowotnym.

(6)

Aby zapewnić spełnienie wspomnianych wymogów, przesyłkom tego rodzaju powinno towarzyszyć świadectwo zdrowia zwierząt zawierające niezbędne poświadczenia.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1251/2008.

(8)

Należy zapewnić środki przejściowe umożliwiające państwom członkowskim i odnośnej branży podjęcie koniecznych środków w celu spełnienia wymogów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.

(9)

Aby uniknąć dalszego rozprzestrzeniania się OsHV-1 μνar, niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać niezwłocznie po dniu wygaśnięcia rozporządzenia (UE) nr 175/2010.

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

1)

w art. 1 lit. a) ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

(*1)   Dz.U. L 98 z 20.4.2010, s. 7.”;"

2)

w art. 8a ust. 1 lit. a) dodaje się ppkt (iii) w brzmieniu:

3)

dodaje się art. 8b w brzmieniu:

4)

załącznik II zastępuje się tekstem zawartym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(1)

W art. 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 przewidziano możliwość przyjęcia odpowiednich unijnych środków nadzwyczajnych w odniesieniu do żywności i paszy przywożonych z państwa trzeciego w celu ochrony zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt lub środowiska, w przypadku gdy istniejącemu ryzyku nie można wystarczająco zapobiec za pomocą środków wprowadzonych indywidualnie przez państwa członkowskie.

(2)

W następstwie wypadku w elektrowni jądrowej Fukushima, który miał miejsce w dniu 11 marca 2011 r., Komisja została poinformowana, że poziomy radionuklidów w niektórych produktach żywnościowych pochodzących z Japonii, takich jak mleko i szpinak, przekroczyły poziomy podejmowania działań w odniesieniu do żywności stosowane w Japonii. Takie skażenie może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w Unii, dlatego w dniu 25 marca 2011 r. przyjęto rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 297/2011 wprowadzające specjalne warunki regulujące przywóz paszy i żywności pochodzących lub wysyłanych z Japonii w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej Fukushima (2).

(3)

Rozporządzeniem (UE) nr 297/2011 wprowadzono wymóg przeprowadzania kontroli przed wywozem przez właściwe organy Japonii. Właściwe organy Japonii określiły poziomy podejmowania działań dla jodu, cezu i plutonu w żywności. W dniu 17 marca 2011 r. Komisja została poinformowana o tych stosowanych w Japonii poziomach podejmowania działań, z zastrzeżeniem, że wspomniane poziomy podejmowania działań zostały na razie przyjęte jako tymczasowe wartości regulacyjne. Organy Japonii poinformowały także Komisję, że produkty, które nie zostały dopuszczone do obrotu na rynku japońskim, nie mogą również być przedmiotem wywozu. Obecnie stało się jasne, że te poziomy podejmowania działań będą stosowane w Japonii przez dłuższy czas. Aby zatem zapewnić spójność między kontrolami przeprowadzanymi przez organy Japonii przed wywozem a kontrolami poziomu radionuklidów w paszy i żywności pochodzącej lub wysyłanej z Japonii, przeprowadzanymi przy wprowadzaniu tej paszy lub żywności na terytorium UE, należy zatem tymczasowo stosować w UE takie same maksymalne poziomy radionuklidów w paszy i żywności z Japonii, jak poziomy podejmowania działań stosowane w Japonii, o ile te ostatnie są niższe niż wartości stosowane w UE.

(4)

Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla naukowo określonych poziomów, które zostały wprowadzone rozporządzeniem Rady (Euratom) nr 3954/87 i rozporządzeniami Komisji (Euratom) nr 944/89 i (Euratom) nr 770/90 w celu ich stosowania w razie wypadku jądrowego lub w każdym innym przypadku zdarzenia radiacyjnego na terytorium UE. Niniejszym rozporządzeniem wprowadza się stosowanie do izotopów strontu wartości określonych w rozporządzeniu (Euratom) nr 3954/87, ze względu na fakt, że w Japonii nie określono takich wartości.

(5)

Ponieważ na razie istnieją dowody na to, że pasza i żywność z niektórych regionów Japonii jest skażona radionuklidami jodu-131, cezu-134 i cezu-137, a nic nie wskazuje na to, aby pasza i żywności pochodząca lub wysyłana z Japonii była skażona innymi radionuklidami, należy ograniczyć obowiązkowe kontrole do jodu-131, cezu-134 i cezu-137. Państwa członkowskie mogą również przeprowadzić dobrowolne analizy na obecność innych radionuklidów w celu zgromadzenia informacji na temat ewentualnej obecności tych innych radionuklidów. Należy zatem wskazać w załączniku II do niniejszego rozporządzenia obowiązujące maksymalne poziomy w prawodawstwie UE lub poziomy podejmowania działań stosowane w Japonii w odniesieniu do radionuklidów strontu, plutonu oraz pierwiastków transplutonowych

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) 297/2011.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.

