ISSN 1725-5139 doi:10.3000/17255139.L_2011.058.pol |
||
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58 |
|
![]() |
||
Wydanie polskie |
Legislacja |
Tom 54 |
|
|
III Inne akty |
|
|
|
EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY |
|
|
* |
||
|
* |
||
|
* |
||
|
* |
||
|
* |
||
|
* |
||
|
* |
||
|
* |
||
|
* |
||
|
* |
||
|
* |
||
|
* |
||
|
* |
||
|
* |
|
|
IV Akty przyjęte przed dniem 1 grudnia 2009 r. na mocy Traktatu WE, Traktatu UE i Traktatu Euratom |
|
|
* |
|
|
|
(1) Tekst mający znaczenie dla EOG |
PL |
Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas. Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
II Akty o charakterze nieustawodawczym
ROZPORZĄDZENIA
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/1 |
ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 204/2011
z dnia 2 marca 2011 r.
w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 215,
uwzględniając decyzję Rady 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (1), przyjętą zgodnie z tytułem V rozdział 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
uwzględniając wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1970 (2011) z dnia 26 lutego 2011 r., decyzja 2011/137/WPZiB stanowi o embargu na broń, zakazie dotyczącym sprzętu do represji wewnętrznych, a także o restrykcjach wjazdowych i zamrożeniu środków finansowych i zasobów gospodarczych określonych osób i podmiotów dopuszczających się poważnego naruszania praw człowieka w stosunku do osób w Libii, w tym przez udział w naruszających prawo międzynarodowe atakach na ludność cywilną i obiekty cywilne. Te osoby fizyczne lub prawne i podmioty są wymienione w załącznikach do wspomnianej decyzji. |
(2) |
Niektóre z tych środków wchodzą w zakres stosowania Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zatem do ich wdrożenia niezbędne są działania regulacyjne na szczeblu unijnym, w szczególności, aby zapewnić jednolite stosowanie tych środków przez podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich. |
(3) |
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a zwłaszcza z prawem do skutecznego środka prawnego i do rzetelnego procesu sądowego oraz z prawem do ochrony danych osobowych. Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane zgodnie z tymi prawami. |
(4) |
Niniejsze rozporządzenie jest także w pełni zgodne ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z Karty Narodów Zjednoczonych oraz z prawnie wiążącym charakterem rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych. |
(5) |
Uprawnienie do zmiany wykazów znajdujących się w załącznikach II i III do niniejszego rozporządzenia powinno być wykonywane przez Radę w związku z konkretnym zagrożeniem dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa spowodowanym sytuacją w Libii oraz w celu zapewnienia spójności z procedurą zmiany i przeglądu załączników III i IV do decyzji 2011/137/WPZiB. |
(6) |
Procedura zmiany wykazów zamieszczonych w załącznikach II i III do niniejszego rozporządzenia powinna obejmować poinformowanie wskazanych osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów o powodach umieszczenia ich w wykazie, tak by mogły one przedstawić swoje uwagi. Jeżeli zgłoszone zostaną uwagi lub przedstawione zostaną istotne nowe dowody, Rada powinna na ich podstawie dokonać przeglądu swojej decyzji i poinformować w stosowny sposób daną osobę, dany podmiot lub organ. |
(7) |
Na potrzeby wprowadzania w życie niniejszego rozporządzenia oraz w celu zapewnienia jak największej pewności prawa w Unii, nazwiska i inne istotne dane dotyczące osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, których środki finansowe i zasoby gospodarcze muszą zostać zamrożone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, muszą zostać podane do wiadomości publicznej. Każde przetwarzanie danych osobowych powinno przebiegać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (2) oraz zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (3). |
(8) |
Aby środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu były skuteczne, powinno ono wejść w życie w dniu jego opublikowania, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) |
„środki finansowe” oznaczają aktywa finansowe i korzyści ekonomiczne wszelkiego rodzaju, w tym między innymi:
|
b) |
„zamrożenie środków finansowych” oznacza zapobieganie wszelkim ruchom tych środków, ich przenoszeniu, zmianom, wykorzystaniu, udostępnianiu lub dokonywaniu nimi transakcji w jakikolwiek sposób, który powodowałby jakąkolwiek zmianę ich wielkości, wartości, lokalizacji, własności, posiadania, charakteru, przeznaczenia lub inną zmianę, która umożliwiłaby korzystanie z nich, w tym zarządzanie portfelem; |
c) |
„zasoby gospodarcze” oznaczają aktywa wszelkiego rodzaju, rzeczowe i niematerialne, ruchome i nieruchome, które nie są środkami finansowymi, ale mogą być użyte do pozyskania środków finansowych, towarów lub usług; |
d) |
„zamrożenie zasobów gospodarczych” oznacza zapobieganie wykorzystywaniu tych zasobów do uzyskiwania środków finansowych, towarów lub usług w jakikolwiek sposób, w tym między innymi poprzez ich sprzedaż, wynajem lub obciążanie ich hipoteką; |
e) |
„pomoc techniczna” oznacza wszelkie wsparcie techniczne związane z naprawami, pracami rozwojowymi, produkcją, montażem, testowaniem i konserwacją oraz wszelką inną obsługę techniczną, mogące przyjmować formy takie, jak instruktaż, doradztwo, szkolenia, przekazanie praktycznej wiedzy i umiejętności lub usługi konsultingowe; pomoc techniczna obejmuje także werbalne formy pomocy; |
f) |
„komitet sankcji” oznacza komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych utworzony na mocy pkt 24 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ („RB ONZ”) nr 1970 (2011); |
g) |
„terytorium Unii” oznacza terytoria państw członkowskich, do których stosuje się Traktat, na warunkach określonych w tym Traktacie, w tym ich przestrzeń powietrzną. |
Artykuł 2
1. Zakazuje się:
a) |
sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu, bezpośrednio lub pośrednio, sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, wyszczególnionego w załączniku I – niezależnie od tego, czy przedmiotowy sprzęt pochodzi z Unii – przeznaczonego dla osób, podmiotów lub organów z Libii lub do użytku w Libii; |
b) |
świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w lit. a). |
2. Zakazuje się nabywania w Libii, przywozu lub transportu z tego państwa sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, wyszczególnionego w załączniku I, niezależnie od tego, czy pochodzi on z Libii.
3. Ust. 1 nie stosuje się do odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, wywożonych czasowo do Libii wyłącznie do użytku osobistego personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych, personelu Unii Europejskiej lub jej państw członkowskich, przedstawicieli mediów, pracowników organizacji humanitarnych i organizacji wspierających rozwój oraz personelu pomocniczego.
4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy państw członkowskich wyszczególnione w załączniku IV mogą zezwolić na sprzedaż, dostawę, przekazywanie lub wywóz sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, na warunkach, jakie uzna za stosowne, jeżeli zostanie ustalone, że sprzęt ten jest przeznaczony wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych.
Artykuł 3
1. Zakazuje się:
a) |
udzielania – bezpośrednio lub pośrednio – osobom, podmiotom lub organom z Libii albo do użytku w tym państwie, pomocy technicznej związanej z towarami i technologiami wyszczególnionymi we wspólnym wykazie uzbrojenia Unii Europejskiej (4) (zwanym dalej „wspólnym wykazem uzbrojenia”) lub związanej z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i użytkowaniem towarów wymienionych w tym wykazie; |
b) |
udzielania – bezpośrednio lub pośrednio – osobom, podmiotom lub organom z Libii albo do użytku w tym państwie, pomocy technicznej lub usług pośrednictwa związanych ze sprzętem, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, wyszczególnionym w załączniku I; |
c) |
udzielania – bezpośrednio lub pośrednio – wsparcia finansowego lub pomocy finansowej związanej z towarami i technologiami wymienionymi we wspólnym wykazie uzbrojenia lub w załączniku I, w tym w szczególności udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczania kredytów eksportowych na potrzeby sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu takich produktów, lub na potrzeby udzielania związanej z tym pomocy technicznej osobom, podmiotom lub organom z Libii albo do użytku w tym państwie; |
d) |
świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w lit. a)–c). |
2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 wymienione w nim zakazy nie mają zastosowania do udzielania wsparcia technicznego, finansowego i pomocy finansowej związanej z nieśmiercionośnym sprzętem wojskowym służącym wyłącznie celom humanitarnym lub ochronnym, ani do innej sprzedaży i dostaw broni i powiązanych materiałów zatwierdzonych wcześniej przez komitet sankcji.
3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy państw członkowskich wyszczególnione w załączniku IV mogą zezwolić na udzielanie wsparcia technicznego, finansowego i pomocy finansowej związanej ze sprzętem, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, na warunkach, jakie uznają za stosowne, jeżeli stwierdzą, że sprzęt ten jest przeznaczony wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych.
Artykuł 4
Aby zapobiec przekazywaniu towarów i technologii wyszczególnionych we wspólnym wykazie uzbrojenia lub takich, których dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie, wywóz lub przywóz są zakazane na mocy niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do wszystkich towarów przywożonych na terytorium celne Unii z Libii lub wywożone z tego terytorium do Libii, poza zasadami dotyczącymi obowiązku dostarczania informacji przed przybyciem lub przed wyjazdem, określonymi zgodnie z właściwymi przepisami dotyczącymi deklaracji skróconej przy wejściu i wyjściu jak również zgłoszeń celnych, zawartymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny (5) oraz rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 ustanawiającym przepisy w celu wykonania pierwszego z tych rozporządzeń (6), osoba dostarczająca przedmiotowe informacje deklaruje, czy dane towary są objęte zakresem wspólnego wykazu uzbrojenia lub niniejszego rozporządzenia, a jeżeli ich wywóz wymaga zezwolenia – przedstawia szczegółowe dane dotyczące przyznanego zezwolenia na wywóz. Powyższe informacje dodatkowe są dostarczane właściwym organom celnym danego państwa członkowskiego w formie pisemnej albo przy użyciu zgłoszenia celnego, stosownie do okoliczności.
Artykuł 5
1. Zamrożone zostają wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku II i III, pozostające w ich posiadaniu, dyspozycji lub pod ich kontrolą.
2. Żadnych środków finansowych ani zasobów gospodarczych nie udostępnia się, bezpośrednio ani pośrednio, osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom wymienionym w załączniku II i III, ani na ich rzecz.
3. Zakazuje się świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest bezpośrednie lub pośrednie obchodzenie środków, o których mowa w ust. 1 i 2.
Artykuł 6
1. W załączniku II wymienia się osoby fizyczne lub prawne, podmioty i organy wskazane przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub przez komitet sankcji zgodnie z pkt 22 rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011).
2. W załączniku III wymienia się osoby fizyczne lub prawne, podmioty i organy nieuwzględnione w załączniku II, które zgodnie z art. 6 ust. 1 decyzji 2011/137/WPZiB zostały przez Radę wskazane jako osoby i podmioty uczestniczące w zlecaniu i kontrolowaniu dopuszczania się poważnego łamania praw człowieka w stosunku do osób w Libii lub w inny sposób w kierowaniu takimi działaniami lub zamieszane w takie działania, w tym przez uczestniczenie lub zaangażowanie w planowanie, dowodzenie, zlecanie lub prowadzenie ataków z pogwałceniem prawa międzynarodowego, w tym bombardowań z powietrza, wobec ludności cywilnej i obiektów cywilnych, bądź osoby lub podmioty działające w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, lub podmioty będące ich własnością lub przez nie kontrolowane.
3. W załączniku II i III wymienia się powody umieszczenia danych osób, podmiotów i organów w wykazie, przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa lub komitet sankcji w odniesieniu do załącznika II.
4. W załączniku II i III zamieszcza się również, w miarę dostępności, informacje niezbędne do zidentyfikowania danych osób fizycznych lub prawnych, podmiotów i organów, przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa lub komitet sankcji w odniesieniu do załącznika II. W odniesieniu do osób fizycznych informacje takie mogą obejmować imię i nazwisko, w tym pseudonim, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer paszportu i dokumentu tożsamości, płeć, adres, jeśli jest znany, a także funkcję lub zawód. W odniesieniu do osób prawnych, podmiotów i organów informacje takie mogą obejmować nazwę, miejsce i datę rejestracji, numer w rejestrze i miejsce prowadzenia działalności. W załączniku II podaje się także datę dodania do wykazu przez Radę Bezpieczeństwa lub przez komitet sankcji.
Artykuł 7
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 5 właściwe organy państw członkowskich, wskazane na stronach internetowych wymienionych w załączniku IV, mogą zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie określonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznają za stosowne, jeżeli stwierdzą, że środki finansowe lub zasoby gospodarcze, o których mowa, są:
a) |
niezbędne do pokrycia wydatków na podstawowe potrzeby osób wymienionych w załączniku II lub III oraz członków rodziny pozostających na ich utrzymaniu, w tym opłat za środki spożywcze, najem lub kredyt hipoteczny, leki, leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe oraz opłaty za usługi komunalne; |
b) |
przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów lub zwrotu poniesionych wydatków związanych z usługami prawniczymi; |
c) |
przeznaczone wyłącznie na pokrycie kosztów opłat lub usług związanych z rutynowym prowadzeniem lub utrzymaniem zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych; |
pod warunkiem że jeżeli zezwolenie dotyczy osoby, podmiotu lub organu wyszczególnionych w załączniku II, dane państwo członkowskie powiadomiło komitet sankcji o takim ustaleniu i o swoim zamiarze udzielenia zezwolenia, a komitet w ciągu pięciu dni roboczych od dnia powiadomienia nie wyraził sprzeciwu.
2. Na zasadzie odstępstwa od art. 5 właściwe organy państw członkowskich, wskazane na stronach internetowych wymienionych w załączniku IV, mogą zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie określonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, jeżeli stwierdzą, że zamrożone środki finansowe lub zasoby gospodarcze są niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych, o ile spełnione zostały następujące warunki:
a) |
jeżeli zezwolenie dotyczy osoby, podmiotu lub organu wyszczególnionych w załączniku II, dane państwo członkowskie powiadomiło o takim ustaleniu komitet sankcji, który je zatwierdził; oraz |
b) |
jeżeli zezwolenie dotyczy osoby, podmiotu lub organu wyszczególnionych w załączniku III, właściwy organ powiadomił co najmniej dwa tygodnie przed udzieleniem zezwolenia inne właściwe organy państw członkowskich i Komisję o tym, na jakiej podstawie jego zdaniem powinno się udzielić szczególnego zezwolenia. |
Artykuł 8
Na zasadzie odstępstwa od art. 5 właściwe organy państw członkowskich, wymienione w załączniku IV, mogą udzielić zezwolenia na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione zostały następujące warunki:
a) |
dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego ustanowionego przed datą umieszczenia w załączniku II lub III osoby, podmiotu lub organu, o których mowa w art. 5, lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego wydanego przed tą datą; |
b) |
dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub uznanych za uzasadnione w takim orzeczeniu, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i wykonawczymi regulującymi prawa osób mających takie roszczenia; |
c) |
zastaw nie został ustanowiony lub orzeczenie nie zostało wydane na korzyść osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku II lub III; |
d) |
uznanie zastawu lub orzeczenia nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego; |
e) |
jeżeli zezwolenie dotyczy osoby, podmiotu lub organu wyszczególnionych w załączniku II, dane państwo członkowskie powiadomiło o takim zastawie lub orzeczeniu komitet sankcji, oraz |
f) |
jeżeli zezwolenie dotyczy osoby, podmiotu lub organu wyszczególnionych w załączniku III, właściwe państwo członkowskie poinformowało pozostałe państwa członkowskie i Komisję o wydanym zezwoleniu. |
Artykuł 9
1. Art. 5 ust. 2 nie ma zastosowania do kwot dodatkowych na zamrożonych rachunkach w postaci:
a) |
odsetek lub innych dochodów należnych na tych rachunkach; lub |
b) |
płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą wskazania osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w art. 5, przez komitet sankcji, Radę Bezpieczeństwa lub przez Radę, |
pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody oraz płatności zostaną zamrożone zgodnie z art. 5 ust. 1.
2. Art. 5 ust. 2 nie uniemożliwia instytucjom finansowym lub kredytowym w Unii zasilania zamrożonych rachunków środkami finansowymi przekazywanymi im na rachunek umieszczonej w wykazie osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, pod warunkiem że wszelkie kwoty dodatkowe na takim rachunku zostaną również zamrożone. Instytucja finansowa lub kredytowa niezwłocznie informuje właściwy organ o takich transakcjach.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 5 i pod warunkiem że płatność dokonywana przez osobę, podmiot lub organ wymienione w załączniku II lub III jest należna na mocy umowy lub porozumienia zawartego przez daną osobę, podmiot lub organ lub zobowiązania je obciążającego, zanim ta osoba, podmiot lub organ zostały umieszczone w wykazie, właściwe organy państw członkowskich, wskazane na stronach internetowych wymienionych w załączniku IV, mogą zezwolić – na warunkach, jakie uznają za stosowne – na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione zostały następujące warunki:
a) |
dany właściwy organ ustalił, że:
|
b) |
jeżeli zezwolenie dotyczy osoby, podmiotu lub organu wyszczególnionych w załączniku II, dane państwo członkowskie dziesięć dni roboczych wcześniej powiadomiło komitet sankcji o zamiarze udzielenia zezwolenia; |
c) |
jeżeli zezwolenie dotyczy osoby, podmiotu lub organu wyszczególnionych w załączniku III, dane państwo członkowskie co najmniej dwa tygodnie przed udzieleniem zezwolenia powiadomiło pozostałe państwa członkowskie i Komisję o takim ustaleniu i o zamiarze udzielenia zezwolenia. |
Artykuł 11
1. Osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy, lub ich dyrektorzy lub pracownicy, którzy zamrażają środki finansowe i zasoby gospodarcze lub odmawiają ich udostępnienia, w dobrej wierze i z przekonaniem, że działanie takie jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie ponoszą z tego tytułu żadnej odpowiedzialności, chyba że dowiedziono, iż środki finansowe i zasoby gospodarcze zostały zamrożone lub zatrzymane na skutek niedbalstwa.
2. Zakaz ustanowiony w art. 5 ust. 2 nie skutkuje odpowiedzialnością osób fizycznych ani prawnych, podmiotów ani organów, które udostępniły środki finansowe lub zasoby gospodarcze, jeżeli nie wiedziały one i nie miały uzasadnionego powodu przypuszczać, że ich działania mogłyby naruszyć ten zakaz.
Artykuł 12
Żadne roszczenia, w tym o odszkodowanie ani inne roszczenie tego rodzaju, takie jak roszczenie do potrącenia lub roszczenie na podstawie gwarancji, w związku z umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, całkowicie lub częściowo, z powodu środków nałożonych zgodnie rezolucją RB ONZ nr 1970 (2011), w tym środków Unii lub któregokolwiek z państw członkowskich nałożonych zgodnie z odpowiednimi decyzjami Rady Bezpieczeństwa, wymaganych przez te decyzje lub nałożonych w związku z wykonaniem tych decyzji, a także środków objętych niniejszym rozporządzeniem, nie są przyznawane rządowi Libii ani żadnej osobie lub podmiotowi wysuwającemu roszczenie za jego pośrednictwem lub na jego korzyść.
Artykuł 13
1. Bez uszczerbku dla mających zastosowanie przepisów dotyczących sprawozdawczości, poufności i tajemnicy zawodowej, osoby fizyczne i prawne, podmioty i organy:
a) |
dostarczają natychmiast wszelkich informacji, które ułatwiłyby przestrzeganie przepisów niniejszego rozporządzenia, takich jak dane dotyczące rachunków i kwot zamrożonych zgodnie z art. 4, właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym te osoby fizyczne i prawne, podmioty i organy mają miejsce zamieszkania lub siedzibę, wskazanemu na stronach internetowych wymienionych w załączniku IV, oraz przekazują takie informacje Komisji, bezpośrednio lub za pośrednictwem państw członkowskich; oraz |
b) |
współpracują ze wspomnianym właściwym organem przy weryfikacji tych informacji. |
2. Wszelkie informacje dostarczone lub otrzymane zgodnie z niniejszym artykułem są wykorzystywane jedynie do celów, dla których je dostarczono lub otrzymano.
Artykuł 14
Państwa członkowskie i Komisja natychmiast informują się wzajemnie o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i wymieniają wszelkie inne stosowne, dostępne im informacje w związku z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacje dotyczące naruszeń i problemów związanych z egzekwowaniem oraz orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 15
Komisja jest upoważniona do zmiany załącznika IV na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie.
Artykuł 16
1. W przypadku gdy Rada Bezpieczeństwa lub komitet sankcji wpisują osobę fizyczną lub prawną, podmiot lub organ do wykazu, Rada umieszcza taką osobę fizyczną lub prawną, podmiot lub organ w załączniku II.
2. W przypadku gdy Rada podejmie decyzję o objęciu osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu środkami, o których mowa w art. 5 ust. 1, wprowadza stosowne zmiany w załączniku III.
3. Rada przekazuje swoją decyzję, wraz z uzasadnieniem umieszczenia w wykazie, osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi, o których mowa w ust. 1 i 2, bezpośrednio – gdy adres jest znany – albo w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając takiej osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi przedstawienie uwag.
4. W przypadku gdy zgłoszone zostaną uwagi lub przedstawione zostaną istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu swojej decyzji i w stosowny sposób informuje daną osobę fizyczną lub prawną, dany podmiot lub organ.
5. W przypadku gdy Organizacja Narodów Zjednoczonych podejmie decyzję o usunięciu z wykazu osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu lub o zmianie danych identyfikacyjnych osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu zamieszczonych w wykazie, Rada wprowadza odpowiednie zmiany w załączniku II.
6. Wykaz w załączniku III jest poddawany regularnemu przeglądowi co najmniej raz na 12 miesięcy.
Artykuł 17
1. Państwa członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji nakładanych w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie środki konieczne do zapewnienia ich wdrażania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych zasadach niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia oraz powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach.
Artykuł 18
Adres i inne dane kontaktowe Komisji na potrzeby powiadamiania, informowania lub innego sposobu przekazywania jej informacji w przypadkach, w których wymaga tego niniejsze rozporządzenie, wskazane są w załączniku IV.
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie:
a) |
na terytorium Unii, w tym w granicach jej przestrzeni powietrznej; |
b) |
na pokładach wszystkich statków powietrznych lub wodnych podlegających jurysdykcji państw członkowskich; |
c) |
wobec każdej osoby będącej obywatelem jednego z państw członkowskich, przebywającej na terytorium Unii lub poza nim, |
d) |
wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub organu, zarejestrowanego lub utworzonego na mocy prawa państwa członkowskiego; |
e) |
wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub organu w odniesieniu do wszelkiego rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej całkowicie lub częściowo na terytorium Unii. |
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2011 r.
W imieniu Rady
MARTONYI J.
Przewodniczący
(1) Zob. s. 53 niniejszego Dziennika Urzędowego.
(2) Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.
(3) Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.
(4) Dz.U. C 69 z 18.3.2010, s. 19.
(5) Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.
(6) Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.
ZAŁĄCZNIK I
Wykaz sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, o którym mowa w art. 2, 3 i 4
1. |
Broń palna, amunicja i powiązane akcesoria:
|
2. |
Bomby i granaty nieobjęte wspólnym wykazem uzbrojenia. |
3. |
Następujące pojazdy:
|
4. |
Następujące substancje wybuchowe i powiązany sprzęt:
|
5. |
Następujący sprzęt ochronny nieobjęty pozycją ML 13 wspólnego wykazu zbrojenia:
|
6. |
Symulatory inne niż objęte pozycją ML 14 wspólnego wykazu uzbrojenia, przeznaczone do szkoleń w posługiwaniu się bronią palną oraz specjalnie do nich zaprojektowane oprogramowanie. |
7. |
Sprzęt noktowizyjny i termowizyjny oraz wzmacniacze obrazu, inne niż objęte wspólnym wykazem uzbrojenia. |
8. |
Drut ostrzowy. |
9. |
Noże wojskowe, noże bojowe i bagnety o długości ostrza przekraczającej 10 cm. |
10. |
Urządzenia produkcyjne zaprojektowane specjalnie na potrzeby produktów wyszczególnionych w niniejszym wykazie. |
11. |
Specjalna technologia do opracowywania, produkcji lub stosowania produktów wyszczególnionych w niniejszym wykazie. |
ZAŁĄCZNIK II
Wykaz osób fizycznych i prawnych, podmiotów lub organów, o których mowa w art. 6 ust. 1
1. |
KADAFI, Aisza Muammar Data urodzenia: 1978 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Córka Muammara KADAFIEGO. Blisko związana z rządem. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
2. |
KADAFI, Hannibal Muammar Numer paszportu: B/002210. Data urodzenia: 20/09/1975. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
3. |
KADAFI, Khamis Muammar Data urodzenia: 1978 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Dowódca zbrojnych oddziałów biorących udział w tłumieniu demonstracji. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
4. |
KADAFI, Muammar Mohammed Abu Minyar Data urodzenia: 1942 r. Miejsce urodzenia: Syrta, Libia. Przywódca rewolucji, najwyższy dowódca sił zbrojnych. Odpowiedzialny za nakazanie tłumienia demonstracji i przypadki łamania praw człowieka. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
5. |
KADAFI, Mutassim Data urodzenia: 1976 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Doradca ds. bezpieczeństwa narodowego. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
6. |
KADAFI, Saif al-Islam Dyrektor Fundacji Kadafiego. Numer paszportu: B014995. Data urodzenia: 25/06/1972. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Wystąpienia publiczne podżegające do przemocy wobec demonstrantów. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011 |
ZAŁĄCZNIK III
Wykaz osób fizycznych i prawnych, podmiotów lub organów, o których mowa w art. 6 ust. 2
|
Nazwisko |
Informacje umożliwiające identyfikację |
Powody |
Data umieszczenia w wykazie |
||||
1. |
ABDULHAFIZ, Mas'ud, pułkownik |
Stanowisko: dowódca sił zbrojnych |
3 miejsce w hierarchii dowódców sił zbrojnych. Istotna rola w wywiadzie wojskowym. |
28.2.2011 |
||||
2. |
ABDUSSALAM, Abdussalam Mohammed |
Stanowisko: dowódca oddziałów antyterrorystycznych w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego. Data urodzenia: 1952 Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia |
Znaczący członek Komitetu Rewolucyjnego. Bliski współpracownik Muammara KADAFIEGO. |
28.2.2011 |
||||
3. |
ABU SHAARIYA |
Stanowisko: zastępca dowódcy w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego |
Znaczący członek reżimu. Szwagier Muammara KADAFIEGO. |
28.2.2011 |
||||
4. |
ASHKAL, Al-Barrani |
Stanowisko: zastępca dyrektora wywiadu wojskowego |
Wysoki rangą członek reżimu. |
28.2.2011 |
||||
5. |
ASHKAL, Omar |
Stanowisko: szef Ruchu Komitetów Rewolucyjnych Miejsce urodzenia: Syrta, Libia |
Komitety Rewolucyjne były zaangażowane w stosowanie przemocy wobec demonstrantów. |
28.2.2011 |
||||
6. |
AL-BAGHDADI, Dr Abdulqader Mohammed |
Stanowisko: szef biura łącznikowego Komitetów Rewolucyjnych. Nr paszportu: B010574 Data urodzenia: 1 lipca 1950 |
Komitety Rewolucyjne były zaangażowane w stosowanie przemocy wobec demonstrantów. |
28.2.2011 |
||||
7. |
DIBRI, Abdulqader Yusef |
Stanowisko: szef ochrony osobistej Muammara KADAFIEGO Data urodzenia: 1946 Miejsce urodzenia: Houn, Libia |
Odpowiedzialny za bezpieczeństwo reżimu. W przeszłości kierował aktami przemocy wobec dysydentów. |
28.2.2011 |
||||
8. |
DORDA, Abu Zayd Umar |
Stanowisko: dyrektor w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego |
Osoba popierająca reżim. Szef Agencji Wywiadu Zewnętrznego. |
28.2.2011 |
||||
9. |
JABIR, Abu Bakr Yunis, generał dywizji |
Stanowisko: minister obrony Data urodzenia: 1952 Miejsce urodzenia: Jalo, Libia |
Całkowita odpowiedzialność za działania sił zbrojnych. |
28.2.2011 |
||||
10. |
MATUQ, Matuq Mohammed |
Stanowisko: sekretarz ds. usług publicznych Data urodzenia : 1956 Miejsce urodzenia: Khoms |
Wysoki rangą członek reżimu. Zaangażowany w działania Komitetów Rewolucyjnych. W przeszłości zamieszany w tłumienie działalności dysydenckiej i przypadki przemocy. |
28.2.2011 |
||||
11. |
QADHAF AL-DAM, Ahmed Mohammed |
Data urodzenia: 1952 Miejsce urodzenia: Egipt |
Kuzyn Muammara KADAFIEGO. Uważa się, że od roku 1995 dowodzi elitarnym batalionem wojskowym odpowiedzialnym za ochronę osobistą Kadafiego i że odgrywa kluczową rolę w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego. Zaangażowany w planowanie operacji przeciwko libijskim dysydentom za granicą i bezpośrednio zaangażowany w działalność terrorystyczną. |
28.2.2011 |
||||
12. |
QADHAF AL-DAM, Sayyid Mohammed |
Data urodzenia: 1948 Miejsce urodzenia: Syrta, Libia |
Kuzyn Muammara KADAFIEGO. W latach 80. XX wieku był zamieszany w kampanię zamachów na dysydentów i prawdopodobnie odpowiedzialny za liczne przypadki zabójstw w Europie. Uważa się również, że był zaangażowany w zakup broni. |
28.2.2011 |
||||
13. |
KADAFI, Mohammed Muammar |
Stanowisko: Prezes libijskiego Generalnego Urzędu Poczty i Telekomunikacji Data urodzenia: 1970 Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia |
Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
||||
14. |
KADAFI, Saadi |
|
Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z reżimem. Dowódca zbrojnych oddziałów biorących udział w tłumieniu demonstracji. |
28.2.2011 |
||||
15. |
QADHAFI, Saif al-Arab |
Data urodzenia: 1982 Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia |
Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
||||
16. |
AL-SENUSSI, Abdullah (Al-Megrahi), pułkownik |
Stanowisko: dyrektor wywiadu wojskowego Data urodzenia: 1949 Miejsce urodzenia: Sudan |
Wywiad wojskowy był zamieszany w tłumienie demonstracji. W przeszłości podejrzewany m.in. o udział w masakrze w więzieniu Abu Selim. Skazany zaocznie za zamach bombowy na samolot linii UTA. Szwagier Muammara KADAFIEGO. |
28.2.2011 |
||||
17. |
AL-BARASSI, Safia Farkash |
Data urodzenia: 1952 Miejsce urodzenia: Al Bayda, Libia |
Żona Muammara KADAFIEGO. Blisko związana z reżimem. |
28.2.2011 |
||||
18. |
SALEH, Bachir |
Data urodzenia: 1946 Miejsce urodzenia: Traghen |
Szef gabinetu przywódcy. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
||||
19. |
TOHAMI, Khaled, generał |
Data urodzenia: 1946 Miejsce urodzenia: Genzur |
Dyrektor Biura Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
||||
20. |
FARKASH, Mohammed Boucharaya |
Data urodzenia: 1 lipca 1949 Miejsce urodzenia: Al-Bayda |
Dyrektor wywiadu w Biurze Bezpieczeństwa Zewnętrznego. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
ZAŁĄCZNIK IV
Wykaz właściwych organów państw członkowskich, o których mowa w art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 10 oraz art. 13 ust. 1, oraz adres Komisji Europejskiej, na który należy kierować powiadomienia
A. Właściwe organy w każdym z państw członkowskich:
BELGIA
http://www.diplomatie.be/eusanctions
BUŁGARIA
http://www.mfa.government.bg
REPUBLIKA CZESKA
http://www.mfcr.cz/mezinarodnisankce
DANIA
http://www.um.dk/da/menu/Udenrigspolitik/FredSikkerhedOgInternationalRetsorden/Sanktioner/
NIEMCY
http://www.bmwi.de/BMWi/Navigation/Aussenwirtschaft/Aussenwirtschaftsrecht/embargos.html
ESTONIA
http://www.vm.ee/est/kat_622/
IRLANDIA
http://www.dfa.ie/home/index.aspx?id=28519
GRECJA
http://www.mfa.gr/www.mfa.gr/en-US/Policy/Multilateral+Diplomacy/Global+Issues/International+Sanctions/
HISZPANIA
http://www.maec.es/es/MenuPpal/Asuntos/Sanciones%20Internacionales/Paginas/Sanciones_%20Internacionales.aspx
FRANCJA
http://www.diplomatie.gouv.fr/autorites-sanctions/
WŁOCHY
http://www.esteri.it/MAE/IT/Politica_Europea/Deroghe.htm
CYPR
http://www.mfa.gov.cy/sanctions
ŁOTWA
http://www.mfa.gov.lv/en/security/4539
LITWA
http://www.urm.lt
LUKSEMBURG
http://www.mae.lu/sanctions
WĘGRY
http://www.kulugyminiszterium.hu/kum/hu/bal/Kulpolitikank/nemzetkozi_szankciok/
MALTA
http://www.doi.gov.mt/EN/bodies/boards/sanctions_monitoring.asp
NIDERLANDY
http://www.minbuza.nl/sancties
AUSTRIA
http://www.bmeia.gv.at/view.php3?f_id=12750&LNG=en&version=
POLSKA
http://www.msz.gov.pl
PORTUGALIA
http://www.min-nestrangeiros.pt
RUMUNIA
http://www.mae.ro/node/1548
SŁOWENIA
http://www.mzz.gov.si/si/zunanja_politika/mednarodna_varnost/omejevalni_ukrepi/
SŁOWACJA
http://www.foreign.gov.sk
FINLANDIA
http://formin.finland.fi/kvyhteistyo/pakotteet
SZWECJA
http://www.ud.se/sanktioner
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO
www.fco.gov.uk/competentauthorities
B. Adres Komisji Europejskiej, na który należy kierować powiadomienia i pozostałą korespondencję:
European Commission |
Foreign Policy Instruments Service |
CHAR 12/106 |
B-1049 Bruxelles/Brussel |
Belgium |
E-mail: relex-sanctions@ec.europa.eu |
Tel.: (32 2) 295 55 85 |
Faks: (32 2) 299 08 73 |
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/14 |
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 205/2011
z dnia 28 lutego 2011 r.
