(1)

Artykuł 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przewiduje, że należność celna przywozowa na produkty oznaczone kodami CN 1001 10 00 , 1001 90 91 , ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 , ex 1005 inne niż ziarna hybrydowe oraz ex 1007 inne niż hybrydy do siewu, jest równa cenie interwencyjnej obowiązującej na takie produkty w przywozie, powiększonej o 55 %, minus cena importowa cif stosowana wobec danej przesyłki. Należności te nie mogą jednak przekroczyć konwencyjnej stawki celnej określonej na podstawie Nomenklatury Scalonej.

(2)

Artykuł 136 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że do celów obliczenia należności celnych przywozowych, o których mowa w ust. 1 wspomnianego artykułu, reprezentatywne ceny przywozowe cif ustanawiane są regularnie dla produktów określonych w tym ustępie.

(3)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, ceną do obliczania należności przywozowej produktów oznaczonych kodami CN 1001 10 00 , 1001 90 91 , ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 00 , 1005 10 90 , 1005 90 00 i 1007 00 90 jest dzienna reprezentatywna cena cif w przywozie ustalona w sposób określony w art. 4 wspomnianego rozporządzenia.

(4)

Należy ustalić należności celne przywozowe na okres od dnia 1 października 2009 r., mające zastosowanie do czasu wejścia w życie nowych ustaleń,

(1)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 43/2009 z dnia 16 stycznia 2009 r. ustalające uprawnienia do połowów na 2009 rok i związane z nimi warunki dla pewnych stad ryb i grup stad ryb, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (3), określa kwoty na rok 2009.

(2)

Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2009 r.

(3)

Należy zatem zakazać połowów, zatrzymywania na statku, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada,

(1)

Pierwsza dyrektywa Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich (4) została kilkakrotnie znacząco zmieniona (5). Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości należy tę dyrektywę ujednolicić.

(2)

Koordynacja przepisów prawa krajowego dotyczących jawności, ważności zobowiązań spółek akcyjnych, spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i spółek komandytowo-akcyjnych oraz ich nieważność ma szczególne znaczenie, w szczególności w celu zapewnienia ochrony interesów osób trzecich.

(3)

Podstawowe dokumenty spółki powinny być jawne w celu umożliwienia osobom trzecim zapoznania się z ich treścią oraz innymi informacjami dotyczącymi spółki, w szczególności z danymi osób, które są uprawnione do nabywania praw i zaciągania zobowiązań w imieniu spółki.

(4)

Bez uszczerbku dla istotnych wymagań i formalności ustanowionych przez prawo wewnętrzne państwa członkowskiego, spółki powinny mieć możliwość wyboru składania swoich obowiązkowych dokumentów i informacji w formie papierowej lub elektronicznej.

(5)

Zainteresowane strony powinny mieć możliwość otrzymania z rejestru kopii takich dokumentów i informacji zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej.

(6)

Należy zezwolić państwom członkowskim, aby zdecydowały o prowadzeniu krajowego biuletynu przeznaczonego do publikacji obowiązkowych dokumentów i informacji, w formie papierowej lub elektronicznej, lub przewidziały ich ujawnianie w równie skuteczny sposób.

(7)

Transgraniczny dostęp do informacji o spółce powinien zostać ułatwiony poprzez umożliwienie, oprócz obowiązkowego ujawnienia dokonywanego w jednym z języków dopuszczonych w państwie członkowskim spółki, dobrowolnej rejestracji wymaganych dokumentów i informacji w dodatkowych językach. Osoby trzecie, działające w dobrej wierze, powinny móc polegać na tłumaczeniach tych dokumentów i informacji.

(8)

Należy uściślić, że oświadczenie dotyczące obowiązkowych informacji określone w niniejszej dyrektywie powinno być zawarte we wszystkich pismach i formularzach zamówień spółek, bez względu na to, czy stosowana jest forma papierowa, czy też jakakolwiek inna. W świetle rozwoju technologicznego właściwe jest również zapewnienie umieszczania tych oświadczeń na stronie internetowej spółki.

(9)

Ochrona osób trzecich powinna być zapewniona w drodze przepisów ograniczających w możliwie najszerszym zakresie przyczyny nieważności zobowiązań zaciągniętych w imieniu spółki.