(1)

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(2)

Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:

(3)

Załącznik zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszego rozporządzenia.

(4)

Dodaje się nowy załącznik II, którego tekst znajduje się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

(1)

Kwoty cen reprezentatywnych oraz dodatkowych należności stosowanych przy przywozie cukru białego, cukru surowego oraz niektórych syropów zostały ustalone na rok gospodarczy 2010/11 rozporządzeniem Komisji (UE) nr 867/2010 (3). Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 347/2011 (4).

(2)

Zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006 dane, którymi dysponuje obecnie Komisja, stanowią podstawę do korekty wymienionych kwot,

(1)

W pkt 2.4 załącznika V do dyrektywy Komisji 2004/33/WE z dnia 22 marca 2004 r. wykonującej dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi (2) określono najniższy (6,4) i najwyższy (7,4) poziom pH dla jednostek płytek krwi pod koniec okresu przechowywania. Należy zatem odrzucić jednostki płytek krwi, które nie spełniają wymogu związanego z najniższą lub najwyższą wartością.

(2)

Z najnowszych dowodów naukowych oraz z doświadczenia wynikającego z praktyki wynika, że w przeciwieństwie do wartości pH poniżej 6,4, które niezmiennie skutkują uszkodzeniem płytek, wartości pH wyższe niż 7,4 nie wpływają na jakość i bezpieczeństwo przechowywanych płytek krwi, a zatem określanie najwyższych wartości pH dla koncentratów płytek krwi nie jest konieczne.

(3)

Odrzucanie płytek krwi przekraczających najwyższą wartość pH określoną w załączniku V do dyrektywy 2004/33/WE prowadzi do znacznych strat. Straty te mogą w przyszłości wzrosnąć ze względu na nowe metody pobierania i pojemniki do przechowywania, powodujące wzrost wartości pH pod koniec okresu przechowywania.

(4)

Należy zatem usunąć najwyższą (7,4) wartość pH dla wszystkich koncentratów płytek krwi wymienionych w załączniku V do dyrektywy 2004/33/WE.

(5)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 28 dyrektywy 2002/98/WE,

(1)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje fenazachinę.

(2)

Zgodnie z art. 11e rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 powiadamiający wycofał swoje poparcie dla włączenia tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania projektu sprawozdania z oceny. W rezultacie przyjęto decyzję Komisji 2008/934/WE z dnia 5 grudnia 2008 r. dotyczącą niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje (4), stanowiącą o niewłączeniu fenazachiny.

(3)

Na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG pierwotny powiadamiający (zwany dalej „wnioskodawcą”) złożył nowy wniosek, w którym ubiega się o zastosowanie przyspieszonej procedury przewidzianej w art. 14–19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (5).

(4)

Wniosek przedłożono Grecji, państwu członkowskiemu, które zostało wyznaczone do pełnienia roli sprawozdawcy rozporządzeniem (WE) nr 1490/2002. Termin dotyczący procedury przyspieszonej został dotrzymany. Specyfikacja substancji czynnej i jej przewidywane zastosowania są takie same jak w przedmiocie decyzji 2008/934/WE. Wniosek ten spełnia również pozostałe wymogi merytoryczne i proceduralne określone w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 33/2008.

(5)

Grecja oceniła dodatkowe dane przedstawione przez wnioskodawcę i przygotowała dodatkowe sprawozdanie. Dnia 28 stycznia 2010 r. przekazano to sprawozdanie Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanemu dalej „Urzędem”) i Komisji. Urząd przedstawił dodatkowe sprawozdanie pozostałym państwom członkowskim i wnioskodawcy w celu umożliwienia im zgłoszenia uwag, a otrzymane uwagi przesłał Komisji. Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 33/2008 oraz na wniosek Komisji Urząd przedstawił Komisji swoje wnioski dotyczące fenazachiny w dniu 28 października 2010 r. (6). Projekt sprawozdania z oceny, sprawozdanie dodatkowe i wnioski Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 11 marca 2011 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego fenazachiny, opracowanego przez Komisję.

(6)

Jak wykazały różnorodne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające fenazachinę zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem włączyć fenazachinę do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy.