w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/2007 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („podstawowe rozporządzenie antydumpingowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4 i art. 11 ust. 3, 5 i 6,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Poprzednie dochodzenie oraz obowiązujące środki antydumpingowe
(1) |
Rozporządzeniem (WE) nr 1676/2001 (2) Rada nałożyła w sierpniu 2001 r. ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej między innymi z Indii. Środki przyjęły formę cła antydumpingowego ad valorem na poziomie od 0 % do 62,6 % nałożonego na przywóz pochodzący od wskazanych producentów eksportujących, ze stawką cła rezydualnego w wysokości 53,3 % nałożoną na przywóz od wszystkich innych przedsiębiorstw. |
(2) |
Rozporządzeniem (WE) nr 366/2006 (3) Rada zmieniła w marcu 2006 r. środki wprowadzone rozporządzeniem (WE) nr 1676/2001. Nałożono cło antydumpingowe na poziomie od 0 % do 18 %, biorąc pod uwagę ustalenia przeglądu wygaśnięcia ostatecznych ceł wyrównawczych opisanych szczegółowo w rozporządzeniu (WE) nr 367/2006 (4). |
(3) |
W wyniku przeglądu okresowego dotyczącego subsydiowania indyjskiego producenta folii z PET, rozporządzeniem (WE) nr 1288/2006 (5) Rada dokonała w sierpniu 2006 r. zmiany ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na tego producenta rozporządzeniem (WE) nr 1676/2001. |
(4) |
Na wniosek nowego producenta eksportującego rozporządzeniem (WE) nr 1424/2006 (6) Rada zmieniła we wrześniu 2006 r. rozporządzenie (WE) nr 1676/2001 w odniesieniu do jednego indyjskiego producenta folii z PET. W zmienionym rozporządzeniu ustalono dla tego przedsiębiorstwa margines dumpingu w wysokości 15,5 % i stawkę cła antydumpingowego w wysokości 3,5 %, biorąc pod uwagę margines subsydium wywozowego dla tego przedsiębiorstwa ustalony w dochodzeniu antysubsydyjnym, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 367/2006. Ponieważ w odniesieniu do przedsiębiorstwa nie określono indywidualnego cła wyrównawczego, zastosowano stawkę cła ustaloną dla wszystkich innych przedsiębiorstw. |
(5) |
W wyniku przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, rozporządzeniem (WE) nr 1292/2007 (7) Rada nałożyła w listopadzie 2007 r. ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii z PET pochodzącej z Indii. Na podstawie art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego rozporządzeniem nr 1292/2007 zakończono częściowy przegląd okresowy ograniczony do jednego indyjskiego producenta eksportującego. |
(6) |
W wyniku częściowego przeglądu okresowego wszczętego przez Komisję z własnej inicjatywy i dotyczącego subsydiowania pięciu indyjskich producentów folii z PET, rozporządzeniem (WE) nr 15/2009 (8) Rada dokonała w styczniu 2009 r. zmiany ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na te przedsiębiorstwa rozporządzeniem (WE) nr 1292/2007 i ostatecznych ceł wyrównawczych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 367/2006. |
(7) |
W rozporządzeniu (WE) nr 1292/2007 utrzymano rozszerzenie tych środków na Brazylię i Izrael, przy czym określone przedsiębiorstwa zostały z nich zwolnione. Ostatnią zmianę rozporządzenia (WE) nr 1292/2007 w tym względzie wprowadzono rozporządzeniem wykonawczym Rady 806/2010 z dnia 13 września 2010 r. zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 1292/2007 i (WE) nr 367/2006 w zakresie przyznania jednemu izraelskiemu eksporterowi folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej z Indii zwolnienia ze środków nałożonych na mocy tych rozporządzeń oraz kończące rejestrację przywozu towarów przez tego eksportera (9). |
(8) |
Należy zaznaczyć, że Vacmet India Limited jest objęte rezydualnym cłem antydumpingowym w wysokości 17,3 % na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1292/2007. |
2. Obowiązujące środki wyrównawcze
(9) |
Należy też zaznaczyć, że Vacmet India Limited jest objęte cłem wyrównawczym w wysokości 19,1 % na podstawie rozporządzenia (WE) nr 367/2006. |
3. Wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego
(10) |
W dniu 7 sierpnia 2009 r. Komisja otrzymała wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Wniosek, ograniczony do zbadania dumpingu, został złożony przez Vacmet India Limited, producenta eksportującego z Indii („wnioskodawca”). We wniosku wnioskodawca argumentował, że okoliczności, na podstawie których wprowadzono środki, uległy zmianie i że są to zmiany o trwałym charakterze. Wnioskodawca przedstawił dowody prima facie świadczące o tym, iż utrzymywanie środka na dotychczasowym poziomie nie jest już konieczne w celu zrównoważenia skutków dumpingu. |
4. Wszczęcie przeglądu
(11) |
Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie częściowego przeglądu okresowego, Komisja ogłosiła w dniu 14 stycznia 2010 r., w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (10) („zawiadomienie o wszczęciu”), wszczęcie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ograniczonego do zbadania dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy. |
(12) |
W toku dochodzenia w ramach częściowego przeglądu okresowego miała również zostać oceniona potrzeba, zależnie od ustaleń przeglądu, zmiany stawki cła mającej obecnie zastosowanie względem przywozu produktu objętego postępowaniem od niewymienionych indywidualnie w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1292/2007 producentów eksportujących w państwie, którego dotyczy postępowanie, tj. stawki cła antydumpingowego mającej zastosowanie do „wszystkich innych przedsiębiorstw” w Indiach. |
(13) |
W dniu 14 stycznia 2010 r. Komisja ogłosiła także, w drodze zawiadomienia o wszczęciu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (11), wszczęcie częściowego przeglądu okresowego środków wyrównawczych ograniczonego do badania subsydiowania w odniesieniu do wnioskodawcy. |
5. Dochodzenie
(14) |
Dochodzenie w sprawie poziomu dumpingu obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). |
(15) |
Komisja oficjalnie powiadomiła wnioskodawcę, władze państwa wywozu oraz przemysł unijny o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego. Zainteresowanym stronom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie. |
(16) |
W celu uzyskania informacji niezbędnych dla dochodzenia Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusz i otrzymała odpowiedź w ustalonym terminie. |
(17) |
Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje, które uznała za niezbędne do stwierdzenia dumpingu. Na terenie przedsiębiorstwa wnioskodawcy przeprowadzono wizytę weryfikacyjną. |
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1. Produkt objęty postępowaniem
(18) |
Produktem objętym niniejszym przeglądem jest taki sam produkt jak ten zdefiniowany w rozporządzeniu wprowadzającym obowiązujące środki (rozporządzenie (WE) nr 1292/2007), a mianowicie folia z politereftalanu etylenu (PET) pochodząca z Indii, objęta obecnie kodami CN ex 3920 62 19 i ex 3920 62 90. |
2. Produkt podobny
(19) |
Tak jak w poprzednich dochodzeniach, niniejsze dochodzenie wykazało, że folia z PET produkowana w Indiach i wywożona do Unii oraz folia z PET produkowana i sprzedawana na krajowym rynku indyjskim ma te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz te same podstawowe zastosowania co folia z PET produkowana i sprzedawana w UE przez producentów unijnych. |
(20) |
Produkty te uważane są zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. |
C. DUMPING
a) Wartość normalna
(21) |
W celu ustalenia wartości normalnej najpierw określono, czy ogólna wielkość sprzedaży krajowej produktu podobnego była reprezentatywna zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tj. czy sprzedaż ta wynosiła 5 % wielkości sprzedaży produktu objętego postępowaniem wywożonego do UE. Komisja ustaliła, że wnioskodawca sprzedawał produkt podobny na rynku krajowym w wielkościach reprezentatywnych. Następnie przeprowadzono powyższy test reprezentatywności dla poszczególnych rodzajów. Ustalono, że dwa rodzaje nie były w ogóle sprzedawane na rynku krajowym. |
(22) |
Następnie Komisja zbadała, czy sprzedaż krajowa produktu podobnego może być traktowana jako dokonana w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Dokonano tego poprzez ustalenie – w odniesieniu do produktu podobnego sprzedawanego na rynku indyjskim – proporcji sprzedaży krajowej z zyskiem niezależnym klientom w ODP. Stwierdzono, że ponad 90 % sprzedaży krajowej przyniosło zysk. |
(23) |
W odniesieniu do rodzajów produktu sprzedawanych na rynku krajowym, które przeszły test reprezentatywności, o którym mowa w motywie 21 powyżej, stwierdzono, że żadne z transakcji krajowych nie przyniosły zysku, nie zostały zatem dokonane w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. |
(24) |
W odniesieniu do rodzajów produktu sprzedawanych w wystarczających ilościach i w zwykłym obrocie handlowym w Indiach wartość normalną określono w oparciu o ceny płacone przez niepowiązanych klientów lub należne na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W odniesieniu do pozostałych rodzajów, a mianowicie rodzaju wskazanego w motywie 23 powyżej i rodzajów niesprzedawanych na rynku krajowym, wartość normalna została skonstruowana w oparciu o koszty produkcji ponoszone przez wnioskodawcę w odniesieniu do przedmiotowego wywożonego modelu, powiększone o uzasadnione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne („koszty SG&”) oraz kwotę zysku zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. |
(25) |
Z uwagi na wysoki poziom sprzedaży krajowej z zyskiem dokonanej w zwykłym obrocie handlowym koszty SG& i kwotę zysku oparto na całej sprzedaży krajowej produktu podobnego na rynku krajowym. |
b) Cena eksportowa
(26) |
W każdym przypadku, gdy folia z PET była wywożona bezpośrednio do niezależnych klientów w UE, cena eksportowa była ustalana zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, mianowicie na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych. |
(27) |
W odniesieniu do sprzedaży eksportowej do UE prowadzonej za pośrednictwem przedsiębiorstwa powiązanego cena eksportowa została ustalona na podstawie cen, po których produkty przywożone po raz pierwszy odsprzedaje się niezależnemu nabywcy zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. |
(28) |
W tym celu wprowadzono korekty obejmujące wszystkie koszty poniesione pomiędzy przywozem a odsprzedażą pierwszemu niezależnemu klientowi na rynku unijnym. W przypadku tej sprzedaży odliczono również odpowiednią wartość kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku. Wartości procentowe zastosowane do obliczenia zysku oraz kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych były zgodne z tymi zawartymi w rachunku zysków i strat przedsiębiorstwa powiązanego. |
c) Porównanie
(29) |
Porównanie średniej ważonej wartości normalnej i średniej ważonej ceny eksportowej zostało przeprowadzone na podstawie ceny ex-works i na takim samym poziomie handlu. W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania między wartością normalną a ceną eksportową, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, uwzględniono różnice w czynnikach, co do których wykazano, że mogą mieć wpływ na ceny i ich porównywalność. W tym celu wprowadzono odpowiednie dostosowania uwzględniające różnice w kosztach transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztach dodatkowych, prowizjach, kosztach finansowych i kosztach opakowania poniesionych przez wnioskodawcę, tam gdzie było to zasadne i zostało poparte dowodami. |
d) Margines dumpingu
(30) |
Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego średnią ważoną wartość normalną ze względu na rodzaj porównano ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiadającego rodzaju produktu objętego postępowaniem. To porównanie nie wykazało istnienia dumpingu. |
D. TRWAŁY CHARAKTER ZMIANY OKOLICZNOŚCI
(31) |
Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego zbadano również, czy zmianę okoliczności, która według wnioskodawcy zaistniała, można w sposób uzasadniony uznać za trwałą. |
(32) |
W toku dochodzenia wykazano, że orientacyjny margines dumpingu, obliczony dla sprzedaży eksportowej wnioskodawcy do państw trzecich w ODP, także był ujemny. Pod względem wielkości sprzedaż ta była kilkakrotnie wyższa niż sprzedaż eksportowa do UE. |
(33) |
Stwierdzono także, że od 2007 r. wnioskodawca poczynił znaczne inwestycje, aby udoskonalić proces produkcji i produkować podstawowy surowiec niezbędny do produkcji produktu objętego postępowaniem. Zmiany te doprowadziły w szczególności do obniżenia kosztów, co tłumaczy bezpośredni wpływ na margines dumpingu przedsiębiorstwa. Można uznać, że zmiana okoliczności ma trwały charakter. |
(34) |
Uznano zatem, że w przewidywalnej przyszłości mało prawdopodobna jest zmiana okoliczności, które doprowadziły do wszczęcia niniejszego przeglądu okresowego, w sposób, który wpłynąłby na jego ustalenia. Dlatego też stwierdzono, że zmiana okoliczności ma trwały charakter, a stosowanie środka antydumpingowego na obecnym poziomie nie jest już uzasadnione. |
E. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(35) |
W świetle wyników niniejszego dochodzenia przeglądowego uznaje się za właściwe zmienić stawkę cła antydumpingowego stosowaną wobec przywozu produktu objętego postępowaniem przez wnioskodawcę na 0 %. |
(36) |
Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego oraz art. 24 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (12) żaden produkt nie może być objęty jednocześnie cłem antydumpingowym i wyrównawczym w celu eliminacji tych samych skutków powstałych z tytułu dumpingu lub subsydiowania wywozu. Jak wspomniano w motywie 9 powyżej, wnioskodawca jest objęty cłem wyrównawczym. Ponieważ cło antydumpingowe ustalone dla wnioskodawcy wynosi 0 % w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem, sytuacja ta nie występuje w niniejszym przypadku. |
(37) |
Zainteresowane strony zostały poinformowane o podstawowych faktach i względach, w oparciu o które zamierzano wnioskować o zmianę stawki cła mającej zastosowanie do wnioskodawcy i strony miały możliwość przedstawienia swoich uwag. |
(38) |
Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach ostateczne ustalenia zostały odpowiednio zmienione, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tabeli art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1292/2007 dodaje się, co następuje:
„Vacmet India Limited, Anant Plaza, IInd Floor, 4/117-2 A, Civil Lines, Church Road, Agra-282002, Uttar Pradesh, Indie |
0,0 |
A992” |
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 28 lutego 2011 r.
W imieniu Rady
FELLEGI T.
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.
(2) Dz.U. L 227 z 23.8.2001, s. 1.
(3) Dz.U. L 68 z 8.3.2006, s. 6.
(4) Dz.U. L 68 z 8.3.2006, s. 15.
(5) Dz.U. L 236 z 31.8.2006, s. 1.
(6) Dz.U. L 270 z 29.9.2006, s. 1.
(7) Dz.U. L 288 z 6.11.2007, s. 1.
(8) Dz.U. L 6 z 10.1.2009, s. 1.
(9) Dz.U. L 242 z 15.9.2010, s. 6.
(10) Dz.U. C 8 z 14.1.2010, s. 27.
(11) Dz.U. C 8 z 14.1.2010, s. 29
(12) Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/18 |
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 206/2011
z dnia 28 lutego 2011 r.
w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 367/2006 nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1 i art. 22 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Poprzednie dochodzenie i obowiązujące środki wyrównawcze
(1) |
W grudniu 1999 r. Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 2597/1999 (2), ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii z politereftalanu polietylenu (PET) („produkt objęty postępowaniem”), obecnie objętej kodami CN ex 3920 62 19 i ex 3920 62 90, pochodzącej z Indii. Środki wprowadzono w formie cła wyrównawczego ad valorem na poziomie od 3,8 % do 19,1 %, nałożonego na przywóz pochodzący od wymienionych eksporterów, ze stawką cła rezydualnego w wysokości 19,1 %, nałożoną na przywóz produktu objętego postępowaniem, pochodzący od wszystkich pozostałych przedsiębiorstw. Pierwotne dochodzenie objęło okres od dnia 1 października 1997 r. do dnia 30 września 1998 r. |
(2) |
W wyniku przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego na podstawie art. 18 rozporządzenia podstawowego, rozporządzeniem (WE) nr 367/2006 (3) („rozporządzenie (WE) nr 367/2006”) Rada utrzymała w marcu 2006 r. ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 2597/1999 na przywóz folii PET pochodzącej z Indii. Dochodzenie przeglądowe objęło okres od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2004 r. |
(3) |
W wyniku przeglądu okresowego dotyczącego subsydiowania indyjskiego producenta folii z PET, rozporządzeniem (WE) nr 1288/2006 (4) Rada dokonała w sierpniu 2006 r. zmiany ostatecznego cła wyrównawczego nałożonego na to przedsiębiorstwo rozporządzeniem (WE) nr 367/2006. |
(4) |
W wyniku częściowego przeglądu okresowego dotyczącego subsydiowania innego indyjskiego producenta folii z PET, rozporządzeniem (WE) nr 1124/2007 (5) Rada dokonała we wrześniu 2007 r. zmiany ostatecznego cła wyrównawczego nałożonego na to przedsiębiorstwo rozporządzeniem (WE) nr 367/2006. |
(5) |
W wyniku częściowego przeglądu okresowego wszczętego przez Komisję z własnej inicjatywy i dotyczącego subsydiowania pięciu indyjskich producentów folii z PET, rozporządzeniem (WE) nr 15/2009 (6) Rada dokonała w styczniu 2009 r. zmiany ostatecznego cła wyrównawczego nałożonego na te przedsiębiorstwa rozporządzeniem (WE) nr 367/2006 i ostatecznych ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 1292/2007 (7). |
(6) |
W wyniku częściowego przeglądu okresowego dotyczącego subsydiowania indyjskiego producenta folii z PET, rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 579/2010 (8) Rada dokonała w czerwcu 2010 r. zmiany ostatecznego cła wyrównawczego nałożonego na to przedsiębiorstwo rozporządzeniem (WE) nr 367/2006. |
(7) |
Należy zaznaczyć, że Vacmet India Limited jest obecnie objęte cłem wyrównawczym w wysokości 19,1 % na podstawie rozporządzenia (WE) nr 367/2006. |
2. Obowiązujące środki antydumpingowe
(8) |
Należy zaznaczyć, że Vacmet India Limited jest objęte rezydualnym cłem antydumpingowym w wysokości 17,3 % na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1292/2007. |
3. Wszczęcie częściowego przeglądu okresowego
(9) |
W dniu 7 sierpnia 2009 r. Komisja otrzymała wniosek dotyczący częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego. Wniosek, ograniczony do zbadania subsydiowania, został złożony przez Vacmet India Limited, producenta eksportującego z Indii („wnioskodawca”). We wniosku wnioskodawca argumentował, że okoliczności, na podstawie których wprowadzono środki, uległy zmianie i że są zmiany te mają charakter trwały. Wnioskodawca przedstawił dowody prima facie świadczące o tym, iż utrzymywanie środka na dotychczasowym poziomie nie jest już konieczne w celu zrównoważenia skutków subsydiowania. |
(10) |
Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie częściowego przeglądu okresowego, Komisja ogłosiła w dniu 14 stycznia 2010 r. w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (9) („zawiadomienie o wszczęciu”) wszczęcie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego, ograniczonego do zbadania subsydiowania w odniesieniu do wnioskodawcy. |
(11) |
W toku dochodzenia w ramach częściowego przeglądu okresowego miała również zostać oceniona potrzeba, zależnie od ustaleń przeglądu, zmiany stawki cła mającej obecnie zastosowanie względem przywozu produktu objętego postępowaniem od niewymienionych indywidualnie w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 367/2006 producentów eksportujących w państwie, którego dotyczy postępowanie, tj. stawki cła mającej zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” w Indiach. |
(12) |
Ponadto w dniu 14 stycznia 2010 r. Komisja ogłosiła, w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (10), wszczęcie częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych ograniczonego do badania dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy. |
4. Dochodzenie
(13) |
Dochodzenie w sprawie poziomu subsydiowania obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). |
(14) |
Komisja oficjalnie poinformowała wnioskodawcę, władze publiczne Indii oraz przemysł unijny o wszczęciu dochodzenia w ramach częściowego przeglądu okresowego. Zainteresowanym stronom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie. |
(15) |
W celu uzyskania informacji niezbędnych w dochodzeniu Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusz. Poza tym kwestionariusz przesłano również władzom publicznym Indii. |
(16) |
Wnioskodawca w pełni współpracował w toku dochodzenia, natomiast właściwe organy władz publicznych Indii nie przedłożyły w terminie odpowiedzi na kwestionariusz. Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do ustalenia subsydiowania. Na terenie przedsiębiorstwa wnioskodawcy przeprowadzono wizytę weryfikacyjną. |
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1. Produkt objęty postępowaniem
(17) |
Produktem objętym niniejszym przeglądem jest taki sam produkt jak ten zdefiniowany w rozporządzeniu wprowadzającym obowiązujące środki (rozporządzenie (WE) nr 367/2006), a mianowicie folia z politereftalanu etylenu (PET) pochodząca z Indii, objęta obecnie kodami CN ex 3920 62 19 i ex 3920 62 90. |
2. Produkt podobny
(18) |
Tak jak w poprzednich dochodzeniach, niniejsze dochodzenie wykazało, że folia z PET produkowana w Indiach i wywożona do Unii oraz folia z PET produkowana i sprzedawana na krajowym rynku indyjskim ma te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz te same podstawowe zastosowania co folia z PET produkowana i sprzedawana w UE przez producentów unijnych. |
(19) |
Dlatego produkty te uznaje się za produkty podobne w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego. |
C. SUBSYDIOWANIE
1. Wprowadzenie
(20) |
Na podstawie informacji przedłożonych przez wnioskodawcę i przemysł unijny objęto dochodzeniem następujące programy, co do których istnieje domniemanie, że obejmują udzielanie subsydiów:
|
(21) |
Programy od a) do c) wymienione powyżej opierają się na Ustawie o handlu zagranicznym (Rozwój i regulacja) z 1992 r. (nr 22 z 1992 r.), która weszła w życie w dniu 7 sierpnia 1992 r. („Ustawa o handlu zagranicznym”). W Ustawie o handlu zagranicznym upoważnia się władze publiczne Indii do wydawania zawiadomień dotyczących polityki eksportowej i importowej. Ich streszczenia publikowane są w dokumentach „Foreign Trade Policy” („Polityka handlu zagranicznego”), które ministerstwo handlu wydaje co pięć lat i regularnie uaktualnia. Dwa dokumenty „Foreign Trade Policy” mają znaczenie dla ODP dotyczącego przedmiotowej sprawy, tj. „FT Policy 04-09” oraz „FT Policy 09-14”. Ponadto władze publiczne Indii w „Podręczniku procedur, tom I” („HOP I 04-09” i „HOP I 09-14”) przedstawiły również procedury, które regulują postanowienia „FT Policy 04-09” i „FT Policy 09-14”. Podręcznik procedur jest również regularnie aktualizowany. |
(22) |
Program wskazany w lit. d) jest zarządzany przez władze stanu Uttar Pradesh. |
2. Program „Duty Entitlement Passbook” („DEPB”)
a) Podstawa prawna
(23) |
Szczegółowy opis DEPB zawarto w pkt 4.3 „FT Policy 04-09” i „FT Policy 09-14” oraz w rozdziale 4 HOP I 04-09 i HOP I 09-14. |
b) Kwalifikowalność
(24) |
Do korzystania z tego programu kwalifikuje się każdy producent eksportujący i każdy eksportujący podmiot handlowy. |
c) Stosowanie DEPB w praktyce
(25) |
Eksporter może złożyć wniosek o przyznanie mu w ramach DEPB kredytów, które są obliczane jako procent od wartości produktów wywiezionych w ramach tego programu. Takie stawki DEPB zostały ustalone przez władze indyjskie dla większości produktów, włącznie z produktem objętym dochodzeniem. Są one ustalane w oparciu o standardowe normy nakładów i wyników (Standard Input Output Norms, „SION”) z uwzględnieniem domniemanej części przywozu w nakładach na wywożony produkt oraz wartości należności celnych za ten domniemany przywóz, niezależnie od tego, czy cła przywozowe zostały rzeczywiście uiszczone, czy nie. |
(26) |
Aby kwalifikować się do korzystania z tego programu, przedsiębiorstwo musi dokonać wywozu produktu. W momencie dokonywania transakcji wywozowej eksporter musi przedłożyć władzom indyjskim oświadczenie o dokonywaniu wywozu w ramach programu DEPB. Aby towary mogły zostać wywiezione, indyjskie organy celne wydają w trakcie wysyłki wywozowy dokument przewozowy. Dokument ten wskazuje między innymi kwotę kredytu w ramach DEPB, jaki ma zostać przyznany tej transakcji wywozowej. W tym momencie eksporter zna wysokość korzyści, jakie uzyska. Po wystawieniu wywozowego dokumentu przewozowego przez organy celne władze publiczne Indii nie mogą odmówić przyznania kredytu w ramach DEPB. |
(27) |
Stwierdzono, że zgodnie z zasadami rachunkowości obowiązującymi w Indiach, kredyty w ramach DEPB mogą być księgowane zgodnie z zasadą memoriałową jako przychód na rachunkach bankowych podmiotu gospodarczego, po wywiązaniu się ze zobowiązania wywozowego. Środki te mogą być przeznaczone na zapłatę ceł związanych z późniejszym przywozem jakichkolwiek towarów, z wyjątkiem dóbr inwestycyjnych i towarów, w stosunku do których istnieją ograniczenia przywozowe. Towary przywożone z wykorzystaniem tak uzyskanych kredytów mogą być sprzedawane na rynku krajowym (podlegają wtedy podatkowi od sprzedaży) lub wykorzystane do innych celów. Kredyty w ramach DEPB są zbywalne bez ograniczeń i zachowują ważność przez okres 12 miesięcy od daty wydania. |
(28) |
Wnioski o przyznanie kredytu w ramach DEPB są składane w formie elektronicznej i mogą obejmować nieograniczoną liczbę transakcji wywozowych. Nie istnieją de facto ściśle określone terminy składania wniosków o przyznanie kredytu w ramach DEPB. System elektroniczny używany do zarządzania programem DEPB nie wyklucza automatycznie transakcji wywozowych przekraczających termin składania wniosków wspomniany w rozdziale 4.47 HOP I 04-09 i 09-14. Ponadto, jak zostało to wyraźnie określone w rozdziale 9.3 HOP I 04-09 i 09-14, wnioski, które wpłynęły po upływie terminu składania wniosków, mogą nadal być rozpatrywane pod warunkiem uiszczenia niewielkiej opłaty karnej (tj. 10 % wartości kredytu). |
(29) |
Stwierdzono, że wnioskodawca korzystał z tego programu w ODP. |
d) Wnioski dotyczące DEPB
(30) |
DEPB zapewnia subsydia w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Kredyt przekazany z programu DEPB stanowi wkład finansowy władz publicznych Indii, ponieważ zostanie ostatecznie wykorzystany na zrekompensowanie przywozowych opłat celnych, tym samym zmniejszając przychody władz publicznych Indii uzyskiwane z tytułu cła, które byłoby należne w przeciwnym wypadku. Ponadto kredyty w ramach DEPB przynoszą korzyści eksporterowi, gdyż poprawiają jego płynność finansową. |
(31) |
Poza tym korzyści w ramach DEPB są uwarunkowane prawnie wynikami wywozu i tym samym są uważane za szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego. |
(32) |
Programu tego nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiada on zasadom określonym w załączniku I lit. i), załączniku II (definicja i zasady systemu ceł zwrotnych) oraz załączniku III (definicja i zasady zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze) rozporządzenia podstawowego. W szczególności eksporter nie jest zobowiązany do rzeczywistego wykorzystania towarów przywożonych na zasadach bezcłowych w procesie produkcji, a kwota przyznanego kredytu nie jest obliczana w powiązaniu z rzeczywiście wykorzystaną ilością takich komponentów. Ponadto nie istnieje żaden system lub procedura służąca ustaleniu ilości komponentów wykorzystanych w procesie produkcji wywożonego produktu lub stwierdzeniu nadwyżki zaistniałych opłat przywozowych w rozumieniu załącznika I lit. i) oraz załączników II i III do rozporządzenia podstawowego. Wreszcie, eksporter kwalifikuje się do korzystania z programu DEPB niezależnie od tego, czy przywozi jakiekolwiek komponenty. Aby uzyskać korzyści, wystarczy, aby eksporter dokonał jedynie wywozu gotowych produktów, bez potrzeby wykazywania, że którykolwiek z użytych komponentów pochodził z przywozu. Stąd też nawet eksporterzy, którzy nabywali wszystkie komponenty ze źródeł lokalnych i nie przywozili żadnych towarów, których można było użyć jako komponentów w procesie produkcji, kwalifikują się do korzystania z programu DEPB. |
e) Obliczenie kwoty subsydium
(33) |
Zgodnie z art. 3 ust. 2 oraz art. 5 rozporządzenia podstawowego oraz metodą obliczeń stosowaną dla tego programu w rozporządzeniu (WE) nr 367/2006 kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych została obliczona w rozumieniu kwoty korzyści przeniesionych na ich odbiorcę, co do których ustalono, że otrzymał je w ODP. Biorąc to pod uwagę, uznano, że przeniesienie korzyści na odbiorcę zostało dokonane w momencie realizacji transakcji wywozowej na warunkach określonych w tym programie. Od tego momentu władze publiczne Indii ponoszą odpowiedzialność z tytułu rezygnacji z opłat celnych, co stanowi wkład finansowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Gdy tylko władze celne wystawią eksportowy dokument przewozowy, określający między innymi wysokość kredytu przyznanego w ramach DEPB w odniesieniu do tej konkretnej transakcji wywozowej, władze publiczne Indii nie mogą już decydować o przyznaniu subsydium. W świetle powyższego za właściwe uznaje się dokonanie wyceny korzyści z DEPB jako sumy kredytów przyznanych na transakcje wywozowe dokonane w ramach tego programu w ODP. |
(34) |
W przypadkach uzasadnionych roszczeń niezbędne opłaty poniesione na rzecz uzyskania subsydium zostały odjęte od ustalonej tą metodą kwoty uzyskanych kredytów, aby otrzymać kwoty subsydiów wyrażone w liczniku, w myśl art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium została przydzielona do całkowitych obrotów z wywozu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości. |
(35) |