(10)

W celu zapewnienia pewności prawnej w stosunkach między spółką a osobami trzecimi, jak też między wspólnikami, niezbędne jest ograniczenie przypadków nieważności oraz retroaktywnego skutku orzeczenia stwierdzającego nieważność i ustalenie krótkiego terminu na zakwestionowanie przez osoby trzecie wobec takiego orzeczenia.

(11)

Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I część B,

(1)

Dwunasta dyrektywa Rady w sprawie prawa spółek 89/667/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r dotycząca jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (3) została kilkakrotnie znacząco zmieniona (4). W celu zapewnienia jasności i zrozumiałości należy tę dyrektywę ujednolicić.

(2)

Pewne zabezpieczenia wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 48 akapit drugi Traktatu dla ochrony interesów wspólników i osób trzecich, powinny być koordynowane w celu zapewnienia ich równoważności w całej Wspólnocie.

(3)

W tym zakresie pierwsza dyrektywa Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich (5), czwarta dyrektywa Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydana na mocy art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (6), oraz siódma dyrektywa Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. wydana na mocy art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych (7), w sprawie ujawnienia, ważności zobowiązań, ich nieważności, rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, mają zastosowanie do wszystkich spółek kapitałowych. Z drugiej strony, druga dyrektywa Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (8), trzecia dyrektywa Rady 78/855/EWG z dnia 9 października 1978 r. wydana na mocy art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, dotycząca łączenia się spółek akcyjnych (9), oraz szósta dyrektywa Rady 82/891/EWG z dnia 17 grudnia 1982 r. wydana na mocy art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu dotycząca podziału spółek akcyjnych (10) w sprawie, odpowiednio, utworzenia i kapitału, jak również łączenia i podziałów spółek, stosuje się do spółek akcyjnych.

(4)

Niezbędny jest odpowiedni instrument prawny umożliwiający ograniczenie odpowiedzialności indywidualnego przedsiębiorcy na obszarze całej Wspólnoty, bez uszczerbku dla przepisów państw członkowskich, które – w wyjątkowych okolicznościach – wymagają od takiego przedsiębiorcy odpowiedzialności za zobowiązania jego przedsiębiorstwa.

(5)

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może mieć jedynego wspólnika w chwili jej utworzenia, jak również w następstwie objęcia wszystkich udziałów przez jednego udziałowca. Do czasu ujednolicenia przepisów krajowych w zakresie prawa regulującego grupy spółek państwa członkowskie mogą ustanawiać szczególne przepisy lub sankcje w przypadku, gdy osoba fizyczna jest jedynym wspólnikiem wielu spółek lub w przypadku gdy spółka jednoosobowa lub każda inna osoba prawna jest jedynym wspólnikiem spółki. Jedynym celem takiego rozwiązania jest uwzględnienie różnic, które istnieją w niektórych przepisach krajowych. W tym celu państwa członkowskie mogą w wypadkach szczególnych wprowadzić ograniczenia dopuszczalności spółek jednoosobowych lub nieograniczoną odpowiedzialność jedynego udziałowca. Państwa członkowskie mają swobodę ustanowienia zasad mających na celu przeciwdziałanie ryzyku, które może wiązać się z funkcjonowaniem spółki jednoosobowej ze względu na występowanie jednego wspólnika, w szczególności, aby zapewnić wpłatę kapitału subskrybowanego.

(6)

Zarówno fakt zgromadzenia wszystkich udziałów przez jedynego udziałowca, jak również tożsamość jedynego udziałowca powinny być ogłoszone w publicznie dostępnym rejestrze.

(7)

Dla uchwał podejmowanych przez jedynego wspólnika działającego jako zgromadzenie wspólników należy zachować formę pisemną.

(8)

Dla umów zawartych między jedynym wspólnikiem a spółką przez niego reprezentowaną również powinna być wymagana forma pisemna, o ile umowy te nie dotyczą czynności zwykłego zarządu.

(9)

Niniejsza dyrektywa powinna pozostać bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw określonych w załączniku II część B,

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (2) ma zastosowanie do produkcji i wprowadzania na rynek żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego.

(2)

W załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 ustanowiono środki, które należy zastosować w przypadku podejrzenia lub stwierdzenia obecności pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u owiec lub kóz we Wspólnocie. Zasady wprowadzania do obrotu we Wspólnocie oraz przywozu do Wspólnoty tych zwierząt i pochodzących od nich produktów określono w załącznikach VIII i IX do powyższego rozporządzenia.

