13.5.2010

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 119/1

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 413/2010

z dnia 12 maja 2010 r.

zmieniające załączniki III, IV i V do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów, tak, aby uwzględnić zmiany przyjęte decyzją Rady OECD C(2008) 156

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (1), w szczególności jego art. 58 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Na 8. posiedzeniu Grupy Roboczej ds. Zapobiegania Powstawaniu Odpadów i Recyklingu (WGWPR) Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) w grudniu 2005 r. postanowiono doprecyzować brzmienie kodu B1030 aneksu IX do konwencji bazylejskiej. Zmiana tego kodu została przyjęta decyzją Rady OECD C(2008) 156 i nadal wymaga uzgodnienia w ramach konwencji bazylejskiej. W oczekiwaniu na zatwierdzenie przez Konferencję Stron Konwencji Bazylejskiej i zmianę załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 należy uwzględnić to doprecyzowanie w prawodawstwie Unii.

(2)	Na 11. posiedzeniu WGWPR OECD w kwietniu 2008 r. postanowiono zmienić brzmienie kodu AA010 bursztynowego wykazu odpadów OECD. Zmiana tego kodu została przyjęta decyzją Rady OECD C(2008) 156. Należy zatem włączyć tę zmianę do prawodawstwa Unii.

(3)	Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1013/2006.

(4)	Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załącznikach III, IV i V do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2010 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

(1) Dz.U. L 190 z 12.7.2006, s. 1.

(2) Dz.U. L 114 z 27.4.2006, s. 9.

ZAŁĄCZNIK

W załącznikach III, IV i V do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 wprowadza się następujące zmiany:

w załączniku III część I akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Do celów niniejszego rozporządzenia:

a)	każde odniesienie do wykazu A znajdujące się w aneksie IX do konwencji bazylejskiej należy rozumieć jako odniesienie do załącznika IV do niniejszego rozporządzenia;

b)	w kodzie B1020 konwencji bazylejskiej termin »w postaci ostatecznej luzem« obejmuje wszelki złom metalowy w postaci nierozproszonej (3) tam wymieniony;

c)	kod B1030 konwencji bazylejskiej otrzymuje brzmienie: »Pozostałości zawierające metale ognioodporne«;

d)	część kodu B1100 konwencji bazylejskiej odnosząca się do »żużli z produkcji miedzi« itp. nie ma zastosowania, natomiast ma zastosowanie kod (OECD) GB040 w części II;

e)	kod B1110 konwencji bazylejskiej nie ma zastosowania, natomiast mają zastosowanie kody (OECD) GC010 i GC020 w części II;

f)	kod B2050 konwencji bazylejskiej nie ma zastosowania, natomiast ma zastosowanie kod (OECD) GG040 w części II;

g)	odniesienie w kodzie B3010 konwencji bazylejskiej do odpadów fluorowanych polimerów jest równoznaczne z włączeniem polimerów i kopolimerów fluoroetylenu (PTFE)”;

w załączniku IV część II kod AA 010 otrzymuje brzmienie:

„AA 010

261900

Kożuch żużlowy, zgorzeliny i inne odpady z hutnictwa żelaza i stali (3)”;

w załączniku V część 3 wykaz B kod AA 010 otrzymuje brzmienie:

„AA 010

261900

Kożuch żużlowy, zgorzeliny i inne odpady z hutnictwa żelaza i stali (5)”.

13.5.2010

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 119/7

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 416/2010

z dnia 12 maja 2010 r.

zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1), w szczególności jego art. 74,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 44/2001 zawiera wykaz krajowych przepisów jurysdykcyjnych, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia. Załącznik II zawiera wykaz sądów lub innych organów w państwach członkowskich odpowiedzialnych za zajmowanie się wnioskami o stwierdzenie wykonalności. Załącznik III zawiera wykaz sądów, do których można wnieść środki zaskarżenia od decyzji w sprawie stwierdzenia wykonalności.

(2)	Załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 zostały wielokrotnie zmienione, ostatnio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 280/2009 (2), w celu aktualizacji krajowych przepisów jurysdykcyjnych, wykazów sądów lub innych właściwych organów oraz obowiązujących procedur odwoławczych.

(3)	Państwa członkowskie zgłosiły Komisji dodatkowe zmiany w wykazach zamieszczonych w załącznikach I, II i III. Dlatego zasadna wydaje się publikacja ujednoliconych wersji wykazów zawartych w tych załącznikach.

(4)

Zgodnie z art. 4 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (3) Dania nie powinna brać udziału w przyjmowaniu zmian do rozporządzenia Bruksela I, a zmiany takie nie są wiążące dla Danii ani nie mają do niej zastosowania.