Stopa subsydiowania wnioskodawcy w ODP ustalona w odniesieniu do tego programu wynosi 7,9 %. |
3. Program „Export Promotion Capital Goods” („EPCG”)
a) Podstawa prawna
(36) |
Szczegółowy opis EPCG zawarto w rozdziale 5 „FT Policy 04-09” i „FT Policy 09-14” oraz w rozdziale 5 HOP I 04-09 i HOP I 09-14. |
b) Kwalifikowalność
(37) |
Do korzystania z tego programu kwalifikują się producenci eksportujący i eksportujące podmioty handlowe „powiązane” z producentami pomocniczymi i usługodawcami. |
c) Zastosowanie w praktyce
(38) |
Pod warunkiem spełnienia obowiązku wywozu przedsiębiorstwo kwalifikuje się do przywozu dóbr kapitałowych (nowych oraz – od kwietnia 2003 r. – używanych dóbr kapitałowych mających do 10 lat) według obniżonej stawki cła. W tym celu władze publiczne Indii na wniosek i za opłatą wydają zezwolenie w ramach programu EPCG. Od kwietnia 2000 r. program ten przewiduje obniżoną stawkę celną wynoszącą 5 % dla wszystkich dóbr kapitałowych przywożonych na podstawie tego programu. |
(39) |
Posiadacze zezwolenia w ramach programu EPCG mogą również zaopatrywać się w dobra kapitałowe lokalnie. W takim wypadku lokalny producent dóbr kapitałowych może sam skorzystać z uprawnienia na bezcłowy przywóz komponentów potrzebnych do produkcji takich dóbr kapitałowych. Lokalny producent może również ubiegać się o korzyści z tytułu uznania za wywóz w związku z dostawą dóbr kapitałowych posiadaczowi zezwolenia EPCG. |
(40) |
Stwierdzono, że wnioskodawca korzystał z tego programu w ODP. |
d) Wnioski dotyczące programu EPCG
(41) |
W ramach programu EPCG zapewniane są subsydia w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Obniżenie stawki cła stanowi wkład finansowy władz publicznych Indii, jako że ulga ta zmniejsza przychody władz publicznych Indii z tytułu cła, które w przeciwnym wypadku byłoby należne. Ponadto obniżenie cła przenosi korzyść na eksportera, gdyż kwota tak zaoszczędzona na przywozie poprawia płynność jego przedsiębiorstwa. |
(42) |
Ponadto korzystanie z EPCG jest prawnie uzależnione od dokonania wywozu, ponieważ takich zezwoleń nie można uzyskać bez zobowiązania się do wywozu. Program ten został zatem uznany za szczególny i wymagający stosowania środków wyrównawczych w myśl art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego. |
(43) |
Programu tego nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego. Dobra kapitałowe nie wchodzą w zakres takich dopuszczalnych systemów określonych w lit. i) załącznika I do rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie zostały one wykorzystane do wytworzenia wywożonych produktów. |
e) Obliczenie kwoty subsydium
(44) |
Kwota subsydium została obliczona, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, na podstawie niezapłaconego cła od przywiezionych dóbr kapitałowych, rozłożonego na okres, który odzwierciedla normalny okres amortyzacji dla takiej kategorii dóbr kapitałowych w branży objętej postępowaniem. Zgodnie z ustaloną praktyką tak obliczona kwota, która odnosi się do ODP, została dostosowana poprzez dodanie odsetek z tego okresu, aby odzwierciedlała całkowitą wartość korzyści odniesionych w czasie. Uznano, iż komercyjna stopa procentowa obowiązująca w Indiach w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym była właściwa dla tego celu. W przypadkach złożenia uzasadnionych roszczeń odjęta została niezbędna opłata poniesiona na uzyskanie subsydium, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego. |
(45) |
Zgodnie z art. 7 ust. 2 oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia kwota subsydium została przydzielona do obrotu w wywozie w ODP jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uzależnione od dokonania wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości wyprodukowanych, wywożonych lub transportowanych towarów. |
(46) |
W odniesieniu do przywozu dokonanego w ramach tego programu w toku dochodzenia stwierdzono istnienie szeregu artykułów, które mogą być wykorzystywane zarówno do wytwarzania produktu objętego postępowaniem, jak i innych produktów. Stwierdzono jednak, że niektóre artykuły wykorzystuje się w zakładzie, w którym produkuje się wyłącznie folię PET. W związku z powyższym podczas obliczania korzyści dla wnioskodawcy jako mianownik w odniesieniu do tych artykułów zostanie wykorzystany obrót uzyskany z wywozu produktu objętego postępowaniem, a nie całość obrotów z wywozu. |
(47) |
Stopa subsydiowania wnioskodawcy w ODP ustalona w odniesieniu do tego programu wynosi 2,4 %. |
4. Program „Advance Authorisation” („AA”)
a) Podstawa prawna
(48) |
Szczegółowy opis programu zawarto w pkt 4.1.1 do 4.1.14 „FT Policy 04-09” i „FT Policy 09-14” oraz w rozdziałach 4.1 do 4.30 dokumentów „HOP I 04-09” i „HOP I 09-14”. Program ten był zwany programem „Advance Licence” podczas poprzedniego dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia na podstawie rozporządzenia (WE) nr 367/2006 obowiązującego obecnie ostatecznego cła wyrównawczego. |
b) Kwalifikowalność
(49) |
Program AA składa się z sześciu podprogramów, które zostały opisane bardziej szczegółowo w motywie 50. Podprogramy te różnią się między innymi zakresem kwalifikowalności. Producenci eksportujący i eksportujące podmioty handlowe „powiązane” z wytwórcami pomocniczymi kwalifikują się do programu AA w odniesieniu do wywozu fizycznego oraz do podprogramów AA w ramach zapotrzebowań rocznych. Producenci eksportujący realizujący dostawy do eksportera końcowego kwalifikują się do udziału w AA z tytułu dostaw pośrednich. Główni kontrahenci zaopatrujący kategorie „uznane za wywóz” wymienione w pkt 8.2 „FT Policy 04-09”, tacy jak dostawcy do jednostek zorientowanych na wywóz („export oriented units”, „EOU”), kwalifikują się do udziału w podprogramie AA w odniesieniu do kategorii „uznanych za wywóz”. Wreszcie, dostawcom pośrednim dla producentów eksportujących przysługują świadczenia na kategorie „uznane za wywóz” w ramach podprogramów „Advance Release Order” („ARO”) oraz krajowej akredytywy otwartej przez nabywcę na rzecz sprzedawcy (obopólnej). |
c) Zastosowanie w praktyce
(50) |
Zezwolenia zaliczkowe mogą być wydawane w odniesieniu do następujących elementów: (i) wywóz fizyczny: jest to główny podprogram. Umożliwia on bezcłowy przywóz komponentów do produkcji określonego wyrobu przeznaczonego do wywozu. Termin „fizyczny” oznacza w tym kontekście, że produkt przeznaczony do wywozu musi opuścić terytorium Indii. W zezwoleniu wyszczególniona jest ulga przywozowa i obowiązek wywozu wraz z typem produktu przeznaczonego do wywozu; (ii) wymaganie roczne: takie zezwolenie nie jest związane z konkretnym produktem przeznaczonym do wywozu, ale z szerszą grupą produktów (np. z produktami chemicznymi i produktami pokrewnymi). Posiadacz zezwolenia może – do pewnej wartości progowej ustalonej na podstawie jego działalności eksportowej z poprzednich okresów – sprowadzać bezcłowo wszelkie komponenty, jakie zostaną wykorzystane do produkcji wszelkich artykułów wchodzących w skład takiej grupy produktów. Może on zadecydować o wywozie otrzymanego produktu wchodzącego w skład określonej grupy produktów i powstałego przy użyciu takiego materiału zwolnionego z cła; (iii) dostawy pośrednie: ten podprogram obejmuje przypadki, w których dwóch producentów zamierza produkować pojedynczy produkt eksportowy i podzielić proces produkcji. Producent eksportujący, który wytwarza produkt pośredni, może dokonywać bezcłowego przywozu komponentów oraz uzyskać na ten cel wsparcie w ramach programu AA przeznaczone na dostawy pośrednie. Eksporter końcowy finalizuje produkcję i jest zobowiązany do wywozu gotowego produktu; (iv) uznanie za wywóz: ten podprogram umożliwia głównemu kontrahentowi bezcłowy przywóz komponentów do produkcji, które wymagane są przy produkcji towarów sprzedawanych jako „uznane za wywóz” kategoriom klientów wymienionych w ust. 8.2. lit. b)–f), g), i) oraz j) polityki 04-09. Sprzedaż uznana za wywóz odnosi się do tych transakcji, w których dostarczone towary nie opuszczają kraju. Szereg kategorii dostaw uznawanych jest za wywóz, pod warunkiem że towar wyprodukowany jest w Indiach, np. dostawa towarów do jednostek zorientowanych na wywóz („EOU”) lub do przedsiębiorstwa znajdującego się w specjalnej strefie ekonomicznej („SSE”); (v) program „Advance Release Order” („ARO”): posiadacz zezwolenia w ramach programu AA zamierzający pozyskać komponenty ze źródeł lokalnych w miejsce przywozu bezpośredniego ma możliwość nabycia ich z użyciem ARO. W takich przypadkach zezwolenia zaliczkowe są poświadczane jako ARO i przyznawane lokalnemu dostawcy przy dostawie wymienionych w nich towarów. Przyznanie ARO upoważnia dostawcę lokalnego do świadczeń z tytułu kategorii uznawanych za wywóz zgodnie z pkt 8.3 „FT Policy 04-09” (tj. z programu AA dla dostaw pośrednich/kategorii uznanych za wywóz, systemu ceł zwrotnych na uznany wywóz i zwrotu ostatecznego podatku akcyzowego). W ramach mechanizmu ARO cła i podatki refundowane są dostawcy zamiast eksporterowi końcowemu w postaci zwrotu/refundacji ceł. Zwrot podatków/ceł można uzyskać zarówno w odniesieniu do komponentów ze źródeł lokalnych, jak i tych pochodzących z przywozu; (vi) krajowa akredytywa obopólna: podprogram ten, podobnie jak ten wymieniony powyżej, obejmuje dostawy ze źródeł lokalnych na rzecz posiadacza zezwolenia zaliczkowego. Posiadacz zezwolenia zaliczkowego może zwrócić się do banku o otwarcie akredytywy krajowej na rzecz lokalnego dostawcy. W przypadku przywozu bezpośredniego zezwolenie zostanie zatwierdzone przez bank jedynie w odniesieniu do wartości i ilości towaru pochodzącego ze źródeł lokalnych, a nie z przywozu. Dostawca lokalny będzie uprawniony do świadczeń za kategorie uznane za wywóz zgodnie z pkt 8.3 „FT Policy 04-09” (tj. z programu AA dla dostaw pośrednich/kategorii uznanych za wywóz, systemu ceł zwrotnych na uznany wywóz i zwrotu ostatecznego podatku akcyzowego). |
(51) |
Wnioskodawca uzyskał zwolnienia w ramach programu AA związane z produktem objętym postępowaniem w czasie ODP. Wnioskodawca skorzystał z jednego z podprogramów, tj. z programu AA dla wywozu fizycznego. W związku z tym nie jest potrzebne ustalenie konieczności zastosowania środków wyrównawczych w odniesieniu do pozostałych, niewykorzystanych podprogramów. |
(52) |
Aby umożliwić przeprowadzenie kontroli przez władze Indii, posiadacz zezwolenia zaliczkowego jest prawnie zobowiązany do prowadzenia „zgodnej z prawdą i odpowiedniej dokumentacji dotyczącej zużycia i wykorzystania towarów przywożonych bezcłowo/pozyskiwanych w kraju” we wskazanym formacie (rozdziały 4.26, 4.30 i załącznik 23 do „HOP I 04-09” i „HOP I 09-14”, czyli rejestru rzeczywistego zużycia. Rejestr ten musi zostać skontrolowany przez zewnętrznego biegłego księgowego/księgowego kosztów i prac, który wydaje zaświadczenie stwierdzające, że określone rejestry i odpowiednia ewidencja zostały zbadane, a informacje dostarczone zgodnie z załącznikiem 23 są prawdziwe i poprawne pod każdym względem. |
(53) |
W odniesieniu do podprogramu, z którego wnioskodawca korzystał w ODP, tj. wywozu fizycznego, zarówno ulga przywozowa, jak i obowiązek wywozu są ustalane pod względem wielkości i wartości przez władze publiczne Indii oraz są udokumentowane w treści zezwolenia. Ponadto w trakcie realizacji przywozu i wywozu odpowiednie transakcje muszą być udokumentowane przez urzędników państwowych na formularzu zezwolenia. Wielkość przywozu dozwolonego w ramach programu AA ustalają władze publiczne Indii na podstawie standardowych norm nakładów i wyników (Standard Input Output Norms, „SION”), obejmujących większość produktów, w tym produkt objęty postępowaniem. Przywożone komponenty nie są zbywalne i muszą być wykorzystane do wytworzenia odpowiedniego produktu przeznaczonego na wywóz. Obowiązek wywozowy musi być spełniony w określonych ramach czasowych od wydania zezwolenia (24 miesiące z możliwością dwukrotnego przedłużenia każdorazowo o 6 miesięcy). |
(54) |
W obecnym dochodzeniu w ramach przeglądu okresowego ustalono, że określone przez władze Indii wymogi dotyczące kontroli nie były respektowane i nie zostały jeszcze sprawdzone w praktyce. Wnioskodawca nie prowadził systemu umożliwiającego sprawdzenie, które komponenty i w jakiej ilości zostały zużyte w toku produkcji produktu przeznaczonego na wywóz, jak przewidziano to w polityce FT (załącznik 23) oraz zgodnie z pkt 4 części II załącznika II do rozporządzenia podstawowego. W rzeczywistości nie prowadzono bowiem ewidencji rzeczywistego zużycia. |
(55) |
Zmiany w zarządzaniu polityką FT 04-09, które weszły w życie jesienią 2005 r. (obowiązkowe przesyłanie rejestru zużycia władzom Indii w ramach procedury realizacji pozwoleń), nie zostały jeszcze zastosowane w odniesieniu do wnioskodawcy. Dlatego też na tym etapie niemożliwe było sprawdzenie faktycznego wdrożenia tego przepisu. |
d) Wnioski dotyczące programu AA
(56) |
Zwolnienie z ceł przywozowych stanowi subsydium w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tzn. wkład finansowy władz publicznych Indii, które przyznały świadczenie eksporterowi objętemu dochodzeniem. |
(57) |
Dodatkowo program „AA – wywóz fizyczny” jest niewątpliwie prawnie uzależniony od dokonania wywozu i tym samym uznany za szczególny i stanowiący podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego. Bez zobowiązania się do wywozu przedsiębiorstwo nie może uzyskać korzyści wynikających z tego programu. |
(58) |
Podprogramu zastosowanego w aktualnie rozpatrywanym przypadku nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiada on zasadom określonym w załączniku I lit. i), załączniku II (definicja i zasady systemu ceł zwrotnych) oraz załączniku III (definicja i zasady zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze) rozporządzenia podstawowego. Władze publiczne Indii nie zastosowały skutecznie ani nowego, ani starego systemu kontroli, ani procedury kontroli w celu sprawdzenia, czy i w jakim zakresie komponenty były zużyte do wytworzenia wywożonego produktu (pkt 4 części II załącznika II do rozporządzenia podstawowego, a w przypadku systemów zwrotu ceł za składniki zastępcze – pkt 2 części II załącznika III do rozporządzenia podstawowego). Normy SION dla produktu objętego postępowaniem nie były dostatecznie sprecyzowane. Same normy SION nie mogą zostać uznane za mechanizm weryfikacyjny faktycznego zużycia, gdyż projekt tych standardowych norm nie daje władzom publicznym Indii możliwości odpowiednio dokładnej weryfikacji ilości komponentów zużytych do produkcji przeznaczonej na wywóz. Władze publiczne Indii nie przeprowadziły również dalszego badania opartego na rzeczywiście wykorzystanej ilości takich komponentów, mimo że badanie takie zwykle powinno być dokonane w przypadku braku skutecznego systemu kontroli (część II pkt 5 w załączniku II oraz część II pkt 3 w załączniku III do rozporządzenia podstawowego). |
(59) |
Wymieniony podprogram wymaga zatem stosowania środków wyrównawczych. |
e) Obliczenie kwoty subsydium
(60) |
Przy braku dopuszczalnych systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki produkcji czy systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze korzyść stanowiąca podstawę środków wyrównawczych to umorzenie całkowitych przywozowych należności celnych, zwykle należnych przy przywozie komponentów. W związku z powyższym należy odnotować, że w rozporządzeniu podstawowym przewiduje się nie tylko objęcie wyrównaniem „nadmiernego” umorzenia należności celnych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) i lit. i) załącznika I do rozporządzenia podstawowego nadmierne umorzenie należności celnych podlega wyrównaniu wyłącznie pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w załącznikach II i III do rozporządzenia podstawowego. Warunki te nie były jednak spełnione w niniejszym przypadku. Zatem, jeżeli nie zostanie wykazany odpowiedni poziom monitorowania, nie ma zastosowania powyższy wyjątek dotyczący systemów ceł zwrotnych, natomiast zastosowanie ma zwykła zasada wyrównywania kwot niezapłaconych należności celnych (dochód utracony), a nie jakiegokolwiek domniemanego nadmiernego umorzenia. Jak podano w części II załącznika II oraz w części II załącznika III do rozporządzenia podstawowego, obliczenie takiego nadmiernego umorzenia nie należy do organu prowadzącego dochodzenie. Przeciwnie, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego do organu tego należy jedynie ustalenie wystarczającego dowodu pozwalającego odrzucić adekwatność domniemanego systemu weryfikacji. |
(61) |
Kwota subsydium dla wnioskodawcy, który korzystał z programu AA, została obliczona na podstawie utraconych ceł przywozowych (cło podstawowe i szczególne cło dodatkowe) za materiały przywożone w ramach podprogramu w ODP (licznik). Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego w przypadku uzasadnionych roszczeń poniesione opłaty, niezbędne w celu uzyskania subsydium, zostały odjęte od kwoty subsydium. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium została przydzielona do obrotów z dokonanego wywozu produktu objętego postępowaniem w ODP jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium zależy od dokonania wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości wyprodukowanych, wywożonych lub transportowanych towarów. |
(62) |
Stopa subsydiowania wnioskodawcy w ODP ustalona w odniesieniu do tego programu wynosi 0,2 %. |
5. Program „Capital Subsidies” (CS)
a) Podstawa prawna
(63) |
W toku poprzedniego dochodzenia dotyczącego folii PET, łącznie z dochodzeniem, które doprowadziło do nałożenia rozporządzeniem (WE) nr 367/2006 obowiązującego obecnie ostatecznego cła wyrównawczego, zbadano szereg programów realizowanych przez stany indyjskie, w ramach których przyznano zachęty przedsiębiorstwom lokalnym. Programy te wchodzą w zakres pakietowego programu zachęt, ponieważ mogą dotyczyć różnych rodzajów zachęt. Poprzednie dochodzenie wykazało, że uprawnienia przedsiębiorstwa do korzyści w ramach programu mogą być stwierdzone w tzw. świadectwie kwalifikowalności. Tak jak w przypadku niniejszego dochodzenia, mogą być jednak także udzielane subsydia ad hoc, takie jak subsydia kapitałowe. |
b) Kwalifikowalność
(64) |
Ogólnym warunkiem kwalifikowalności w ramach programu jest dokonanie przez przedsiębiorstwo inwestycji w mniej rozwiniętych obszarach stanu poprzez założenie nowego przedsiębiorstwa przemysłowego bądź poprzez szeroko zakrojone inwestycje kapitałowe lub dywersyfikację już istniejącego przedsiębiorstwa przemysłowego. |
c) Zastosowanie w praktyce
(65) |
Zgodnie z odpowiedzią na kwestionariusz, w 2009 r. wnioskodawca otrzymał znaczną kwotę od władz publicznych stanu Uttar Pradesh jako subsydium kapitałowe na utworzenie nowych zakładów produkcyjnych. Wyjaśniono, że otrzymane subsydium kapitałowe jest związane z utworzeniem zakładów produkcyjnych, tj. ma na celu pokrycie kosztów inwestycji poczynionych przez wnioskodawcę. Według wnioskodawcy było to zwykłe subsydium w postaci dotacji mającej na celu zwiększenie kapitału własnego. |
(66) |
Dochodzenie wykazało również, że wnioskodawca jest uprawniony do zwrotu podatku VAT i centralnego podatku od sprzedaży (CST) przez wydział podatków handlowych stanu Uttar Pradesh z powodu wcześniejszych inwestycji. W świadectwie kwalifikowalności określono maksymalną kwotę, o jaką może wystąpić przedsiębiorstwo. Przedsiębiorstwo korzystało z programu przez cztery lata. Co miesiąc zwracano się o zwrot zapłaconego podatku VAT i CST nałożonego odpowiednio na sprzedaż międzystanową i stanową, także w ODP. |
d) Wnioski
(67) |
Subsydium kapitałowe stanowi bezpośrednie przekazanie środków finansowych, tj. dotację dla wnioskodawcy. Jest to subsydium w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (i) i art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Stanowi wkład finansowy władz publicznych stanu Uttar Pradesh, które przyznają bezpośrednią korzyść wnioskodawcy. |
(68) |
Zwrot podatków VAT i CST stanowi subsydia w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Zwrot stanowi wkład finansowy władz publicznych stanu Uttar Pradesh, ponieważ ulga ta zmniejsza ich wpływy z podatków, które w przeciwnym wypadku byłyby należne. Ponadto zwrot podatku przynosi korzyść wnioskodawcy, gdyż zaoszczędzone należności podatkowe poprawiają jego płynność finansową. |
(69) |
Subsydia nie są prawnie uzależnione od dokonania wywozu. Ze względu na brak współpracy ze strony władz publicznych stanu Uttar Pradesh, Komisja nie mogła sformułować ostatecznych wniosków w zakresie szczególnego charakteru i stosowania programu w praktyce oraz swobody władz w odniesieniu do sposobu jego stosowania. Ponieważ nie było możliwe ustalenie, czy władze publiczne stanu Uttar Pradesh stosowały obiektywne kryteria lub warunki przyznawania subsydiów, nie jest też możliwe określenie z całą pewnością, czy spełnione są wymogi zawarte w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. b). Dlatego nawet jeżeli wykazano, że program nie jest szczególny w świetle prawa, nadal nie jest jasne, czy faktycznie nie ma szczególnego charakteru. Program ten został zatem uznany za szczególny i stanowiący podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) oraz art. 4 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia podstawowego. |
e) Obliczenie kwoty subsydium
(70) |
W odniesieniu do subsydium kapitałowego otrzymanego na utworzenie nowych zakładów produkcyjnych kwotę subsydium obliczono, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, na podstawie subsydium kapitałowego rozłożonego na okres, który odzwierciedla normalny okres amortyzacji/użytkowania dóbr kapitałowych w branży objętej postępowaniem, ponieważ subsydium może być związane z nabyciem środków trwałych. Do kwoty tej dodano odsetki w celu odzwierciedlenia pełnej wartości korzyści uzyskanej w odnośnym okresie. Uznano, iż komercyjna stopa procentowa obowiązująca w Indiach w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym była właściwa dla tego celu. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium została następnie przydzielona do całkowitych obrotów z wywozu i sprzedaży krajowej w ODP jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium nie jest faktycznie uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości produkowanych, wywożonych lub transportowanych towarów. |
(71) |
W odniesieniu do zwrotu podatku VAT i centralnego podatku od sprzedaży, kwotę subsydium obliczono na podstawie kwoty zwrotów w ODP. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik) została następnie przydzielona do całkowitych obrotów z wywozu i sprzedaży krajowej w ODP jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium nie jest faktycznie uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości produkowanych, wywożonych lub transportowanych towarów. |
(72) |
W związku z powyższym stopa subsydiowania wnioskodawcy w ODP ustalona w odniesieniu do tych subsydiów kapitałowych wynosi 0,5 %. |
6. Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych
(73) |
Wnioskodawca jest obecnie objęty cłem wyrównawczym wynoszącym 19,1 % |
(74) |
Podczas obecnego częściowego przeglądu okresowego ustalono, że kwota subsydiów dla wnioskodawcy podlegających środkom wyrównawczym, wyrażona ad valorem, wyniosła 11,0 %, jak podano poniżej:
|
(75) |
Biorąc powyższe pod uwagę, uznaje się, że poziom subsydiowania w odniesieniu do objętego postępowaniem producenta eksportującego obniżył się. |
7. Środki wyrównawcze
(76) |
Zbadano również, czy zmiana okoliczności w odniesieniu do badanych programów może zostać uznana za mającą trwały charakter. |
(77) |
Dochodzenie potwierdziło, że kwota subsydium dla wnioskodawcy spadła znacznie poniżej poziomu stosowanej wobec niego obecnie stawki cła. Spadek ogólnego poziomu subsydiów wynika głównie ze znacznego obniżenia wysokości świadczeń dostępnych w ramach programu DEPB. W oparciu o powyższe, istnieją oznaki, że wnioskodawca w przyszłości nadal będzie otrzymywał subsydia, których wysokość będzie niższa od tych, którymi jest objęty obecnie. |
(78) |
Jako że wykazano, że wnioskodawca otrzymuje subsydia znacznie niższe niż wcześniej i że prawdopodobnie nadal będzie otrzymywał subsydia o wysokości niższej od ustalonej w toku pierwotnego dochodzenia, poziom tych środków należy odpowiednio zmienić, tak by odzwierciedlał nowe ustalenia. |
(79) |
W związku z tym zmieniona stawka cła wyrównawczego powinna zostać ustalona na poziomie nowej stopy subsydiowania ustalonej w toku niniejszego częściowego przeglądu okresowego, jako że marginesy szkody obliczone w toku pierwotnego dochodzenia antysubsydyjnego nadal je przewyższają. |
(80) |
Zgodnie z art. 24 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 597/2009 żaden produkt nie może być objęty jednocześnie cłem antydumpingowym i wyrównawczym w celu eliminacji tych samych skutków powstałych z tytułu dumpingu lub subsydiowania wywozu. Ponieważ jednak cło antydumpingowe ustalone dla wnioskodawcy na skutek równoległego antydumpingowego przeglądu okresowego wynosi 0 % w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem, sytuacja ta nie występuje w niniejszym przypadku. |
(81) |
W odniesieniu do stawki cła mającej obecnie zastosowanie względem przywozu produktu objętego postępowaniem od niewymienionych indywidualnie w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 367/2006 producentów eksportujących, tj. stawki cła mającej zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” w Indiach, należy stwierdzić, że rzeczywiste zasady badanych programów i ich uznanie za wymagające stosowania środków wyrównawczych nie zmieniły się w porównaniu do poprzedniego dochodzenia. Z tego względu nie ma powodów do przeliczenia wartości subsydiów i stawek celnych obowiązujących względem tych przedsiębiorstw. W związku z tym stawki celne obowiązujące wszystkie inne przedsiębiorstwa oprócz wnioskodawcy zostają niezmienione. |
(82) |
Zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano wnioskować o zmianę stawki cła mającej zastosowanie do wnioskodawcy; miały także możliwość przedstawienia swoich uwag. |
(83) |
Uwagi pisemne i ustne przedstawione przez zainteresowane strony zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach ostateczne ustalenia zostały odpowiednio zmienione, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tabeli w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 367/2006 wprowadza się zmiany poprzez dodanie poniższych informacji:
„Vacmet India Limited, Anant Plaza, IInd Floor, 4/117-2 A, Civil Lines, Church Road, Agra-282002, Uttar Pradesh, Indie |
11,0 |
A992” |
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 28 lutego 2011 r.
W imieniu Rady
FELLEGI T.
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93.
(2) Dz.U. L 316 z 10.12.1999, s. 1.
(3) Dz.U. L 68 z 8.3.2006, s. 15.
(4) Dz.U. L 236 z 31.8.2006, s. 1.
(5) Dz.U. L 255 z 29.9.2007, s. 1.
(6) Dz.U. L 6 z 10.1.2009, s. 1.
(7) Dz.U. L 288 z 6.11.2007, s. 1.
(8) Dz.U. L 168 z 2.7.2010, s. 1.
(9) Dz.U. C 8 z 14.1.2010, s. 29.
(10) Dz.U. C 8 z 14.1.2010, s. 27.
(11) Subsydia wywozowe zaznaczono gwiazdką.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/27 |
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 207/2011
z dnia 2 marca 2011 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do załącznika XVII (pochodne pentabromowe eteru difenylowego i PFOS)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (1), w szczególności jego art. 131,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 zawiera ograniczenia dotyczące wprowadzania do obrotu i stosowania pochodnych pentabromowych eteru difenylowego (pozycja 44) oraz sulfonianów perfluorooktanu (PFOS) (pozycja 53). |
(2) |
Rozporządzeniem (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczącym trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniającym dyrektywę 79/117/EWG (2) wprowadzono do prawa unijnego zobowiązania ustanowione w Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwanej dalej „Konwencją”), zatwierdzone decyzją Rady 2006/507/WE (3) oraz zobowiązania Protokołu z 1998 r. w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości (zwanego dalej „Protokołem”), zatwierdzone decyzją Rady 2004/259/WE (4). |
(3) |
Po otrzymaniu od Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, jak również od Norwegii i Meksyku, nazw wskazanych przez nie substancji Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych, ustanowiony na mocy Konwencji, zakończył pracę nad grupą substancji, w odniesieniu do których stwierdzono, że spełniają kryteria określone w Konwencji. Na czwartym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji w dniach 4–8 maja 2009 r. (zwanym dalej „COP 4”) uzgodniono, że dziewięć substancji, w tym eter pentabromodifenylowy i PFOS, zostanie dodanych do załączników do Konwencji. |
(4) |
Rozporządzenie Komisji (UE) nr 757/2010 zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych w zakresie załączników I i III (5) wykonuje decyzję COP 4 przez włączenie substancji wymienionych w Konwencji lub Protokole, lub w obu tych dokumentach do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 850/2004. Substancje te obejmują eter pentabromodifenylowy i PFOS. Rozporządzeniem (WE) nr 850/2004 zabroniono produkowania i wprowadzania do obrotu substancji wymienionych w załączniku I i uregulowano gospodarkę odpadami zawierającymi te substancje. W przypadku PFOS odstępstwa mające zastosowanie na mocy załącznika XVII do rozporządzenia REACH zostają przeniesione i wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 z pewnymi zmianami, odzwierciedlającymi decyzję COP 4. |
(5) |
W rezultacie ograniczenia dotyczące pochodnych pentabromowych eteru difenylowego oraz PFOS w załączniku XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 są zbyteczne, należy zatem wykreślić z niego pozycje 44 i 53. |
(6) |
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 133 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 skreśla się pozycje 44 i 53.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2011 r.