(3)

W rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 ustanowiono przepisy dotyczące żywności i pasz, a w szczególności bezpieczeństwa żywności i pasz, na poziomie wspólnotowym i krajowym. Artykuł 53 rozporządzenia stanowi, że jeżeli jest ewidentne, że żywność lub pasze, które pochodzą ze Wspólnoty lub są przywożone z kraju trzeciego, prawdopodobnie stworzą poważne ryzyko dla zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub dla środowiska oraz że takie ryzyko nie może być wystarczająco objęte za pomocą środków podjętych przez dane państwo lub państwa członkowskie, to Komisja niezwłocznie przyjmie pewne środki, które mogą obejmować zawieszenie wprowadzania na rynek lub przywozu danej żywności pochodzenia zwierzęcego.

(4)

Ponadto art. 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 stanowi, że jeżeli państwo członkowskie oficjalnie poinformuje Komisję o potrzebie podjęcia środków nadzwyczajnych oraz gdy Komisja nie podjęła działań zgodnie z art. 53 tego rozporządzenia, państwo członkowskie może przyjąć tymczasowe środki ochronne, o czym niezwłocznie informuje inne państwa członkowskie i Komisję. W takim przypadku w ciągu dziesięciu dni roboczych Komisja przedstawia sprawę Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt (SCOFCAH) w celu rozszerzenia, poprawienia lub odwołania tymczasowych krajowych środków ochronnych. Państwo członkowskie może utrzymać swoje tymczasowe krajowe środki ochronne, dopóki nie zostaną przyjęte środki Wspólnoty.

(5)

W dniu 8 marca 2007 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjął opinię naukowego panelu ds. zagrożeń biologicznych, sporządzoną na wniosek Komisji Europejskiej, dotyczącą określonych aspektów związanych z zagrożeniem TSE u owiec i kóz (3). W opinii tej EFSA uznał, że „nie istnieją dowody na epidemiologiczne lub molekularne powiązanie między klasyczną lub nietypową trzęsawką a TSE u ludzi. Czynnik BSE jest jedynym czynnikiem TSE określonym jako odzwierzęcy czynnik chorobotwórczy. Z uwagi jednak na ich różnorodność nie można obecnie wykluczyć zdolności przenoszenia się na ludzi innych zwierzęcych czynników chorobotwórczych TSE” (4).

(6)

W następstwie opinii przyjęto rozporządzenie Komisji (WE) nr 727/2007 z 26 czerwca 2007 r. zmieniające załączniki I, III, VII i X do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (5). Rozporządzenie (WE) nr 727/2007 przewidywało zniesienie obowiązku dokonania uboju całego stada oraz przewidywało pewne środki alternatywne w stosunku do uboju w przypadku stwierdzenia ogniska TSE w gospodarstwie utrzymującym owce lub kozy w sytuacji, gdy wykluczono tam obecność gąbczastej encefalopatii bydła (BSE). W następstwie skargi o unieważnienie i wniosku o środki tymczasowe wniesionych przez Francję przeciwko niektórym przepisom tego rozporządzenia, postanowieniem sędziego rozpatrującego wniosek o zastosowanie środków tymczasowych z dnia 28 września 2007 r. (6) sąd zawiesił wykonanie zaskarżonych przepisów do dnia ogłoszenia wyroku w postępowaniu głównym.

(7)

W dniu 24 stycznia 2008 r., na wniosek Komisji, EFSA przyjął wyjaśnienie naukowe i techniczne w zakresie interpretacji niektórych aspektów wniosków z opinii z dnia 8 marca 2007 r. w sprawie pewnych aspektów związanych z zagrożeniem TSE u owiec i kóz (7), które zostały uwzględnione w czasie przyjmowania rozporządzenia (WE) nr 727/2007.

(8)

Po przeprowadzeniu drobiazgowej analizy powyższego wyjaśnienia i po sprawdzeniu możliwości pozostających w gestii Komisji, jako podmiotu zarządzającego ryzykiem, Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 746/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. zmieniające załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (8). Rozporządzenie (WE) nr 746/2008 utrzymuje w zasadzie przepisy przewidziane już w rozporządzeniu (WE) nr 727/2007. W następstwie nowych skarg wniesionych przez Francję, postanowieniem prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 października 2008 r. (9) sąd zawiesił wykonanie odpowiednich przepisów do czasu ogłoszenia wyroku kończącego, w którym zostanie w pełni oceniona legalność środków zarządzania ryzykiem podjętych przez Komisję poprzez rozporządzenie (WE) nr 746/2008.

