(1)

Międzynarodowy Fundusz na rzecz Irlandii (zwany dalej „Funduszem”) został ustanowiony w 1986 r. na mocy umowy z dnia 18 września 1986 r. zawartej pomiędzy rządem Irlandii oraz rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (zwanej dalej „Umową”) w celu wspierania rozwoju gospodarczego i społecznego oraz zachęcania do kontaktów, dialogu i pojednania między nacjonalistami a unionistami w całej Irlandii, w realizacji jednego z celów określonych w umowie angielsko-irlandzkiej z dnia 15 listopada 1985 r.

(2)

Uznając, że cele Funduszu odzwierciedlają jej własne cele, Unia wnosi wkłady finansowe do Funduszu od 1989 r. W latach 2005–2006 wyasygnowano z budżetu Wspólnoty po 15 milionów EUR na lata 2005 i 2006 zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 177/2005 z dnia 24 stycznia 2005 r. dotyczącym wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (3). Rozporządzenie to utraciło moc z dniem 31 grudnia 2006 r.

(3)

Oceny przeprowadzone zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 177/2005 potwierdziły potrzebę dalszego wspierania działań Funduszu, przy jednoczesnym dalszym wzmacnianiu synergii celów i koordynacji z programami interwencyjnymi funduszy strukturalnych, w szczególności ze Specjalnym Programem na rzecz Pokoju i Pojednania w Irlandii Północnej i Granicznych Hrabstwach Irlandii („program PEACE”) ustanowionym zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (4).

(4)

Proces pokojowy w Irlandii Północnej wymaga dalszego wsparcia ze strony Unii na rzecz Funduszu po dniu 31 grudnia 2006 r. Mając na względzie szczególne działania w zakresie procesu pokojowego, na program PEACE przydzielono dodatkowe wsparcie z funduszy strukturalnych na okres 2007–2013 zgodnie z pkt 22 załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (5).

(5)

Na posiedzeniu w Brukseli w dniach 15 i 16 grudnia 2005 r. Rada Europejska wezwała Komisję do podjęcia niezbędnych kroków mających na celu zapewnienie ciągłego wsparcia Wspólnoty dla Funduszu, w momencie jego wejścia w istotną, końcową fazę prac, do roku 2010.

(6)

Głównym celem niniejszego rozporządzenia jest wspieranie pokoju i pojednania poprzez szerszy zakres działań niż działania objęte funduszami strukturalnymi, wykraczających poza zakres polityki Unii dotyczącej spójności gospodarczej i społecznej.

(7)

Wkłady Unii do Funduszu powinny przyjąć formę wkładów finansowych na lata 2007, 2008, 2009 i 2010, a zatem powinny zakończyć się w tym samym czasie co działalność Funduszu.

(8)

Przy rozdysponowywaniu wkładów Unii Fundusz powinien traktować priorytetowo projekty o charakterze transgranicznym i obejmującym różne społeczności, tak aby uzupełniać działania finansowane z programu PEACE w latach 2007–2010.

(9)

Zgodnie z Umową wszyscy wnoszący wkład finansowy do Funduszu powinni uczestniczyć jako obserwatorzy w posiedzeniach Rady Funduszu.

(10)

Istotne jest zapewnienie prawidłowej koordynacji między działaniami Funduszu a działaniami finansowanymi w ramach funduszy strukturalnych, przewidzianymi w art. 175 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności programem PEACE.

(11)

Niniejsze rozporządzenie określa kopertę finansową na cały okres trwania Funduszu, która będzie stanowić główny punkt odniesienia, w rozumieniu pkt 37 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (6), dla władzy budżetowej podczas corocznej procedury budżetowej.

(12)

Wysokość wkładów Unii do Funduszu powinna wynieść 15 milionów EUR rocznie w latach 2007, 2008, 2009 i 2010, wyrażone w wartościach bieżących.

(13)

Strategia Funduszu realizowana w ostatniej fazie jego działalności (lata 2006–2010), zatytułowana „Współdzielenie przestrzeni”, koncentruje się na czterech głównych obszarach: tworzeniu podstaw pojednania w najbardziej zmarginalizowanych społecznościach, tworzeniu możliwości kontaktu pomiędzy podzielonymi społecznościami, dążeniu do bardziej zintegrowanego społeczeństwa oraz pozostawieniu spuścizny. W związku z powyższym nadrzędnym celem Funduszu i niniejszego rozporządzenia jest wspieranie pojednania pomiędzy społecznościami.

