1.   Do wniosków o pozwolenia na przywóz złożonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 616/2007 w odniesieniu do podokresu trwającego od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2009 r., stosuje się współczynniki przydziału wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

2.   Ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków o pozwolenia na przywóz na mocy rozporządzenia (WE) nr 616/2007 i które dodaje się do ilości w podokresie trwającym od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2009 r., ustala się w załączniku.

1.   Zgodnie z tiret pierwszym załącznika III do dyrektywy 2006/21/WE obiekt unieszkodliwiania odpadów zostaje sklasyfikowany jako obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A, jeśli przewidywane w perspektywie krótko- lub długoterminowej skutki awarii w wyniku utraty spójności konstrukcji lub w wyniku niewłaściwej eksploatacji obiektu unieszkodliwiania odpadów mogą prowadzić do:

2.   Do celów klasyfikacji, o której mowa w ust. 1, cały cykl życia obiektu, w tym faza po jego zamknięciu, uwzględniany jest w ocenie potencjalnego zagrożenia, jakie stanowi ten obiekt.

1.   Do celów niniejszej decyzji spójność konstrukcji obiektu unieszkodliwiania odpadów oznacza jego zdolność do zatrzymywania odpadów wewnątrz obiektu w sposób zgodny z jego projektem.

2.   Utrata spójności konstrukcji obejmuje wszelkie możliwe awarie mechanizmów związanych z konstrukcją danego obiektu unieszkodliwiania odpadów.

3.   Ocena skutków utraty spójności konstrukcji obejmuje bezpośrednie oddziaływanie jakichkolwiek materiałów transportowanych z obiektu unieszkodliwiania odpadów w wyniku awarii oraz skutki krótko- i długotrwałe.

1.   Do celów niniejszej decyzji niewłaściwa eksploatacja obiektu unieszkodliwiania odpadów oznacza taką eksploatację obiektu, która może prowadzić do poważnego wypadku, w tym nieprawidłowe funkcjonowanie środków ochrony środowiska oraz wadliwy bądź niewystarczający projekt.

2.   Ocena emisji zanieczyszczeń w wyniku niewłaściwej eksploatacji obejmuje skutki w postaci krótkotrwałych wyrzutów zanieczyszczeń, a także ich długotrwałej emisji. Ocena ta dotyczy zarówno okresu eksploatacji obiektu unieszkodliwiania odpadów, jak i dłuższego okresu po zamknięciu obiektu. Zawiera ona ocenę potencjalnych zagrożeń, jakie stanowią obiekty, w których znajdują się odpady reaktywne, niezależnie od klasyfikacji odpadów jako niebezpieczne bądź inne niż niebezpieczne na mocy dyrektywy Rady 91/689/EWG (3).

1.   Państwa członkowskie oceniają skutki awarii w wyniki utraty spójności konstrukcji lub niewłaściwej eksploatacji obiektu unieszkodliwiania odpadów zgodnie z ust. 2, 3 i 4.

2.   Ryzyka utraty życia bądź zagrożenia dla zdrowia człowieka nie uznaje się za znaczne lub poważne, jeżeli oczekuje się, że osoby inne niż pracownicy obiektu unieszkodliwiania odpadów, których to ryzyko może dotyczyć, nie przebywają stale lub przez dłuższe okresy na terenach potencjalnie zagrożonych. Urazy prowadzące do niepełnosprawności lub dłuższych okresów złego stanu zdrowia uznaje się za poważne zagrożenia dla zdrowia człowieka.

3.   Potencjalnego zagrożenia dla środowiska nie uznaje się za poważne jeśli:

4.   Podczas ustalania ryzyka utraty życia bądź zagrożenia dla zdrowia człowieka lub dla środowiska należy uwzględnić szczegółowe oceny zakresu potencjalnego oddziaływania w kontekście sekwencji źródło–droga migracji–receptor.

W przypadku gdy nie ma drogi migracji między źródłem a receptorem, dany obiekt nie zostaje sklasyfikowany jako obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A na podstawie awarii w wyniku utraty spójności konstrukcji bądź niewłaściwej eksploatacji.

1.   W przypadku utraty spójności konstrukcji tam w stawach osadowych ryzyko utraty życia stwierdza się w przypadku, gdy poziom wody lub szlamu wynosi co najmniej 0,7 m ponad poziomem podłoża lub w przypadku gdy prędkość wody bądź szlamu przekracza 0,5 m/s.