(9)

Dnia 6 listopada 2008 r. EFSA opublikował opinię naukowego panelu ds. zagrożeń biologicznych, sporządzoną na wniosek Komisji Europejskiej, dotyczącą narażenia ludzi i zwierząt w związku z pasażowalnymi encefalopatiami gąbczastymi (TSE), w odniesieniu do mleka i produktów mlecznych pochodzących od małych przeżuwaczy (10). W opinii tej EFSA stwierdza, że trzęsawka klasyczna może być przenoszona z maciorki na jagnię poprzez mleko lub siarę. EFSA uznaje także, że stosowanie mleka lub produktów mlecznych pochodzących od stada chorego na trzęsawkę klasyczną może prowadzić do narażenia ludzi i zwierząt na TSE. EFSA stwierdza również, że programy hodowli owiec odpornych na trzęsawkę mogą zmniejszyć narażenie ludzi i zwierząt związane z produktami mlecznymi pochodzącymi od małych przeżuwaczy. W odniesieniu do trzęsawki nietypowej EFSA stwierdza także, że widoczne ograniczone rozprzestrzenienie czynnika w organizmie chorych osobników może ograniczyć zdolność do przenoszenia się poprzez mleko. W odniesieniu do BSE EFSA stwierdza, iż nie posiada informacji na temat istnienia zakaźności lub obecności PrPSc w siarze lub mleku małych przeżuwaczy zakażonych BSE. Niemniej jednak z powodu wczesnego i stopniowego rozprzestrzeniania czynnika BSE u podatnych owiec zakażonych w celach eksperymentalnych, EFSA stwierdza, że występowanie zakaźności w siarze lub mleku u podatnych małych przeżuwaczy zakażonych BSE jest prawdopodobne.

(10)

W dniu 6 listopada 2008 r. Francuski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (AFSSA) opublikował opinię dotyczącą ryzyka rozprzestrzeniania się trzęsawki klasycznej poprzez mleko małych przeżuwaczy (11), w której doszedł w odniesieniu do zdolności przenoszenia się trzęsawki klasycznej przez mleko lub siarę z maciorki na jagnię do tych samych wniosków, które znajdowały się w opinii EFSA. W odniesieniu do narażenia ludzi na TSE AFSSA uznał, że spożycie mleka lub produktów mlecznych z zarażonych stad małych przeżuwaczy lub zwierząt podejrzewanych o zakażenie może oznaczać nadmierne narażenie konsumentów i zalecił, by w obliczu wysokiej potencjalnej zachorowalności w stadach zarażonych trzęsawką klasyczną wprowadzanie do obrotu mleka i produktów mlecznych ze stada z przeznaczeniem do spożycia zostało zakazane.

(11)

Dnia 7 listopada 2008 r., w oparciu o opinie EFSA i AFSSA, Francja przyjęła środki ograniczone do rynku krajowego i zakazujące wykorzystywania mleka i produktów mlecznych pochodzących od stad zarażonych trzęsawką we Francji jako żywności lub pasz (12).

(12)

W dniach 11 i 26 listopada 2008 r. w SCOFCAH przeanalizowano konsekwencje wynikające z tych nowych elementów naukowych.

(13)

W czasie posiedzenia SCOFCAH w dniu 11 listopada 2008 r., po uwzględnieniu nowych dowodów naukowych, a w szczególności dowiedzionej zdolności przenoszenia się trzęsawki klasycznej przez mleko z maciorki na jagnię, przedstawiono projekt wniosku rozporządzenia Komisji zmieniającego załączniki VII i IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 w celu wprowadzenia zakazu wykorzystywania jako pasz mleka i produktów mlecznych pochodzących od stad zarażonych trzęsawką, przyśpieszenia procedury zwalczania choroby w stadach zwierząt mlecznych zarażonych trzęsawką klasyczną oraz ograniczenia wykorzystywania mleka i produktów mlecznych do celów spożywczych na rynku krajowym. Jednakże jako że ten ostatni element nie otrzymał wsparcia większości państw członkowskich, wniosku nie poddano pod głosowanie.