(7)

Należy przewidzieć rozsądnie długi termin na włączenie substancji czynnej do załącznika I w celu umożliwienia państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z tego faktu.

(8)

Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG zobowiązań wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwom członkowskim należy dać sześć miesięcy, licząc od daty włączenia, na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających fenazachinę w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub wycofać istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG. W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.

(9)

Doświadczenie zdobyte przy okazji wcześniejszych przypadków włączania substancji czynnych, ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (7), do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności z interpretacją spoczywających na posiadaczach dotychczasowych zezwoleń obowiązków w zakresie dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy. Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z tymi, które nakłada się w przyjętych dotąd dyrektywach zmieniających załącznik I.

(10)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.

(11)

Decyzja 2008/934/WE przewiduje niewłączenie fenazachiny i cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję do dnia 31 grudnia 2011 r. Konieczne jest zatem skreślenie wiersza dotyczącego fenazachiny w załączniku do tej decyzji.

(12)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2008/934/WE.

(13)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje sintofen.

(2)

Zgodnie z art. 11e rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 powiadamiający wycofał swoje poparcie dla włączenia tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania projektu sprawozdania z oceny. W rezultacie, przyjmując decyzję Komisji 2008/934/WE z dnia 5 grudnia 2008 r. dotyczącą niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje (4), zdecydowano o niewłączeniu sintofenu.

(3)

Na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG pierwotny powiadamiający (zwany dalej „wnioskodawcą”) złożył nowy wniosek, w którym ubiega się o zastosowanie przyspieszonej procedury przewidzianej w art. 14–19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (5).

(4)

Wniosek przedłożono Francji, państwu członkowskiemu, które zostało wyznaczone do pełnienia roli sprawozdawcy rozporządzeniem (WE) nr 1490/2002. Termin dotyczący procedury przyspieszonej został dotrzymany. Specyfikacja substancji czynnej i jej przewidywane zastosowania są takie same jak w przedmiocie decyzji 2008/934/WE. Wniosek ten spełnia również pozostałe wymogi merytoryczne i proceduralne określone w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 33/2008.

(5)

Francja oceniła dodatkowe dane przedłożone przez wnioskodawcę i przygotowała dodatkowe sprawozdanie. Przekazała je Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (dalej zwanemu „Urzędem”) oraz Komisji w dniu 14 stycznia 2010 r. Urząd przedstawił dodatkowe sprawozdanie pozostałym państwom członkowskim i wnioskodawcy w celu umożliwienia im zgłoszenia uwag, a otrzymane uwagi przesłał Komisji. Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 33/2008 oraz na wniosek Komisji Urząd przedstawił Komisji swoje wnioski dotyczące sintofenu w dniu 26 listopada 2010 r. (6). Projekt sprawozdania z oceny, dodatkowe sprawozdanie oraz stanowisko Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 11 marca 2011 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego sintofenu, opracowanego przez Komisję.

(6)

Jak wykazały różnorodne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające sintofen zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem włączyć sintofen do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy.

(7)

Bez uszczerbku dla tego ustalenia należy uzyskać dalsze informacje na temat pewnych szczegółowych kwestii. Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może być uzależnione od spełnienia określonych warunków. W związku z tym należy wymagać, aby wnioskodawca przedłożył dalsze informacje potwierdzające: specyfikacje materiału technicznego, znaczenie zanieczyszczeń obecnych w specyfikacjach technicznych, znaczenie badanego materiału wykorzystanego w dokumentacji dotyczącej toksyczności i ekotoksyczności oraz profil metaboliczny sintofenu w roślinach uprawianych zmianowo.

(8)

Należy przewidzieć rozsądnie długi termin na włączenie substancji czynnej do załącznika I, w celu umożliwienia państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z tego faktu.

(9)

Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG zobowiązań wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwom członkowskim należy dać sześć miesięcy, licząc od daty włączenia, na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających sintofen w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub wycofać istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG. W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.

(10)

Doświadczenie zdobyte przy okazji wcześniejszych przypadków włączania do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych, ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (7) pokazuje, że mogą pojawić się trudności z interpretacją spoczywających na posiadaczach dotychczasowych zezwoleń obowiązków w zakresie dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy. Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z tymi, które nakłada się w przyjętych dotąd dyrektywach zmieniających załącznik I.

(11)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.

(12)

Decyzja 2008/934/WE przewiduje niewłączenie sintofenu i cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję do dnia 31 grudnia 2011 r. Konieczne jest wykreślenie zapisu dotyczącego sintofenu w załączniku do tej decyzji.