(5)	Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 44/2001,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załączniki I–III do rozporządzenia (WE) nr 44/2001 zastępuje się odpowiednimi załącznikami do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2010 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

(1) Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.

(2) Dz.U. L 93 z 7.4.2009, s. 13.

(3) Dz.U. L 299 z 16.11.2005, s. 62.

ZAŁĄCZNIK I

Przepisy jurysdykcyjne, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2

—	w Belgii: art. 5–14 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. o prawie prywatnym międzynarodowym,

—	w Bułgarii: art. 4 ust. 1 pkt 2 kodeksu prawa prywatnego międzynarodowego,

—	w Republice Czeskiej: art. 86 ustawy nr 99/1963 Coll. – kodeks postępowania cywilnego (občanský soudní řád), z późniejszymi zmianami,

—	w Niemczech: art. 23 kodeksu postępowania cywilnego (Zivilprozeßordnung),

—	w Estonii: art. 86 kodeksu postępowania cywilnego (tsiviilkohtumenetluse seadustik),

—	w Grecji: artykuł 40 kodeksu postępowania cywilnego (Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας),

—	we Francji: art. 14 i 15 kodeksu cywilnego (Code civil),

—	w Irlandii: przepisy umożliwiające oparcie jurysdykcji na fakcie doręczenia pozwanemu dokumentu wszczynającego postępowanie podczas jego czasowej obecności w Irlandii,

—	we Włoszech: art. 3 i 4 ustawy 218 z dnia 31 maja 1995 r.,

—	na Cyprze: art. 21 ust. 2 ustawy o sądach (Courts of Justice Law) nr 14 z 1960 r., z późniejszymi zmianami,

—	na Łotwie: art. 27 i art. 28 ust. 3, 5, 6 i 9 ustawy o postępowaniu cywilnym (Civilprocesa likums),

—	na Litwie: art. 31 kodeksu postępowania cywilnego (Civilinio proceso kodeksas),

—	w Luksemburgu: art. 14 i 15 kodeksu cywilnego (Code civil),

—	na Węgrzech: art. 57 dekretu z mocą ustawy nr 13 z 1979 r. w sprawie prawa prywatnego międzynarodowego (a nemzetközi magánjogról szóló 1979. évi 13. törvényerejű rendelet),

—	na Malcie: art. 742, 743 i 744 kodeksu organizacji i procedury cywilnej – rozdział 12 (Kodiċi ta′ Organizzazzjoni u Proċedura Ċivili – Kap. 12) oraz art. 549 kodeksu handlowego – rozdział 13 (Kodiċi tal-kummerċ – Kap. 13),

—	w Austrii: art. 99 ustawy o właściwości sądów (Jurisdiktionsnorm),

—	w Polsce: art. 1103 ust. 4 Kodeksu postępowania cywilnego,

—

w Portugalii: art. 65 ust. 1a kodeksu postępowania cywilnego (Código de Processo Civil), w zakresie, w jakim może on obejmować nadzwyczajne podstawy jurysdykcji, takie jak sądy właściwe dla miejsca siedziby oddziału, agencji lub innego zakładu (jeżeli siedziba ta znajduje się w Portugalii), w przypadku gdy stroną, do której następuje doręczenie, jest administracja centralna (jeżeli ma ona siedzibę w innym państwie) oraz art. 10 kodeksu postępowania w sprawach pracowniczych (Código de Processo do Trabalho), w zakresie, w jakim może on obejmować nadzwyczajne podstawy jurysdykcji, takie jak sądy właściwe dla miejsca, w którym powód ma miejsce zamieszkania, w postępowaniach dotyczących indywidualnych umów o pracę wszczętych przez pracownika przeciwko pracodawcy,

—	w Rumunii: art. 148–157 ustawy nr 105/1992 w sprawie stosunków w zakresie prawa prywatnego międzynarodowego,

—

w Słowenii: art. 48 ust. 2 ustawy o prawie prywatnym międzynarodowym i postępowaniu w tym zakresie (Zakon o medarodnem zasebnem pravu in postopku) w związku z art. 47 ust. 2 ustawy o postępowaniu cywilnym (Zakon o pravdnem postopku) i art. 58 ustawy o prawie prywatnym międzynarodowym i postępowaniu w tym zakresie (Zakon o medarodnem zasebnem pravu in postopku) w związku z art. 59 ustawy o postępowaniu cywilnym (Zakon o pravdnem postopku),

—	na Słowacji: art. 37–37e ustawy nr 97/1963 o prawie prywatnym międzynarodowym i odnośne przepisy proceduralne,

—	w Finlandii: art. 18 ust. 1 akapit pierwszy i drugi w rozdziale 10 kodeksu postępowania sądowego (oikeudenkäymiskaari/rättegångsbalken),

—	w Szwecji: akapit pierwszy w § 3 rozdziału 10 Kodeksu postępowania sądowego (rättegångsbalken);

—

w Zjednoczonym Królestwie: przepisy umożliwiające oparcie jurysdykcji na fakcie:

a)	doręczenia pozwanemu dokumentu wszczynającego postępowanie podczas jego czasowej obecności w Zjednoczonym Królestwie; lub

b)	posiadania przez pozwanego majątku w Zjednoczonym Królestwie; lub

c)	zajęcia przez powoda majątku w Zjednoczonym Królestwie.