(14)

Wsparcie Unii przyczyni się do wzmocnienia solidarności pomiędzy państwami członkowskimi i pomiędzy ich narodami.

(15)

Pomoc Funduszu powinna być uważana za skuteczną jedynie w zakresie, w jakim doprowadza do trwałej poprawy ekonomicznej i społecznej, i nie jest wykorzystywana zamiast innych wydatków prywatnych lub publicznych.

(16)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1968/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007–2010) (7) określiło finansową kwotę odniesienia dotyczącą wykonania Funduszu w latach 2007–2010.

(17)

W wyroku z dnia 3 września 2009 r. w sprawie C-166/07 (Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej) (8) Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1968/2006, ponieważ było ono oparte wyłącznie na art. 308 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Traktat WE), uznając, że właściwą podstawą prawną są art. 159 akapit trzeci Traktatu WE i art. 308 Traktatu WE. Trybunał orzekł jednak również, że skutki rozporządzenia (WE) nr 1968/2006 zostają utrzymane do czasu wejścia w życie w rozsądnym terminie nowego rozporządzenia przyjętego w oparciu o właściwą podstawę prawną oraz że orzeczenie o nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1968/2006 nie ma wpływu na ważność płatności dokonanych ani zobowiązań podjętych na podstawie tego rozporządzenia. W związku z tym konieczne jest, aby ze względu na pewność prawną przewidzieć stosowanie art. 6 niniejszego rozporządzenia ze skutkiem retroaktywnym, ponieważ dotyczy on całego okresu programowania 2007–2010,

a)

plan działania wraz z planowanymi płatnościami i przewidywanym terminem zakończenia działalności;

b)

procedurę umorzenia;

c)

zasady postępowania z wszelkimi kwotami końcowymi oraz otrzymanymi odsetkami w momencie zamknięcia Funduszu.

(1)

Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 (3) ustanowiono Europejski program energetyczny na rzecz naprawy gospodarczej (EPENG), aby wspomóc naprawę gospodarczą poprzez przyznanie puli środków finansowych w wysokości 3,98 mld EUR na lata 2009 i 2010.

(2)

Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla celu, jakim jest przyznanie do końca 2010 r. możliwie największej części puli środków finansowych w wysokości 3,98 mld EUR na realizację podprogramów, o których mowa w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 663/2009. Ustalono jednak, że ta część tej kwoty nie zostanie przekazana w ramach tych podprogramów.

(3)

Zgodnie ze strategią Europa 2020 na rzecz zrównoważonego wzrostu i zatrudnienia oraz zgodnie z pakietem klimatyczno-energetycznym UE i z planem działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii z 2006 r., dalsze wykorzystywanie źródeł energii odnawialnej na szerszą skalę oraz propagowanie efektywności energetycznej przyczyniłoby się do rozwoju ekologicznego, budowania konkurencyjnej i zrównoważonej gospodarki oraz do rozwiązywania problemów związanych ze zmianą klimatu. Dzięki wspieraniu tych polityk Unia umożliwi tworzenie nowych miejsc pracy i powstawanie ekologicznego rynku, sprzyjając tym samym rozwojowi konkurencyjnej, bezpiecznej i zrównoważonej gospodarki. Istotną rolę odgrywa w tym kontekście współpraca pomiędzy różnymi szczeblami władzy („multi-level governance”).

(4)

Zapewnienie większych zachęt finansowych ma zasadnicze znaczenie dla zmniejszenia przeszkód związanych z wysokimi kosztami wstępnymi oraz dla stymulowania postępów w zakresie zrównoważonej energetyki. Dlatego też należy stworzyć specjalny instrument finansowy („instrument”) mający na celu wykorzystanie funduszy, przyznanych na mocy rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 663/2009, które nie mogą być wykorzystane do końca 2010 r. Stworzenie instrumentu należy rozpatrywać z punktu widzenia inicjatywy na rzecz finansowania zrównoważonej energii zaproponowanej przez Komisję. Instrument powinien służyć wspieraniu projektów dotyczących efektywności energetycznej i energii odnawialnej oraz ułatwianiu finansowania projektów inwestycyjnych w zakresie efektywności energetycznej i energii odnawialnej przez lokalne, regionalne i krajowe organy publiczne, w szczególności w środowisku miejskim. W procesie tym należy zwrócić uwagę na synergie z innymi środkami finansowymi dostępnymi w państwach członkowskich, takimi jak fundusze strukturalne i spójności, europejska pomoc na rzecz energetyki lokalnej (ELENA) oraz Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego w ramach rozporządzenia (WE) nr 397/2009 (4), aby uniknąć kolidowania z innymi instrumentami finansowymi.