(13)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2008/934/WE.

(14)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje ditianon.

(2)

Zgodnie z art. 11e rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 powiadamiający wycofał swoje poparcie dla włączenia tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania projektu sprawozdania z oceny. W rezultacie, przyjmując decyzję Komisji 2008/934/WE z dnia 5 grudnia 2008 r. dotyczącą niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje (4), zdecydowano o niewłączeniu ditianonu.

(3)

Na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG pierwotny powiadamiający (zwany dalej „wnioskodawcą”) złożył nowy wniosek, w którym ubiega się o zastosowanie przyspieszonej procedury przewidzianej w art. 14–19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (5).

(4)

Wniosek przedłożono Grecji, państwu członkowskiemu, które zostało wyznaczone do pełnienia roli sprawozdawcy rozporządzeniem (WE) nr 1490/2002. Termin dotyczący procedury przyspieszonej został dotrzymany. Specyfikacja substancji czynnej i jej przewidywane zastosowania są takie same jak w przedmiocie decyzji 2008/934/WE. Wniosek ten spełnia również pozostałe wymogi merytoryczne i proceduralne określone w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 33/2008.

(5)

Grecja oceniła dodatkowe dane przedłożone przez wnioskodawcę i przygotowała dodatkowe sprawozdanie. Przekazała je Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (dalej zwanemu „Urzędem”) oraz Komisji w dniu 27 stycznia 2010 r. Urząd przedstawił dodatkowe sprawozdanie pozostałym państwom członkowskim i wnioskodawcy w celu umożliwienia im zgłoszenia uwag, a otrzymane uwagi przesłał Komisji. Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 33/2008 oraz na wniosek Komisji Urząd przedstawił Komisji swoje wnioski dotyczące ditianonu w dniu 15 listopada 2010 r. (6). Projekt sprawozdania z oceny, dodatkowe sprawozdanie oraz stanowisko Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 11 marca 2011 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego ditianonu, opracowanego przez Komisję.

(6)

Jak wykazały różnorodne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające ditianon zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem włączyć ditianon do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy.

(7)

Bez uszczerbku dla tego ustalenia należy uzyskać dalsze informacje na temat pewnych szczegółowych kwestii. Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może być uzależnione od spełnienia określonych warunków. W związku z tym należy wymagać, aby wnioskodawca przedłożył informacje potwierdzające stabilność przy przechowywaniu i charakter pozostałości w przetworzonych produktach, ocenę narażenia przez wodę oraz narażenia wód podziemnych w odniesieniu do kwasu ftalowego oraz ocenę ryzyka dla organizmów wodnych w odniesieniu do kwasu ftalowego, aldehydu ftalowego i 1,2 benzenodimetanolu.

(8)

Należy przewidzieć rozsądnie długi termin na włączenie substancji czynnej do załącznika I, w celu umożliwienia państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z tego faktu.

(9)

Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG zobowiązań wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwom członkowskim należy dać sześć miesięcy, licząc od daty włączenia, na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających ditianon w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub wycofać istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG. W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.

(10)

Doświadczenie zdobyte przy okazji wcześniejszych przypadków włączania do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych, ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (7) pokazuje, że mogą pojawić się trudności z interpretacją spoczywających na posiadaczach dotychczasowych zezwoleń obowiązków w zakresie dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy. Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z tymi, które nakłada się w przyjętych dotąd dyrektywach zmieniających załącznik I.

(11)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.

(12)

Decyzja 2008/934/WE przewiduje niewłączenie ditianonu i cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję do dnia 31 grudnia 2011 r. Konieczne jest wykreślenie zapisu dotyczącego ditianonu w załączniku do tej decyzji.

(13)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2008/934/WE.

(14)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje flutriafol.

(2)

Zgodnie z art. 11e rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 powiadamiający wycofał swoje poparcie dla włączenia tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania projektu sprawozdania z oceny. W rezultacie, przyjmując decyzję Komisji 2008/934/WE z dnia 5 grudnia 2008 r. dotyczącą niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje (4), zdecydowano o niewłączeniu flutriafolu.

(3)

Na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG pierwotny powiadamiający (zwany dalej „wnioskodawcą”) złożył nowy wniosek, w którym ubiega się o zastosowanie przyspieszonej procedury przewidzianej w art. 14–19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (5).