ZAŁĄCZNIK II

Wnioski, o których mowa w art. 39, można składać do następujących sądów lub innych właściwych organów:

—	w Belgii – tribunal de première instance lub rechtbank van eerste aanleg lub erstinstanzliches Gericht,

—	w Bułgarii – окръжния съд,

—	w Republice Czeskiej – okresní soud lub soudní exekutor,

—

w Niemczech:

a)	przewodniczący izby w Landgericht;

b)	notariusz w procedurze dotyczącej stwierdzenia wykonalności dokumentu urzędowego,

—	w Estonii – maakohus (sąd okręgowy),

—	w Grecji – Μονομελές Πρωτοδικείο,

—	w Hiszpanii – Juzgado de Primera Instancia,

—

we Francji:

a)	greffier en chef du tribunal de grande instance;

b)	président de la chambre départementale des notaires w przypadku wniosku o stwierdzenie wykonalności notarialnego dokumentu urzędowego,

—	w Irlandii – High Court,

—	we Włoszech – corte d’appello,

—	na Cyprze – Επαρχιακό Δικαστήριο lub, w przypadku orzeczeń w sprawach o roszczenia alimentacyjne, Οικογενειακό Δικαστήριο,

—	na Łotwie – rajona (pilsētas) tiesa,

—	na Litwie – Lietuvos apeliacinis teismas,

—	w Luksemburgu – prezes tribunal d’arrondissement,

—	na Węgrzech – megyei bíróság székhelyén működő helyi bíróság, a w Budapeszcie – Budai Központi Kerületi Bíróság,

—	na Malcie – Prim' Awla tal-Qorti Ċivili lub Qorti tal-Maġistrati ta' Għawdex fil-ġurisdizzjoni superjuri tagħha lub – w przypadku orzeczeń w sprawach o roszczenia alimentacyjne – Reġistratur tal-Qorti, po przekazaniu przez Ministru responsabbli għall-Ġustizzja,

—	w Niderlandach – voorzieningenrechter van de rechtbank,

—	w Austrii – Bezirksgericht,

—	w Polsce – sąd okręgowy,

—	w Portugalii – Tribunal de Comarca,

—	w Rumunii – Tribunal,

—	w Słowenii – okrožno sodišče,

—	na Słowacji – okresný súd,

—	w Finlandii – käräjäoikeus/tingsrätt,

—	w Szwecji – Svea hovrätt,

—

w Zjednoczonym Królestwie:

a)	w Anglii i Walii – High Court of Justice lub – w przypadku orzeczeń w sprawach o roszczenia alimentacyjne – Magistrates’ Court, po przekazaniu przez Secretary of State;

b)	w Szkocji – Court of Session lub – w przypadku orzeczeń w sprawach o roszczenia alimentacyjne – Sheriff Court, po przekazaniu przez Secretary of State;

c)	w Irlandii Północnej – High Court of Justice lub – w przypadku orzeczeń w sprawach o roszczenia alimentacyjne – Magistrates Court, po przekazaniu przez Secretary of State;

d)	w Gibraltarze – Supreme Court of Gibraltar lub – w przypadku orzeczeń w sprawach o roszczenia alimentacyjne – Magistrates Court, po przekazaniu przez Attorney General of Gibraltar.

ZAŁĄCZNIK III

Środki zaskarżenia, o których mowa w art. 43 ust. 2, wnosi się do następujących sądów państw członkowskich:

—

w Belgii:

a)	w przypadku środka zaskarżenia wnoszonego przez pozwanego – tribunal de première instance lub rechtbank van eerste aanleg lub erstinstanzliche Gericht;

b)	w przypadku środka zaskarżenia wnoszonego przez wnioskodawcę – Cour d’appel lub hof van beroep,

—	w Bułgarii – Апелативен съд — София,

—	w Republice Czeskiej – sąd odwoławczy za pośrednictwem sądu rejonowego,

—	w Niemczech – Oberlandesgericht,

—	w Estonii – ringkonnakohus,

—	w Grecji – Εφετείο,

—	w Hiszpanii – Juzgado de Primera Instancia, który wydał zaskarżone orzeczenie – środek zaskarżenia rozstrzyga Audiencia Provincial,