(14)

W dniu 26 listopada 2008 r. przedstawiono zmieniony wniosek rozporządzenia Komisji zmieniającego załączniki VII i IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 w celu wprowadzenia zakazu wykorzystywania jako pasz mleka i produktów mlecznych pochodzących z gospodarstw, w których stwierdzono przypadek trzęsawki klasycznej. Wniosek uzyskał poparcie kwalifikowanej większości w SCOFCAH. W oficjalnym oświadczeniu delegacja francuska wyraziła zadowolenie z przyjęcia tego wniosku i zwróciła się do Komisji o przedstawienie kolejnego wniosku rozporządzenia Komisji zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 999/2001, tak aby wprowadzić podobne środki w odniesieniu do żywności. W odpowiedzi na ten wniosek Komisja potwierdziła, że rozmowy w odniesieniu do żywności będą kontynuowane.

(15)

W związku z tym przyjęto rozporządzenie Komisji (WE) nr 103/2009 z dnia 3 lutego 2009 r. zmieniające załączniki VII i IX do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (13). Rozporządzenie (WE) nr 103/2009 przewiduje szereg zmian, które wprowadza się w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, w tym przepis, iż w przypadku gdy potwierdzone TSE jest trzęsawką klasyczną, mleko i produkty mleczne pochodzące od zwierząt przeznaczonych do zniszczenia w gospodarstwie nie mogą być stosowane do karmienia przeżuwaczy, z wyjątkiem karmienia przeżuwaczy w tym gospodarstwie. Ponadto wprowadzanie takich produktów do obrotu jako paszy dla gatunków innych niż przeżuwacze ma zostać ograniczone do terytorium danego państwa członkowskiego. Rozporządzenie (WE) nr 103/2009 przewiduje także przyśpieszenie procedury zwalczania choroby w stadach zwierząt mlecznych zarażonych trzęsawką klasyczną w celu zmniejszenia ryzyka narażenia ludzi na TSE.

(16)

Dnia 18 grudnia 2008 r. Francja zwróciła się do Komisji o przyjęcie środków nadzwyczajnych, zgodnie z art. 53 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, dotyczących narażenia ludzi na czynniki sprawcze trzęsawki klasycznej. Ponadto w czasie posiedzenia SCOFCAH w dniu 14 stycznia 2009 r. Francja poinformowała delegacje innych państw członkowskich o tym wniosku.

(17)

W dniu 20 stycznia 2009 r., zgodnie z rozmowami prowadzonymi po przedstawieniu SCOFCAH w dniu 26 listopada 2008 r. wniosku rozporządzenia Komisji zmieniającego załączniki VII i IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, Komisja kontynuowała na szczeblu grupy roboczej dyskusję poświęconą wykorzystywaniu do celów spożywczych mleka i produktów mlecznych z gospodarstw, w których stwierdzono przypadek trzęsawki klasycznej. W czasie dyskusji stwierdzono, że zdecydowana większość państw członkowskich nie popiera stanowiska przyjętego przez Francję w odniesieniu do konieczności przedsięwzięcia dodatkowych środków zarządzania ryzykiem ograniczających wykorzystywanie do celów spożywczych takiego mleka i produktów mlecznych.

(18)

W piśmie z dnia 11 marca 2009 r. skierowanym do Francji Komisja potwierdziła, że nie planowała przyjęcia żadnych środków nadzwyczajnych w odniesieniu do wykorzystywania mleka i produktów mlecznych do celów spożywczych.

(19)

W dniu 25 lutego 2009 r. Francja przyjęła środki dotyczące zakazu przywozu na terytorium Francji mleka i produktów mlecznych pochodzących od owiec i kóz do celów spożycia przez człowieka (14). W dniu 9 marca 2009 r., zgodnie z art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, Francja powiadomiła Komisję o tych środkach jako tymczasowych środkach ochronnych. W ramach tych środków przewidziano, że mleko i produkty mleczne mogą być przywożone z innego państwa członkowskiego na terytorium Francji wyłącznie, jeśli pochodzą z gospodarstwa, które nie zostało objęte urzędowym ograniczeniem przemieszczania się w czasie produkcji, i wyłącznie, jeśli nie pochodzą od zwierząt, które miały zostać zniszczone lub zabite w wyniku potwierdzenia przypadku trzęsawki klasycznej.