(5)

Wsparcie inwestycyjne w zakresie zrównoważonej energetyki może być najbardziej skuteczne i pożyteczne, gdy dotyczy przedsięwzięć podejmowanych na poziomie lokalnym. Jednak w należycie uzasadnionych przypadkach może ono być skuteczniejsze na szczeblu krajowym, na przykład z powodów związanych z dostępnością lub funkcjonowaniem odnośnych struktur administracyjnych.

(6)

W celu maksymalnego zwiększenia wpływu funduszy unijnych w krótkim okresie, instrumentem powinien zarządzać jeden lub kilku pośredników finansowych, takich jak międzynarodowe instytucje finansowe. Wyboru takich pośredników finansowych należy dokonywać na podstawie wykazanej przez nich zdolności do wykorzystywania funduszy w sposób możliwie najbardziej efektywny i skuteczny, w celu maksymalnego zwiększenia zaangażowania innych inwestorów publicznych i prywatnych w najkrótszym możliwym czasie, oraz osiągnięcia wysokiego wskaźnika dźwigni pomiędzy finansowaniem ze środków unijnych a całkowitymi nakładami inwestycyjnymi w celu podjęcia znaczących inwestycji w Unii. Jednakże w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego, który wywiera szczególnie negatywny wpływ na finanse władz lokalnych i regionalnych, należy zapewnić, aby trudna sytuacja budżetowa tych władz nie uniemożliwiała im dostępu do środków.

(7)

Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 663/2009, projekty inwestycyjne powinny być finansowane w ramach instrumentu tylko jeśli mają szybki, wymierny i istotny wpływ na przywrócenie dobrej koniunktury gospodarczej w Unii, zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego i ograniczenie emisji gazów cieplarnianych. Takie projekty inwestycyjne przyczyniają się do ekologicznego wzrostu, rozwoju konkurencyjnej, wzajemnie połączonej, zrównoważonej i ekologicznej gospodarki, a także sprzyjają ochronie zatrudnienia, tworzeniu miejsc pracy i przeciwdziałaniu zmianie klimatu zgodnie z celami strategii Europa 2020.

(8)

Przy wyborze działań finansowanych w ramach instrumentu i ocenie ich kwalifikowalności powinny mieć w pełni zastosowanie kryteria określone w rozporządzeniu (WE) nr 663/2009. Istotnym aspektem, który również należy brać pod uwagę, jest równowaga geograficzna projektów, aby zapewnić wpływ niniejszego rozporządzenia na odnowę gospodarczą w całej Unii oraz na uznanie faktu, że w niektórych państwach członkowskich projekty nie uzyskały finansowania w ramach rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 663/2009 lub uzyskały je jedynie częściowo.

(9)

Mając na uwadze wymagany krótkoterminowy wpływ gospodarczy niniejszego rozporządzenia, okres pomiędzy otrzymaniem wniosku w sprawie realizacji projektu a ostateczną decyzją nie powinien przekraczać sześciu miesięcy.

(10)

Indywidualne zobowiązania prawne w ramach realizacji zobowiązań budżetowych podjętych na mocy przepisów rozdziału IIa należy podjąć do dnia 31 marca 2011 r.

(11)

Instrument nie powinien stać się precedensem w odniesieniu do wykorzystania budżetu ogólnego Unii oraz potencjalnych przyszłych środków finansowania, w tym w sektorze energetycznym, ale powinien być raczej traktowany jako środek wyjątkowy przyjęty w okresie trudności gospodarczych.

(12)

Ze względu na pilną potrzebę podjęcia działań w związku z kryzysem gospodarczym, wydatki poniesione w ramach rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 663/2009 powinny być kwalifikowalne od dnia 13 lipca 2009 r., ponieważ wielu wnioskodawców domagało się uznania kwalifikowalności wydatków z chwilą złożenia wniosku o przyznanie dotacji zgodnie z art. 112 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5) („rozporządzenie finansowe”). Wydatki poniesione w ramach rozdziału IIa powinny kwalifikować się do finansowania od dnia 1 stycznia 2011 r.