—

we Francji:

a)	cour d’appel w przypadku orzeczeń zatwierdzających wniosek;

b)	prezes tribunal de grande instance w przypadku orzeczeń odrzucających wniosek,

—	w Irlandii – High Court,

—	w Islandii – heradsdomur,

—	we Włoszech – corte d’appello,

—	na Cyprze – Επαρχιακό Δικαστήριο lub, w przypadku orzeczeń w sprawach o roszczenia alimentacyjne, Οικογενειακό Δικαστήριο,

—	na Łotwie – Apgabaltiesa za pośrednictwem rajona (pilsētas) tiesa,

—	na Litwie – Lietuvos apeliacinis teismas,

—	w Luksemburgu – Cour supérieure de Justice jako instancja odwoławcza w sprawach cywilnych,

—	na Węgrzech – miejscowy sąd pierwszej instancji przy siedzibie sądu okręgowego (w Budapeszcie, przy centralnym sądzie rejonowym w Budzie); środek zaskarżenia rozpatruje sąd okręgowy (w Budapeszcie – sąd miasta stołecznego),

—

na Malcie – Qorti ta′ l-Appell zgodnie z procedurą odwoławczą ustanowioną w Kodiċi ta′ Organizzazzjoni u Proċedura Ċivili – Kap.12 lub, w przypadku orzeczeń w sprawach o roszczenia alimentacyjne – ċitazzjoni przed Prim′ Awla tal-Qorti ivili jew il-Qorti tal-Maġistrati ta′ Għawdex fil-ġurisdizzjoni superjuri tagħha′,

—	w Niderlandach – rechtbank,

—	w Austrii – Landesgericht za pośrednictwem Bezirksgericht,

—	w Polsce – sąd apelacyjny za pośrednictwem sądu okręgowego,

—	w Portugalii sądem właściwym jest Tribunal da Relação. Środek zaskarżenia wnoszony jest zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi, w formie odwołania wniesionego do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie,

—	w Rumunii – Curte de Apel,

—	w Słowenii – okrožno sodišče,

—	na Słowacji – sąd odwoławczy za pośrednictwem sądu rejonowego, którego orzeczenie zostało zaskarżone,

—	w Finlandii – hovioikeus/hovrätt,

—	w Szwecji – Svea hovrätt,

—

w Zjednoczonym Królestwie:

a)	w Anglii i Walii – High Court of Justice lub, w przypadku orzeczeń w sprawach o roszczenia alimentacyjne, Magistrates Court;

b)	w Szkocji – Court of Session lub, w przypadku orzeczeń w sprawach o roszczenia alimentacyjne, Sheriff Court;

c)	w Irlandii Północnej – High Court of Justice lub, w przypadku orzeczeń w sprawach o roszczenia alimentacyjne, Magistrates Court;

d)	w Gibraltarze – Supreme Court of Gibraltar lub, w przypadku orzeczeń w sprawach o roszczenia alimentacyjne, Magistrates’ Court.

13.5.2010

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 119/14

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 417/2010

z dnia 12 maja 2010 r.

zmieniające po raz 127. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (1), w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu zgodnie z tym rozporządzeniem.

(2)	Dnia 5 maja 2010 r. Komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Sankcji podjął decyzję o wykreśleniu trzech nazwisk z listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.

(3)	Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany w załączniku I,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2010 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

João VALE DE ALMEIDA

Dyrektor Generalny ds. Stosunków Zewnętrznych

(1) Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9.

ZAŁĄCZNIK

W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się następujące zmiany:

W tytule „Osoby fizyczne” wykreśla się następujące wpisy:

„Fathur Rohman Al-Ghozhi (alias a) Al Ghozi, Fathur Rohman, b) Al Ghozi, Fathur Rahman, c) Al-Gozi, Fathur Rohman, d) Al-Gozi, Fathur Rahman, e) Alghozi, Fathur Rohman, f) Alghozi, Fathur Rahman, g) Al-Gozhi, Fathur Rohman, h) Al-Gozhi, Fathur Rahman, i) Randy Alih, j) Randy Ali, k) Alih Randy, l) Randy Adam Alih, m) Sammy Sali Jamil, n) Sammy Salih Jamil, o) Rony Azad, p) Rony Azad Bin Ahad, q) Rony Azad Bin Ahmad, r) Rony Azad Bin Amad, s) Edris Anwar Rodin, t) Abu Saad, u) Abu Sa’ad, v) Freedom Fighter). Data urodzenia: 17.2.1971. Miejsce urodzenia: Madiun, Jawa Wschodnia, Indonezja. Obywatelstwo: indonezyjskie. Numer paszportu: Filipiny GG 672613. Inne informacje: Prawdopodobnie zginął w październiku 2003 r. na Filipinach.”