(20)

Następnie Komisja przedstawiła tę kwestię SCOFCAH na jego posiedzeniu w dniu 23 marca 2009 r. w celu rozszerzenia, poprawienia lub odwołania tymczasowych krajowych środków ochronnych zgodnie z art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.

(21)

Jak omówiono szczegółowo w preambule do rozporządzenia (WE) nr 746/2008, a w szczególności w motywie 12, EFSA przyznaje, że brak jest dowodów naukowych na jakiekolwiek bezpośrednie powiązanie między TSE u owiec i kóz, inną niż BSE, a TSE u ludzi, nawet jeśli różnorodność biologiczna czynników chorobotwórczych u owiec i kóz jest ważnym elementem, który uniemożliwia wykluczenie zdolności przenoszenia się na ludzi.

(22)

Stanowisko EFSA, zgodnie z którym nie można wykluczyć zdolności przenoszenia się na ludzi czynników chorobotwórczych TSE u owiec lub kóz, opiera się na badaniach eksperymentalnych dotyczących bariery gatunkowej między człowiekiem a zwierzętami oraz modeli zwierzęcych (naczelne i myszy). Modele te nie uwzględniają jednak cech genetycznych ludzi, które mają poważny wpływ na względną podatność na choroby wywoływane przez priony. Mają one również ograniczenia dotyczące ekstrapolowania uzyskanych dzięki nim wyników na warunki naturalne, w szczególności w odniesieniu do tego, jak dobrze modele te odzwierciedlają barierę gatunkową między człowiekiem a zwierzętami oraz w odniesieniu do niepewności co do tego, w jakim stopniu zastosowana eksperymentalna droga zaszczepienia odzwierciedla narażenie w warunkach naturalnych. Na tej podstawie można uznać, że chociaż nie można wykluczyć ryzyka przenoszenia się na ludzi czynników chorobotwórczych TSE występujących u owiec lub kóz, to ryzyko to jest wyjątkowo niskie, biorąc pod uwagę fakt, że dowody na zdolność przenoszenia się opierają się na modelach eksperymentalnych, które nie odzwierciedlają warunków naturalnych związanych z rzeczywistą barierą gatunkową między człowiekiem a zwierzętami oraz z rzeczywistymi drogami zakażenia.

(23)

Polityka Wspólnoty ma na celu zapewnienie wysokiego poziomu ochrony życia i zdrowia ludzi. Wspólnotowe środki w zakresie żywności i pasz muszą być oparte na stosownej ocenie potencjalnego ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz, uwzględniając istniejące naukowe dowody, muszą utrzymywać, lub w przypadku naukowego uzasadnienia – podnosić, poziom ochrony zdrowia ludzi i zwierząt. Nie można jednak zakładać całkowitego wyeliminowania ryzyka jako realistycznego celu w ramach jakichkolwiek decyzji związanych z zarządzaniem ryzykiem w sprawach dotyczących bezpieczeństwa żywności, w sytuacji gdy koszty i korzyści wynikające ze środków ograniczających ryzyko muszą być poddane wnikliwej ocenie w celu zapewnienia proporcjonalności środka. Rolą i odpowiedzialnością zarządzającego ryzykiem jest określenie dopuszczalnego poziomu ryzyka, z uwzględnieniem wszystkich elementów występujących w naukowej ocenie ryzyka.

(24)

Komisja w ramach swoich zadań związanych z zarządzaniem ryzykiem na szczeblu Wspólnoty, w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi, odpowiada za ustalenie dopuszczalnego poziomu ryzyka i przyjęcie środków najwłaściwszych dla utrzymania wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego. Komisja dokonała przeglądu i oceny najbardziej aktualnych informacji naukowych w zakresie zdolności przenoszenia się TSE na ludzi i uznała, że wszystkie występujące zagrożenia są obecnie bardzo niskie i akceptowalne. Poza zasadami dotyczącymi pasz oraz bez podejmowania nieproporcjonalnych środków Komisja przewidziała przyśpieszenie procedury zwalczania choroby w stadach zwierząt mlecznych zarażonych trzęsawką klasyczną w swoim rozporządzeniu (WE) nr 103/2009, którego wynikiem jest dalsze zmniejszenie narażenia ludzi na TSE.