2.   Ocena ryzyka utraty życia oraz zagrożenia dla zdrowia człowieka obejmuje co najmniej następujące czynniki:

1.   W przypadku osuwisk hałd odpadów uznaje się, że przemieszczające się masy odpadów stanowią zagrożenia dla życia, jeśli ludzie przebywają w granicach zasięgu tych mas odpadów.

2.   Ocena ryzyka utraty życia oraz zagrożenia dla zdrowia człowieka obejmuje co najmniej następujące czynniki:

1.   Próg, o którym mowa w tiret drugim załącznika III do dyrektywy 2006/21/WE, ustala się jako stosunek masy suchej:

2.   W przypadku gdy stosunek, o którym mowa w ust. 1, przekracza 50 %, obiekt zostaje sklasyfikowany jako obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A.

3.   W przypadku gdy stosunek, o którym mowa w ust. 1, wynosi między 5 % a 50 %, obiekt zostaje sklasyfikowany jako obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A.

Jednakże taki obiekt może nie być sklasyfikowany jako obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A, jeżeli jest to uzasadnione na podstawie oceny ryzyka przeprowadzonej dla danej lokalizacji w ramach klasyfikacji na podstawie skutków awarii w wyniku utraty spójności konstrukcji bądź niewłaściwej eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu odpadów niebezpiecznych, i wykazującej, że obiekt nie powinien zostać sklasyfikowany jako obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A na podstawie zawartości odpadów niebezpiecznych.

4.   W przypadku gdy stosunek, o którym mowa w ust. 1, nie przekracza 5 %, obiekt nie zostaje sklasyfikowany jako obiekt unieszkodliwiania odpadów klasy A na podstawie zawartości odpadów niebezpiecznych.

1.   Państwa członkowskie oceniają, czy kryterium ustanowione w tiret trzecim załącznika III do dyrektywy 2006/21/WE jest spełniane zgodnie z aspektami wymienionymi w ust. 2, 3 i 4.

2.   W przypadku planowanych stawów osadowych należy zastosować następującą metodykę:

Jeśli na podstawie oszacowania maksymalnych rocznych stężeń (C max) faza wodna zostaje uznana za „niebezpieczną” w rozumieniu dyrektyw 1999/45/WE lub 67/548/EWG, obiekt zostaje sklasyfikowany jako obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A.

3.   W przypadku eksploatowanych stawów osadowych klasyfikację obiektu przeprowadza się na podstawie metodyki określonej w ust. 2 lub na podstawie bezpośredniej analizy chemicznej wody i ciał stałych znajdujących się w obiekcie unieszkodliwiania odpadów. W przypadku gdy fazę wodną oraz jej zawartość należy uznać za preparat niebezpieczny w rozumieniu dyrektywy 1999/45/WE lub 67/548/EWG obiekt zostaje sklasyfikowany jako obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A.

4.   W przypadku obiektów, w których prowadzone jest wymywanie hałd, gdzie metale uzyskiwane są z hałd rudy przy pomocy perkolacyjnych roztworów do wymywania, państwa członkowskie przeprowadzają w fazie zamknięcia badanie w celu wyodrębnienia substancji niebezpiecznych w oparciu o wykaz zastosowanych ługów i stężeń resztkowych tych ługów w odcieku po zakończeniu wymywania. W przypadku gdy te odcieki należy uznać za preparat niebezpieczny w rozumieniu dyrektywy 1999/45/WE lub 67/548/EWG obiekt zostaje sklasyfikowany jako obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A.

1.   Ustanawia się Radę Projektu T2S jako organ zarządzający w ramach Eurosystemu, którego zadania obejmują przedstawianie Radzie Prezesów projektów rozwiązań kluczowych kwestii strategicznych oraz realizowanie zadań o charakterze czysto technicznym w odniesieniu do projektu T2S.

2.   Mandat Rady Projektu T2S, obejmujący jej cele, obowiązki, zadania, skład, procedury działania oraz budżet stanowi załącznik do niniejszej decyzji.

3.   Członkowie Rady Prezesów przesyłają Zarządowi EBC, najpóźniej do dnia 8 kwietnia 2009 r., propozycje kandydatur (wraz z życiorysami) do członkostwa w Radzie Projektu T2S. Rada Prezesów dokona wyboru członków Rady Projektu T2S spośród tak przedstawionych kandydatur w dniu 23 kwietnia 2009 r.

4.   Rada projektu T2S rozpocznie prace w połowie maja 2009 r.

5.   Rada Projektu T2S przedstawia członkom PSSC porządek obrad, streszczenia posiedzeń oraz odpowiednią dokumentację dotyczącą odbywanych posiedzeń, na podstawie których PSSC opracowuje swój wkład do działalności Rady.