„Huda bin Abdul Haq (alias a) Ali Gufron, b) Ali Ghufron, c) Ali Gufron al Mukhlas, d) Mukhlas, e) Muklas, f) Muchlas, g) Sofwan). Data urodzenia: a) 9.2.1960, b) 2.2.1960. Miejsce urodzenia: okręg Solokuro w dystrykcie Lamongan w prowincji Jawa Wschodnia, Indonezja; Obywatelstwo: indonezyjskie. Inne informacje: według doniesień nie żyje od listopada 2008 r. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 9.9.2003.”

„Imam Samudra (alias a) Abdul Aziz ben Sihabudin, b) Faiz Yunshar, c) Abdul Azis, d) Kudama, e) Hendri, f) Heri, g) Fatih, h) Abu Omar. Data urodzenia: 14.1.1970. Miejsce urodzenia: Serang, Banten, Indonezja. Inne informacje: według doniesień nie żyje od listopada 2008 r. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 9.9.2003.”

13.5.2010

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 119/16

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 418/2010

z dnia 12 maja 2010 r.

ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 138 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XV do wspomnianego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2010 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

(1) Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2) Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)
Kod CN	Kod krajów trzecich (1)	Standardowa stawka celna w przywozie
0702 00 00	MA	65,7
	TN	108,2
	TR	70,6
	ZZ	81,5
0707 00 05	EG	140,2
	MA	29,7
	MK	51,8
	TR	118,8
	ZZ	85,1
0709 90 70	TR	105,1
0709 90 70	ZZ	105,1
0805 10 20	EG	48,4
	IL	56,6
	MA	49,0
	TN	46,4
	TR	49,3
	US	67,7
	ZZ	52,9
0805 50 10	TR	73,7
	ZA	78,4
	ZZ	76,1
0808 10 80	AR	76,4
	BR	78,4
	CA	119,3
	CL	84,7
	CN	85,3
	CR	59,1
	MK	22,1
	NZ	119,0
	US	122,2
	UY	72,1
	ZA	86,6
	ZZ	84,1

(1) Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ ZZ ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

13.5.2010

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 119/18

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 419/2010

z dnia 12 maja 2010 r.

ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 16 maja 2010 r.

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 (2), w szczególności jego art. 2 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przewiduje, że należność celna przywozowa na produkty oznaczone kodami CN 1001 10 00 , 1001 90 91 , ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 , ex 1005 inne niż ziarna hybrydowe oraz ex 1007 inne niż hybrydy do siewu, jest równa cenie interwencyjnej obowiązującej na takie produkty w przywozie, powiększonej o 55 %, minus cena importowa CIF stosowana wobec danej przesyłki. Należności te nie mogą jednak przekroczyć konwencyjnej stawki celnej określonej na podstawie Nomenklatury Scalonej.

(2)	Artykuł 136 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że do celów obliczenia należności celnych przywozowych, o których mowa w ust. 1 wspomnianego artykułu, reprezentatywne ceny przywozowe CIF ustanawiane są regularnie dla produktów określonych w tym ustępie.

(3)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, ceną do obliczania należności przywozowej produktów oznaczonych kodami CN 1001 10 00 , 1001 90 91 , ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 00 , 1005 10 90 , 1005 90 00 i 1007 00 90 jest dzienna reprezentatywna cena CIF w przywozie ustalona w sposób określony w art. 4 wspomnianego rozporządzenia.

(4)	Należy ustalić należności celne przywozowe na okres od dnia 16 maja 2010 r., mające zastosowanie do czasu wejścia w życie nowych ustaleń,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Od dnia 16 maja 2010 r. należności celne przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, ustala się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia na podstawie czynników określonych w załączniku II.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 maja 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2010 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

(1) Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2) Dz.U. L 161 z 29.6.1996, s. 125.

ZAŁĄCZNIK I

Należności celne przywozowe na produkty, o których mowa w art. 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, mające zastosowanie od dnia 16 maja 2010 r.

Kod CN	Wyszczególnienie towarów	Należność przywozowa (1) (EUR/t)
1001 10 00	PSZENICA twarda wysokiej jakości	0,00
	średniej jakości	0,00
	niskiej jakości	0,00
1001 90 91	PSZENICA zwyczajna, do siewu	0,00
ex 1001 90 99	PSZENICA zwyczajna wysokiej jakości, inna niż do siewu	0,00
1002 00 00	ŻYTO	24,35
1005 10 90	KUKURYDZA siewna, inna niż hybryda	7,49
1005 90 00	KUKURYDZA, inna niż do siewu (2)	7,49
1007 00 90	Ziarno SORGO, inne niż hybryda do siewu	24,35

(1) W przypadku towarów przywożonych do Wspólnoty przez Ocean Atlantycki lub przez Kanał Sueski, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, importer może skorzystać z obniżki należności celnych o:

—	3 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się na Morzu Śródziemnym lub na Morzu Czarnym,

—	2 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się w Danii, Estonii, Irlandii, na Łotwie, Litwie, w Polsce, Finlandii, Szwecji, Zjednoczonym Królestwie lub na atlantyckim wybrzeżu Półwyspu Iberyjskiego.