W imieniu Komisji
José Manuel BARROSO
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7.
(3) Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1.
(4) Dz.U. L 81 z 19.3.2004, s. 35.
(5) Dz.U. L 223 z 25.8.2010, s. 29.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/29 |
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 208/2011
z dnia 2 marca 2011 r.
zmieniające załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 180/2008 i (WE) nr 737/2008 w odniesieniu do wykazów i nazw laboratoriów referencyjnych UE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich (1), w szczególności jej art. 19 ppkt (iv),
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (2), w szczególności jego art. 32 ust. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób (3), w szczególności jej art. 55 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 określa ogólne zadania i obowiązki wspólnotowych laboratoriów referencyjnych ds. żywności i pasz oraz laboratoriów referencyjnych ds. zdrowia zwierząt i żywych zwierząt, a także dotyczące ich wymogi. Wspólnotowe laboratoria referencyjne ds. żywności i pasz wymienione są w części I, zaś laboratoria referencyjne ds. zdrowia zwierząt i żywych zwierząt – w części II załącznika VII do tego rozporządzenia. |
(2) |
Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 180/2008 z dnia 28 lutego 2008 r. dotyczącym wspólnotowego laboratorium referencyjnego ds. chorób koni innych niż afrykański pomór koni, zmieniającym załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) Agence Française de Sécurité Sanitaire des Aliments (AFSSA), wraz z jej laboratoriami badawczymi ds. patologii zwierząt i chorób odzwierzęcych oraz patologii i chorób koni, z siedzibą we Francji, została wyznaczona na wspólnotowe laboratorium referencyjne ds. chorób koni innych niż afrykański pomór koni. |
(3) |
Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 737/2008 z dnia 28 lipca 2008 r. wyznaczającym wspólnotowe laboratoria referencyjne ds. chorób skorupiaków, wścieklizny i gruźlicy bydła, ustanawiającym dodatkowe obowiązki i zadania wspólnotowych laboratoriów referencyjnych ds. wścieklizny i gruźlicy bydła oraz zmieniającym załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (5) Laboratoire d’études sur la rage et la pathologie des animaux sauvages, będące laboratorium Agence Française de Sécurité Sanitaire des Aliments (AFSSA) w Nancy (Francja), zostało wyznaczone na wspólnotowe laboratorium referencyjne ds. wścieklizny. |
(4) |
Francja i Dania powiadomiły urzędowo Komisję o zmianach wprowadzonych z nazwach laboratoriów, o których mowa w wymienionych rozporządzeniach. Oprócz tego laboratoria wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które wcześniej określano mianem „wspólnotowych laboratoriów referencyjnych”, po wejściu w życie traktatu lizbońskiego należy nazywać „laboratoriami referencyjnymi Unii Europejskiej (UE)”. |
(5) |
Wykaz laboratoriów referencyjnych UE, ustanowiony w rozporządzeniach (WE) nr 882/2004, (WE) nr 180/2008 i (WE) nr 737/2008, musi być aktualny. W związku z tym rozporządzenia te należy odpowiednio zmienić. |
(6) |
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 zastępuje się tekstem załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 180/2008 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 1
1. Agence nationale de sécurité sanitaire de l’alimentation, de l’environnement et du travail (ANSES), wraz z jej laboratoriami ds. zdrowia zwierząt i chorób koni, z siedzibą we Francji, zostaje niniejszym wyznaczona na laboratorium referencyjne UE ds. chorób koni innych niż afrykański pomór koni na okres od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2013 r.
2. Wskazane w ust. 1 funkcje, zadania i procedury laboratorium referencyjnego UE dotyczące współpracy z laboratoriami odpowiedzialnymi za diagnozowanie chorób zakaźnych u koni w państwach członkowskich zostały określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.”.
Artykuł 3
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 737/2008 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„Laboratoire de la rage et de la faune sauvage de Nancy, będące laboratorium Agence nationale de sécurité sanitaire de l’alimentation, de l’environnement et du travail (ANSES), Francja, zostaje niniejszym wyznaczone na laboratorium referencyjne UE ds. wścieklizny na okres od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2013 r.”.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2011 r.
W imieniu Komisji
José Manuel BARROSO
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 42.
(2) Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1.
(3) Dz.U. L 328 z 24.11.2006, s. 14.
(4) Dz.U. L 56 z 29.2.2008, s. 4.
(5) Dz.U. L 201 z 30.7.2008, s. 29.
ZAŁĄCZNIK
Załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 otrzymuje brzmienie:
„ZAŁĄCZNIK VII
LABORATORIA REFERENCYJNE UNII EUROPEJSKIEJ (UE)
(Zwane dotychczas »WSPÓLNOTOWYMI LABORATORIAMI REFERENCYJNYMI«)
I. LABORATORIA REFERENCYJNE UE DS. PASZ I ŻYWNOŚCI
1. Laboratorium referencyjne UE ds. mleka i przetworów mlecznych
ANSES – Laboratoire de sécurité des aliments |
Maisons-Alfort |
Francja |
2. Laboratoria referencyjne UE ds. analizy i badań chorób odzwierzęcych (salmonelli)
Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) |
Bilthoven |
Niderlandy |
3. Laboratorium referencyjne UE ds. monitorowania morskich biotoksyn
Agencia Española de Seguridad Alimentaria (AESA) |
Vigo |
Hiszpania |
4. Laboratorium referencyjne UE ds. monitorowania wirusowego i bakteriologicznego skażenia małż
The laboratory of the Centre for Environment, Fisheries and Aquaculture Science (Cefas) |
Weymouth |
Zjednoczone Królestwo |
5. Laboratorium referencyjne UE ds. Listeria monocytogenes
ANSES – Laboratoire de sécurité des aliments |
Maisons-Alfort |
Francja |
6. Laboratorium referencyjne UE ds. gronkowców koagulazo-dodatnich, w tym Staphylococccus aureus
ANSES – Laboratoire de sécurité des aliments |
Maisons-Alfort |
Francja |
7. Laboratorium referencyjne UE ds. Escherichia coli, w tym werotoksycznych szczepów E. Coli (VTEC)
Istituto Superiore di Sanità (ISS) |
Roma |
Włochy |
8. Laboratorium referencyjne UE ds. Campylobacter
Statens Veterinärmedicinska Anstalt (SVA) |
Uppsala |
Szwecja |
9. Laboratorium referencyjne UE ds. pasożytów (zwłaszcza włosienia, tasiemca bąblowcowego i Anisakis)
Istituto Superiore di Sanità (ISS) |
Roma |
Włochy |
10. Laboratorium referencyjne UE ds. oporności na antybiotyki
Fødevareinstituttet |
Danmarks Tekniske Universitet |
København |
Dania |
11. Laboratorium referencyjne UE ds. białek zwierzęcych w paszach
Centre wallon de recherches agronomiques (CRA-W) |
Gembloux |
Belgia |
12. Laboratoria referencyjne UE ds. pozostałości leków weterynaryjnych i zanieczyszczeń w żywności pochodzenia zwierzęcego
a) |
Dla pozostałości wymienionych w załączniku I, grupa A 1, 2, 3 i 4, grupa B 2 lit. d) i grupa B 3 lit. d), do dyrektywy 96/23/WE:
|
b) |
Dla pozostałości wymienionych w załączniku I, grupa B 1 i B 3 lit. e), do dyrektywy 96/23/WE oraz karbadoksu i olaquindoksu: ANSES – Laboratoire de Fougères Francja |
c) |
Dla pozostałości wymienionych w załączniku I, grupa A 5 i grupa B 2 lit. a), b), e), do dyrektywy 96/23/WE:
|
d) |
Dla pozostałości wymienionych w załączniku I, grupa B 3 lit. c), do dyrektywy 96/23/WE:
|
13. Laboratorium referencyjne UE ds. pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE)
Laboratorium określone w załączniku X rozdział B do rozporządzenia (WE) nr 999/2001:
The Veterinary Laboratories Agency |
Addlestone |
Zjednoczone Królestwo |
14. Laboratorium referencyjne UE ds. dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt
Laboratorium określone w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1):
Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej |
Geel |
Belgia |
15. Laboratorium referencyjne UE ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO)
Laboratorium określone w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (2):
Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej |
Ispra |
Włochy |
16. Laboratorium referencyjne UE ds. materiałów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej |
Ispra |
Włochy |
17. Laboratoria referencyjne UE ds. pozostałości pestycydów
a) |
Zboża i pasze:
|
b) |
Żywność pochodzenia zwierzęcego i produkty o wysokiej zawartości tłuszczu:
|
c) |
Owoce i warzywa, w tym produkty o wysokiej zawartości wody i kwasów:
|
d) |
Metody wykrywania pojedynczych pozostałości:
|
18. Laboratorium referencyjne UE ds. metali ciężkich w paszach i żywności
Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej |
Geel |
Belgia |
19. Laboratorium referencyjne UE ds. mikotoksyn
Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej |
Geel |
Belgia |
20. Laboratorium referencyjne UE ds. wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA)
Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej |
Geel |
Belgia |
21. Laboratorium referencyjne UE ds. dioksyn i PCB w paszach i żywności
Chemisches und Veterinäruntersuchungsamt (CVUA) Freiburg |
Freiburg |
Niemcy |
II. LABORATORIA REFERENCYJNE UE DS. ZDROWIA ZWIERZĄT I ŻYWYCH ZWIERZĄT
1. Laboratorium referencyjne UE ds. klasycznego pomoru świń
Laboratorium określone w dyrektywie Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń (3).
2. Laboratorium referencyjne UE ds. afrykańskiego pomoru koni
Laboratorium określone w dyrektywie Rady 92/35/EWG z dnia 29 kwietnia 1992 r. ustanawiającej zasady kontroli i środki zwalczania afrykańskiego pomoru koni (4).
3. Laboratorium referencyjne UE ds. ptasiej grypy
Laboratorium określone w dyrektywie Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającej dyrektywę 92/40/EWG (5).
4. Laboratorium referencyjne UE ds. rzekomego pomoru drobiu
Laboratorium określone w dyrektywie Rady 92/66/EWG z dnia 14 lipca 1992 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania rzekomego pomoru drobiu (6).
5. Laboratorium referencyjne UE ds. choroby pęcherzykowej świń
Laboratorium określone w dyrektywie Rady 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. wprowadzającej ogólne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób zwierząt i szczególne środki odnoszące się do choroby pęcherzykowej świń (7).
6. Laboratorium referencyjne UE ds. chorób ryb
Veterinærinstituttet |
Afdeling for Fjerkræ, Fisk og Pelsdyr |
Danmarks Tekniske Universitet |
Aarhus |
Dania |
7. Laboratorium referencyjne UE ds. chorób małż
Ifremer – Institut français de recherche pour l’exploitation de la mer |
La Tremblade |
Francja |
8. Laboratorium referencyjne UE ds. monitorowania skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie
Laboratorium określone w decyzji Rady 2000/258/WE z dnia 20 marca 2000 r. określającej specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie (8).
9. Laboratorium referencyjne UE ds. choroby niebieskiego języka
Laboratorium określone w dyrektywie Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającej przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka (9).
10. Laboratorium referencyjne UE ds. afrykańskiego pomoru świń
Laboratorium określone w dyrektywie Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniającej dyrektywę 92/119/EWG w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń (10).
11. Laboratorium referencyjne UE ds. zootechniki
Laboratorium określone w decyzji Rady 96/463/WE z dnia 23 lipca 1996 r. wyznaczającej organ referencyjny odpowiedzialny za współpracę w zakresie ujednolicania metod badania i oceny wyników w odniesieniu do czystorasowych zwierząt hodowlanych z gatunku bydła (11).
12. Laboratorium referencyjne UE ds. pryszczycy
Laboratorium określone w dyrektywie Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylającej dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG i zmieniającej dyrektywę 92/46/EWG (12).
13. Laboratorium referencyjne UE ds. brucelozy
ANSES – Laboratoire de santé animale |
Maisons-Alfort |
Francja |
14. Laboratorium referencyjne UE ds. chorób koni innych niż afrykański pomór koni
ANSES – Laboratoire de santé animale/Laboratoire de pathologie équine |
Maisons-Alfort |
Francja |
15. Laboratorium referencyjne UE ds. chorób skorupiaków
Centre for Environment, Fisheries & Aquaculture Science (Cefas) |
Weymouth |
Zjednoczone Królestwo |
16. Laboratorium referencyjne UE ds. wścieklizny
ANSES – Laboratoire de la rage et de la faune sauvage de Nancy |
Malzeville |
Francja |
17. Laboratorium referencyjne UE ds. gruźlicy bydła
VISAVET – Laboratorio de vigilancia veterinaria, Facultad de Veterinaria, Universidad Complutense de Madrid |
Madrid |
Hiszpania”. |
(1) Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.
(2) Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.
(3) Dz.U. L 316 z 1.12.2001, s. 5.
(4) Dz.U. L 157 z 10.6.1992, s. 19.
(5) Dz.U. L 10 z 14.1.2006, s. 16.
(6) Dz.U. L 260 z 5.9.1992, s. 1.
(7) Dz.U. L 62 z 15.3.1993, s. 69.
(8) Dz.U. L 79 z 30.3.2000, s. 40.
(9) Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 74.
(10) Dz.U. L 192 z 20.7.2002, s. 27.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/36 |
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 209/2011
z dnia 2 marca 2011 r.
w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego i postępowania antysubsydyjnego dotyczących przywozu modemów bezprzewodowej rozległej sieci internetowej (WWAN) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz zakończenia rejestracji takiego przywozu wprowadzonej rozporządzeniami (UE) nr 570/2010 i (UE) nr 811/2010
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 i 14,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2), w szczególności jego art. 14 i 24,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Postępowanie antydumpingowe i rejestracja przywozu
(1) |
W dniu 3 czerwca 2010 r. Komisja otrzymała skargę dotyczącą dumpingu wyrządzającego szkodę Unii w odniesieniu do przywozu modemów bezprzewodowej rozległej sieci internetowej (WWAN) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”). Wspomniana skarga zawierała również wniosek o rejestrację przywozu na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009. |
(2) |
Wniosek został złożony przez Option NV („skarżący”), jedynego znanego producenta modemów WWAN w Unii, reprezentującego 100 % łącznej produkcji unijnej. |
(3) |
Wspomniana skarga zawierała dowody prima facie świadczące o praktykach dumpingowych oraz o wynikającej z nich istotnej szkodzie, które to dowody uznano za wystarczające, by uzasadnić wszczęcie postępowania. |
(4) |
Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja, zawiadomieniem opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3), wszczęła odpowiednio postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii modemów WWAN pochodzących z ChRL, objętych obecnie kodami CN ex 8471 80 00 i ex 8517 62 00. |
(5) |
W dniu 1 lipca 2010 r. rozporządzeniem Komisji (UE) nr 570/2010 (4) Komisja nałożyła obowiązek rejestracji przywozu tego samego produktu pochodzącego z ChRL. |
(6) |
Komisja oficjalnie zawiadomiła skarżącego, producentów eksportujących w ChRL, zainteresowanych importerów i użytkowników, zainteresowane zrzeszenia importerów lub użytkowników, dostawców surowców i usługodawców, jak również przedstawicieli ChRL, o wszczęciu postępowania. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu. |
(7) |
Zgodnie z przepisami art. 16 rozporządzenia podstawowego Komisja przeprowadziła niektóre z wymaganych wizyt weryfikacyjnych. W odniesieniu do dumpingu, w szczególności dla celów art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, Komisja skoncentrowała się na kwestiach wspomnianych w art. 2 ust. 7 lit. c), zwłaszcza na problemach związanych z podejmowaniem decyzji, ładem korporacyjnym, pożyczkami, finansowaniem przedsiębiorstw i kredytami eksportowymi. Mimo że stwierdzono pewne przesłanki mogące świadczyć o problemach, z uwagi na zakończenie przedmiotowego postępowania antydumpingowego nie badano dalej tej kwestii. |
2. Postępowanie antysubsydyjne i rejestracja przywozu
(8) |
W dniu 2 sierpnia 2010 r. Komisja otrzymała skargę dotyczącą subsydiowania wyrządzającego szkodę Unii w odniesieniu do przywozu modemów WWAN pochodzących z ChRL. Wspomniana skarga zawierała również wniosek o rejestrację przywozu na podstawie art. 24 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 597/2009. |
(9) |
Wniosek został złożony przez Option NV („skarżący”), jedynego znanego producenta modemów WWAN w Unii, reprezentującego 100 % łącznej produkcji unijnej. |
(10) |
Wspomniana skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na subsydiowanie i wynikającą z niego istotną szkodę, które uznano za wystarczające do wszczęcia postępowania antysubsydyjnego. |
(11) |
Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja, zawiadomieniem opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (5), wszczęła odpowiednio postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu do Unii modemów WWAN pochodzących z ChRL, objętych obecnie kodami CN ex 8471 80 00 i ex 8517 62 00. |
(12) |
W dniu 17 września 2010 r. Komisja, rozporządzeniem Komisji (UE) nr 811/2010 (6) nałożyła obowiązek rejestracji przywozu tego samego produktu pochodzącego z ChRL. |
(13) |
Komisja oficjalnie zawiadomiła skarżącego, producentów eksportujących w ChRL, zainteresowanych importerów i użytkowników, zainteresowane zrzeszenia importerów lub użytkowników, dostawców surowców i usługodawców, jak również przedstawicieli ChRL, o wszczęciu postępowania. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu. |
B. WYCOFANIE SKARG I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWAŃ
(14) |
Dwoma pismami do Komisji z dnia 26 października 2010 r. Option NV wycofał skargę antydumpingową i skargę antysubsydyjną dotyczące przywozu modemów WWAN pochodzących z ChRL. Wycofanie skarg było spowodowane zawarciem przez Option NV umowy o współpracy z producentem eksportującym z ChRL. |
(15) |
Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 i zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 w przypadku wycofania skargi przez skarżącego postępowanie może zostać zakończone, o ile nie jest to sprzeczne z interesem Unii. |
(16) |
Komisja uznała, że należy zakończyć obecne postępowania, ponieważ w toku odpowiedniego dochodzenia antydumpingowego i dochodzenia antysubsydyjnego nie ujawniono żadnych okoliczności wskazujących, iż takie zakończenie byłoby sprzeczne z interesem Unii. Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag. |
(17) |
Po wycofaniu skarg jedno przedsiębiorstwo skontaktowało się z Komisją i stwierdziło, że jest unijnym producentem modemów WWAN. Przedsiębiorstwo to utrzymywało następnie, że należy kontynuować postępowania, mimo że skargi wycofano. Należy zaznaczyć, że wymienione przedsiębiorstwo zgłosiło się po raz pierwszy po upływie terminów proceduralnych przewidzianych w ramach obu postępowań na przedstawienie przez zainteresowane strony opinii w charakterze producenta unijnego, w związku z czym nie poparło skarg złożonych przez Option, zanim zostały one wycofane. |
(18) |
Należy także zaznaczyć, że twierdzenia i informacje przedłożone przez wymienione przedsiębiorstwo nie miały charakteru, który spowodowałby wyciągnięcie przez Komisję wniosku, że w interesie Unii leżałoby kontynuowanie obecnych postępowań wszczętych w związku ze skargami Option po tym, jak skargi te wycofano. W tym kontekście konieczne było odpowiednie wzięcie pod uwagę – w odniesieniu do działalności, które przedsiębiorstwo to miało prowadzić w związku z modemami WWAN w Unii – czy może ono w praktyce (i) odegrać rolę na unijnym rynku modemów WWAN; oraz (ii) pokryć ewentualne braki w dostawach w razie wprowadzenia środków. W oparciu o informacje w tej kwestii przedłożone w ramach obecnych postępowań stwierdzono, że kontynuowanie dochodzenia i wprowadzenie środków po wycofaniu skarg byłoby działaniem nieproporcjonalnym. |
(19) |
Nie wpłynęły żadne inne uwagi wskazujące, że zakończenie obecnych postępowań nie leżałoby w interesie Unii. |
(20) |
Wobec powyższego Komisja stwierdza, że należy zakończyć postępowanie antydumpingowe i postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu do Unii modemów WWAN pochodzących z ChRL, nie wprowadzając środków. |
(21) |
Należy zatem zaprzestać rejestracji przywozu modemów WWAN pochodzących z ChRL i zgłaszanych w ramach kodów CN ex 8471 80 00 i ex 8517 62 00 w zastosowaniu rozporządzeń (UE) nr 570/2010 i (UE) nr 811/2010 oraz uchylić wspomniane rozporządzenia, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Postępowanie antydumpingowe i postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu do Unii modemów bezprzewodowej rozległej sieci internetowej (WWAN) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych obecnie kodami CN ex 8471 80 00 i ex 8517 62 00, zostają niniejszym zakończone.
Artykuł 2
Niniejszym zaleca się, aby władze celne zaprzestały rejestracji przywozu ustanowionej w zastosowaniu art. 1 rozporządzeń (UE) nr 570/2010 i (UE) nr 811/2010.
Artykuł 3
Niniejszym uchyla się rozporządzenia (UE) nr 570/2010 i (UE) nr 811/2010.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2011 r.
W imieniu Komisji
José Manuel BARROSO
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.
(2) Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93.
(3) Dz.U. C 171 z 30.6.2010, s. 9.
(4) Dz.U. L 163 z 30.6.2010, s. 34.
(5) Dz.U. C 249 z 16 9 2010, s. 7.
(6) Dz.U. L 243 z 16.9.2010, s. 37.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/39 |
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 210/2011
z dnia 2 marca 2011 r.
ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 138 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XV do wspomnianego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2011 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2011 r.
W imieniu Komisji, za Przewodniczącego
José Manuel SILVA RODRÍGUEZ
Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich
(1) Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.
(2) Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.
ZAŁĄCZNIK
Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
(EUR/100 kg) |
||
Kod CN |
Kod krajów trzecich (1) |
Standardowa stawka celna w przywozie |
0702 00 00 |
IL |
122,2 |
MA |
43,9 |
|
TN |
113,1 |
|
TR |
107,4 |
|
ZZ |
96,7 |
|
0707 00 05 |
TR |
171,7 |
ZZ |
171,7 |
|
0709 90 70 |
MA |
32,3 |
TR |
127,5 |
|
ZZ |
79,9 |
|
0805 10 20 |
EG |
54,7 |
IL |
78,1 |
|
MA |
53,8 |
|
TN |
48,8 |
|
TR |
66,6 |
|
ZA |
37,9 |
|
ZZ |
56,7 |
|
0805 50 10 |
MA |
45,9 |
TR |
54,7 |
|
ZZ |
50,3 |
|
0808 10 80 |
BR |
55,2 |
CA |
126,3 |
|
CL |
90,0 |
|
CN |
91,2 |
|
MK |
54,8 |
|
US |
106,6 |
|
ZZ |
87,4 |
|
0808 20 50 |
AR |
89,7 |
CL |
110,5 |
|
CN |
40,4 |
|
US |
96,8 |
|
ZA |
105,2 |
|
ZZ |
88,5 |
(1) Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.
DYREKTYWY
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/41 |
DYREKTYWA KOMISJI 2011/19/UE
z dnia 2 marca 2011 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej tau-fluwalinatu jako substancji czynnej i zmieniająca decyzję 2008/934/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje tau-fluwalinat. |
(2) |
Zgodnie z art. 11e rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 powiadamiający wycofał swoje poparcie dla włączenia tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania projektu sprawozdania z oceny. W rezultacie, w związku z niewłączeniem tau-fluwalinatu, przyjęto decyzję Komisji 2008/934/WE z dnia 5 grudnia 2008 r. dotyczącą niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje (4). |
(3) |
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG pierwotny powiadamiający (zwany dalej „wnioskodawcą”) złożył nowy wniosek, w którym ubiega się o zastosowanie przyspieszonej procedury przewidzianej w art. 14–19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (5). |
(4) |
Wniosek przedłożono Danii, która rozporządzeniem (WE) nr 451/2000 została wyznaczona do pełnienia roli państwa członkowskiego sprawozdawcy. Termin dotyczący procedury przyspieszonej został dotrzymany. Specyfikacja substancji czynnej i jej przewidywane zastosowania są takie same jak w przedmiocie decyzji 2008/934/WE. Wniosek ten spełnia również pozostałe wymogi merytoryczne i proceduralne określone w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 33/2008. |
(5) |
Dania oceniła dodatkowe dane przekazane przez wnioskodawcę i sporządziła dodatkowe sprawozdanie. Dnia 1 października 2009 r. przekazała to sprawozdanie Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanemu dalej „Urzędem”) i Komisji. Urząd przedstawił dodatkowe sprawozdanie pozostałym państwom członkowskim i wnioskodawcy w celu umożliwienia im zgłoszenia uwag, a otrzymane uwagi przesłał Komisji. Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 33/2008 i na wniosek Komisji Urząd przedstawił Komisji swoje wnioski dotyczące tau-fluwalinatu w dniu 17 czerwca 2010 r. (6). Projekt sprawozdania z oceny, sprawozdanie dodatkowe i wnioski Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 28 stycznia 2011 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego tau-fluwalinatu, opracowanego przez Komisję. |
(6) |
Jak wykazały różnorodne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające tau-fluwalinat zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem włączyć tau-fluwalinat do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy. |
(7) |
Bez uszczerbku dla tego ustalenia należy uzyskać dalsze informacje na temat pewnych szczegółowych kwestii. Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może być uzależnione od spełnienia określonych warunków. Należy zatem zobowiązać wnioskodawcę do przedstawienia dalszych informacji potwierdzających wyniki oceny ryzyka w oparciu o aktualną wiedzę naukową w odniesieniu do zagrożenia dla organizmów wodnych, zagrożenia dla stawonogów niebędących przedmiotem zwalczania oraz ewentualnego wpływu na środowisko enancjoselektywnej degradacji w matrycach środowiskowych. |
(8) |
Należy przewidzieć rozsądnie długi termin na włączenie substancji czynnej do załącznika I, w celu umożliwienia państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z tego faktu. |
(9) |
Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG zobowiązań wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwom członkowskim należy dać sześć miesięcy, licząc od daty włączenia, na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających tau-fluwalinat w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG. W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG. |
(10) |
Doświadczenie zdobyte przy okazji wcześniejszych przypadków włączania do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych, ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (7), pokazuje, że mogą pojawić się trudności z interpretacją spoczywających na posiadaczach dotychczasowych zezwoleń obowiązków w zakresie dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy. Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z tymi, które nakłada się w przyjętych dotąd dyrektywach zmieniających załącznik I. |
(11) |
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG. |
(12) |
Decyzja 2008/934/WE przewiduje niewłączenie tau-fluwalinatu i cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję do dnia 31 grudnia 2011 r. Należy zatem skreślić wiersz dotyczący tau-fluwalinatu w załączniku do tej decyzji. |
(13) |
Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2008/934/WE. |
(14) |
Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W załączniku do decyzji 2008/934/WE skreśla się wiersz dotyczący tau-fluwalinatu.
Artykuł 3
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 30 listopada 2011 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 grudnia 2011 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 4
1. Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających tau-fluwalinat jako substancję czynną w terminie do dnia 30 listopada 2011 r.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności weryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do tau-fluwalinatu, z wyjątkiem warunków wskazanych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy, posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego tau-fluwalinat jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 31 maja 2011 r. zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej tau-fluwalinatu w załączniku I do tej dyrektywy. Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tych ustaleń państwa członkowskie:
a) |
w przypadku środka zawierającego tau-fluwalinat jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmieniają lub cofają zezwolenie najpóźniej do dnia 31 maja 2015 r.; lub |
b) |
w przypadku środka zawierającego tau-fluwalinat jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby zmieniają lub cofają zezwolenie do dnia 31 maja 2015 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub cofnięcia we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, w zależności od tego, która z tych dwóch dat jest późniejsza. |
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2011 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2011 r.
W imieniu Komisji
José Manuel BARROSO
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1.
(2) Dz.U. L 55 z 29.2.2000, s. 25.
(3) Dz.U. L 224 z 21.8.2002, s. 23.
(4) Dz.U. L 333 z 11.12.2008, s. 11.
(5) Dz.U. L 15 z 18.1.2008, s. 5.
(6) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności; Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance tau-fluvalinate. EFSA Journal 2010; 8(7):1645. [70 pp.]. doi:10.2903/j.efsa.2010.1645. Dostępny na stronie: www.efsa.europa.eu.
(7) Dz.U. L 366 z 15.12.1992, s. 10.
