(1)

Załącznik III do decyzji 2001/822/WE odnosi się do definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej. Artykuł 37 tego załącznika stanowi, że odstępstwa od reguł pochodzenia można przyjąć, jeżeli uzasadnia je rozwój istniejących gałęzi przemysłu lub tworzenie nowych gałęzi w danym kraju bądź na danym terytorium.

(2)

Decyzją Komisji 2009/699/WE (2) odrzucono wniosek złożony w 2009 r. dotyczący przedłużenia okresu obowiązywania poprzedniego odstępstwa, natomiast przyznano nowe odstępstwo na ilości, w odniesieniu do których Antyle Holenderskie otrzymały pozwolenia na przywóz cukru na rok 2009 i 2010.

(3)

Zgodnie z kwartalnymi zestawieniami ilości przesłanymi Komisji przez właściwe organy Antyli Holenderskich, dotyczącymi ilości wykorzystanych na mocy decyzji 2009/699/WE, wykorzystanie przyznanego na 2010 r. odstępstwa w wysokości 7 000 ton kształtuje się na poziomie około 2 500 ton w roku bieżącym.

(4)

Dnia 24 sierpnia 2010 r. Niderlandy wystąpiły, w imieniu Antyli Holenderskich, o nowe odstępstwo od reguł pochodzenia określonych w załączniku III do decyzji 2001/822/WE, na okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., tj. do daty wygaśnięcia decyzji 2001/822/WE. W dniach 8 września 2010 r. i 11 października 2010 r. Antyle Holenderskie dostarczyły dodatkowe informacje. Wniosek dotyczy rocznej ilości 7 000 ton produktów cukrowniczych pochodzących z państw trzecich oraz przetworzonych w Antylach Holenderskich w celu wywozu do Unii.

(5)

Wniosek dotyczący nowego odstępstwa dotyczy dopuszczenia przeznaczenia cukru surowego pochodzącego z państw trzecich do aromatyzowania, barwienia, mielenia oraz przetwarzania na cukier w kostkach w Antylach Holenderskich i przyznania mu pochodzenia KTZ (krajów i terytoriów zamorskich). Ponadto Antyle Holenderskie wnioskują, by roczne kwoty na lata 2011, 2012 oraz 2013, dla których kumulacja AKP/EU-KTZ może być tymczasowo dozwolona na mocy art. 6 załącznika III do decyzji 2001/822/WE, zostały ustalone na poziomie 7 000 ton.

(6)

Wniosek dotyczący nowego odstępstwa opiera się na wymogach jakości, zgodnie z którymi cukier AKP z regionu Karaibów nie spełnia kryteriów produkcji cukru wysokiej jakości przeznaczonego dla konsumentów we Wspólnocie, oraz na wymogach dostępności, ponieważ ze względów klimatycznych mogą występować niedobory cukru AKP z regionu Karaibów. Ponadto kraje AKP wciąż zwiększają eksport produkowanego cukru bezpośrednio do Stanów Zjednoczonych i Unii. Po wtóre, w Unii nie produkuje się surowego cukru trzcinowego używanego do wytwarzania produktu końcowego. Jest zatem uzasadnione, aby Antyle Holenderskie zaopatrywały się w surowy cukier w sąsiadujących z nimi krajach trzecich, które nie należą do AKP, KTZ ani do Unii.

(7)

W ramach przedłożonych dodatkowych informacji Niderlandy zaznaczyły, iż przemysł cukrowniczy w Antylach Holenderskich, który powinien uzyskać korzyści z wnioskowanego odstępstwa, zmierza do dywersyfikacji swoich produktów poprzez wprowadzenie produkcji mieszanin oraz „ekocukru”, przeznaczonych na wyraźnie odmienne rynki niż produkty cukrownicze, których dotyczy wnioskowane odstępstwo. Postępy wspomnianej dywersyfikacji są nadal niewystarczające ze względu na brak kapitału na inwestycje konieczne do dalszej dywersyfikacji asortymentu, dlatego też wnioskowane odstępstwo jest niezbędne do akumulacji środków finansowych na cele dywersyfikacji.