(2) Importer może skorzystać z obniżki o stałą stawkę zryczałtowaną w wysokości 24 EUR/t, jeśli spełnione zostały warunki ustanowione w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1249/96.

ZAŁĄCZNIK II

Czynniki uwzględnione przy obliczaniu należności ustalonych w załączniku I

30.4.2010-11.5.2010

Średnie z okresu rozliczeniowego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96:

(EUR/t)
	Pszenica zwyczajna (1)	Kukurydza	Pszenica twarda wysokiej jakości	Pszenica twarda średniej jakości (2)	Pszenica twarda niskiej jakości (3)	Jęczmień
Giełda	Minneapolis	Chicago	—	—	—	—
Notowanie	166,36	113,15	—	—	—	—
Cena FOB USA	—	—	137,01	127,01	107,01	77,88
Premia za Zatokę	—	14,47	—	—	—	—
Premia za Wielkie Jeziora	31,52	—	—	—	—	—

Średnie z okresu rozliczeniowego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96:

Koszt frachtu: Zatoka Meksykańska–Rotterdam:	26,91 EUR/t
Koszt frachtu: Wielkie Jeziora–Rotterdam:	59,79 EUR/t

(1) Premia dodatnia w wysokości 14 EUR/t włączona (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).

(2) Premia ujemna w wysokości 10 EUR/t (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).

(3) Premia ujemna w wysokości 30 EUR/t (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).

13.5.2010

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 119/22

DECYZJA RADY 2010/274/WPZiB

z dnia 12 maja 2010 r.

w sprawie zmiany i przedłużenia obowiązywania wspólnego działania 2005/889/WPZiB ustanawiającego Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 i art. 43 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	W dniu 25 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/889/WPZiB ustanawiające Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (1).

(2)	W dniu 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/862/WPZiB (2) zmieniające wspólne działanie 2005/889/WPZiB i przedłużające okres jego obowiązywania do dnia 24 listopada 2009 r.

(3)	W dniu 20 listopada 2009 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2009/854/WPZiB (3) zmieniające wspólne działanie 2005/889/WPZiB i przedłużające okres jego obowiązywania do dnia 24 maja 2010 r.

(4)	Misję EU BAM Rafah należy ponownie przedłużyć do dnia 24 maja 2011 r. w oparciu o jej obecny mandat.

(5)	Należy określić finansową kwotę odniesienia na pokrycie wydatków związanych z EU BAM Rafah w okresie od dnia 25 maja 2010 r. do dnia 24 maja 2011 r.,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

We wspólnym działaniu 2005/889/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„EU BAM Rafah ma na celu zapewnienie obecności strony trzeciej na przejściu granicznym w Rafah w celu przyczynienia się, przy współdziałaniu z wysiłkami Unii w zakresie rozwoju instytucjonalnego, do otworzenia przejścia granicznego w Rafah oraz do budowania zaufania między rządem Izraela a władzami Autonomii Palestyńskiej.”;

art. 4a ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Dowódca operacji cywilnej pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz ogólnym zwierzchnictwem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) sprawuje dowództwo i kontrolę nad EU BAM Rafah na poziomie strategicznym.”;

3)	w art. 5 uchyla się ust. 1 oraz odpowiednio zmienia się numerację pozostałych ustępów;

art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. O ile jest to konieczne, status personelu EU BAM Rafah, w tym odpowiednio przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do zakończenia tworzenia i sprawnego funkcjonowania EU BAM Rafah, są przedmiotem umowy zawieranej zgodnie z procedurą określoną w art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.”;

w art. 9, ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. Dowódca operacji cywilnej, pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym KPiB oraz ogólnym zwierzchnictwem WP, jest dowódcą EU BAM Rafah na poziomie strategicznym i jako taki wydaje instrukcje szefowi misji oraz służy mu doradztwem i wsparciem technicznym.

4. Dowódca operacji cywilnej składa sprawozdania Radzie za pośrednictwem WP.”;

art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad misją. Niniejszym Rada upoważnia KPiB do podejmowania w tym celu odpowiednich decyzji zgodnie z art. 38 Traktatu. Upoważnienie to obejmuje uprawnienie do mianowania szefa misji na wniosek WP oraz do zmian w planie operacyjnym (OPLAN). Obejmuje ono także uprawnienie do podejmowania dalszych decyzji dotyczących mianowania szefa misji. Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia misji nadal należą do Rady.”

art. 11 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zawieranej zgodnie z procedurami określonymi w art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W przypadku gdy UE i państwo trzecie zawarły umowę ustanawiającą ramy udziału tego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysowego UE, postanowienia umowy mają zastosowanie w kontekście EU BAM Rafah.”