ZAŁĄCZNIK
Na końcu tabeli w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG dodaje się pozycję w brzmieniu:
Nr |
Nazwa zwyczajowa, numery identyfikacyjne |
Nazwa IUPAC |
Czystość (1) |
Data wejścia w życie |
Data wygaśnięcia włączenia |
Przepisy szczególne |
||||||||||
„335 |
Tau-fluwalinat Nr CAS: 102851-06-9 Nr CIPAC: 786 |
N-(2-chloro- α,α α- trifluoro-p-tolilo)-D-walinian (RS)-α-cyjano-3-fenoksybenzylu (Stosunek izomerów 1:1) |
≥ 920 g/kg (stosunek izomerów R-α-cyjano i S-α-cyjano 1:1) Zanieczyszczenie: toluen: nie więcej niż 5 g/kg |
1 czerwca 2011 r. |
31 maja 2021 r. |
CZĘŚĆ A Dopuszcza się wyłącznie zezwolenie na stosowanie w charakterze środka owadobójczego i akarycydu. CZĘŚĆ B W celu wprowadzenia w życie jednolitych zasad załącznika VI należy uwzględnić wnioski ze sprawozdania z przeglądu dotyczącego tau-fluwalinatu, w szczególności jego dodatki I i II, sfinalizowanego przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt w dniu 28 stycznia 2011 r. W ramach ogólnej oceny państwa członkowskie muszą zwrócić szczególną uwagę na:
Państwa członkowskie, których to dotyczy, zwracają się o przedstawienie informacji potwierdzających w odniesieniu do następujących kwestii:
Państwa członkowskie, których to dotyczy, dopilnowują, aby wnioskodawca przedstawił Komisji te informacje potwierdzające do dnia 31 maja 2013 r. Państwa członkowskie, których to dotyczy, dopilnowują, aby dwa lata po przyjęciu szczegółowych wskazówek wnioskodawca przedstawił Komisji informacje potwierdzające odnośnie do: ewentualnego wpływu na środowisko potencjalnej enancjoselektywnej degradacji w matrycach środowiskowych.” |
(1) Dodatkowe dane na temat identyfikacji i specyfikacji substancji czynnej zawiera sprawozdanie z przeglądu.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/45 |
DYREKTYWA KOMISJI 2011/20/UE
z dnia 2 marca 2011 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej fenoksykarbu jako substancji czynnej oraz zmieniająca decyzję 2008/934/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmował fenoksykarb. |
(2) |
Zgodnie z art. 11e rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 powiadamiający wycofał swoje poparcie dla włączenia tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania projektu sprawozdania z oceny. W rezultacie przyjęto decyzję Komisji 2008/934/WE z dnia 5 grudnia 2008 r. dotyczącą niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje (4), stanowiącą o niewłączeniu fenoksykarbu. |
(3) |
Na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG pierwotny powiadamiający (zwany dalej „wnioskodawcą”) złożył nowy wniosek, w którym ubiega się o zastosowanie przyspieszonej procedury przewidzianej w art. 14–19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (5). |
(4) |
Wniosek ten przedłożono Niderlandom, które zostały wyznaczone jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy rozporządzeniem (WE) nr 451/2000. Termin dotyczący procedury przyspieszonej został dotrzymany. Specyfikacja substancji czynnej i jej przewidywane zastosowania są takie same jak w przedmiocie decyzji 2008/934/WE. Wniosek ten spełnia również pozostałe wymogi merytoryczne i proceduralne określone w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 33/2008. |
(5) |
Niderlandy oceniły dodatkowe dane przedstawione przez wnioskodawcę i przygotowały dodatkowe sprawozdanie. Przekazały je Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (dalej zwanemu „Urzędem”) oraz Komisji w dniu 10 grudnia 2009 r. Urząd przedstawił dodatkowe sprawozdanie pozostałym państwom członkowskim i wnioskodawcy w celu umożliwienia im zgłoszenia uwag, a otrzymane uwagi przesłał Komisji. Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 33/2008, na wniosek Komisji, w dniu 13 września 2010 r. Urząd przedstawił Komisji wnioski dotyczące fenoksykarbu (6). Projekt sprawozdania z oceny, sprawozdanie dodatkowe i wnioski Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 28 stycznia 2011 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego fenoksykarbu, opracowanego przez Komisję. |
(6) |
Jak wykazały różnorodne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające fenoksykarb zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem włączyć fenoksykarb do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy. |
(7) |
Bez uszczerbku dla tego ustalenia należy uzyskać dalsze informacje na temat pewnych szczegółowych kwestii. Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/WE stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może być uzależnione od spełnienia określonych warunków. W związku z tym należy wprowadzić obowiązek przedstawienia przez wnioskodawcę informacji potwierdzających ocenę ryzyka dla stawonogów niebędących przedmiotem zwalczania oraz dla czerwia pszczelego. |
(8) |
Należy przewidzieć rozsądnie długi termin na włączenie substancji czynnej do załącznika I, w celu umożliwienia państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z tego faktu. |
(9) |
Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG zobowiązań wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwom członkowskim należy dać sześć miesięcy, licząc od daty włączenia, na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających fenoksykarb w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG. W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG. |
(10) |
Doświadczenie zdobyte przy okazji wcześniejszych przypadków włączania do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych, ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (7), pokazuje, że mogą pojawić się trudności z interpretacją spoczywających na posiadaczach dotychczasowych zezwoleń obowiązków w zakresie dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy. Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z tymi, które nakłada się w przyjętych dotąd dyrektywach zmieniających załącznik I. |
(11) |
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG. |
(12) |
W decyzji 2008/934/WE przewiduje się niewłączenie fenoksykarbu i cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję do dnia 31 grudnia 2011 r. Konieczne jest zatem skreślenie wiersza dotyczącego fenoksykarbu w załączniku do tej decyzji. |
(13) |
Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2008/934/WE. |
(14) |
Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W załączniku do decyzji 2008/934/WE skreśla się wiersz dotyczący fenoksykarbu.
Artykuł 3
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 30 listopada 2011 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 grudnia 2011 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 4
1. Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub wycofują istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających fenoksykarb jako substancję czynną w terminie do dnia 30 listopada 2011 r.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności weryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do fenoksykarbu, z wyjątkiem warunków wskazanych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1, państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego fenoksykarb jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 31 maja 2011 r. zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej fenoksykarbu w załączniku I do tej dyrektywy. Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tych ustaleń państwa członkowskie:
a) |
w przypadku środka zawierającego fenoksykarb jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 31 maja 2015 r.; lub |
b) |
w przypadku środka zawierającego fenoksykarb jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 31 maja 2015 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, w zależności od tego, która z tych dwóch dat jest późniejsza. |
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2011 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2011 r.
W imieniu Komisji
José Manuel BARROSO
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1.
(2) Dz.U. L 55 z 29.2.2000, s. 25.
(3) Dz.U. L 224 z 21.8.2002, s. 23.
(4) Dz.U. L 333 z 11.12.2008, s. 11.
(5) Dz.U. L 15 z 18.1.2008, s. 5.
(6) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance fenoxycarb. The EFSA Journal 2010; 8(12):1779. [75 ss.]. doi:10.2903/j.efsa.2010.1779. Dostępny na stronie internetowej: www.efsa.europa.eu
(7) Dz.U. L 366 z 15.12.1992, s. 10.
ZAŁĄCZNIK
Na końcu tabeli w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG dodaje się pozycję w brzmieniu:
Nr |
Nazwa zwyczajowa, numery identyfikacyjne |
Nazwa IUPAC |
Czystość (1) |
Data wejścia w życie |
Data wygaśnięcia włączenia |
Przepisy szczególne |
||||
„339 |
Fenoksykarb Nr CAS: 79127-80-3 Nr CIPAC: 425 |
2-(4-fenoksyfenoksy)etylokarbaminian etylu |
≥ 970 g/kg Zanieczyszczenia: toluen: maks. 1 g/kg |
1 czerwca 2011 r. |
31 maja 2021 r. |
CZĘŚĆ A Zezwala się wyłącznie na stosowanie w charakterze środka owadobójczego. CZĘŚĆ B W celu wprowadzenia w życie jednolitych zasad określonych w załączniku VI, należy uwzględnić wnioski ze sprawozdania z przeglądu dotyczącego fenoksykarbu, w szczególności dodatki I i II do tego sprawozdania, w wersji sfinalizowanej przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w dniu 28 stycznia 2011 r. W ramach ogólnej oceny państwa członkowskie muszą zwrócić szczególną uwagę na:
Państwa członkowskie, których to dotyczy, zwracają się do wnioskodawcy o przedstawienie informacji potwierdzających ocenę ryzyka dla stawonogów niebędących przedmiotem zwalczania oraz dla czerwia pszczelego. Państwa członkowskie, których to dotyczy, dopilnowują, aby wnioskodawca przedstawił te informacje Komisji do dnia 31 maja 2013 r.” |
(1) Dalsze dane szczegółowe dotyczące identyfikacji i specyfikacji substancji czynnej znajdują się w sprawozdaniu z przeglądu.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/49 |
DYREKTYWA KOMISJI 2011/21/UE
z dnia 2 marca 2011 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej kletodymu jako substancji czynnej i zmieniająca decyzję 2008/934/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmował kletodym. |
(2) |
Zgodnie z art. 11e rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 powiadamiający wycofał swoje poparcie dla włączenia tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania projektu sprawozdania z oceny. W rezultacie, w związku z niewłączeniem kletodymu, przyjęto decyzję Komisji 2008/934/WE z dnia 5 grudnia 2008 r. dotyczącą niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje (4). |
(3) |
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG pierwotny powiadamiający (zwany dalej „wnioskodawcą”) złożył nowy wniosek, w którym ubiega się o zastosowanie przyspieszonej procedury przewidzianej w art. 14–19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (5). |
(4) |
Wniosek ten przedłożono Niderlandom, które zostały wyznaczone jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy rozporządzeniem (WE) nr 1490/2002. Termin dotyczący procedury przyspieszonej został dotrzymany. Specyfikacja substancji czynnej i jej przewidywane zastosowania są takie same jak w przedmiocie decyzji 2008/934/WE. Wniosek ten spełnia również pozostałe wymogi merytoryczne i proceduralne określone w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 33/2008. |
(5) |
Niderlandy oceniły dodatkowe dane przedstawione przez wnioskodawcę i przygotowały dodatkowe sprawozdanie. Przekazały je Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanemu dalej „Urzędem”) oraz Komisji w dniu 1 grudnia 2009 r. Urząd przedstawił dodatkowe sprawozdanie pozostałym państwom członkowskim i wnioskodawcy w celu umożliwienia im zgłoszenia uwag, a otrzymane uwagi przesłał Komisji. Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 33/2008 oraz na wniosek Komisji Urząd przedstawił Komisji wnioski dotyczące kletodymu w dniu 10 września 2010 r. (6). Projekt sprawozdania z oceny, sprawozdanie dodatkowe i wnioski Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 28 stycznia 2011 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego kletodymu, opracowanego przez Komisję. |
(6) |
Jak wykazały różnorodne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające kletodym zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem włączyć kletodym do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy. |
(7) |
Bez uszczerbku dla tego ustalenia należy uzyskać dalsze informacje na temat pewnych szczegółowych kwestii. Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może być uzależnione od spełnienia określonych warunków. Należy zatem zobowiązać wnioskodawcę do przedstawienia dalszych informacji w celu potwierdzenia wyników oceny ryzyka w oparciu o aktualną wiedzę naukową w odniesieniu do oceny narażenia gleby i wód gruntowych oraz definicji pozostałości na potrzeby oceny ryzyka. |
(8) |
Należy przewidzieć rozsądnie długi termin na włączenie substancji czynnej do załącznika I, w celu umożliwienia państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z tego faktu. |
(9) |
Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG zobowiązań wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwom członkowskim należy dać sześć miesięcy, licząc od daty włączenia, na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających kletodym w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG. W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG. |
(10) |
Doświadczenie zdobyte przy okazji wcześniejszych przypadków włączania do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych, ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (7), pokazuje, że mogą pojawić się trudności z interpretacją spoczywających na posiadaczach dotychczasowych zezwoleń obowiązków w zakresie dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy. Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z tymi, które nakłada się w przyjętych dotąd dyrektywach zmieniających załącznik I. |
(11) |
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG. |
(12) |
Decyzja 2008/943/WE przewiduje niewłączenie kletodymu i cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję do dnia 31 grudnia 2011 r. Konieczne jest zatem skreślenie wiersza dotyczącego kletodymu w załączniku do tej decyzji. |
(13) |
Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2008/934/WE. |
(14) |
Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Skreśla się wiersz dotyczący kletodymu w załączniku do decyzji 2008/934/WE.
Artykuł 3
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 30 listopada 2011 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 grudnia 2011 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 4
1. Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających kletodym jako substancję czynną w terminie do dnia 30 listopada 2011 r.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności weryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do kletodymu, z wyjątkiem warunków wskazanych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego kletodym jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 31 maja 2011 r. zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej kletodymu w załączniku I do tej dyrektywy. Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tych ustaleń państwa członkowskie:
a) |
w przypadku środka zawierającego kletodym jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmieniają lub cofają zezwolenie najpóźniej do dnia 31 maja 2015 r.; lub |
b) |
w przypadku środka zawierającego kletodym jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby zmieniają lub cofają zezwolenie do dnia 31 maja 2015 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub cofnięcia we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, w zależności od tego, która z tych dwóch dat jest późniejsza. |
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2011 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2011 r.
W imieniu Komisji
José Manuel BARROSO
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1.
(2) Dz.U. L 55 z 29.2.2000, s. 25.
(3) Dz.U. L 224 z 21.8.2002, s. 23.
(4) Dz.U. L 333 z 11.12.2008, s. 11.
(5) Dz.U. L 15 z 18.1.2008, s. 5.
(6) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności; Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance clethodim. EFSA Journal 2010; 8(9):1771. [93 pp.]. doi:10.2903/j.efsa.2010.1771. Dostępny na stronie: www.efsa.europa.eu.
(7) Dz.U. L 366 z 15.12.1992, s. 10.
ZAŁĄCZNIK
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG na końcu tabeli dodaje się pozycję w brzmieniu:
Nr |
Nazwa zwyczajowa, numery identyfikacyjne |
Nazwa IUPAC |
Czystość (1) |
Data wejścia w życie |
Data wygaśnięcia włączenia |
Przepisy szczególne |
||||
„336 |
Kletodym Nr CAS: 99129-21-2 Nr CIPAC: 508 |
(5RS)-2-{(1EZ)-1-[(2E)-3-chloroalliloksyimino]propylo}-5-[(2RS)-2-(etylotio)propylo]-3-hydroksycykloheks-2-en-1-on |
≥ 930 g/kg Zanieczyszczenie: toluen: nie więcej niż 4 g/kg |
1 czerwca 2011 r. |
31 maja 2021 r. |
CZĘŚĆ A Zezwala się wyłącznie na stosowanie w charakterze środka chwastobójczego w uprawie buraka cukrowego. CZĘŚĆ B W celu wprowadzenia w życie jednolitych zasad zawartych w załączniku VI należy uwzględnić wnioski ze sprawozdania z przeglądu dotyczącego kletodymu, w szczególności jego dodatki I i II, w wersji sfinalizowanej przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w dniu 28 stycznia 2011 r. W ramach ogólnej oceny państwa członkowskie muszą zwrócić szczególną uwagę na ochronę organizmów wodnych, ptaków i ssaków oraz dopilnować, by warunki stosowania uwzględniały odpowiednie środki zmniejszające ryzyko. Państwa członkowskie, których to dotyczy, zwracają się o przedstawienie informacji potwierdzających, w oparciu o aktualną wiedzę naukową, w odniesieniu do następujących kwestii:
Państwa członkowskie, których to dotyczy, dopilnowują, aby wnioskodawca przedstawił te informacje potwierdzające Komisji do dnia 31 maja 2013 r.” |
(1) Dodatkowe dane na temat identyfikacji i specyfikacji substancji czynnej zawiera sprawozdanie z przeglądu.
DECYZJE
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/53 |
DECYZJA RADY 2011/137/WPZiB
z dnia 28 lutego 2011 r.
w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
W dniu 23 lutego 2011 r. Unia Europejska wyraziła głębokie zaniepokojenie rozwojem sytuacji w Libii. UE zdecydowanie potępiła przemoc i użycie siły przeciwko osobom cywilnym, a także napiętnowała stosowanie represji wobec uczestników pokojowych demonstracji. |
(2) |
UE ponowiła swój apel o niezwłoczne zaniechanie użycia siły i o podjęcie działań w celu uwzględnienia uzasadnionych żądań ludności. |
(3) |
W dniu 26 lutego 2011 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych („Rada Bezpieczeństwa”) przyjęła rezolucję nr 1970 („rezolucja RB ONZ nr 1970 (2011”)), która wprowadziła środki ograniczające wobec Libii i wobec osób i podmiotów dopuszczających się poważnego łamania praw człowieka w stosunku do osób w Libii, w tym przez udział w naruszających prawo międzynarodowe atakach na ludność cywilną i obiekty cywilne. |
(4) |
Mając na uwadze powagę sytuacji w Libii, UE uważa, że konieczne jest nałożenie dodatkowych środków ograniczających. |
(5) |
Ponadto, Unia powinna podjąć dalsze działania, aby wprowadzić w życie niektóre środki, |
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Bezpośrednia lub pośrednia dostawa, sprzedaż lub przekazywanie Libii wszelkich typów uzbrojenia i materiałów z nim związanych, łącznie z bronią i amunicją, pojazdami wojskowymi i sprzętem wojskowym, sprzętem paramilitarnym i częściami zamiennymi do wyżej wymienionych, jak również sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich lub przez te terytoria lub z użyciem statków pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych, są zabronione bez względu na to, czy pochodzą z terytoriów państw członkowskich, czy nie.
2. Zabrania się:
a) |
dostarczania, bezpośrednio lub pośrednio, pomocy technicznej, zapewniania szkoleń lub innej pomocy, w tym zapewniania uzbrojonego najemnego personelu wojskowego, związanych z działaniami wojskowymi lub z dostarczaniem, konserwacją i używaniem przedmiotów, o których mowa w ust. 1, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi na terytorium Libii lub w celu wykorzystania na terytorium tego kraju; |
b) |
dostarczania, bezpośrednio lub pośrednio, pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi lub z dostarczaniem, konserwacją i używaniem przedmiotów, o których mowa w ust. 1, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi na terytorium Libii lub w celu wykorzystania na terytorium tego kraju; |
c) |
świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w lit. a) lub b). |
Artykuł 2
1. Art. 1 nie stosuje się do:
a) |
dostawy, sprzedaży lub przekazywania nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego lub sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych; |
b) |
innej dostawy, sprzedaży lub przekazywania uzbrojenia i materiałów z nim związanych; |
c) |
dostarczania pomocy technicznej, zapewniania szkoleń lub innej pomocy, w tym personelu związanego z takim sprzętem; |
d) |
dostarczania pomocy finansowej związanej z takim sprzętem, |
zgodnie z wcześniejszym zatwierdzeniem w stosownych przypadkach przez Komitet ustanowiony na mocy pkt 24 rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011) („Komitet”):
2. Art. 1 nie ma zastosowania do dostarczania, sprzedaży lub przekazywania odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Libii wyłącznie do użytku osobistego personelu ONZ, personelu Unii Europejskiej lub jej państw członkowskich, przedstawicieli mediów, działaczy organizacji humanitarnych i wspierających rozwój oraz personelu pomocniczego.
Artykuł 3
Nabywanie przez obywateli państw członkowskich, lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych, produktów z Libii, o których mowa w art. 1 ust. 1 jest zakazane – bez względu na to, czy pochodzą one z terytorium Libii, czy nie.
Artykuł 4
1. Państwa członkowskie, w porozumieniu ze swoimi organami krajowymi oraz zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym, w szczególności z prawem morza i ze stosownymi międzynarodowymi umowami dotyczącymi lotnictwa cywilnego, dokonują na swoim terytorium, w tym w portach morskich i lotniczych, inspekcji wszystkich ładunków wysyłanych do Libii i pochodzących z tego kraju, jeżeli państwa te posiadają informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dany ładunek zawiera produkty, których dostawa, sprzedaż, przekazywanie lub eksport są zakazane na mocy niniejszej decyzji.
2. Stwierdziwszy istnienie takich produktów, których dostawa, sprzedaż, przekazywanie lub eksport są zakazane na mocy niniejszej decyzji, państwa członkowskie zajmują i pozbywają się tych produktów (np. przez zniszczenie, unieszkodliwienie, przechowanie lub przekazanie do państwa innego niż państwo pochodzenia lub przeznaczenia w celu usunięcia tych produktów).
3. Państwa członkowskie, zgodnie ze swoimi przepisami krajowymi, współpracują przy przeprowadzaniu inspekcji i czynności służących usunięciu dokonywanych na mocy ust. 1 i 2.
4. Statki powietrzne i statki transportujące ładunki wysyłane do Libii i przysyłane z tego kraju podlegają wymogowi dodatkowej informacji poprzedzającej przyjazd lub wyjazd w przypadku wszystkich towarów wwożonych na terytorium państwa członkowskiego lub wywożonych z jego terytorium.
Artykuł 5
1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, by zapobiec wjazdowi na ich terytorium lub przejazdowi przez nie:
a) |
osób wymienionych w załączniku I do rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011), jak również dodatkowych osób wskazanych przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet zgodnie z pkt 22 rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011), zgodnie z wykazem znajdującym się w załączniku I; |
b) |
osób niewymienionych w załączniku I uczestniczących w zlecaniu i kontrolowaniu dopuszczania się poważnego łamania praw człowieka w stosunku do osób w Libii lub w inny sposób w kierowaniu takimi działaniami lub zamieszanych w takie działania, w tym przez uczestniczenie lub zaangażowanie w planowanie, dowodzenie, zlecanie lub prowadzenie ataków z pogwałceniem prawa międzynarodowego, w tym bombardowań z powietrza, wobec ludności cywilnej i obiektów cywilnych, lub osób działających na rzecz lub w imieniu wspomnianych osób lub pod ich kierownictwem, zgodnie z wykazem znajdującym się w załączniku II. |
2. Ust. 1 nie zobowiązuje państw członkowskich do odmowy wjazdu własnym obywatelom na swoje terytorium.
3. Ust. 1 lit. a ) nie ma zastosowania, jeżeli Komitet stwierdzi, że:
a) |
podróż jest uzasadniona potrzebą humanitarną, włączając w to obowiązek religijny; lub |
b) |
zwolnienie przyczyniłoby się do osiągnięcia celów związanych z pokojem i do pojednania narodowego w Libii oraz stabilności w tym regionie. |
4. Ust. 1 lit. a ) nie ma zastosowania, jeżeli:
a) |
wjazd lub przejazd są konieczne do wypełnienia zobowiązań w zakresie postępowania sądowego; lub |
b) |
państwo członkowskie stwierdzi, po rozpatrzeniu danego przypadku, że taki wjazd lub przejazd są potrzebne do wspierania pokoju i stabilności w Libii; państwo to powiadamia następnie Komitet w terminie czterdziestu ośmiu godzin od podjęcia takiej decyzji. |
5. Ust. 1 lit. b) pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, w których państwo członkowskie jest związane następującymi zobowiązaniami z zakresu prawa międzynarodowego:
a) |
państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową organizację międzyrządową; |
b) |
państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową konferencję zwołaną przez ONZ lub pod jej auspicjami; |
c) |
zastosowanie ma umowa wielostronna przyznająca przywileje i immunitety; lub |
d) |
zastosowanie ma traktat pojednawczy z 1929 roku (traktat laterański) zawarty między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami. |
6. Uznaje się, że ust. 5 ma zastosowanie również w przypadkach, gdy państwo członkowskie jest państwem przyjmującym Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
7. Rada jest należycie informowana o wszystkich przypadkach przyznania przez państwo członkowskie zwolnienia na mocy ust. 5 lub 6.
8. Państwa członkowskie mogą przyznawać zwolnienia ze środków nałożonych na mocy ust. 1 lit. b) w przypadkach, gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniu międzyrządowym, włącznie z posiedzeniami promowanymi przez Unię lub posiedzeniami, których gospodarzem jest państwo członkowskie sprawujące przewodnictwo w OBWE i na których prowadzony jest dialog polityczny bezpośrednio wspierający demokrację, prawa człowieka i praworządność w Libii.
9. Państwo członkowskie zamierzające przyznać zwolnienia, o których mowa w ust. 8, powiadamia o tym Radę na piśmie. Zwolnienie uważa się za przyznane, chyba że jeden lub więcej członków Rady wniesie sprzeciw na piśmie w terminie dwóch dni roboczych od otrzymania powiadomienia o proponowanym zwolnieniu. W przypadku gdy co najmniej jeden członek Rady zgłosi sprzeciw, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może postanowić o przyznaniu proponowanego zwolnienia.
10. W przypadkach gdy zgodnie z ust. 5, 6 i 8 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez nie osób wymienionych w załączniku, zezwolenie to zostaje ograniczone do celów, do których zostało udzielone, i do osób, których dotyczy.
Artykuł 6
1. Zamrożone zostają wszelkie środki finansowe, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze posiadane lub kontrolowane – bezpośrednio lub pośrednio – przez:
a) |
osoby i podmioty wymienione w załączniku II do rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011) oraz dodatkowe osoby i podmioty wskazane przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet zgodnie z pkt 22 rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011) lub przez osoby lub podmioty działające w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, lub przez podmioty będące ich własnością lub przez nie kontrolowane, zgodnie z wykazem znajdującym się w załączniku III; |
b) |
osoby i podmioty niewymienione w załączniku III uczestniczące w zlecaniu i kontrolowaniu dopuszczania się poważnego łamania praw człowieka w stosunku do osób w Libii lub w inny sposób w kierowaniu takimi działaniami lub zamieszane w takie działania, w tym przez uczestniczenie lub zaangażowanie w planowanie, dowodzenie, zlecanie lub prowadzenie ataków z pogwałceniem prawa międzynarodowego, w tym bombardowań z powietrza, wobec ludności cywilnej i obiektów cywilnych, lub przez osoby lub podmioty działające w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, lub przez podmioty będące ich własnością lub przez nie kontrolowane, zgodnie z wykazem znajdującym się w załączniku IV. |
2. Żadne środki finansowe, inne aktywa finansowe ani zasoby gospodarcze nie są udostępniane, bezpośrednio lub pośrednio, osobom fizycznym lub prawnym lub podmiotom, o których mowa w ust. 1, lub na rzecz tych osób lub podmiotów.
3. Zwolnienia mogą dotyczyć środków finansowych, aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, które są:
a) |
niezbędne do pokrycia podstawowych wydatków, w tym opłacenia środków spożywczych, czynszu lub kredytu hipotecznego, lekarstw i kosztów leczenia, podatków, składek na ubezpieczenie i opłat za usługi użyteczności publicznej; |
b) |
przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotu poniesionych wydatków związanych z usługami prawniczymi, zgodnie z przepisami prawa krajowego; lub |
c) |
przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat lub należności za usługi, zgodnie z przepisami prawa krajowego, związanych z rutynowym przechowywaniem lub utrzymaniem zamrożonych środków finansowych, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych; |
po powiadomieniu Komitetu przez zainteresowane państwo członkowskie, w stosownych przypadkach, o zamiarze udzielenia zezwolenia na dostęp do tych środków finansowych, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych oraz niepodjęciu przez Komitet decyzji odmownej w terminie pięciu dni roboczych od takiego powiadomienia.
4. Możliwe jest zwolnienie w odniesieniu do tych środków finansowych i zasobów gospodarczych, które są:
a) |
konieczne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, po powiadomieniu, w stosownych przypadkach, Komitetu przez zainteresowane państwo członkowskie i po uzyskaniu zgody tego komitetu; lub |
b) |
przedmiotem zastawu albo orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego, w którym to przypadku środki finansowe, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania orzeczenia, po powiadomieniu, w stosownych przypadkach, Komitetu przez dane państwo członkowskie, pod warunkiem, że zastaw został ustanowiony lub orzeczenie zostało wydane przed datą przyjęcia rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011) i że zastaw ten nie został ustanowiony ani orzeczenie nie zostało wydane na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w ust. 1. |
5. Ust. 1 nie uniemożliwia wskazanej osobie lub wskazanemu podmiotowi dokonania płatności należnej zgodnie z umową zawartą przed umieszczeniem takiej osoby lub podmiotu w wykazie, pod warunkiem ustalenia przez właściwe państwo członkowskie, że płatność nie jest bezpośrednio lub pośrednio dokonywana na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w ust. 1, oraz po powiadomieniu Komitetu przez właściwe państwo członkowskie, w stosownych przypadkach, o zamiarze dokonania lub otrzymania takich płatności lub zezwolenia na odmrożenie środków finansowych, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych do tego celu, dziesięć dni roboczych przed udzieleniem takiego zezwolenia.
6. Ust. 2 nie ma zastosowania do kwot dodatkowych na zamrożonych rachunkach w postaci:
a) |
odsetek lub innych dochodów należnych na tych rachunkach; lub |
b) |
płatności należnych z tytułu umów, porozumień, które zostały zawarte przed dniem, w którym rachunki te zaczęły podlegać środkom ograniczającym, lub zobowiązań, które powstały przed tym dniem; |
pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności podlegają nadal ust. 1.
Artykuł 7
Żadne roszczenia, w tym o odszkodowanie ani jakiekolwiek inne roszczenie tego rodzaju, takie jak roszczenie do potrącenia lub roszczenie na podstawie gwarancji, w związku z umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, całkowicie lub częściowo, z powodu środków nałożonych zgodnie rezolucją RB ONZ nr 1970 (2011), w tym środków Unii lub któregokolwiek państwa członkowskiego nałożonych zgodnie z odpowiednimi decyzjami Rady Bezpieczeństwa, wymaganych przez te decyzje lub nałożonych w związku z wykonaniem tych decyzji, a także środków objętych niniejszą decyzją, nie są przyznawane wskazanym osobom lub podmiotom wymienionym w załącznikach I, II, III lub IV ani żadnej innej osobie lub podmiotowi w Libii, w tym rządowi Libii, ani żadnej osobie lub podmiotowi wysuwającemu roszczenie za pośrednictwem lub na korzyść takiej osoby lub takiego podmiotu.
Artykuł 8
1. Rada wprowadza zmiany do załącznika I i III na podstawie ustaleń dokonanych przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet.
2. Rada, stanowiąc na wniosek państw członkowskich lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, przygotowuje wykazy w załącznikach II i IV i przyjmuje do nich zmiany.
Artykuł 9
1. Jeżeli Rada Bezpieczeństwa lub Komitet umieszczają jakąś osobę lub jakiś podmiot w wykazie, Rada umieszcza taką osobę lub taki podmiot w załączniku I lub III.
2. Jeżeli Rada podejmie decyzję o zastosowaniu wobec danej osoby lub danego podmiotu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 1 lit. b), odpowiednio zmienia załącznik II i IV.
3. Rada przekazuje swoją decyzję i uzasadnienie umieszczenia w wykazie osobie lub podmiotowi, o których mowa w ust. 1 i 2, bezpośrednio – gdy adres jest znany – albo w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając danej osobie lub danemu podmiotowi przedstawienie uwag.
4. W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu swojej decyzji i w stosowny sposób informuje daną osobę lub dany podmiot.
Artykuł 10
1. Załączniki I, II, III i IV zawierają powody umieszczenia danych osób i podmiotów w wykazie, przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet w odniesieniu do załączników I i III.
2. Załączniki I, II, III i IV zawierają również, w miarę dostępności, informacje niezbędne do zidentyfikowania danych osób lub podmiotów, przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet w odniesieniu do załączników I i III. W odniesieniu do osób informacje takie mogą obejmować nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer paszportu i dowodu tożsamości, płeć, adres – o ile jest znany – oraz funkcję lub zawód. W odniesieniu do podmiotów informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności. W załącznikach I i III umieszczana jest także data dodania do wykazu przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet.
Artykuł 11
W celu maksymalizacji oddziaływania środków określonych w niniejszej decyzji, Unia zachęca państwa trzecie do przyjmowania podobnych środków ograniczających.
Artykuł 12
1. Niniejsza decyzja jest poddawana przeglądom, zmieniana lub uchylana stosownie do potrzeb, w szczególności w świetle odpowiednich decyzji Rady Bezpieczeństwa.
2. Środki, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 1 lit. b), poddawane są przeglądom regularnie, co najmniej raz na 12 miesięcy. Przestają mieć zastosowanie do odnośnych osób i podmiotów, jeżeli Rada stwierdzi w trybie określonym w art. 8 ust. 2, że warunki ich stosowania nie są już spełniane.
Artykuł 13
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Sporządzono w Brukseli dnia 28 lutego 2011 r.
W imieniu Rady
MARTONYI J.
Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
Wykaz osób, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a)
1. |
AL-BAGHDADI, Abdulqader Mohammed Numer paszportu: B010574. Data urodzenia: 01/07/1950. Szef biura łącznikowego Komitetów Rewolucyjnych. Komitety te były zamieszane w przypadki przemocy wobec demonstrantów. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
2. |
DIBRI, Abdulqader Yusef Data urodzenia: 1946 r. Miejsce urodzenia: Hun, Libia. Szef ochrony osobistej Muammara KADAFIEGO. Odpowiedzialny za bezpieczeństwo rządu. W przeszłości przypadki przemocy wobec dysydentów. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
3. |
DORDA, Abu Zayd Umar Dyrektor w organizacji bezpieczeństwa zewnętrznego. Osoba popierająca rząd. Szef agencji bezpieczeństwa zewnętrznego. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
4. |
JABIR, Abu Bakr Yunis, generał dywizji Data urodzenia: 1952 r. Miejsce urodzenia: Wahat Dżalu, Libia. Minister obrony. Całkowita odpowiedzialność za działania sił zbrojnych. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
5. |
MATUQ, Matuq Mohammed Data urodzenia: 1956 r. Miejsce urodzenia: Khoms. Sekretarz ds. usług komunalnych. Wysoki rangą członek rządu. Zaangażowany w działalność Komitetów Rewolucyjnych. W przeszłości zamieszany w tłumienie działalności dysydenckiej i przypadki przemocy. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
6. |
KADAF AL-DAM, Sayyid Mohammed Data urodzenia: 1948 r. Miejsce urodzenia: Syrta, Libia. Kuzyn Muammara KADAFIEGO. W latach 80. XX wieku Sayyid był zamieszany w kampanię zamachów na dysydentów i prawdopodobnie odpowiedzialny za liczne przypadki śmierci w Europie. Uważa się również, że był zaangażowany w zakup broni. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
7. |
KADAFI, Aisza Muammar Data urodzenia: 1978 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Córka Muammara KADAFIEGO. Blisko związana z rządem. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
8. |
KADAFI, Hannibal Muammar Numer paszportu: B/002210. Data urodzenia: 20/09/1975. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
9. |
KADAFI, Khamis Muammar Data urodzenia: 1978 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Dowódca zbrojnych oddziałów biorących udział w tłumieniu demonstracji. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
10. |
KADAFI, Mohammed Muammar Data urodzenia: 1970 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
11. |
KADAFI, Muammar Mohammed Abu Minyar Data urodzenia: 1942 r. Miejsce urodzenia: Syrta, Libia. Przywódca rewolucji, najwyższy dowódca sił zbrojnych. Odpowiedzialny za nakazanie tłumienia demonstracji i przypadki łamania praw człowieka. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
12. |
KADAFI, Mutassim Data urodzenia: 1976 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Doradca ds. bezpieczeństwa narodowego. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
13. |
KADAFI, Saadi Numer paszportu: 014797. Data urodzenia: 25/05/1973. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Dowódca sił specjalnych. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Dowódca zbrojnych oddziałów biorących udział w tłumieniu demonstracji. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
14. |
KADAFI, Saif al-Arab Data urodzenia: 1982 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
15. |
KADAFI, Saif al-Islam Numer paszportu: B014995. Data urodzenia: 25/06/1972. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Dyrektor w fundacji Kadafiego. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Wystąpienia publiczne podżegające do przemocy wobec demonstrantów. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
16. |
AL-SENUSSI, Abdullah, pułkownik Data urodzenia: 1949 r. Miejsce urodzenia: Sudan. Dyrektor wywiadu wojskowego. Wywiad wojskowy był zamieszany w tłumienie demonstracji. W przeszłości podejrzewany również o udział w masakrze w więzieniu Abu Selim. Skazany zaocznie za atak bombowy na samolot linii UTA. Szwagier Muammara KADAFIEGO. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
ZAŁĄCZNIK II
Wykaz osób, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b)
|
Nazwisko |
Informacje umożliwiające identyfikację |
Powody |
Data umieszczenia w wykazie |
1. |
ABDULHAFIZ, Mas’ud, pułkownik |
Stanowisko: dowódca sił zbrojnych |
3 miejsce w hierarchii dowódców sił zbrojnych. Istotna rola w wywiadzie wojskowym. |
28.2.2011 |
2. |
ABDUSSALAM, Abdussalam Mohammed |
Stanowisko: dowódca oddziałów antyterrorystycznych Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego. Data urodzenia: 1952 Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia |
Znaczący członek Komitetu Rewolucyjnego. Bliski współpracownik Muammara KADAFIEGO. |
28.2.2011 |
3. |
ABU SHAARIYA |
Stanowisko: zastępca dowódcy Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego |
Znaczący członek reżimu. Szwagier Muammara KADAFIEGO. |
28.2.2011 |
4. |
ASHKAL, Al-Barrani |
Stanowisko: zastępca dyrektora wywiadu wojskowego |
Wysoki rangą członek reżimu. |
28.2.2011 |
5. |
ASHKAL, Omar |
Stanowisko: szef Ruchu Komitetów Rewolucyjnych Miejsce urodzenia: Syrta, Libia |
Komitety Rewolucyjne były zaangażowane w stosowanie przemocy wobec demonstrantów. |
28.2.2011 |
6. |
QADHAF AL-DAM, Ahmed Mohammed |
Data urodzenia: 1952 Miejsce urodzenia: Egipt |
Kuzyn Muammara KADAFIEGO. Uważa się, że od roku 1995 dowodzi elitarnym batalionem wojskowym odpowiedzialnym za ochronę osobistą Kadafiego i że odgrywa kluczową rolę w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego. Zaangażowany w planowanie operacji przeciwko libijskim dysydentom za granicą i bezpośrednio zaangażowany w działalność terrorystyczną. |
28.2.2011 |
7. |
AL-BARASSI, Safia Farkash |
Data urodzenia: 1952 Miejsce urodzenia: Al Bayda, Libia |
Żona Muammara KADAFIEGO. Blisko związana z reżimem. |
28.2.2011 |
8. |
SALEH, Bachir |
Data urodzenia: 1946 Miejsce urodzenia: Traghen |
Szef gabinetu przywódcy. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
9. |
TOHAMI, Khaled, generał |
Data urodzenia: 1946 Miejsce urodzenia: Genzur |
Dyrektor Biura Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
10. |
FARKASH, Mohammed Boucharaya |
Data urodzenia: 1 lipca 1949 Miejsce urodzenia: Al-Bayda |
Dyrektor wywiadu w Biurze Bezpieczeństwa Zewnętrznego. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
ZAŁĄCZNIK III
Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a)
1. |
KADAFI, Aisha Muammar Data urodzenia: 1978 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Córka Muammara KADAFIEGO. Blisko związana z rządem. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
2. |
KADAFI, Hannibal Muammar Numer paszportu: B/002210. Data urodzenia: 20/09/1975. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
3. |
KADAFI, Khamis Muammar Data urodzenia: 1978 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Dowódca zbrojnych oddziałów biorących udział w tłumieniu demonstracji. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
4. |
KADAFI, Muammar Mohammed Abu Minyar Data urodzenia: 1942 r. Miejsce urodzenia: Syrta, Libia. Przywódca rewolucji, najwyższy dowódca sił zbrojnych. Odpowiedzialny za nakazanie tłumienia demonstracji i przypadki łamania praw człowieka. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
5. |
KADAFI, Mutassim Data urodzenia: 1976 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Doradca ds. bezpieczeństwa narodowego. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
6. |
KADAFI, Saif al-Islam Dyrektor w fundacji Kadafiego. Numer paszportu: B014995. Data urodzenia: 25/06/1972. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Wystąpienia publiczne podżegające do przemocy wobec demonstrantów. Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011. |
ZAŁĄCZNIK IV
Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b)
|
Nazwisko |
Informacje umożliwiające identyfikację |
Powody |
Data umieszczenia w wykazie |
||||
1. |
ABDULHAFIZ, Mas’ud, pułkownik |
Stanowisko: dowódca sił zbrojnych |
3 miejsce w hierarchii dowódców sił zbrojnych. Istotna rola w wywiadzie wojskowym. |
28.2.2011 |
||||
2. |
ABDUSSALAM, Abdussalam Mohammed |
Stanowisko: dowódca oddziałów antyterrorystycznych w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego. Data urodzenia: 1952 Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia |
Znaczący członek Komitetu Rewolucyjnego. Bliski współpracownik Muammara KADAFIEGO. |
28.2.2011 |
||||
3. |
ABU SHAARIYA |
Stanowisko: zastępca dowódcy w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego |
Znaczący członek reżimu. Szwagier Muammara KADAFIEGO. |
28.2.2011 |
||||
4. |
ASHKAL, Al-Barrani |
Stanowisko: zastępca dyrektora wywiadu wojskowego |
Wysoki rangą członek reżimu. |
28.2.2011 |
||||
5. |
ASHKAL, Omar |
Stanowisko: szef Ruchu Komitetów Rewolucyjnych Miejsce urodzenia: Syrta, Libia |
Komitety Rewolucyjne były zaangażowane w stosowanie przemocy wobec demonstrantów. |
28.2.2011 |
||||
6. |
AL-BAGHDADI, Dr Abdulqader Mohammed |
Stanowisko: szef biura łącznikowego Komitetów Rewolucyjnych. Nr paszportu: B010574 Data urodzenia: 1 lipca 1950 |
Komitety Rewolucyjne były zaangażowane w stosowanie przemocy wobec demonstrantów. |
28.2.2011 |
||||
7. |
DIBRI, Abdulqader Yusef |
Stanowisko: szef ochrony osobistej Muammara KADAFIEGO Data urodzenia: 1946 Miejsce urodzenia: Houn, Libia |
Odpowiedzialny za bezpieczeństwo reżimu. W przeszłości kierował aktami przemocy wobec dysydentów. |
28.2.2011 |
||||
8. |
DORDA, Abu Zayd Umar |
Stanowisko: dyrektor w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego |
Osoba popierająca reżim. Szef Agencji Wywiadu Zewnętrznego. |
28.2.2011 |
||||
9. |
JABIR, Abu Bakr Yunis, generał dywizji |
Stanowisko: minister obrony Data urodzenia: 1952 Miejsce urodzenia: Jalo, Libia |
Całkowita odpowiedzialność za działania sił zbrojnych. |
28.2.2011 |
||||
10. |
MATUQ, Matuq Mohammed |
Stanowisko: sekretarz ds. usług publicznych Data urodzenia : 1956 Miejsce urodzenia: Khoms |
Wysoki rangą członek reżimu. Zaangażowany w działania Komitetów Rewolucyjnych. W przeszłości zamieszany w tłumienie działalności dysydenckiej i przypadki przemocy. |
28.2.2011 |
||||
11. |
QADHAF AL-DAM, Ahmed Mohammed |
Data urodzenia: 1952 Miejsce urodzenia: Egipt |
Kuzyn Muammara KADAFIEGO. Uważa się, że od roku 1995 dowodzi elitarnym batalionem wojskowym odpowiedzialnym za ochronę osobistą Kadafiego i że odgrywa kluczową rolę w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego. Zaangażowany w planowanie operacji przeciwko libijskim dysydentom za granicą i bezpośrednio zaangażowany w działalność terrorystyczną. |
28.2.2011 |
||||
12. |
QADHAF AL-DAM, Sayyid Mohammed |
Data urodzenia: 1948 Miejsce urodzenia: Syrta, Libia |
Kuzyn Muammara KADAFIEGO. W latach 80. XX wieku był zamieszany w kampanię zamachów na dysydentów i prawdopodobnie odpowiedzialny za liczne przypadki zabójstw w Europie. Uważa się również, że był zaangażowany w zakup broni. |
28.2.2011 |
||||
13. |
KADAFI, Mohammed Muammar |
Stanowisko: Prezes libijskiego Generalnego Urzędu Poczty i Telekomunikacji Data urodzenia: 1970 Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia |
Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
||||
14. |
KADAFI, Saadi |
|
Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z reżimem. Dowódca zbrojnych oddziałów biorących udział w tłumieniu demonstracji. |
28.2.2011 |
||||
15. |
QADHAFI, Saif al-Arab |
Data urodzenia: 1982 Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia |
Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
||||
16. |
AL-SENUSSI, Abdullah (Al-Megrahi), pułkownik |
Stanowisko: dyrektor wywiadu wojskowego Data urodzenia: 1949 Miejsce urodzenia: Sudan |
Wywiad wojskowy był zamieszany w tłumienie demonstracji. W przeszłości podejrzewany m.in. o udział w masakrze w więzieniu Abu Selim. Skazany zaocznie za zamach bombowy na samolot linii UTA. Szwagier Muammara KADAFIEGO. |
28.2.2011 |
||||
17. |
AL-BARASSI, Safia Farkash |
Data urodzenia: 1952 Miejsce urodzenia: Al Bayda, Libia |
Żona Muammara KADAFIEGO. Blisko związana z reżimem. |
28.2.2011 |
||||
18. |
SALEH, Bachir |
Data urodzenia: 1946 Miejsce urodzenia: Traghen |
Szef gabinetu przywódcy. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
||||
19. |
TOHAMI, Khaled, generał |
Data urodzenia: 1946 Miejsce urodzenia: Genzur |
Dyrektor Biura Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
||||
20. |
FARKASH, Mohammed Boucharaya |
Data urodzenia: 1 lipca 1949 Miejsce urodzenia: Al-Bayda |
Dyrektor wywiadu w Biurze Bezpieczeństwa Zewnętrznego. Blisko związany z reżimem. |
28.2.2011 |
III Inne akty
EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/63 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 114/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 60/2010 z dnia 11 czerwca 2010 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 357/2008 z dnia 22 kwietnia 2008 r. zmieniające załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych encefalopatii gąbczastych (2). |
(3) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 571/2008 z dnia 19 czerwca 2008 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie kryteriów zmian w rocznych programach monitorowania BSE (3). |
(4) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 584/2008 z dnia 20 czerwca 2008 r. wykonujące rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wspólnotowego celu ograniczenia częstości występowania Salmonelli enteritidis i Salmonelli typhimurium u indyków (4). |
(5) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 746/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. zmieniające załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (5). |
(6) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/2008 z dnia 23 września 2008 r. zmieniające załącznik do rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004 w odniesieniu do sposobów identyfikacji zwierząt oraz treści zawartych w dokumentach przewozowych (6). |
(7) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 956/2008 z dnia 29 września 2008 r. zmieniające załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (7). |
(8) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r. wdrażające dyrektywę Rady 2006/88/WE w zakresie warunków oraz wymagań certyfikacji w odniesieniu do wprowadzania do obrotu i przywożenia do Wspólnoty zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz ustanawiające wykaz gatunków-wektorów (8). |
(9) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 103/2009 z dnia 3 lutego 2009 r. zmieniające załączniki VII i IX do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (9). |
(10) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 129/2009 z dnia 13 lutego 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 197/2006 w odniesieniu do ważności środków przejściowych dotyczących wycofanych środków spożywczych (10). |
(11) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 162/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. zmieniające załączniki od III do X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (11). |
(12) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 163/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. zmieniające załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (12). |
(13) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 199/2009 z dnia 13 marca 2009 r. ustanawiające środek przejściowy stanowiący odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do bezpośrednich dostaw małych ilości świeżego mięsa otrzymanego ze stad brojlerów i indyków (13). |
(14) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 213/2009 z dnia 18 marca 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 1003/2005 w odniesieniu do zwalczania i badań na obecność salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus oraz indyków (14). |
(15) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 759/2009 z dnia 19 sierpnia 2009 r. zmieniające załącznik do rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004 ustanawiającego system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz (15). |
(16) |
W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2008/53/WE z dnia 30 kwietnia 2008 r. zmieniającą załącznik IV do dyrektywy Rady 2006/88/WE w odniesieniu do wiosennej wiremii karpi (16). |
(17) |
W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Rady 2008/71/WE z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie identyfikacji i rejestracji świń (17). |
(18) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2008/392/WE z dnia 30 kwietnia 2008 r. wdrażającą dyrektywę Rady 2006/88/WE w odniesieniu do informacyjnej strony internetowej udostępniającej drogą elektroniczną informacje na temat przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury oraz zatwierdzonych zakładów przetwórczych (18). |
(19) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2008/650/WE z dnia 30 lipca 2008 r. zmieniającą dyrektywę Rady 82/894/EWG w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie poprzez włączenie niektórych chorób do wykazu chorób wymagających zgłaszania oraz skreślenie z tego wykazu enterowirusowego zapalenia mózgu i rdzenia świń (19). |
(20) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2008/815/WE z dnia 20 października 2008 r. zatwierdzającą niektóre krajowe programy zwalczania salmonelli w stadach brojlerów gatunku Gallus gallus (20). |
(21) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2008/896/WE z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie wytycznych w odniesieniu do programów nadzoru stanu zdrowia zwierząt opartych na ocenie ryzyka, o których mowa w dyrektywie Rady 2006/88/WE (21). |
(22) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2008/908/WE dnia 28 listopada 2008 r. upoważniającą niektóre państwa członkowskie do zmiany swoich rocznych programów monitorowania BSE (22). |
(23) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2008/946/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. wdrażającą dyrektywę Rady 2006/88/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących kwarantanny zwierząt akwakultury (23). |
(24) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/177/WE z dnia 31 października 2008 r. wdrażającą dyrektywę Rady 2006/88/WE w odniesieniu do programów nadzoru i eliminowania chorób oraz statusu państw członkowskich, stref i enklaw wolnych od choroby (24). |
(25) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/247/WE z dnia 16 marca 2009 r. zmieniającą decyzję 2003/322/WE w odniesieniu do karmienia niektórych ptaków padlinożernych w Bułgarii określonym materiałem kategorii 1 (25). |
(26) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/722/WE z dnia 29 września 2009 r. zmieniającą decyzję 2003/324/WE w odniesieniu do odstępstwa od zakazu powtórnego przetwarzania wewnątrzgatunkowego dotyczącego karmienia niektórych zwierząt futerkowych na Łotwie (26). |
(27) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/771/WE z dnia 20 października 2009 r. zatwierdzającą niektóre krajowe programy zwalczania salmonelli u indyków (27). |
(28) |
Rozporządzenie (WE) nr 1251/2008 uchyla decyzje Komisji 1999/567/WE (28) i 2003/390/WE (29), które są uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia. |
(29) |
Dyrektywa 2008/71/WE uchyla dyrektywę Rady 92/102/EWG (30), która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia. |
(30) |
Rozporządzenie 2009/177/WE uchyla decyzje Komisji 2002/300/WE (31) i 2002/308/WE (32), które są uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia. |
(31) |
Załącznik I rozdział I część wprowadzająca pkt 2 stanowi, że przepisów dotyczących żywych zwierząt innych niż ryby lub zwierzęta akwakultury nie stosuje się do Islandii oraz że należy stwierdzić w odniesieniu do danego aktu, czy nie stosuje się go do Islandii lub stosuje się go częściowo. Należy zatem stwierdzić w odniesieniu do dyrektywy Rady 2005/94/WE (33), którą uwzględniono już w Porozumieniu, że nie stosuje się jej do Islandii. |
(32) |
W zakresie stosowania niniejszej decyzji do Islandii obowiązuje okres przejściowy, określony w załączniku I rozdział I część wprowadzająca pkt 2 w obszarach, które nie miały zastosowania do Islandii przed przeglądem tego rozdziału na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 133/2007 z dnia 26 października 2007 r. (34). |
(33) |
Niniejszej decyzji nie stosuje się do Liechtensteinu, |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 357/2008, (WE) nr 571/2008, (WE) nr 584/2008, (WE) nr 746/2008, (WE) nr 933/2008, (WE) nr 956/2008, (WE) nr 1251/2008, (WE) nr 103/2009, (WE) nr 129/2009, (WE) nr 162/2009, (WE) nr 163/2009, (WE) nr 199/2009, (WE) nr 213/2009 i (WE) nr 759/2009, dyrektyw 2008/53/WE i 2008/71/WE oraz decyzji 2008/392/WE, 2008/650/WE, 2008/815/WE, 2008/896/WE, 2008/908/WE, 2008/946/WE, 2009/177/WE, 2009/247/WE, 2009/722/WE i 2009/771/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG (35) otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 244 z 16.9.2010, s. 3.
(2) Dz.U. L 111 z 23.4.2008, s. 3.
(3) Dz.U. L 161 z 20.6.2008, s. 4.
(4) Dz.U. L 162 z 21.6.2008, s. 3.
(5) Dz.U. L 202 z 31.7.2008, s. 11.
(6) Dz.U. L 256 z 24.9.2008, s. 5.
(7) Dz.U. L 260 z 30.9.2008, s. 8.
(8) Dz.U. L 337 z 16.12.2008, s. 41.
(9) Dz.U. L 34 z 4.2.2009, s. 11.
(10) Dz.U. L 44 z 14.2.2009, s. 3.
(11) Dz.U. L 55 z 27.2.2009, s. 11.
(12) Dz.U. L 55 z 27.2.2009, s. 17.
(13) Dz.U. L 70 z 14.3.2009, s. 9.
(14) Dz.U. L 73 z 19.3.2009, s. 5.
(15) Dz.U. L 215 z 20.8.2009, s. 3.
(16) Dz.U. L 117 z 1.5.2008, s. 27.
(17) Dz.U. L 213 z 8.8.2008, s. 31.
(18) Dz.U. L 138 z 28.5.2008, s. 12.
(19) Dz.U. L 213 z 8.8.2008, s. 42.
(20) Dz.U. L 283 z 28.10.2008, s. 43.
(21) Dz.U. L 322 z 2.12.2008, s. 30.
(22) Dz.U. L 327 z 5.12.2008, s. 24.
(23) Dz.U. L 337 z 16.12.2008, s. 94.
(24) Dz.U. L 63 z 7.3.2009, s. 15.
(25) Dz.U. L 73 z 19.3.2009, s. 20.
(26) Dz.U. L 257 z 30.9.2009, s. 38.
(27) Dz.U. L 275 z 21.10.2009, s. 28.
(28) Dz.U. L 216 z 14.8.1999, s. 13.
(29) Dz.U. L 135 z 3.6.2003, s. 19.
(30) Dz.U. L 355 z 5.12.1992, s. 32.
(31) Dz.U. L 103 z 19.4.2002, s. 24.
(32) Dz.U. L 106 z 23.4.2002, s. 28.
(33) Dz.U. L 10 z 14.1.2006, s. 16.
(34) Dz.U. L 100 z 10.4.2008, s. 27.
(35) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.
ZAŁĄCZNIK
W rozdziale I załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) |
w pkt 7b (rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004) w części 1.1 dodaje się, co następuje:
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań: W tabeli kodów państw w przypisie 1 do załącznika dodaje się, co następuje:
|
2) |
w części 1.1 (dyrektywa Rady 92/102/EWG) skreśla się pkt 7; |
3) |
w części 1.1 po pkt 7c (rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się punkt w brzmieniu:
|
4) |
w pkt 8a (dyrektywa Rady 2006/88/WE) w części 3.1, w pkt 5a (dyrektywa Rady 2006/88/WE) w części 4.1 oraz w pkt 4a (dyrektywa Rady 2006/88/WE) w części 8.1 dodaje się, co następuje: „ , zmienione:
|
5) |
w pkt 5a (dyrektywa Rady 2005/94/WE) w części 3.1 dodaje się, co następuje: „Niniejszego aktu nie stosuje się do Islandii.”; |
6) |
w pkt 10 (dyrektywa Rady 82/894/EWG) w części 3.1 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
7) |
po pkt 41 (rozporządzenie Komisji (WE) nr 737/2008) w części 3.2 wprowadza się punkt w brzmieniu:
|
8) |
w części 4.2 skreśla się pkt 51 (decyzja Komisji 1999/567/WE), 65 (decyzja Komisji 2002/300/WE), 66 (decyzja Komisji 2002/308/WE) oraz 72 (decyzja Komisji 2003/390/WE); |
9) |
po pkt 85 (rozporządzenie Komisji (WE) nr 504/2008) w części 4.2 wprowadza się punkty w brzmieniu:
|
10) |
w pkt 8b (rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady) w części 7.1 i w pkt 25 (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1003/2005) w części 7.2 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
11) |
w pkt 12 (rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady) w części 7.1 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
12) |
w pkt 12 (rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady) w części 7.1 dodaje się dostosowanie w brzmieniu:
|
13) |
w pkt 45 (rozporządzenie Komisji (WE) nr 197/2006) w części 7.2 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
14) |
w pkt 47 (rozporządzenie Komisji (WE) nr 646/2007) w części 7.2 dodaje się, co następuje: „ , zmienione:
|
15) |
po pkt 50 (decyzja Rady 2008/486/WE) w części 7.2 dodaje się punkty w brzmieniu:
|
16) |
w tytule „AKTY PRAWNE DO UWZGLĘDNIENIA PRZEZ PAŃSTWA EFTA I URZĄD NADZORU EFTA” po pkt 4i (decyzja Komisji 2007/874/WE) w części 7.2 wprowadza się punkty w brzmieniu:
|
17) |
w tytule „AKTY PRAWNE DO UWZGLĘDNIENIA PRZEZ PAŃSTWA EFTA I URZĄD NADZORU EFTA” po pkt 41a (decyzja Komisji 2007/667/WE) w części 7.2 wprowadza się punkt w brzmieniu:
|
18) |
w tytule „AKTY PRAWNE DO UWZGLĘDNIENIA PRZEZ PAŃSTWA EFTA I URZĄD NADZORU EFTA” w pkt 42 (decyzja Komisji 2003/322/WE) w części 7.2 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
19) |
w tytule „AKTY PRAWNE DO UWZGLĘDNIENIA PRZEZ PAŃSTWA EFTA I URZĄD NADZORU EFTA” w pkt 43 (decyzja Komisji 2003/324/WE) w części 7.2 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/69 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 115/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje,
(1) |
Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 60/2010 z dnia 11 czerwca 2010 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 180/2008 z dnia 28 lutego 2008 r. dotyczące wspólnotowego laboratorium referencyjnego ds. chorób koni innych niż afrykański pomór koni, zmieniające załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (2). |
(3) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 616/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy Rady 2005/94/WE w odniesieniu do zatwierdzania grup drobiu i grup innych ptaków żyjących w niewoli pod względem grypy ptaków oraz dodatkowych zapobiegawczych środków ochrony biologicznej w takich grupach (3). |
(4) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 789/2009 z dnia 28 sierpnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1266/2007 w odniesieniu do ochrony zwierząt przed atakami wektorów i do minimalnych wymagań dotyczących programów monitorowania i nadzoru choroby niebieskiego języka (4). |
(5) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1156/2009 z dnia 27 listopada 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1266/2007 w odniesieniu do warunków zwolnienia niektórych zwierząt należących do gatunków podatnych na zarażenie z zakazu opuszczania przewidzianego w dyrektywie Rady 2000/75/WE (5). |
(6) |
W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Rady 2008/119/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiającą minimalne normy ochrony cieląt (6). |
(7) |
W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Rady 2009/157/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła (7). |
(8) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/437/WE z dnia 8 czerwca 2009 r. zmieniającą decyzję 2007/268/WE w sprawie wdrażania programów nadzoru nad ptasią grypą u drobiu i dzikiego ptactwa w państwach członkowskich (8). |
(9) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/600/WE z dnia 5 sierpnia 2009 r. zmieniającą decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do uznania niektórych państw członkowskich i ich regionów za oficjalnie wolne od brucelozy bydła (9). |
(10) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/601/WE z dnia 5 sierpnia 2009 r. zmieniającą załącznik I do decyzji 2004/233/WE w odniesieniu do pozycji dotyczących Niemiec w wykazie laboratoriów upoważnionych do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych zwierząt mięsożernych (10). |
(11) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/621/WE z dnia 20 sierpnia 2009 r. zmieniającą decyzję 2008/185/WE w odniesieniu do włączenia Irlandii Północnej do wykazu regionów, w których wprowadzony został zatwierdzony krajowy program kontroli choroby Aujeszkyego (11). |
(12) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/761/WE z dnia 15 października 2009 r. zmieniającą decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do uznania Szkocji za oficjalnie wolną od gruźlicy bydła (12). |
(13) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/779/WE z dnia 22 października 2009 r. zmieniającą załącznik I do decyzji 2004/233/WE w odniesieniu do wpisu dotyczącego Danii w wykazie laboratoriów upoważnionych do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych zwierząt mięsożernych (13). |
(14) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/869/WE z dnia 27 listopada 2009 r. zmieniającą załączniki XI, XII, XV i XVI do dyrektywy Rady 2003/85/WE w odniesieniu do minimalnych norm bezpieczeństwa mających zastosowanie do laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy oraz do wykazu tych laboratoriów (14). |
(15) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/976/UE z dnia 15 grudnia 2009 r. zmieniającą załącznik D do dyrektywy Rady 64/432/EWG w odniesieniu do testów diagnostycznych na obecność enzoootycznej białaczki bydła (15). |
(16) |
Dyrektywa 2008/119/WE uchyla dyrektywę Rady 91/629/WE (16), która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia. |
(17) |
Dyrektywa 2009/157/WE uchyla dyrektywę Rady 77/504/WE (17), która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia. |
(18) |
Niniejsza decyzja dotyczy prawodawstwa w zakresie żywych zwierząt z wyłączeniem ryb i zwierząt akwakultury. Prawodawstwa dotyczącego powyższych kwestii nie stosuje się do Islandii zgodnie z ust. 2 części wprowadzającej rozdziału I załącznika I do Porozumienia. |
(19) |
Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu, |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 180/2008, (WE) nr 616/2009, (WE) nr 789/2009 i (WE) nr 1156/2009, dyrektyw 2008/119/WE i 2009/157/WE oraz decyzji 2009/437/WE, 2009/600/WE, 2009/601/WE, 2009/621/WE, 2009/761/WE, 2009/779/WE, 2009/869/WE i 2009/976/UE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG (18) otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 244 z 16.9.2010, s. 3.
(2) Dz.U. L 56 z 29.2.2008, s. 4.
(3) Dz.U. L 181 z 14.7.2009, s. 16.
(4) Dz.U. L 227 z 29.8.2009, s. 3.
(5) Dz.U. L 313 z 28.11.2009, s. 59.
(6) Dz.U. L 10 z 15.1.2009, s. 7.
(7) Dz.U. L 323 z 10.12.2009, s. 1.
(8) Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 45.
(9) Dz.U. L 204 z 6.8.2009, s. 39.
(10) Dz.U. L 204 z 6.8.2009, s. 43.
(11) Dz.U. L 217 z 21.8.2009, s. 5.
(12) Dz.U. L 271 z 16.10.2009, s. 34.
(13) Dz.U. L 278 z 23.10.2009, s. 58.
(14) Dz.U. L 315 z 2.12.2009, s. 8.
(15) Dz.U. L 336 z 18.12.2009, s. 36.
(16) Dz.U. L 340 z 11.12.1991, s. 28.
(17) Dz.U. L 206 z 12.8.1977, s. 8.
(18) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.
ZAŁĄCZNIK
W rozdziale I załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) |
w pkt 11 (rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) w części 1.1 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
2) |
w części 2.1. (dyrektywa Rady 77/504/EWG) skreśla się pkt 1; |
3) |
po pkt 1 (dyrektywa Rady 77/504/EWG, skreślona) w części 2.1 wprowadza się punkt w brzmieniu:
|
4) |
w pkt 1a (dyrektywa Rady 2003/85/WE) w części 3.1 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
5) |
w pkt 38 (decyzja Komisji 2007/268/WE) w części 3.2 dodaje się, co następuje: „ , zmieniona:
|
6) |
w pkt 40 (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1266/2007) w części 3.2 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
7) |
po pkt 42 (decyzja Komisji 2008/896/WE) w części 3.2 wprowadza się punkt w brzmieniu:
|
8) |
w pkt 1 (dyrektywa Rady 64/432/EWG) w części 4.1 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
9) |
w pkt 70 (decyzja Komisji 2003/467/WE) w części 4.2 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
10) |
w pkt 76 (decyzja Komisji 2004/233/WE) w części 4.2 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
11) |
w pkt 84 (decyzja Komisji 2008/185/WE) w części 4.2 dodaje się tiret w brzmieniu:
|
12) |
po pkt 89 (decyzja Komisji 2009/177/WE) w części 4.2 wprowadza się punkt w brzmieniu:
|
13) |
w części 9.1 skreśla się pkt 4 (dyrektywa Rady 91/629/EWG); |
14) |
po pkt 11 (dyrektywa Rady 2008/120/WE) w części 9.1 wprowadza się punkt w brzmieniu:
|
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/73 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 116/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 81/2010 z dnia 2 lipca 2010 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2009/141/WE z dnia 23 listopada 2009 r. zmieniającą załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do maksymalnych poziomów arsenu, teobrominy, Datura sp., Ricinus communis L., Croton tiglium L. i Abrus precatorius L. (2). |
(3) |
Niniejszej decyzji nie stosuje się do Liechtensteinu, |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 33 (dyrektywa 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdziału II załącznika I do Porozumienia wprowadza się tiret w brzmieniu:
„— |
32009 L 0141: dyrektywą Komisji 2009/141/WE z dnia 23 listopada 2009 r. (Dz.U. L 308 z 24.11.2009, s. 20).”. |
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2009/141/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (3).