(8)

Wniosek o nowe odstępstwo od reguł pochodzenia określonych w załączniku III do decyzji 2001/822/WE, odnoszący się do ilości 7 000 ton produktów objętych kodami CN 1701 11 90 , 1701 99 10 oraz 1701 91 00 , jest uzasadniony na mocy art. 37 ust. 1, 3 i 7 tego załącznika pod pewnymi warunkami, które mają na celu zrównoważenie uzasadnionych interesów przedsiębiorstw z państw KTZ z celami zewnętrznego wymiaru wspólnej organizacji rynku Unii w zakresie cukru.

(9)

Ponieważ odstępstwo przyznaje się dla produktów, które muszą być rzeczywiście przetworzone, a wartość dodana surowego cukru musi stanowić co najmniej 45 % wartości produktu końcowego, odstępstwo to wpłynie pozytywnie na uzasadnione interesy Antyli Holenderskich. Przyznanie odstępstwa umożliwi istniejącemu przemysłowi kontynuację wywozu do Unii. Wnioskowane odstępstwo powinno przynieść oczekiwany przychód, potrzebny do sfinansowania dalszych inwestycji związanych z dywersyfikacją produktów i działań, umożliwiających przemysłowi cukrowniczemu rezygnację z tego typu odstępstw w przyszłości.

(10)

Przepisy odnoszące się do kumulacji pochodzenia nie stanowią rozwiązania dla przemysłu cukrowniczego w Antylach Holenderskich. W art. 6 ust. 4 załącznika III do decyzji 2001/822/WE określa się okresy i limity ilościowe zgodne z celami wspólnej organizacji rynku Unii, w odniesieniu do których można czasowo zezwolić na kumulację pochodzenia, uwzględniając przy tym uzasadnione interesy podmiotów gospodarczych z KTZ. Ilości te były stopniowo zmniejszane, a od dnia 1 stycznia 2011 r. zostaną całkowicie wycofane.

(11)

Stopniowe znoszenie kumulacji AKP/WE-KTZ w odniesieniu do cukru, przewidziane w art. 6 ust. 4 załącznika III do decyzji 2001/822/WE, wskazuje na zamiar Unii, polegający na tym, iż szczególne reguły pochodzenia odnośnie do cukru powinny stać się bardziej restrykcyjne w celu uwzględnienia interesów podmiotów handlowych z Unii na rynku cukru. Zasada ta powinna być stosowana dla celów określenia ilości, odnośnie do których przyznaje się odstępstwo. Wspomniane wycofanie uzasadnione jest również ze względu na planowane negocjacje dotyczące porozumień handlowych Unii z państwami Ameryki Łacińskiej, w których Antyle Holenderskie zaopatrują się w cukier. Biorąc pod uwagę zamiar dywersyfikacji, wyrażony przez przemysł cukrowniczy Antyli Holenderskich, która to dywersyfikacja ma na celu odejście od produkcji wymagającej odstępstw, ilości przewidziane w odstępstwie powinny być stopniowo zmniejszane.

(12)

Biorąc pod uwagę niski poziom wykorzystywania ilości przewidzianych w poprzednich odstępstwach, początkowa ilość powinna kształtować się na poziomie podwójnej kwoty obecnego wykorzystania, co odpowiada możliwościom istniejącego przemysłu odnośnie do kontynuacji wywozu do Unii. Zgodnie z planowanym wycofaniem ilości powinny być stopniowo zmniejszane w wnioskowanym okresie. Wspomniane wycofanie powinno umożliwić wypracowanie przychodu przeznaczonego na dalsze inwestycje w Antylach Holenderskich oraz zachęcić przemysł cukrowniczy do wspierania zamierzonej dywersyfikacji.