8)	art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją na okres od 25 maja 2010 r. do 24 maja 2011 r. wynosi 1 950 000 EUR”;

9)	art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Rada i Komisja zapewniają, zgodnie ze swoimi kompetencjami, spójność realizacji niniejszego wspólnego działania z działaniami zewnętrznymi Unii, zgodnie z art. 21 ust. 3 Traktatu. Rada i Komisja współpracują na rzecz osiągnięcia tego celu.”;

10)

art. 15 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 15

Udostępnianie informacji niejawnych

1. WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim stowarzyszonym z niniejszym wspólnym działaniem, w stosownych przypadkach i zgodnie z wymogami operacyjnymi misji, niejawnych informacji i dokumentów UE powstałych do celów misji, opatrzonych klauzulą do poziomu »RESTREINT UE«, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.

2. W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępnienia miejscowym władzom niejawnych informacji i dokumentów UE powstałych do celów misji, opatrzonych klauzulą do poziomu »RESTREINT UE«, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa. We wszystkich pozostałych przypadkach informacje i dokumenty takie udostępnia się zgodnie z procedurami odpowiednimi dla ich poziomu współpracy z UE.

3. WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszego wspólnego działania, oraz władzom lokalnym jawnych dokumentów UE związanych z treścią obrad Rady w sprawie misji, objętych tajemnicą służbową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu Rady (4).

(4) Decyzja Rady 2009/937/UE, z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).”;"

11)	art. 16 akapit drugi otrzymuje brzmienie: „Niniejsze wspólne działanie traci moc dnia 24 maja 2011 r.”;

12)	art. 17 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 17 Przegląd Niniejsze wspólne działanie podlega przeglądowi w terminie do dnia 15 kwietnia 2011 r.”;

13)	w art. 18 uchyla się akapit trzeci.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2010 r.

W imieniu Rady

M. Á. MORATINOS

Przewodniczący

(1) Dz.U. L 327 z 14.12.2005, s. 28.

(2) Dz.U. L 306 z 15.11.2008, s. 98.

(3) Dz.U. L 312 z 27.11.2009, s. 73.

13.5.2010

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 119/24

DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

z dnia 10 maja 2010 r.

w sprawie zarządzania łączonymi pożyczkami dwustronnymi na rzecz Republiki Greckiej oraz zmieniająca decyzję EBC/2007/7

(EBC/2010/4)

(2010/275/UE)

ZARZĄD EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 132,

uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej „Statutem ESBC”), w szczególności jego art. 17 i 21,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Zgodnie z art. 17 Statutu ESBC w celu przeprowadzania swoich operacji Europejski Bank Centralny (EBC) może otwierać rachunki bankowe instytucjom kredytowym, organom publicznym i innym uczestnikom rynku.

(2)	Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 Statutu ESBC EBC może działać jako agent skarbowy na rzecz instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, rządów centralnych, władz regionalnych, lokalnych lub innych władz publicznych, innych instytucji lub przedsiębiorstw publicznych państw członkowskich.

(3)

Niniejsza decyzja nawiązuje do umowy pożyczki (zwanej dalej „umową pożyczki”) pomiędzy państwami członkowskimi, których walutą jest euro (innymi niż Republika Grecka oraz Republika Federalna Niemiec), oraz KfW, instytucją działającą w interesie publicznym, według instrukcji i z wykorzystaniem gwarancji Republiki Federalnej Niemiec (zwanymi dalej „pożyczkodawcami”), a Republiką Grecką (zwaną dalej „pożyczkobiorcą”) oraz Bank of Greece występującym jako agent pożyczkobiorcy.

(4)

Niniejsza decyzja nawiązuje do umowy pomiędzy wierzycielami (zwanej dalej „umową pomiędzy wierzycielami”) pomiędzy państwami członkowskimi, których walutą jest euro, innymi niż Republika Grecji, na mocy której zarządzanie łączonymi pożyczkami dwustronnymi udzielonymi zgodnie z umową pożyczki powierzono Komisji Europejskiej.

(5)

Zgodnie z umową pomiędzy wierzycielami państwa członkowskie, których walutą jest euro, inne niż Republika Grecji, upoważniają Komisję Europejską do zorganizowania łączonych pożyczek dwustronnych na rzecz Republiki Greckiej oraz do reprezentowania ich przy zarządzaniu tymi pożyczkami. Artykuł 3 umowy pomiędzy wierzycielami upoważnia Komisję do otwarcia w EBC na rzecz pożyczkodawców rachunku, który będzie wykorzystywany do realizacji wszystkich płatności dokonywanych w imieniu pożyczkodawców i pożyczkobiorcy w kontekście umowy pożyczki. Umowa pomiędzy wierzycielami zawiera niezbędne postanowienia w zakresie wypłaty pożyczek i ich spłaty.