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 277 z 21.10.2010, s. 34.
(2) Dz.U. L 308 z 24.11.2009, s. 20.
(3) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/74 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 117/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 138/2009 z dnia 4 grudnia 2009 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2007/231/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. zmieniającą decyzję 2006/502/WE zobowiązującą państwa członkowskie do podjęcia środków w celu zapewnienia, by na rynek wprowadzane były wyłącznie zapalniczki zabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci, oraz w celu zakazania wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów (2). |
(3) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2008/322/WE z dnia 18 kwietnia 2008 r. przedłużającą okres ważności decyzji 2006/502/WE zobowiązującej państwa członkowskie do podjęcia środków w celu zapewnienia, by na rynek wprowadzane były wyłącznie zapalniczki zabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci, oraz w celu zakazania wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów (3). |
(4) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/298/WE z dnia 26 marca 2009 r. przedłużającą obowiązywanie decyzji 2006/502/WE zobowiązującej państwa członkowskie do podjęcia środków w celu zapewnienia, by na rynek wprowadzane były wyłącznie zapalniczki zabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci, oraz w celu zakazania wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów (4). |
(5) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2010/157/UE z dnia 12 marca 2010 r. przedłużającą obowiązywanie decyzji 2006/502/WE zobowiązującej państwa członkowskie do podjęcia środków w celu zapewnienia, by na rynek wprowadzane były wyłącznie zapalniczki zabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci, oraz w celu zakazania wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów (5), |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 3k (decyzja Komisji 2006/502/WE) rozdziału XIX załącznika II do Porozumienia dodaje się, co następuje:
„ , zmieniona:
— |
32007 D 0231: decyzją Komisji 2007/231/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. (Dz.U. L 99 z 14.4.2007, s. 16), |
— |
32008 D 0322: decyzją Komisji 2008/322/WE z dnia 18 kwietnia 2008 r. (Dz.U. L 109 z 19.4.2008, s. 40), |
— |
32009 D 0298: decyzją Komisji 2009/298/WE z dnia 26 marca 2009 r. (Dz.U. L 81 z 27.3.2009, s. 23), |
— |
32010 D 0157: decyzją Komisji 2010/157/UE z dnia 12 marca 2010 r. (Dz.U. L 67 z 17.3.2010, s. 9).”. |
Artykuł 2
Teksty decyzji 2007/231/WE, 2008/322/WE, 2009/298/WE i 2010/157/UE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (6).
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 62 z 11.3.2010, s. 31.
(2) Dz.U. L 99 z 14.4.2007, s. 16.
(3) Dz.U. L 109 z 19.4.2008, s. 40.
(4) Dz.U. L 81 z 27.3.2009, s. 23.
(5) Dz.U. L 67 z 17.3.2010, s. 9.
(6) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/75 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 118/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 138/2009 z dnia 4 grudnia 2009 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/251/WE z dnia 17 marca 2009 r. zobowiązującą państwa członkowskie do zagwarantowania, że produkty zawierające biocyd fumaran dimetylu nie będą wprowadzane do obrotu ani udostępniane na rynku (2). |
(3) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2010/153/UE z dnia 11 marca 2010 r. przedłużającą obowiązywanie decyzji 2009/251/WE z dnia 17 marca 2009 r. zobowiązującej państwa członkowskie do zagwarantowania, że produkty zawierające biocyd fumaran dimetylu nie będą wprowadzane do obrotu ani udostępniane na rynku (3), |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 3 m (decyzja Komisji 2008/357/WE) rozdziału XIX załącznika II do Porozumienia dodaje się, co następuje:
„3n. |
32009 D 0251: decyzja Komisji 2009/251/WE z dnia 17 marca 2009 r. zobowiązująca państwa członkowskie do zagwarantowania, że produkty zawierające biocyd fumaran dimetylu nie będą wprowadzane do obrotu ani udostępniane na rynku (Dz.U. L 74 z 20.3.2009, s. 32), zmieniona:
|
Artykuł 2
Teksty decyzji 2009/251/WE i 2010/153/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (4).
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 62 z 11.3.2010, s. 31.
(2) Dz.U. L 74 z 20.3.2009, s. 32.
(3) Dz.U. L 63 z 12.3.2010, s. 21.
(4) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/76 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 119/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 8/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych (2). |
(3) |
W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2008/43/WE z dnia 4 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia systemu oznaczania i śledzenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zgodnie z dyrektywą Rady 93/15/EWG (3), |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 3 (dyrektywa Komisji 2004/57/WE) w rozdziale XXIX załącznika II do Porozumienia wprowadza się punkty w brzmieniu:
„4. |
32007 L 0023: dyrektywa 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych (Dz.U. L 154 z 14.6.2007, s. 1). |
5. |
32008 L 0043: dyrektywa Komisji 2008/43/WE z dnia 4 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia systemu oznaczania i śledzenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zgodnie z dyrektywą Rady 93/15/EWG (Dz.U. L 94 z 5.4.2008, s. 8).”. |
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2007/23/WE i 2008/43/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (4).
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 92 z 30.3.2006, s. 29.
(2) Dz.U. L 154 z 14.6.2007, s. 1.
(3) Dz.U. L 94 z 5.4.2008, s. 8.
(4) Wskazano wymogi konstytucyjne.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/77 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 120/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 85/2010 z dnia 2 lipca 2010 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (wersja przekształcona) (2). |
(3) |
W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2009/83/WE z dnia 27 lipca 2009 r. zmieniającą niektóre załączniki do dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do przepisów technicznych dotyczących zarządzania ryzykiem (3). |
(4) |
W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca dyrektywę 2000/46/WE (4). |
(5) |
W Porozumieniu należy uwzględnić zalecenie Komisji 2009/384/WE z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawie polityki wynagrodzeń w sektorze usług finansowych (5). |
(6) |
Dyrektywa 2009/65/WE uchyla, z mocą od dnia 1 lipca 2011 r., dyrektywę Rady 85/611/EWG (6), która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia z mocą od dnia 1 lipca 2011 r. |
(7) |
Dyrektywa 2009/110/WE uchyla, z mocą od dnia 30 kwietnia 2011 r., dyrektywę 2000/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7), która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia z mocą od dnia 30 kwietnia 2011 r. |
(8) |
Dyrektywa 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (8), która jest uwzględniona w Porozumieniu decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 115/2003 (9) z dnia 26 września 2003 r., uchyla dyrektywę Rady 77/92/EWG (10), która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia, |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku IX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) |
pkt 30 (dyrektywa Rady 85/611/EWG) i 30a (dyrektywa Komisji 2007/16/WE) odpowiednio otrzymują oznaczenie 30a i 30b; |
2) |
przed nowym pkt 30a (dyrektywa Rady 85/611/EWG) wprowadza się punkt w brzmieniu:
|
3) |
skreśla się tekst nowego pkt 30a (dyrektywa Rady 85/611/EWG) ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r.; |
4) |
pkt 15 (dyrektywa 2000/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) otrzymuje oznaczenie 15a; |
5) |
przed nowym pkt 15a (dyrektywa 2000/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się punkt w brzmieniu:
|
6) |
skreśla się tekst nowego pkt 15a (dyrektywa 2000/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) ze skutkiem od dnia 30 kwietnia 2011 r.; |
7) |
w pkt 14 (dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w brzmieniu:
|
8) |
w pkt 23b (dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w brzmieniu:
|
9) |
po pkt 43 (zalecenie Komisji 2007/657/WE) wprowadza się punkt w brzmieniu:
|
10) |
skreśla się tekst pkt 13 (dyrektywa Rady 77/92/EWG); |
11) |
pkt 29f (dyrektywa Komisji 2004/72/WE) i 29g (dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) odpowiednio otrzymują oznaczenie 29c i 29d; |
12) |
pkt 29ga (dyrektywa Komisji 2007/14/WE) otrzymuje oznaczenie 29da; |
13) |
pkt 29h (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1569/2007) otrzymuje oznaczenie 29e. |
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2009/65/WE, 2009/83/WE, 2009/110/WE i zalecenia 2009/384/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (11).
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 277 z 21.10.2010, s. 39.
(2) Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32.
(3) Dz.U. L 196 z 28.7.2009, s. 14.
(4) Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7.
(5) Dz.U. L 120 z 15.5.2009, s. 22.
(6) Dz.U. L 375 z 31.12.1985, s. 3.
(7) Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7.
(8) Dz.U. L 9 z 15.1.2003, s. 3.
(9) Dz.U. L 331 z 18.12.2003, s. 34.
(10) Dz.U. L 26 z 31.1.1977, s. 14.
(11) Wskazano wymogi konstytucyjne.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/79 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 121/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 108/2010 z dnia 1 października 2010 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2010/187/UE z dnia 25 marca 2010 r. upoważniającą państwa członkowskie do przyjęcia określonych odstępstw na mocy dyrektywy 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (2), |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 13c (dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
„— |
32010 D 0187: decyzją Komisji 2010/187/UE z dnia 25 marca 2010 r. (Dz.U. L 83 z 30.3.2010, s. 24).”. |
Artykuł 2
Teksty decyzji 2010/187/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (3).
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 332 z 16.12.2010, s. 58.
(2) Dz.U. L 83 z 30.3.2010, s. 24.
(3) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/80 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 122/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 108/2010 z dnia 1 października 2010 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić zalecenie Komisji 2010/19/UE z dnia 13 stycznia 2010 r. w sprawie bezpiecznej elektronicznej wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na potrzeby kontroli niepowtarzalności wydawanych przez nie kart kierowcy (2), |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 36a (dyrektywa 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się, co następuje:
„AKTY PRAWNE DO UWZGLĘDNIENIA PRZEZ UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY
Umawiające się Strony biorą pod uwagę treści następujących aktów:
36b. |
32010 H 0019: zalecenie Komisji 2010/19/UE z dnia 13 stycznia 2010 r. w sprawie bezpiecznej elektronicznej wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na potrzeby kontroli niepowtarzalności wydawanych przez nie kart kierowcy (Dz.U. L 9 z 14.1.2010, s. 10).”. |
Artykuł 2
Teksty zalecenia 2010/19/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (3).
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 332 z 16.12.2010, s. 58.
(2) Dz.U. L 9 z 14.1.2010, s. 10.
(3) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/81 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 123/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 108/2010 z dnia 1 października 2010 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 285/2010 z dnia 6 kwietnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych (2), |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 66 l (rozporządzenie (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się, co następuje:
„ , zmienione:
— |
32010 R 0285: rozporządzeniem Komisji (UE) nr 285/2010 z dnia 6 kwietnia 2010 r. (Dz.U. L 87 z 7.4.2010, s. 19).”. |
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 285/2010 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (3).
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 332 z 16.12.2010, s. 58.
(2) Dz.U. L 87 z 7.4.2010, s. 19.
(3) Wskazano wymogi konstytucyjne.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/82 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 124/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 93/2010 z dnia 2 lipca 2010 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1205/2008 z dnia 3 grudnia 2008 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie metadanych (2), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 83. |
(3) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/442/WE z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie monitorowania i sprawozdawczości (3), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 322 z 9.12.2009, s. 40, |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XX do Porozumienia po pkt 1j (dyrektywa 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkty w brzmieniu:
„1ja. |
32008 R 1205: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1205/2008 z dnia 3 grudnia 2008 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie metadanych (Dz.U. L 326 z 4.12.2008, s. 12), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 83. |
1jb. |
32009 D 0442: decyzja Komisji 2009/442/WE z 5 czerwca 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie monitorowania i sprawozdawczości (Dz.U. L 148 z 11.6.2009, s. 18), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 322 z 9.12.2009, s. 40.”. |
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1205/2008, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 83, i decyzji 2009/442/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 322 z 9.12.2009, s. 40, w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (4), lub w dniu wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 55/2010 z dnia 30 kwietnia 2010 r. (5), w zależności od tego, który z tych terminów jest późniejszy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 277 z 21.10.2010, s. 47.
(2) Dz.U. L 326 z 4.12.2008, s. 12.
(3) Dz.U. L 148 z 11.6.2009, s. 18.
(4) Wskazano wymogi konstytucyjne.
(5) Dz.U. L 181 z 15.7.2010, s. 23.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/83 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 125/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 93/2010 z dnia 2 lipca 2010 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2009/967/WE z dnia 30 listopada 2009 r. ustalającą ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego włókienniczym pokryciom podłogowym (2). |
(3) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2010/18/WE z dnia 26 listopada 2009 r. ustanawiającą ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego drewnianym pokryciom podłogowym (3), |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 2z (decyzja Komisji 2009/543/WE) załącznika XX do Porozumienia wprowadza się punkty w brzmieniu:
„2za. |
32009 D 0967: decyzja Komisji 2009/967/WE z dnia 30 listopada 2009 r. ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego włókienniczym pokryciom podłogowym (Dz.U. L 332 z 17.12.2009, s. 1). |
2zb. |
32010 D 0018: decyzja Komisji 2010/18/WE z dnia 26 listopada 2009 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego drewnianym pokryciom podłogowym (Dz.U. L 8 z 13.1.2010, s. 32).”. |
Artykuł 2
Teksty decyzji 2009/967/WE i 2010/18/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (4).
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 277 z 21.10.2010, s. 47.
(2) Dz.U. L 332 z 17.12.2009, s. 1.
(3) Dz.U. L 8 z 13.1.2010, s. 32.
(4) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/84 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 126/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 93/2010 z dnia 2 lipca 2010 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2008/915/WE z dnia 30 października 2008 r. ustanawiającą, na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wartości liczbowe klasyfikacji systemów monitorowania państw członkowskich uzyskane w wyniku ćwiczenia interkalibracyjnego (2), |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 13caa (dyrektywa 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XX do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
„13cab. |
32008 D 0915: decyzja Komisji 2008/915/WE z dnia 30 października 2008 r. ustanawiająca, na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wartości liczbowe klasyfikacji systemów monitorowania państw członkowskich uzyskane w wyniku ćwiczenia interkalibracyjnego (Dz.U. L 332 z 10.12.2008, s. 20).”. |
Artykuł 2
Teksty decyzji 2008/915/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (3).
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 277 z 21.10.2010, s. 47.
(2) Dz.U. L 332 z 10.12.2008, s. 20.
(3) Wskazano wymogi konstytucyjne.
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/85 |
DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
NR 127/2010
z dnia 10 listopada 2010 r.
zmieniająca załącznik XXII (Prawo spółek) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Załącznik XXII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 113/2010 z dnia 1 października 2010 r. (1). |
(2) |
W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2010/64/UE z dnia 5 lutego 2010 r. w sprawie adekwatności właściwych organów niektórych krajów trzecich na mocy dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2), |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXII do Porozumienia po pkt 10fa (decyzja Komisji 2008/627/WE) wprowadza się punkt w brzmieniu:
„10fb. |
32010 D 0064: decyzja Komisji 2010/64/UE z dnia 5 lutego 2010 r. w sprawie adekwatności właściwych organów niektórych krajów trzecich na mocy dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35 z 6.2.2010, s. 15).”. |
Artykuł 2
Teksty decyzji 2010/64/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2010 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (3).
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2010 r.
W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
Stefán Haukur JÓHANNESSON
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 332 z 16.12.2010, s. 63.
(2) Dz.U. L 35 z 6.2.2010, s. 15.
(3) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.
Wspólna deklaracja Umawiających się Stron dotycząca decyzji nr 127/2010 uwzględniającej w Porozumieniu decyzję Komisji 2010/64/UE
„Decyzja Komisji 2010/64/UE z dnia 5 lutego 2010 r. w sprawie adekwatności właściwych organów niektórych krajów trzecich na mocy dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczy uznawania adekwatności organów krajów trzecich. Uwzględnienie tej decyzji nie narusza zakresu Porozumienia EOG.”.
IV Akty przyjęte przed dniem 1 grudnia 2009 r. na mocy Traktatu WE, Traktatu UE i Traktatu Euratom
3.3.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 58/86 |
DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
NR 167/09/COL
z dnia 27 marca 2009 r.
w sprawie sprzedaży i dzierżawy bazy lotniczej Lista (Norwegia)
URZĄD NADZORU EFTA (1),
UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2), w szczególności jego art. 61–63 oraz protokół 26,
UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (3), w szczególności jego art. 24,
UWZGLĘDNIAJĄC art. 1 ust. 3 w części I oraz art. 4 ust. 2 w części II protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale (4),
UWZGLĘDNIAJĄC wytyczne Urzędu dotyczące zastosowania i interpretacji art. 61 i 62 Porozumienia EOG (5), a w szczególności części V w sprawie elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne,
PO WEZWANIU zainteresowanych stron do zgłaszania uwag zgodnie z art. 6 ust. 1 w części II protokołu 3 (6),
PO UWZGLĘDNIENIU tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. FAKTY
1. PROCEDURA
Decyzja nr 183/07/COL w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz w Suplemencie EOG. Urząd wezwał zainteresowane strony do zgłaszania uwag. Urząd otrzymał uwagi od przedsiębiorstwa Lista Lufthavn AS. Pismem z dnia 4 grudnia 2007 r. (zdarzenie nr 455712) Urząd przekazał te uwagi władzom norweskim, którym zapewniono możliwość udzielenia odpowiedzi. W piśmie z dnia 12 grudnia 2007 r. (zdarzenie nr 457245) władze norweskie przedstawiły swoje uwagi.
Urząd wyznaczył eksperta, Geira Saastada, do przeprowadzenia niezależnej ekspertyzy bazy lotniczej Lista. Ekspert został wyznaczony w dniu 14 kwietnia 2008 r. Zakres zadań eksperta obejmował określenie (i) wartości rynkowej bazy lotniczej oraz (ii) wartości związanej ze zobowiązaniami dotyczącymi gruntów i budynków.
Sprawozdanie końcowe niezależnego eksperta zostało przekazane Urzędowi w maju 2008 r.
W piśmie z dnia 18 lipca 2008 r. (zdarzenie nr 486089) Urząd zwrócił się do władz norweskich z prośbą o udzielenie dodatkowych informacji.
Władze norweskie dostarczyły wymagane informacje pismem z dnia 28 sierpnia 2008 r. (zdarzenie nr 489312).
2. OPIS ZBADANYCH ŚRODKÓW
Urząd zbadał dwa różne środki – dzierżawę i sprzedaż bazy lotniczej Lista.
2.1. OPIS BAZY LOTNICZEJ LISTA
We wniosku nr 50 (1994–1995) do Parlamentu (7) Ministerstwo Obrony przedstawiło propozycję w sprawie zamknięcia bazy lotniczej Lista. Ministerstwo Obrony zaproponowało tak zwaną „alternatywę zagospodarowania”. Zgodnie z tym planem Norweskie Siły Zbrojne dokonałyby oceny zespołu budynków w celu podjęcia decyzji, które z nich mogłyby być ewentualnie wykorzystane do celów przemysłowych lub handlowych. Budynki nadające się do wykorzystania w celach handlowych lub przemysłowych powinny być utrzymywane przez okres nie dłuższy niż 10 lat w celu dokonania przeglądu możliwości zagospodarowania handlowego i przystosowania do najbardziej korzystnego komercyjnego wykorzystania bazy lotniczej.
W następstwie rezolucji Parlamentu sporządzono kilka sprawozdań w celu uzyskania przeglądu stanu ogólnego bazy lotniczej Lista (władze norweskie złożyły jedynie sprawozdanie dotyczące bezpieczeństwa przeciwpożarowego z dnia 24 stycznia 2002 r., w którym przedsiębiorstwo TekØk przedstawiło ówczesne normy, zaleciło modernizacje i obliczyło koszty zalecanych prac).
Baza lotnicza Lista zajmuje powierzchnię 5 000 000 m2. Zespół budynków składa się z magazynów, baraków, stołówek i hangarów o łącznej powierzchni około 28 000 m2. Nieruchomość obejmuje także pas startowy i teren podmokły.
Zgodnie z miejskim planem zagospodarowania bazy lotniczej Lista, zatwierdzonym przez Radę Gminy Farsund, nieruchomość może być wykorzystana na działalność komercyjną, np. usługi lotnicze, budownictwo publiczne, działalność rzemieślniczą i przemysłową. Obszar wokół Slevdalsvannet, który obejmuje tereny podmokłe i skład amunicji Norweskich Sił Zbrojnych, został zarezerwowany do użytkowania przez Norweskie Siły Zbrojne, na potrzeby usług portu lotniczego i na cele ochrony przyrody. Około 1 900 000 m2 można wykorzystać do celów przemysłowych. Zgodnie z krajowym planem ochrony Norweskich Sił Zbrojnych część gruntów i niektóre budynki podlegają ochronie, w tym:
— |
trzy hangary i symulator obrony powietrznej, |
— |
stołówka, |
— |
część gruntów, w tym pasy startowe, drogi kołowania i część sieci dróg dojazdowych. |
2.2. DZIERŻAWA BAZY LOTNICZEJ LISTA
W związku z reorganizacją nieruchomości będących własnością Norweskich Sił Zbrojnych w okresie 1994–1995 postanowiono, że działalność wojskowa bazy lotniczej Lista zakończy się z dniem 1 lipca 1996 r.
W dniu 27 czerwca 1996 r. Norweska Agencja Mienia Wojskowego (zwana dalej „Agencją”) zawarła z przedsiębiorstwem Lista Airport Development AS („LAD”) umowę dzierżawy na okres dziesięciu lat od dnia 1 lipca 1996 r. do dnia 30 czerwca 2006 r., z możliwością przedłużenia dzierżawy przez przedsiębiorstwo LAD na okres kolejnych dziesięciu lat. Przedsiębiorstwo to było własnością gminy Farsund (20 %) i miejscowych inwestorów (80 %). Umowa objęła dziewięć budynków o powierzchni około 12 500 m2 i pas startowy o powierzchni 421 610 m2.
Głównym celem umowy było wprowadzenie w bazie lotniczej komercyjnych usług lotniczych w ramach realizacji „alternatywy zagospodarowania” na okres maksymalnie dziesięciu lat.
W dniu 1 lipca 1996 r. umowa dzierżawy została przeniesiona na przedsiębiorstwo Lista Lufthavn AS („LILAS”), założone w dniu 3 maja 1996 r.
Umowa dzierżawy przewidywała, że przedsiębiorstwo LILAS będzie dzierżawić określoną część budynków i pasa startowego za roczną opłatą w wysokości 1 000 NOK, korygowaną co pięć lat. Agencji przysługiwało również prawo do 15 % dochodów przedsiębiorstwa LILAS z podnajmu budynków. W okresie od dnia 1 lipca 1996 r. do września 2002 r. przedsiębiorstwo LILAS zawarło kilka umów podnajmu. Agencja otrzymała 245 405 NOK tytułem dochodu z podnajmu.
Umowa dzierżawy stanowiła, że właściciel bazy lotniczej jest odpowiedzialny za zewnętrzną konserwację budynków i konserwację pasa startowego. Odpowiedzialność finansowa była ograniczona do 1 500 000 NOK rocznie. W ramach wynagrodzenia za to zobowiązanie właściciel miał prawo do części zysków. Zgodnie z art. 3 umowy dzierżawy w przypadku zysków wypracowanych w efekcie komercyjnego wykorzystania bazy lotniczej przekraczających 4 500 000 NOK, właściciel był uprawniony do 20 % zysków powyżej tej kwoty.
Przez pewien czas świadczono w bazie usługi komercyjne. Przedsiębiorstwa Braathen Safe i Air Stord świadczyły usługi komercyjne do dnia 1 listopada 1999 r. W 2000 r. przedsiębiorstwo LILAS nadal rozpatrywało możliwość ponownego uruchomienia regularnych połączeń lotniczych i zagospodarowania portu lotniczego jako terminala towarowego z międzynarodowym lotniczym transportem towarowym do Europy. LILAS zdołało ponownie uruchomić regularne loty między Oslo a Listą, obsługiwane przez cały rok 2001 przez linię Cost Air. W 2002 r. w porcie lotniczym Lista nie obsługiwano regularnych lotów. W związku z tym, że przedsiębiorstwo LILAS nie osiągnęło wyznaczonego początkowo celu stworzenia w bazie komercyjnych przewozów lotniczych, dochód w okresie 1996–2002 nie przekraczał 4 500 000 NOK rocznie.
Pod koniec pierwszego dziesięcioletniego okresu przedsiębiorstwo LILAS miało możliwość przedłużenia umowy na kolejne dziesięć lat. W przypadku nieskorzystania z tego prawa LILAS mogło kupić określony teren bazy lotniczej za cenę 10 000 000 NOK. Ponadto umowa przewidywała, że jeżeli Agencja zdecydowałaby się w czasie objętym okresem dzierżawy sprzedać całą bazę lotniczą Lista przedsiębiorstwu LILAS, miałoby ono możliwość kupna całości za cenę 25 000 000 NOK. Pismem z dnia 13 grudnia 2002 r. LILAS zrzekło się prawa pierwokupu całości bazy lotniczej Lista, w związku z czym baza została sprzedana przedsiębiorstwu Lista Flypark AS.
Zgodnie z warunkami umowy dzierżawy przedsiębiorstwo LILAS skorzystało w czerwcu 2006 r. z prawa pierwokupu, nabywając od Lista Flypark AS część bazy lotniczej Lista za kwotę 10 000 000 NOK.
2.3. SPRZEDAŻ BAZY LOTNICZEJ LISTA
W dniu 12 września 2002 r. Agencja sprzedała bazę lotniczą Lista przedsiębiorstwu Lista Flypark AS. W efekcie sprzedaży państwo norweskie wypłaciło Lista Flypark AS kwotę 10 875 000 NOK netto. W celu przeanalizowania warunków sprzedaży należy wyróżnić dwa następujące etapy: z jednej strony ocenę wartości rynkowej nieruchomości, a z drugiej zobowiązania związane z gruntami i budynkami.
2.3.1. Działania podjęte w celu znalezienia nabywcy bazy lotniczej
W 1997 r. przedsiębiorstwo LILAS skontaktowało się z Agencją w celu rozpoczęcia negocjacji w sprawie zakupu bazy lotniczej. W dniu 21 października 1998 r. gmina Farsund i przedsiębiorstwo LILAS uzgodniły strategię zakupu nieruchomości. Negocjacje między Agencją, gminą Farsund a przedsiębiorstwem LILAS zostały jednak zerwane w dniu 22 lutego 1999 r. z powodu braku porozumienia w sprawie ceny.
W 2000 r. Agencja zamieściła w prasie lokalnej (Farsund Avis) i regionalnej (Fedrelandsvennen i Stavanger Aftenblad) kilka ogłoszeń o sprzedaży nieruchomości. Przewidywana wówczas sprzedaż dotyczyła części nieruchomości. Ogłoszenia nie doprowadziły do sprzedaży.
W dniach 16 i 17 sierpnia 2001 r. Agencja zorganizowała konferencję Lista, na którą zaproszono 7 000–8 000 potencjalnych inwestorów. Celem konferencji było przedstawienie zainteresowanym stronom bazy lotniczej Lista i możliwości przekształcenia jej z obiektu wojskowego w cywilny obiekt o przeznaczeniu komercyjnym. Po konferencji na konsultanta procesu sprzedaży wyznaczono pana Hjorta. Stwierdził on, że „trudno było sprzedać bazę lotniczą przedsiębiorstwom działającym na rynku nieruchomości, gdyż nie było realnych nabywców, a dodatkowo z powodu umowy z przedsiębiorstwem LILAS możliwości wykorzystania nieruchomości były bardzo ograniczone”.
W sierpniu 2001 r. Agencja podjęła decyzję, że mienie powinno zostać sprzedane w całości, aby zapobiec sytuacji, w której pewne obszary bazy staną się całkowicie nieatrakcyjne dla potencjalnych nabywców.
W związku z negocjacjami prowadzonymi na początku 2002 r. z działającymi na rynku nieruchomości przedsiębiorstwami Intervest Eiendom AS i Interconsult Prosjektutvikling AS Agencja zamówiła u rzeczoznawców nieruchomości Verditakst i OPAK dwie wyceny. Wspomniane negocjacje zakończyły się fiaskiem, jednakże w dniu 12 września 2002 r. Agencja i przedsiębiorstwo Lista Flypark AS osiągnęły porozumienie.
2.3.2. Cena zakupu
Na cenę zakupu składały się trzy elementy: (i) aktualna cena nieruchomości; (ii) kwota dodatkowa odpowiadająca 50 % wartości odsprzedaży netto; oraz (iii) kwota odpowiadająca 30 % dochodu netto z umowy dzierżawy.
(i) Cena nieruchomości
W sprawozdaniu OPAK z dnia 29 maja 2002 r. wyróżnia się trzy następujące scenariusze: sprzedaż nieruchomości nowemu nabywcy (32 000 000 NOK), sprzedaż nieruchomości najemcy na podstawie prawa pierwokupu części dzierżawionych gruntów i budynków pod koniec dziesięcioletniego okresu dzierżawy (34 000 000 NOK) oraz sprzedaż nieruchomości najemcy na podstawie prawa pierwokupu całości mienia w okresie trwania dzierżawy (25 000 000 NOK).
Sprawozdanie Verditakst z dnia 7 czerwca 2002 r. określiło wartość rynkową nieruchomości na kwotę 11 000 000 NOK.
Cena sprzedaży została faktycznie ustalona na podstawie wyceny przeprowadzonej przez Verditakst, tj. 11 000 000 NOK.
Zgodnie ze wspomnianym wyżej sprawozdaniem dotyczącym bezpieczeństwa przeciwpożarowego od wartości nieruchomości odliczono kwotę 7 500 000 NOK na poczet prac niezbędnych dla spełnienia norm ochrony przeciwpożarowej. Cena sprzedaży została zatem obniżona do 3 500 000 NOK.
(ii) 50 % podział wartości odsprzedaży netto
Zgodnie z art. 3 umowy sprzedaży Agencja była uprawniona do otrzymania 50 % wszelkich dochodów ze sprzedaży działek na terenie nieruchomości. W wyniku sprzedaży dwóch działek Agencja otrzymała 795 263 NOK. Dodatkowo kwota 5 000 000 NOK jest przedmiotem trwającego wciąż sporu dotyczącego wykładni powyższego przepisu w związku z nabyciem przez przedsiębiorstwo LILAS terenu, wobec którego miało opcję kupna w ramach umowy dzierżawy.
(iii) 30 % dochodu netto z umowy dzierżawy
Agencja miała również prawo do 30 % wpływów z wszelkich zysków po opodatkowaniu, uzyskanych w wyniku umowy dzierżawy. W okresie 2003–2006 przedsiębiorstwo Lista Flypark AS nie wygenerowało żadnego zysku.