(13)

W związku z tym, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków w zakresie jakości, nadzoru i czasu obowiązywania, odstępstwo należy przyznać na 5 000 ton na rok 2011, 3 000 ton na rok 2012 oraz 1 500 ton na rok 2013.

(14)

Z zastrzeżeniem spełnienia tych warunków odstępstwo nie powoduje poważnego zagrożenia dla sektora gospodarki i istniejącego w Unii przemysłu.

(15)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (3) określa zasady administrowania kontyngentami taryfowymi. Zasady te należy stosować z uwzględnieniem niezbędnych zmian do zarządzania ilością, dla której przyznaje się przedmiotowe odstępstwo.

(16)

Ponieważ odstępstwo wygasa dnia 31 grudnia 2010 r., wniosek o nowe odstępstwo obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., a nowe odstępstwo należy stosować od dnia 1 stycznia 2011 r. w przewidzianym okresie.

(17)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

—

—

(1)

Artykuł 16 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) stanowi, że Komisja rozpocznie 14-letni program pracy, którego celem jest systematyczne badanie wszystkich substancji czynnych, które w dniu 14 maja 2000 r. były już w obrocie (zwany dalej „programem przeglądu”).

(2)

Temefos zidentyfikowano jako substancję czynną produktów biobójczych, będącą w obrocie przed dniem 14 maja 2000 r. w celach innych niż cele wymienione w art. 2 ust. 2 lit. c) i d) dyrektywy 98/8/WE. Przed upływem wyznaczonego terminu nie przedłożono żadnej dokumentacji uzasadniającej uwzględnienie temefosu w załącznikach I, IA lub IB do omawianej dyrektywy.

(3)

Zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 (3) ze skutkiem od dnia 1 września 2006 r. państwa członkowskie zobowiązane były do unieważnienia istniejących zezwoleń lub rejestrów dla produktów biobójczych zawierających temefos. Na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 produkty biobójcze zawierające temefos nie będą już wprowadzane do obrotu.

(4)

Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 określa warunki, na jakich państwa członkowskie mogą wystąpić do Komisji z wnioskiem o odstępstwo od art. 4 ust. 1 rozporządzenia, i warunki przyznania takiego odstępstwa.

(5)

Decyzją 2007/226/WE (4) Komisja przyznała takie odstępstwo do dnia 14 maja 2009 r. w odniesieniu do produktów biobójczych zawierających temefos, które wykorzystuje się do zwalczania komarów-wektorów we francuskich departamentach zamorskich. Decyzją Komisji 2009/395/WE (5) okres obowiązywania tego odstępstwa przedłużono do dnia 14 maja 2010 r. W dniu 4 marca 2010 r. Francja przedstawiła Komisji sprawozdanie dotyczące stosowania temefosu.

(6)

Francja przedłożyła Komisji wniosek w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania odstępstwa do dnia 14 maja 2014 r. Wniosek ten zawiera informacje na temat niedawnych przypadków wystąpienia poważnych epidemii chorób przenoszonych przez komary we francuskich departamentach zamorskich. Wyjaśniono w nim konieczność stosowania szeregu insektycydów w celu zwalczania epidemii oraz przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące działań podjętych w celu zastąpienia temefosu, jak również dotyczące bieżących badań nad alternatywnymi metodami, dotowanych przez władze Francji. W dniu 1 sierpnia 2010 r. Komisja drogą elektroniczną udostępniła publicznie wniosek Francji w celu przeprowadzenia 60-dniowej konsultacji społecznej. W okresie tym nie wyrażono żadnego sprzeciwu w odniesieniu do odstępstwa, o które wystąpiono.

(7)

Ze względu na wysoką liczbę przypadków wystąpienia chorób przenoszonych przez komary we francuskich departamentach zamorskich, należy zezwolić na dalsze stosowanie temefosu. Niezbędne jest zatem przedłużenie okresu wycofywania tej substancji. Przedłużenie tego okresu powinno wejść w życie po zakończeniu okresu obowiązywania poprzedniego odstępstwa,