(4)

Wniosek przedłożono Zjednoczonemu Królestwu, państwu członkowskiemu, które zostało wyznaczone do pełnienia roli sprawozdawcy rozporządzeniem (WE) nr 1490/2002. Termin dotyczący procedury przyspieszonej został dotrzymany. Specyfikacja substancji czynnej i jej przewidywane zastosowania są takie same jak w przedmiocie decyzji 2008/934/WE. Wniosek ten spełnia również pozostałe wymogi merytoryczne i proceduralne określone w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 33/2008.

(5)

Zjednoczone Królestwo oceniło dodatkowe dane przedłożone przez wnioskodawcę i przygotowało dodatkowe sprawozdanie. Przekazało je Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (dalej zwanemu „Urzędem”) oraz Komisji w dniu 15 stycznia 2010 r. Urząd przedstawił dodatkowe sprawozdanie pozostałym państwom członkowskim i wnioskodawcy w celu umożliwienia im zgłoszenia uwag, a otrzymane uwagi przesłał Komisji. Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 33/2008 oraz na wniosek Komisji Urząd przedstawił Komisji swoje wnioski dotyczące flutriafolu w dniu 14 października 2010 r. (6). Projekt sprawozdania z oceny, dodatkowe sprawozdanie oraz stanowisko Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 11 marca 2011 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego flutriafolu, opracowanego przez Komisję.

(6)

Jak wykazały różnorodne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające flutriafol zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem włączyć flutriafol do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy.

(7)

Bez uszczerbku dla tego ustalenia należy uzyskać dalsze informacje na temat pewnych szczegółowych kwestii. Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może być uzależnione od spełnienia określonych warunków. W związku z tym należy wymagać, aby wnioskodawca przedłożył informacje potwierdzające znaczenie zanieczyszczeń obecnych w specyfikacjach technicznych, ocenę dotyczącą pozostałości metabolitów pochodnych triazolu (TDM) w uprawach pierwotnych, roślinach uprawianych zmianowo oraz produktach pochodzenia zwierzęcego, oraz długoterminowe zagrożenie dla ptaków owadożernych.

(8)

Należy przewidzieć rozsądnie długi termin na włączenie substancji czynnej do załącznika I, w celu umożliwienia państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z tego faktu.

(9)

Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG zobowiązań wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwom członkowskim należy dać sześć miesięcy, licząc od daty włączenia, na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających flutriafol w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub wycofać istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG. W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.

(10)

Doświadczenie zdobyte przy okazji wcześniejszych przypadków włączania do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych, ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (7) pokazuje, że mogą pojawić się trudności z interpretacją spoczywających na posiadaczach dotychczasowych zezwoleń obowiązków w zakresie dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy. Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z tymi, które nakłada się w przyjętych dotąd dyrektywach zmieniających załącznik I.

(11)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.

(12)

Decyzja 2008/934/WE przewiduje niewłączenie flutriafolu i cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję do dnia 31 grudnia 2011 r. Konieczne jest wykreślenie zapisu dotyczącego flutriafolu w załączniku do tej decyzji.

(13)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2008/934/WE.

(14)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

W dniu 29 października 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/656/WPZiB.

(2)

Zważywszy na rozwój sytuacji w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, należy zmienić wykaz osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi zamieszczony w załączniku II do decyzji 2010/656/WZPiB,

(1)

Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1338/2008 ma ono zastosowanie do tworzenia statystyk dotyczących wypadków przy pracy zgodnie z załącznikiem IV.

(2)

Artykuł 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1338/2008 przewiduje, w razie konieczności, odstępstwa i okresy przejściowe dla państw członkowskich, opierające się w obu przypadkach na obiektywnych kryteriach.

(3)

Z danych dostarczonych Komisji wynika, iż wnioski Belgii, Niemiec, Irlandii, Grecji, Francji, Łotwy, Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa o zezwolenie na odstępstwo spowodowane są koniecznością wprowadzenia znacznych dostosowań do krajowych systemów administracyjnych i statystycznych w celu uzyskania pełnej zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 1338/2008.

(4)

W związku z powyższym należy przyznać wyżej wymienionym państwom członkowskim odstępstwa, o które wnioskowały.

(5)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Europejskiego Systemu Statystycznego,

(1)

Decyzja Komisji 2000/367/WE z dnia 3 maja 2000 r. wykonująca dyrektywę Rady 89/106/EWG w zakresie klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych, obiektów budowlanych i ich części na działanie ognia (2) powinna zostać zmieniona, aby uwzględnić postęp techniczny w opracowywaniu odpowiednich metod badań oraz włączyć do niej bariery szczelinowe.

(2)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2000/367/WE,