(13)

Ze względu na pilną potrzebę podjęcia działań w związku z kryzysem gospodarczym, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie natychmiast po jego opublikowaniu,

1)

w art. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Niniejsze rozporządzenie przewiduje utworzenie instrumentu finansowego (»instrument«) w celu wspierania inicjatyw z zakresu efektywności energetycznej i energii odnawialnej.”;

2)

w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

3)

dodaje się rozdział w brzmieniu:

4)

skreśla się art. 22;

5)

w art. 23 wprowadza się następujące zmiany:

6)

w art. 27 wprowadza się następujące zmiany:

7)

w art. 28 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Sprawozdanie obejmuje informacje na temat wszystkich kosztów ogólnych związanych z ustanowieniem i wdrażaniem instrumentu utworzonego na mocy rozdziału IIa.”;

8)

załącznik otrzymuje oznaczenie „Załącznik I” oraz dodaje się załącznik w brzmieniu:

(1)

Przepisy szczegółowe w sprawie pomocy, której mogą udzielać Niemcy w ramach niemieckiego monopolu alkoholowego („monopol”), przewidziane w art. 182 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (3), stracą moc w dniu 31 grudnia 2010 r.

(2)

Zgodnie ze sprawozdaniem złożonym przez Komisję na mocy art. 184 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 znaczenie monopolu zmniejszyło się w ostatnich latach. Między rokiem 2001 a 2008 z monopolu wycofało się około 70 gorzelni rolniczych zamkniętych (landwirtschaftliche Verschlussbrennereien). Ilości sprzedawane przez monopol zmniejszyły się od 2003 roku, a budżet zmalał z kwoty 110 mln EUR w 2003 roku do 80 mln EUR w 2008 roku. Niektóre gorzelnie podjęły więc już wysiłki, aby przygotować się do wejścia na wolny rynek, tworząc spółdzielnie, inwestując w mniej energochłonne urządzenia celem ograniczenia kosztów produkcji, a także częściej wprowadzając produkowany przez siebie alkohol bezpośrednio do obrotu. Potrzeba jednak więcej czasu, aby ułatwić ten proces adaptacyjny i umożliwić gorzelniom przetrwanie na wolnym rynku. Przedłużenie o kilka kolejnych lat wydaje się konieczne w celu zakończenia procesu znoszenia monopolu, jak również udzielenia pomocy, oraz w celu umożliwienia jego ostatecznego wycofania.

(3)

W niektórych rejonach Niemiec gorzelnie są tradycyjnie powiązane z małymi i średnimi gospodarstwami i odgrywają istotną rolę dla kontynuacji działalności gospodarstw, dając rolnikom dodatkowe dochody i zapewniając zatrudnienie na obszarach wiejskich. Gorzelnie rolnicze zamknięte przetwarzające głównie zboże i ziemniaki powinny więc mieć w dalszym ciągu możliwość uzyskiwania pomocy za pośrednictwem monopolu do dnia 31 grudnia 2013 r. Do tego dnia wszystkie gorzelnie zamknięte powinny już wejść na wolny rynek. Termin ten jest również zbieżny z początkiem nowego okresu programowania w zakresie rozwoju obszarów wiejskich 2014–2020, co oznacza dla Niemiec możliwość przesunięcia części środków wykorzystywanych na potrzeby monopolu do swojego programu rozwoju obszarów wiejskich.

(4)

Niewielkie gorzelnie ryczałtowe (Abfindungsbrennereien), użytkownicy gorzelni (Stoffbesitzer) oraz gorzelnie spółdzielcze wykorzystujące owoce jako surowiec (Obstgemeinschaftsbrennereien) przyczyniają się w szczególności do zachowania tradycyjnych krajobrazów i bioróżnorodności, pomagając zachowywać sady, które dostarczają gorzelniom surowiec. Biorąc to pod uwagę oraz uwzględniając fakt, że produkcja tych gorzelni ma charakter lokalny i bardzo ograniczony, powinny one nadal mieć możność korzystania z pomocy przyznawanej w ramach monopolu przez okres końcowy do dnia 31 grudnia 2017 r. Do tego dnia monopol ma zostać zniesiony. W celu zapewnienia, aby pomoc ta była rzeczywiście stopniowo wycofywana, Niemcy powinny co roku przedstawiać roczny plan stopniowego wycofywania, począwszy od 2013 roku.

(5)

Produkcja alkoholu etylowego w ramach monopolu jest ograniczona i stanowi obecnie poniżej 10 % całkowitej produkcji alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego w Niemczech. Ponieważ, w szczególności, wszystkie gorzelnie zamknięte wejdą na wolny rynek do dnia 31 grudnia 2013 r., po tej dacie ten procent zmniejszy się w znaczny sposób.

(6)

W celu zapewnienia ciągłości w przyznawaniu pomocy, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od dnia 1 stycznia 2011 r.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1234/2007,