(6)	Niezbędne jest określenie zasad dotyczących rachunku pieniężnego, który zostanie otwarty w EBC w związku z obsługą umowy pożyczki i umowy pomiędzy wierzycielami.

(7)

Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji EBC/2007/7 z dnia 24 lipca 2007 r. w sprawie warunków uczestnictwa w systemie TARGET2-ECB (1) EBC może akceptować jako klientów wyłącznie banki centralne oraz organizacje europejskie i międzynarodowe. Obsługa umowy pożyczki i umowy pomiędzy wierzycielami wymaga rozszerzenia kręgu podmiotów mogących być klientami EBC,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zmiana decyzji EBC/2007/7

W decyzji EBC/2007/7 art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. EBC może akceptować jako klientów wyłącznie banki centralne, organizacje europejskie i międzynarodowe oraz – na podstawie jednorazowych decyzji Rady Prezesów – rządy centralne państw członkowskich Unii Europejskiej lub podmioty publiczne upoważnione przez te rządy centralne do występowania w ich imieniu.”.

Artykuł 2

Otwarcie rachunku

W związku z umową pożyczki EBC, na wniosek Komisji Europejskiej, otwiera rachunek na rzecz pożyczkodawców.

Artykuł 3

Przyjmowanie płatności na rachunku

EBC przyjmuje do realizacji na rachunku prowadzonym na rzecz pożyczkodawców wyłącznie płatności związane z umową pożyczki.

Artykuł 4

Przyjmowanie instrukcji

W odniesieniu do rachunku prowadzonego na rzecz pożyczkodawców EBC przyjmuje i realizuje wyłącznie instrukcje Komisji Europejskiej; EBC nie przyjmuje instrukcji od poszczególnych pożyczkodawców.

Artykuł 5

Oprocentowanie

EBC wypłaca odsetki od salda rachunku prowadzonego na rzecz pożyczkodawców w wysokości odpowiadającej mającej zastosowanie stopie depozytu w banku centralnym na koniec dnia, przy użyciu metody naliczania przyjmującej, że rok wynosi 360 dni (actual/360 basis).

Artykuł 6

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 maja 2010 r.

Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 10 maja 2010 r.

Jean-Claude TRICHET

Prezes EBC

(1) Dz.U. L 237 z 8.9.2007, s. 71.

		ISSN 1725-5139 doi:10.3000/17255139.L_2010.119.pol
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		L 119

Wydanie polskie	Legislacja	Rocznik 53 13 maja 2010

Spis treści		II Akty o charakterze nieustawodawczym	Strona
		ROZPORZĄDZENIA
	*	Rozporządzenie Komisji (UE) nr 413/2010 z dnia 12 maja 2010 r. zmieniające załączniki III, IV i V do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów, tak, aby uwzględnić zmiany przyjęte decyzją Rady OECD C(2008) 156 ( 1 )	1
	*	Rozporządzenie Komisji (UE) nr 414/2010 z dnia 12 maja 2010 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Nieheimer Käse (ChOG)]	3
	*	Rozporządzenie Komisji (UE) nr 415/2010 z dnia 12 maja 2010 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Tettnanger Hopfen (ChOG)]	5
	*	Rozporządzenie Komisji (UE) nr 416/2010 z dnia 12 maja 2010 r. zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych	7
	*	Rozporządzenie Komisji (UE) nr 417/2010 z dnia 12 maja 2010 r. zmieniające po raz 127. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami	14
		Rozporządzenie Komisji (UE) nr 418/2010 z dnia 12 maja 2010 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw	16
		Rozporządzenie Komisji (UE) nr 419/2010 z dnia 12 maja 2010 r. ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 16 maja 2010 r.	18
		Rozporządzenie Komisji (UE) nr 420/2010 z dnia 12 maja 2010 r. ustalające maksymalne obniżenie należności celnych przywozowych na kukurydzę w ramach zaproszenia do składania ofert przetargowych, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 677/2009	21
		DECYZJE
	*	Decyzja Rady 2010/274/WPZiB z dnia 12 maja 2010 r. w sprawie zmiany i przedłużenia obowiązywania wspólnego działania 2005/889/WPZiB ustanawiającego Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah)	22
		2010/275/UE
	*	Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 10 maja 2010 r. w sprawie zarządzania łączonymi pożyczkami dwustronnymi na rzecz Republiki Greckiej oraz zmieniająca decyzję EBC/2007/7 (EBC/2010/4)	24