(25)

W związku z powyższym, w oparciu o dowody naukowe, o których mowa w dostępnych opiniach naukowych, oraz konsultacje ze SCOFCAH, a także w oczekiwaniu na wyrok Sądu Pierwszej Instancji w sprawie legalności zaskarżonych przepisów rozporządzenia (WE) nr 746/2008, co jest istotne również dla kwestii podejmowanej w powiadomieniu przekazanym przez Francję, Komisja, po skonsultowaniu się ze SCOFCAH, uznaje, że przyjęte przez Francję tymczasowe środki ochronne wykraczają poza zakres niezbędny do uniknięcia poważnego ryzyka dla zdrowia ludzi, nawet przy uwzględnieniu zasady ostrożności.

(26)

Dlatego też Komisja uznaje, że środki przyjęte przez Francję w dniu 25 lutego 2009 r., o których Komisja została powiadomiona w dniu 9 marca 2009 r., powinny zostać zawieszone zgodnie z art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 aż do wydania wyroku w sprawie T-257/07, Republika Francuska przeciwko Komisji.

(27)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 ustanowiono ogólne zasady dotyczące żywności i pasz, a w szczególności bezpieczeństwa żywności i pasz, na poziomie wspólnotowym i krajowym. W rozporządzeniu tym przewidziano podjęcie środków stosowanych w stanach zagrożenia (środków nadzwyczajnych), gdy nie ma wątpliwości, że żywność lub pasze przywożone z kraju trzeciego mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub dla środowiska, i gdy zagrożenia tego nie można w zadowalającym stopniu ograniczyć środkami wprowadzanymi przez państwo(-a) członkowskie, którego(-ych) sprawa dotyczy.

(2)

Zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych (2) proces produkcji zwierząt i podstawowych produktów pochodzenia zwierzęcego powinien być monitorowany w celu wykrywania obecności niektórych pozostałości i substancji u zwierząt żywych, w ich odchodach, płynach ustrojowych i tkankach, a także w produktach pochodzenia zwierzęcego, paszach dla zwierząt i w wodzie pitnej. W art. 29 dyrektywy 96/23/WE zawarty jest wymóg, zgodnie z którym gwarancje udzielane przez kraje trzecie muszą mieć skutki co najmniej równoważne do tych przewidzianych w wymienionej dyrektywie.

(3)

Wyniki ostatniej wspólnotowej wizyty kontrolnej w Indiach ujawniły niedociągnięcia w zakresie systemu kontroli poziomu pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych.

(4)

Pomimo gwarancji udzielonych przez Indie państwa członkowskie zgłaszają Komisji coraz większą liczbę przypadków wykrycia nitrofuranów i ich metabolitów w skorupiakach przywożonych z Indii i przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub do żywienia zwierząt. Obecność tych produktów i substancji w żywności jest sprzeczna z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2377/90 (3) oraz może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi.

(5)

Owe produkty pochodzenia zwierzęcego wykorzystywane są również do wytwarzania pasz dla zwierząt hodowanych w ramach akwakultury. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) nitrofurany oraz ich metabolity nie są dozwolonym dodatkiem do pasz. Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (5) stosowanie w paszach dla zwierząt gospodarskich tego rodzaju produktów pochodzenia zwierzęcego, które zawierają nitrofurany wykorzystywane jako substancje przeciwbakteryjne, jest zabronione, ponieważ są to produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego kategorii 2.

(6)

W odniesieniu do przywozu skorupiaków z akwakultury pochodzących z Indii, aby zagwarantować skuteczną i jednolitą ochronę zdrowia ludzkiego we wszystkich państwach członkowskich, należy przyjąć na poziomie Wspólnoty określone środki stosowane w stanach zagrożenia.

(7)

W związku z tym państwa członkowskie powinny zezwalać na przywóz skorupiaków z akwakultury pochodzących z Indii tylko wtedy, gdy istnieją dowody na to, że zostały one poddane badaniom analitycznym w miejscu pochodzenia w celu zweryfikowania, czy stężenie nitrofuranów lub ich metabolitów nie przekracza decyzyjnej wartości granicznej zastosowanej metody potwierdzającej, zgodnie z decyzją Komisji 2002/657/WE (6).