2.3.3. Wartość dotycząca zobowiązań związanych z gruntami i budynkami
Ustalono, że nabywca otrzyma rekompensatę z tytułu zobowiązań finansowych powiązanych z nieruchomością, których nie uwzględniono w wycenie. Rekompensata obejmowała:
(i) |
rekompensatę związaną z instalacjami technicznymi (np. elektryczne linie przesyłowe): 3 500 000 NOK Zgodnie z decyzją Parlamentu Agencja przyjęła na siebie obowiązek włączenia się w proces przekształcenia wojskowej bazy lotniczej w obiekt działalności komercyjnej: „zgodnie z rezolucją Parlamentu Siły Zbrojne mają obowiązek przygotować teren do użytku cywilnego. Obowiązek ten dotyczy w szczególności zobowiązań wobec właścicieli gruntów sąsiadujących w zakresie kanalizacji, a także ułatwień w budowie nowej infrastruktury w związku z zagospodarowaniem terenu”; |
(ii) |
rekompensatę związaną z rozbudową nowej infrastruktury: 5 500 000 NOK Jak już wspomniano, na Agencji spoczywał obowiązek ponoszenia kosztów przekształcenia bazy lotniczej z obiektu wojskowego na obiekt cywilny; |
(iii) |
rekompensatę związaną z umową dzierżawy zawartą z LILAS: 5 375 000 NOK Umowa dzierżawy stanowiła, że właściciel bazy lotniczej jest odpowiedzialny za bieżące wydatki i zewnętrzną konserwację budynków oraz konserwację pasa startowego. Powyższe zobowiązania były jednak ograniczone do kwoty 1 500 000 NOK rocznie. Ponieważ w czasie sprzedaży bazy w 2002 r. Agencja była zobowiązana do wypłaty na rzecz przedsiębiorstwa LILAS kwoty 1 500 000 NOK rocznie przez około kolejne cztery lata, kwotę w wysokości 5 375 000 NOK przekazano Lista Flypark AS w celu wypełnienia tych zobowiązań wobec LILAS. |
Kwota całkowitej rekompensaty, wynosząca 14 375 000 NOK, została pomniejszona o cenę zakupu (3 500 000 NOK). Władze norweskie wypłaciły zatem nabywcy kwotę 10 875 000 NOK.
3. UWAGI WŁADZ NORWESKICH
3.1. UWAGI DOTYCZĄCE UMOWY DZIERŻAWY ZAWARTEJ Z LILAS
3.1.1. W ramach umowy dzierżawy przedsiębiorstwu LILAS nie przyznano żadnej pomocy ani korzyści
Władze norweskie zaznaczyły, że mimo iż sprecyzowana w umowie dzierżawy kwota najmu rzeczywiście wynosiła 10 000 NOR rocznie, nie odzwierciedlała ona dokładnie rzeczywistych kwot wypłacanych Agencji. W rzeczywistości Agencji przysługiwało również prawo do 15 % dochodów przedsiębiorstwa LILAS z podnajmu budynków. Ponadto w przypadku przekroczenia przez dochód brutto związany z lotnictwem komercyjnym kwoty 4 500 000 NOK rocznie, Agencji przysługiwało także 20 % dochodu z tej nadwyżki.
Agencja otrzymała 245 405 NOK tytułem dochodu z podnajmu. Według norweskich władz dochód z podnajmu w wysokości 245 405 NOK należy zsumować z coroczną kwotą 10 000 NOK tytułem najmu. Całkowita kwota najmu w okresie dzierżawy przed sprzedażą w 2002 r. wynosiła więc 310 405 NOK.
Władze norweskie utrzymują ponadto, że przedsiębiorstwo LILAS miało zagospodarowywać nieruchomość, eksploatować i konserwować ją dla celów komercyjnych przewozów lotniczych w bazie lotniczej, co równało się obowiązkowi świadczenia usługi publicznej. W związku z tym kwota najmu powinna być poniekąd uznana za nieistotną dla oceny umowy dzierżawy. Gdyby inwestycja zakończyła się sukcesem, zyski przedsiębiorstwa LILAS z umowy dzierżawy mogły być znaczące. Z drugiej jednak strony, gdyby spełniły się bardziej umiarkowane prognozy, w związku z ryzykiem finansowym umowy dzierżawy wynikającym ze znaczących i nieuniknionych kosztów wynajem bazy lotniczej nie byłby dla LILAS rentowny.
3.1.2. Brak wpływu na wymianę handlową między państwami EOG
Władze norweskie argumentowały, że nic nie wskazywało na to, iż wspomniana pomoc miała jakikolwiek wpływ na wymianę handlową lub zakłócała konkurencję wewnątrz EOG. Władze odniosły się do wytycznych w sprawie pomocy państwa w zakresie finansowania portów lotniczych i pomocy państwa na rozpoczęcie działalności dla linii lotniczych oferujących przeloty z regionalnych portów lotniczych (8), zgodnie z którymi baza Lista mogłaby być sklasyfikowana jako port lotniczy kategorii D, tj. mały regionalny port lotniczy obejmujący roczny wolumen przelotów pasażerskich mniejszy niż 1 mln pasażerów. Całkowita baza pasażerska portu lotniczego Lista wynosi 32 000 osób. Wytyczne dla portów lotniczych stanowią, że „finansowanie przyznane na rzecz małych regionalnych portów lotniczych (kategoria D) niesie ze sobą mniejsze ryzyko zakłócenia konkurencji lub wywarcia na wymianę handlową wpływu sprzecznego ze wspólnym interesem” (9).
3.1.3. Nie przyznano pomocy niezgodnej z prawem
Władze norweskie utrzymują, że podczas przeglądu warunków umowy dzierżawy należy odnosić się do nowych wytycznych dla portów lotniczych (10). W istocie, mimo iż wytyczne nie obowiązywały w momencie zawarcia umowy dzierżawy, władze norweskie argumentują, że nowe wytyczne dla portów lotniczych „uzupełniają, a nie zastępują” wcześniejsze wytyczne i dlatego należy brać je pod uwagę.
Zdaniem władz norweskich przedsiębiorstwu LILAS powierzono obowiązek świadczenia usługi publicznej, sprowadzający się do „eksploatacji infrastruktury, w tym konserwacji infrastruktury portu lotniczego i zarządzania nią”. Władze nawiązują zatem do nowych wytycznych dla portów lotniczych, które stanowią, że „finansowanie tego rodzaju nie jest pomocą państwa, jeżeli stanowi rekompensatę z tytułu świadczenia usługi publicznej, przyznaną na zarządzanie portem lotniczym z zachowaniem warunków ustalonych w wyroku Altmark. (…) taka pomoc mogłaby zostać uznana za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG jedynie na mocy art. 61 ust. 3 lit. a) lub c), na określonych warunkach, w regionach znajdujących się w trudnej sytuacji, lub na mocy art. 59 ust. 2, jeżeli spełnia ona określone warunki zapewniające, że pomoc jest niezbędna dla świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym i nie wpływa na rozwój wymiany handlowej w sposób sprzeczny z interesem Umawiających się Stron”.
Gmina Farsund, na której terenie położona jest baza lotnicza, kwalifikuje się do pomocy regionalnej.
Władze norweskie stwierdziły zatem, że wszelka pomoc przyznana przedsiębiorstwu LILAS odpowiadała rekompensacie, która nie przekraczała sumy niezbędnej do pokrycia kosztów poniesionych w ramach wypełniania powierzonego przedsiębiorstwu obowiązku świadczenia usługi publicznej.
3.2. UWAGI DOTYCZĄCE UMOWY SPRZEDAŻY
3.2.1. W związku ze sprzedażą nie przyznano żadnej pomocy ani korzyści przedsiębiorstwu Lista Flypark AS
Zdaniem władz norweskich, mimo iż warunki określone w sekcji 2.2 wytycznych w sprawie pomocy państwa na temat elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne nie zostały całkowicie spełnione, „większość potencjalnych nabywców była stosownie poinformowana o staraniach Agencji dotyczących sprzedaży bazy lotniczej”. Jak wskazano powyżej w ppkt 2.3.1, rzeczywiście podjęto szereg działań w celu znalezienia nabywcy.
Władze norweskie podkreśliły ponadto, że cena sprzedaży odzwierciedla dokładnie wartość nieruchomości i związane z nią zobowiązania prawne. Odniosły się także do faktu, że aktualna cena zakupu odpowiadała nie tylko cenie nieruchomości, ale również innym jej składnikom, np. 50 % udziałowi w zyskach z odsprzedaży i 30 % udziałowi w ewentualnych dochodach netto przedsiębiorstwa Lista Flypark AS (zob. ppkt 2.3.2 powyżej).
3.2.2. Brak wpływu na wymianę handlową między państwami EOG
Władze norweskie powtórzyły argumentację przytoczoną w ppkt 3.1.2 powyżej.
3.2.3. Nie przyznano pomocy niezgodnej z prawem
Władze norweskie odniosły się do swoich wyjaśnień dotyczących podpisanej z LILAS umowy dzierżawy.
4. UWAGI STRON TRZECICH
Pismem z dnia 15 listopada 2007 r. (zdarzenie nr 452517) kancelaria prawna reprezentująca Lista Lufthavn AS przedłożyła uwagi dotyczące decyzji Urzędu w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego (11).
Uwagi ograniczały się do umowy dzierżawy i nie dotyczyły kwestii sprzedaży gruntów.
4.1. W RAMACH UMOWY DZIERŻAWY PRZEDSIĘBIORSTWU LILAS NIE PRZYZNANO ŻADNEJ POMOCY ANI KORZYŚCI
Roczna kwota najmu nie wynosiła de facto10 000 NOK, gdyż Agencja otrzymywała 245 405 NOK tytułem podnajmu. Ponadto w wyniku umowy dzierżawy przedsiębiorstwo LILAS było odpowiedzialne za wywiązanie się z obowiązku świadczenia usługi publicznej, czyli eksploatacji portu lotniczego i zarządzania nim. Wspomniany obowiązek świadczenia usługi publicznej pociągał za sobą pewne ograniczenia dotyczące możliwości wykorzystywania przez LILAS bazy lotniczej do innych celów. W 2001 r. całkowity koszt tych operacji wyniósł około 5 500 000 NOK rocznie. W świetle tak znaczących kosztów w umowie dzierżawy z dnia 9 maja 2006 r. uwzględniono roczny limit w wysokości 1 500 000 NOK. W wyniku umowy dzierżawy przedsiębiorstwo LILAS i jego akcjonariusze ponieśli znaczące straty (12).
4.2. BRAK WPŁYWU NA WYMIANĘ HANDLOWĄ MIĘDZY PAŃSTWAMI EOG
Umowa z LILAS jest ściśle powiązana z dzierżawą bazy lotniczej Lista oraz obowiązkiem świadczenia usługi publicznej w zakresie zarządzania bazą lotniczą jako taką i jej eksploatacji, nie zaś operacjami związanymi z krajowymi regularnymi połączeniami lotniczymi i międzynarodowym lotniczym transportem towarowym. W tym względzie jakakolwiek pomoc przyznana w ramach umowy dzierżawy nie ma wpływu na wymianę handlową w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.
4.3. WSZELKA POMOC PRZYZNANA PRZEDSIĘBIORSTWU LILAS BYŁABY ZGODNA Z PRAWEM
Gdyby Urząd stwierdził, że przedsiębiorstwu LILAS przyznano pomoc, byłaby ona w każdym przypadku zgodna z Porozumieniem EOG na podstawie wytycznych w sprawie pomocy państwa w zakresie finansowania portów lotniczych i pomocy państwa na rozpoczęcie działalności dla linii lotniczych oferujących przeloty z regionalnych portów lotniczych.
4.4. BRAK PODSTAW DO DECYZJI O ZWROCIE POMOCY
Umowę dzierżawy podpisano ostatecznie dnia 27 czerwca 1996 r. Jedyny przesłany w okresie dziesięciu lat od tej daty wniosek o udzielenie informacji odnosił się do potencjalnego udzielenia pomocy poprzez sprzedaż, a nie do umowy dzierżawy. Zatem okres dziesięciu lat nie został przerwany żadnymi działaniami Urzędu. Zgodnie z art. 15 protokołu 3: „kompetencje Urzędu Nadzoru EFTA w zakresie odzyskiwania pomocy podlegają dziesięcioletniemu okresowi przedawnienia”.
II. OCENA
1. DZIERŻAWA CZĘŚCI BAZY LOTNICZEJ LISTA
Umowa dzierżawy z przedsiębiorstwem LAD została podpisana dnia 27 czerwca 1996 r. i weszła w życie z dniem 1 lipca 1996 r.
Artykuł 15 protokołu 3 stanowi:
„1. Kompetencje Urzędu Nadzoru EFTA w zakresie odzyskiwania pomocy podlegają dziesięcioletniemu okresowi przedawnienia.
2. Okres przedawnienia rozpoczyna bieg w dniu, w którym beneficjentowi przyznano niezgodną z prawem pomoc w formie pomocy indywidualnej lub też w ramach programu pomocy. Jakiekolwiek działanie podejmowane przez Urząd Nadzoru EFTA lub państwo EFTA, działające na wniosek Urzędu Nadzoru EFTA, w odniesieniu do pomocy niezgodnej z prawem powoduje przerwanie okresu przedawnienia. Każde przerwanie biegu okresu przedawnienia powoduje, że zaczyna on biec od nowa. Okres przedawnienia ulega zawieszeniu na czas, w którym decyzja Urzędu Nadzoru EFTA jest przedmiotem postępowania przed Trybunałem EFTA.
3. Wszelką pomoc, w odniesieniu do której upłynął okres przedawnienia, uznaje się za pomoc istniejącą.”.
Pierwszy wniosek o udzielenie informacji, który dotyczył sprawy potencjalnego środka pomocy w formie umowy dzierżawy, został wysłany dnia 28 marca 2007 r. Urząd uznał, że było to po upływie dziesięcioletniego okresu przedawnienia, ponieważ umowa wiążąca strony została zawarta w dniu 27 czerwca 1996 r. Nie istniała zatem możliwość odzyskania pomocy. Ponadto we wspomnianym terminie nie obowiązywała już również umowa dzierżawy, ponieważ przedsiębiorstwo LILAS nie skorzystało z opcji do odnowienia umowy na okres kolejnych dziesięciu lat. Umowa dzierżawy wygasła zatem z dniem 30 czerwca 2006 r. i nie miała żadnych dalszych skutków.
W tych okolicznościach decyzja Urzędu w sprawie uznania omawianego środka za pomoc państwa oraz oceny jej zgodności z Porozumieniem EOG nie miałaby żadnego praktycznego skutku (13).
2. SPRZEDAŻ BAZY LOTNICZEJ LISTA
2.1. ISTNIENIE POMOCY PAŃSTWA
Artykuł 61 ust. 1 Porozumienia EOG stanowi:
„Z zastrzeżeniem innych postanowień niniejszego Porozumienia, wszelka pomoc przyznawana przez państwa członkowskie WE, państwa EFTA lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji przez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z funkcjonowaniem niniejszego Porozumienia w zakresie, w jakim wpływa na handel między umawiającymi się stronami.”.
Wytyczne w sprawie pomocy państwa na temat elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne są źródłem dodatkowych informacji dotyczących sposobu, w jaki Urząd interpretuje i stosuje przepisy Porozumienia EOG z zakresu pomocy państwa w sprawie oceny sprzedaży gruntów i budynków publicznych. Sekcja 2.1 zawiera opis sprzedaży w drodze bezwarunkowej procedury przetargowej, zaś sekcja 2.2 przedstawia sprzedaż z pominięciem bezwarunkowej procedury (w drodze wyceny dokonanej przez niezależnego eksperta). Te dwie procedury umożliwiają państwom EFTA prowadzenie sprzedaży gruntów i budynków w sposób wykluczający istnienie pomocy państwa.
2.2. OBECNOŚĆ ZASOBÓW PAŃSTWOWYCH
Środek musi być przyznany przez państwo lub z wykorzystaniem zasobów państwowych. Agencja jest organem państwowym, zatem jej zasoby są zasobami państwowymi.
Sprzedaż gruntów i budynków publicznych poniżej wartości rynkowej sugeruje zaangażowanie zasobów państwowych. Wytyczne w sprawie pomocy państwa na temat elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przewidują jednak dwie sytuacje, w których cena za nieruchomość będzie odpowiadała rzeczywistej wartości rynkowej, wykluczając tym samym obecność zasobów państwowych, o ile spełnione są obowiązujące warunki.
Jak wspomniano wyżej, należy wyróżnić dwie sytuacje: przypadki, gdy sprzedaż miała miejsce w drodze bezwarunkowej procedury przetargowej (zob. ppkt (i) poniżej) i takie, gdy sprzedaż odbyła się w oparciu o wyceny dokonane przez niezależnych ekspertów (zob. ppkt (ii) poniżej).
(i) sprzedaż w drodze bezwarunkowej procedury przetargowej
Władze norweskie uznały, że „proces rozpoczął się jako bezwarunkowa procedura przetargowa dotycząca sprzedaży fragmentów bazy lotniczej. W 2000 r. w różnych gazetach, np. Farsund avis, Fedrelandsvennen i Stavanger Aftenblad, opublikowano ogłoszenia zawierające wykaz ewentualnych sposobów wykorzystania bazy lotniczej”.
Zarówno ogłoszenia, jak i tak zwana konferencja Lista nie doprowadziły do sprzedaży. Proces nie dotyczył przypadku sprzedaży bazy lotniczej w całości. Potwierdzono to sprawozdaniem głównego rewidenta, który stwierdził, że ani wycena całej nieruchomości, ani publiczne ogłoszenia o zamiarze sprzedaży nie były przyczyną rozpoczęcia negocjacji z przedsiębiorstwem Lista Flypark AS w marcu 2002 r. Urząd uznał zatem, że nie było bezwarunkowej procedury przetargowej w związku ze sprzedażą bazy lotniczej w całości i że wykluczona jest w związku z tym możliwość istnienia pomocy państwa na tej podstawie, zgodnie z sekcją 2.1 wytycznych w sprawie pomocy państwa na temat elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków.
(ii) sprzedaż z pominięciem bezwarunkowej procedury przetargowej (wycena eksperta)
Sekcja 2.2 wytycznych w sprawie pomocy państwa na temat elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne, dotycząca sprzedaży w drodze bezwarunkowej procedury przetargowej przewiduje, że „jeżeli władze publiczne nie zamierzają posłużyć się procedurą opisaną w sekcji 2.1, jeden lub więcej niezależnych rzeczoznawców powinno przeprowadzić niezależną wycenę przed negocjacjami w sprawie sprzedaży w celu ustalenia wartości rynkowej na podstawie powszechnie przyjętych wskaźników rynkowych i standardów wyceny. Tak wyznaczona cena rynkowa jest minimalną ceną zakupu, jaka może zostać ustalona bez udzielania pomocy państwa”. (podkreślenie dodane)
Władze norweskie zaznaczyły, że Agencja zamówiła dwie wyceny u rzeczoznawców nieruchomości OPAK i Verditakst AS. Przeprowadzono je odpowiednio w maju i czerwcu 2002 r. Mimo że mogłoby się wydawać, iż negocjacje rozpoczęły się już w marcu 2002 r., nie ma dowodu na to, że cenę w umowie ustalono przed zapoznaniem się z wnioskami obu sprawozdań. Oba sprawozdania określały szacunkową wartość rynkową nieruchomości z wyłączeniem zobowiązań związanych z normami ochrony przeciwpożarowej, usprawnieniami technicznymi lub modernizacją infrastruktury albo zobowiązaniami związanymi z umową dzierżawy.
Zapłaconą przez nabywcę cenę określono w odniesieniu do sprawozdania z wyceny przeprowadzonej przez Verditakst, tj. kwoty 11 000 000 NOK.
Przedsiębiorstwo OPAK uznało jednak, że wartość nieruchomości w dniu sprzedaży wynosiła 32 000 000 NOK i że cena sprzedaży określona w umowie dzierżawy wynosiła dla całego portu lotniczego 25 000 000 NOK.
W obliczu takiej rozbieżności wycen Urząd wszczął formalne postępowanie wyjaśniające i wyznaczył niezależnego eksperta, Geira Saastada, którego zadaniem było:
— |
porównanie wszystkich wycen przekazanych do Urzędu, |
— |
określenie (i) wartości rynkowej bazy lotniczej oraz (ii) wartości zobowiązań związanych z gruntami i budynkami. |
Ekspert ocenił także, czy postępowanie państwa podczas sprzedaży nieruchomości odpowiadało postępowaniu prywatnego inwestora rynkowego, czy przeciwnie – prywatny inwestor rynkowy zachowałby się inaczej. W swojej ocenie ekspert wziął pod uwagę szczególny rodzaj nieruchomości i trudności, jakie według władz norweskich wynikały z istniejącej umowy dzierżawy zawartej z przedsiębiorstwem LILAS oraz możliwości zakupu przez to przedsiębiorstwo nieruchomości na koniec dziesięcioletniego okresu umowy.
Ekspert ocenił metody zastosowane w dwóch istniejących wycenach i stwierdził, że w sprawozdaniu OPAK, uwzględniającym niższe ceny najmu, prawdopodobnie odzwierciedlające aktualnie obowiązujące stawki, nie wzięto jednak pod uwagę faktu, iż część nieruchomości wynajmowano przedsiębiorstwu LILAS za stałą cenę 10 000 NOK rocznie, co stanowi kwotę znacznie niższą niż uznawana cena rynkowa. Rezerwy na lokale niewynajęte i konserwację również wydają się „znacznie zaniżone”. W związku z tym ekspert stwierdził, że koszty związane z brakiem wynajmu na poziomie 20 % rocznie nie byłyby nadmierne, biorąc pod uwagę rodzaj nieruchomości. Wskazał również, że uwzględnione powinny być znaczące koszty eksploatacji i konserwacji nieruchomości. Powyższe wydatki zmniejszyłyby w sumie wartość przepływów pieniężnych z 26 mln NOK (jak szacowało OPAK) do 10 mln NOK. Obniżona powinna być również wartość samego terenu ze względu na trudności w sprzedaży działek na tym obszarze. W kontekście sprawozdania przedsiębiorstwa OPAK ekspert zwrócił również uwagę, że wynosząca 25 000 000 NOK cena sprzedaży określona w umowie dzierżawy była całkowicie hipotetyczna.
W sprawozdaniu Verditakst również nie wzięto pod uwagę faktu, że część nieruchomości wynajmowano przedsiębiorstwu LILAS za kwotę, która stanowi znaczne zmniejszenie dochodów przy założeniu, że nieruchomość powinna być dzierżawiona za cenę rynkową. Wykorzystane ceny rynkowe są jednak spójne z założeniami eksperta (zob. sekcja 4 sprawozdania). Ekspert zauważył również, że Verditakst stosował w obliczeniach kwoty kosztów eksploatacyjnych i technicznych, które odpowiadały standardowym wartościom stosowanym w branży. Na koniec zwrócił uwagę, że oszacowanie wartości samego gruntu jest bardziej ostrożne niż przedstawione przez OPAK i wyraził opinię, iż wydaje się ono bardziej właściwe niż wyższa wycena.
Porównując dwa sprawozdania, ekspert uznał, że: „Główna różnica między wycenami sprowadzała się do obliczonych w nich kosztów eksploatacyjnych i technicznych. Wycena przedsiębiorstwa Verditakst odzwierciedlała standardowe kwoty stosowane w branży nieruchomości, zaś wycena przedsiębiorstwa OPAK – nie”.
Podsumowując, stwierdził, że: „cena sprzedaży ujęta w transakcji z 2002 r. wydaje się równorzędna z szacowaną wartością rynkową. Baza lotnicza Lista została sprzedana w okresie, gdy zainteresowanie tego typu nieruchomością było ograniczone. Rynek nieruchomości i rynki finansowe odnotowały tym okresie spadki, zaś nieruchomość mogła być scharakteryzowana wyłącznie jako skomplikowana i odległa. Kryteria przyjęte w wycenie przeprowadzonej przez Verditakst były bardziej poprawne niż kryteria przyjęte w wycenie przedsiębiorstwa OPAK. Głównym zarzutem wobec wyceny OPAK jest niepoprawne oszacowanie zwykłych kosztów eksploatacyjnych podczas obliczania wartości nieruchomości. Rekompensata za zobowiązania przekazane przez Agencję przedsiębiorstwu Lista Flypark AS w związku ze sprzedażą nie wydaje się nadmiernie wysoka, biorąc pod uwagę liczbę budynków na danym obszarze i powierzchnię gruntów”. (podkreślenie dodane)
Ekspert zwrócił szczególną uwagę na fakt, że każdej wycenie obszaru podobnego do bazy lotniczej Lista towarzyszyć będzie znaczna niepewność. Można wyjaśnić to następującymi czynnikami:
— |
wspomniany teren jest odległy w porównaniu z obszarami zabudowanymi, które można wycenić na rynku nieruchomości. Ma to wpływ nie tylko na ceny gruntów, ale także na ceny najmu, |
— |
na obszarze tym położona jest baza lotnicza, w której w przeszłości była prowadzona działalność wojskowa. Istnieje niewiele porównywalnych nieruchomości lub też takie nieruchomości nie istnieją wcale, a także |
— |
grunty i budynki wymagają w znacznym stopniu remontu i konserwacji. |
W świetle sprawozdania niezależnego eksperta Urząd uznał, że baza lotnicza została sprzedana w cenie odpowiadającej jej wartości rynkowej.
Po pierwsze aktualna cena sprzedaży odpowiadała ocenie wartości rynkowej zawartej w sprawozdaniu przedsiębiorstwa Verditakst. Fakt, że przeprowadzona przez przedsiębiorstwo OPAK ocena wartości rynkowej była znacząco wyższa, nie daje sam w sobie podstaw do stwierdzenia, że miała miejsce pomoc państwa (14).
Wyznaczony przez Urząd ekspert rzeczywiście zwrócił uwagę na kilka czynników, które, jak wspomniano wyżej, wskazują na zawyżoną ocenę wartości rynkowej, przeprowadzoną przez OPAK, oraz na większą poprawność kryteriów zastosowanych przez Verditakst. Urząd zgadza się z poglądem, że rynek takich nieruchomości jak Lista jest nietypowy i trudny do oceny oraz, jak zauważył pan Saastad, wspomniana znaczna niepewność będzie dotyczyła każdej wyceny obszaru podobnego do bazy lotniczej Lista. Różnica między dwiema sporządzonymi w 2002 r. wycenami rzeczywiście zdawała się sprzyjać niepewności związanej z tamtejszym rynkiem. Prawdą jest również, że nie tylko Urząd nie był w stanie sprzedać działek gruntu, ale także podejmowane przez przedsiębiorstwo Lista Flypark AS od momentu zakupu nieruchomości w 2002 r. próby zmierzające do sprzedaży działek przedsiębiorstwom rozpoczynającym działalność uwieńczone były miernym sukcesem. Niska wartość rynkowa bazy lotniczej została następnie potwierdzona długim czasem trwania i stopniem trudności samego procesu sprzedaży, który trwał od 1997 r. do 2002 r.
Decydującym elementem zapłaconej ceny jest wartość związana z określonymi kosztami, która została odjęta od wartości nieruchomości, w wyniku czego uzyskano cenę końcową. Sekcja 2.2 wytycznych w sprawie pomocy państwa na temat elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne przewiduje szczegółowo, że „przy sprzedaży mogą być uwzględnione szczególne obowiązki związane z gruntami i budynkami, a nie z kupującym lub jego działalnością gospodarczą”. Niekorzystny ekonomicznie wpływ takich obowiązków może równoważyć cenę zakupu.
W odniesieniu do powyższych obowiązków ekspert uważa, że kwoty nie były zawyżone biorąc pod uwagę obszar, którego dotyczyły oraz że fakt przekroczenia przez wartość wspomnianych obowiązków wartości samej nieruchomości nie jest niczym niezwykłym. Uznając, że procedura przekazania funduszy została określona jako „wyjątkowo rzadka”, Urząd stwierdza, że nie wpłynęło to na ocenę wartości zobowiązań samych w sobie.
W świetle powyższych uwag, łącznie z faktem, że nieruchomość obciążona prawem pierwokupu lub opcjami kupna była trudna do zbycia, Urząd w odniesieniu do sprzedaży bazy lotniczej uważa, iż nie stwierdzono użycia zasobów państwowych ani istnienia pomocy państwa.
3. WNIOSEK
Na podstawie powyższej oceny Urząd stwierdza, że sprzedaż bazy lotniczej Lista nie stanowiła pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Procedura wszczęta na podstawie art. 4 ust. 4 w związku z art. 13 części II Protokołu 3 dotycząca dzierżawy bazy lotniczej Lista zostaje niniejszym zamknięta.
Artykuł 2
Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że sprzedaż bazy lotniczej Lista nie stanowiła pomocy państwa w rozumieniu art. 61 Porozumienia EOG.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Norwegii.
Artykuł 4
Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny.
Sporządzono w Brukseli dnia 27 marca 2009 r.
W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA
Per SANDERUD
Przewodniczący
Kurt JÄGER
Członek Kolegium
(1) Zwany dalej „Urzędem”.
(2) Zwane dalej „Porozumieniem EOG”.
(3) Zwane dalej „Porozumieniem o Nadzorze i Trybunale”.
(4) Zwany dalej „protokołem 3”.
(5) Wytyczne w sprawie zastosowania i interpretacji art. 61 i 62 Porozumienia EOG i art. 1 protokołu 3 do Porozumienia o nadzorze i Trybunale, przyjęte i wydane przez Urząd Nadzoru EFTA dnia 19 stycznia 1994 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 231 z 3.9.1994, s. 1 i w Suplemencie EOG nr 32 z 3.9.1994, s. 1. Wytyczne zostały ostatnio zmienione w dniu 16 grudnia 2008 r. Zwane są dalej „wytycznymi w sprawie pomocy państwa”. Aktualna wersja wytycznych w sprawie pomocy państwa opublikowana jest na stronie internetowej Urzędu:
http://www.eftasurv.int/fieldsofwork/fieldstateaid/state_aid_guidelines/
(6) Opublikowane w Dz.U. C 250 z 25.10.2007, s. 28 i w Suplemencie EOG nr 50 z 25.10.2007, s. 13.
(7) St.prp. nr 50 (1994–1995) z dnia 12 czerwca 1995 r. była następstwem rezolucji, w której Parlament zdecydował o reorganizacji Norweskich Sił Zbrojnych. Częścią reorganizacji miało być zamknięcie bazy lotniczej Lista z dniem 1 stycznia 1996 r.
(8) Zob. http://www.eftasurv.int/fieldsofwork/fieldstateaid/state_aid_guidelines/
(9) Zob. pkt 29 wytycznych w sprawie pomocy państwa w zakresie finansowania portów lotniczych i pomocy państwa na rozpoczęcie działalności dla linii lotniczych oferujących przeloty z regionalnych portów lotniczych.
(10) Sformułowanie „nowe wytyczne dla portów lotniczych” odnosi się do wytycznych przyjętych dnia 20 grudnia 2005 r., tj. po zawarciu umowy dzierżawy z przedsiębiorstwem LILAS.
(11) Decyzja nr 183/07/COL, o której mowa w przypisie 6 powyżej.
(12) Konta przedsiębiorstwa LILAS w okresie 1997–2006 wykazują skumulowaną stratę w wysokości około 10 500 000 NOK.
(13) Zob. analogiczną decyzję Komisji z dnia 25 września 2007 r. dotyczącą środków pomocy zastosowanych przez Hiszpanię na rzecz przedsiębiorstwa Izar, sprawa C-47/2003, dotychczas nieopublikowana, oraz decyzję Komisji 2006/238/WE z dnia 9 listopada 2005 r. w sprawie środka wdrożonego przez Francję na rzecz Mines de Potasse d’Alsace (Dz.U. L 86 z 24.3.2006, s. 20).
(14) Zob. analogicznie sprawy połączone T-127/99, T-129/99 i T-148/99 Diputación Foral de Álava, Rec. 2002 s. II-1275, pkt 85.