(8)

Można jednak zezwolić na przywóz przesyłek, którym nie towarzyszą wyniki badań analitycznych wykonanych w miejscu pochodzenia, pod warunkiem że państwo członkowskie dokonujące przywozu zapewni poddanie tych przesyłek odpowiednim badaniom w momencie ich przywiezienia na granicę Wspólnoty i zagwarantuje przechowywanie przesyłek pod urzędową kontrolą do momentu uzyskania wyników tych badań.

(9)

Niniejsza decyzja powinna zostać poddana przeglądowi w świetle gwarancji udzielonych przez Indie i na podstawie wyników badań analitycznych przeprowadzonych przez państwa członkowskie.

(10)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Decyzją 2006/660/WE (2) Komisja przyznała na okres trzech lat ograniczone uznanie dla Polskiego Rejestru Statków. Tego rodzaju uznanie przyznaje się organizacjom znanym jako towarzystwa klasyfikacyjne, które spełniają wszystkie kryteria inne niż te określone w sekcji A „Ogólne minimalne kryteria” pkt 2 i 3 załącznika do dyrektywy Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (3). Skutki tego uznania ograniczały się do Republiki Czeskiej, Cypru, Litwy, Malty, Polski oraz Słowacji.

(2)

Komisja przeprowadziła ocenę Polskiego Rejestru Statków zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 94/57/WE. Ocena opierała się na wynikach czterech inspekcji informacyjnych przeprowadzonych w 2007 r. przez ekspertów Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego zgodnie z art. 2 lit. b) ppkt (iii) rozporządzenia (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (4). Do udziału w ocenie zaproszono administracje czeską, cypryjską, litewską, maltańską, polską i słowacką. Komisja wzięła również pod uwagę ustalenia dwóch późniejszych inspekcji przeprowadzonych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Morskiego w kwietniu i maju 2009 r. w celu sprawdzenia działań Polskiego Rejestru Statków w zakresie nadzoru nad budową nowych statków oraz w celu weryfikacji działań naprawczych wdrożonych przez Polski Rejestr Statków w odpowiedzi na ocenę Komisji.

(3)

W odniesieniu do większości uchybień Polski Rejestr Statków bezzwłocznie wdrożył odpowiednie i wystarczające działania naprawcze. Pozostałe uchybienia dotyczą głównie wdrożenia reguł i procedur, w szczególności w zakresie kontroli jakości stoczni oraz weryfikacji nowo zbudowanych statków, szkolenia i kwalifikacji inspektorów oraz przeniesienia klasy. Poproszono zatem Polski Rejestr Statków o wdrożenie dalszych działań naprawczych w tym względzie. Jakkolwiek poważne, uchybienia te nie stanowią obecnie podstawy do kwestionowania ogólnej jakości głównych systemów i mechanizmów kontroli organizacji.

(4)

W międzyczasie weszło w życie rozporządzenie (WE) nr 391/2009. Przewiduje ono, że organizacje, którym na dzień wejścia w życie rozporządzenia udzielono już uznania zgodnie z dyrektywą 94/57/WE, zachowują to uznanie. Komisja musi zbadać te uznania do dnia 17 czerwca 2010 r. w celu podjęcia decyzji, czy ograniczenia należy zastąpić innymi ograniczeniami czy usunąć.

(5)

Informacje dostępne Komisji w wyniku przeprowadzonych ocen i inspekcji wskazują, iż Polski Rejestr Statków zasadniczo spełnia wymogi i zobowiązania określone w rozporządzeniu (WE) nr 391/2009 w zakresie wszystkich tras i wszystkich rodzajów statków.

(6)

Na podstawie danych opublikowanych ostatnio w ramach Paryskiego Protokołu Ustaleń w sprawie kontroli państwa portu, które dotyczą inspekcji przeprowadzonych przez państwa sygnatariuszy do 2008 r., odsetek zatrzymań statków ze względów związanych ze świadectwami wystawionymi im przez Polski Rejestr Statków w latach 2006–2008 pozostawał na poziomie 0,77 % całkowitej liczby inspekcji, natomiast średni odsetek dla uznanych organizacji wynosił 0,34 %.

(7)

Rozszerzenie uznania Polskiego Rejestru Statków przez Wspólnotę powinno wejść w życie dnia 29 września 2009 r. w celu zapewnienia jego ciągłości.

(8)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) ustanowionego na mocy art. 12 rozporządzenia (WE) nr 391/2009,