(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 969/2006 (3) otworzyło roczny kontyngent taryfowy na przywóz 242 074 ton kukurydzy (numer porządkowy 09.4131).

(2)

Z komunikatu sporządzonego zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 969/2006 wynika, że wnioski złożone w okresie od dnia 14 listopada 2008 r. od godz. 13.00 do dnia 21 listopada 2008 r. do godz. 13.00 czasu obowiązującego w Brukseli, zgodnie z art. 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, dotyczą ilości większych niż ilości dostępne. Należy zatem określić, w jakiej mierze pozwolenia na przywóz mogą być wydawane, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości objętych wnioskami.

(3)

Należy również zaprzestać wydawania pozwoleń na przywóz w ramach rozporządzenia (WE) nr 969/2006 w okresie bieżącego okresu obowiązywania kontyngentu,

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział, ustanowionej przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli.

(4)

Należy zagwarantować, by wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal stosowana przez osobę, której udzielono informacji, przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).

(5)

Komitet Kodeksu Celnego nie wydał w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego opinii w sprawie produktu nr 1 określonego w załączonej tabeli.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego w odniesieniu do produktu nr 2 określonego w załączonej tabeli,

(1)

W rozporządzeniach Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) ustanowiono szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które zostaną poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje flutolanil, benfluralin, fluazynam, fuberidazol i mepikwat.

(2)

Wpływ wymienionych substancji na zdrowie człowieka i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 1490/2002 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających. W rozporządzeniach tych wyznaczono również państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, które mają przedkładać odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1490/2002. W przypadku flutolanilu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Finlandia, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 13 czerwca 2005 r. W przypadku benfluralinu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Belgia, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 16 lutego 2006 r. W przypadku fluazynamu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Austria, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 3 stycznia 2006 r. W przypadku fuberidazolu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy było Zjednoczone Królestwo, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 5 kwietnia 2005 r.

(3)

Sprawozdania z oceny zostały poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i EFSA i przedstawione Komisji w formie sprawozdań naukowych EFSA, odpowiednio: w dniu 3 marca 2008 r. w odniesieniu do flutolanilu i benfluralinu, w dniu 26 marca 2008 r. w odniesieniu do fluazynamu, w dniu 14 listopada 2007 r. w odniesieniu do fuberidazolu oraz w dniu 14 kwietnia 2008 r. w odniesieniu do mepikwatu (4). Sprawozdania te zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 20 maja 2008 r. w formie opracowanych przez Komisję sprawozdań z przeglądu dotyczących flutolanilu, benfluralinu, fluazynamu, fuberidazolu i mepikwatu.

(4)

Jak wykazały różnorodne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające flutolanil, benfluralin, fluazynam, fuberidazol i mepikwat zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniach z przeglądu. Należy zatem włączyć flutolanil, benfluralin, fluazynam, fuberidazol i mepikwat do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające wymienione substancje czynne zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy.

(5)

Bez uszczerbku dla tego ustalenia należy uzyskać dalsze informacje na temat pewnych szczegółowych kwestii. Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może być uzależnione od spełnienia określonych warunków. W związku z tym należy wprowadzić obowiązek poddania benfluralinu dalszym badaniom w celu potwierdzenia oceny ryzyka w odniesieniu do konsumentów oraz organizmów wodnych, obowiązek poddania fluazynamu dalszym badaniom w celu potwierdzenia oceny ryzyka w odniesieniu do organizmów wodnych i makroorganizmów glebowych, a także obowiązek przedstawienia przez powiadamiającego wyników takich badań.

(6)

Należy przewidzieć rozsądnie długi termin na włączenie substancji czynnej do załącznika I, w celu umożliwienia państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z tego faktu.

(7)

Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG zobowiązań wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwom członkowskim należy dać sześć miesięcy, licząc od daty włączenia, na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających flutolanil, benfluralin, fluazynam, fuberidazol i mepikwat w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny stosownie zmienić, zastąpić albo wycofać obowiązujące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG. W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.

(8)

Doświadczenie zgromadzone przy okazji wcześniejszych przypadków włączania substancji czynnych, poddanych ocenie w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 (5), do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG wskazuje, że mogą pojawić się trudności z interpretacją obowiązków spoczywających na posiadaczach dotychczasowych zezwoleń w zakresie dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne doprecyzowanie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy. Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z tymi, które nakłada się w przyjętych dotąd dyrektywach zmieniających załącznik I.

(9)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.

(10)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1). W dniu 1 stycznia 2007 r. Rada przyjęła decyzję 2007/6/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów z Bułgarii i Rumunii (2).

(2)

W związku z wygaśnięciem mandatów pana Emila CALOTĂ, pana Sergheia Florina ANGHELA, pana Doru Lauriana BĂDULESCU, pana Jenela COPILĂU, pana Jánosa DEMETERA, pani Ileany Vioricy ION, pana Gheorghe BACIU, pana Adrieana VIDEANU i pana Liviu Nicolae DRAGNEI zwolniło się dziewięć stanowisk członka Komitetu Regionów.

(3)

W związku z wygaśnięciem mandatów pana Luciana FLAIȘERA, pana Corneliu BICHINEȚA, pana Dana Mihai GROZY, pana Iona OPRESCU, pana Răducu George FILIPESCU, pani Edity Emöke LOKODI, pana Tudora PENDIUCA, pana Nicușora Daniela CONSTANTINESCU, pana Dumitru Teodora BANCIU, pana Alexandru CORCODELA i pana Dragoșa BENEI zwolniło się jedenaście stanowisk zastępcy członka Komitetu Regionów,

a)

na stanowisko członka:

b)

na stanowisko zastępcy członka:

(1)

Dnia 5 sierpnia 2008 r. Kenia zwróciła się, zgodnie z art. 36 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007, o odstępstwo na okres jednego roku od reguł pochodzenia określonych w tym załączniku. Dnia 19 sierpnia 2008 r. Kenia przedstawiła dodatkowe informacje związane z tym wnioskiem. Wniosek dotyczy całkowitej ilości wynoszącej 2 000 ton filetów z tuńczyka objętych pozycją HS nr 1604. Wniosek złożono ze względu na zmniejszenie połowów i podaży „pochodzącego” surowego tuńczyka na Oceanie Indyjskim.

(2)

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Kenię połowy „pochodzącego” surowego tuńczyka były niezwykle niskie, nawet uwzględniając normalne wahania sezonowe, i doprowadziły do obniżenia produkcji filetów z tuńczyka. Taka nietypowa sytuacja przez pewien czas uniemożliwia Kenii przestrzeganie reguł pochodzenia ustalonych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007.

(3)

W celu zagwarantowania, by po wygaśnięciu umowy o partnerstwie AKP-WE (2), Kenia mogła nadal prowadzić wywóz do Wspólnoty Europejskiej, należy przyznać nowe odstępstwo.

(4)

W celu zapewnienia sprawnego przejścia ze stosowania umowy o partnerstwie AKP-WE do umowy ustanawiającej ramy dla Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami partnerskimi Wspólnoty Wschodnioafrykańskiej, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (umowa przejściowa o partnerstwie między Wspólnotą Wschodnioafrykańską a UE), należy przyznać nowe odstępstwo z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2008 r.

(5)

Biorąc pod uwagę przedmiotowy przywóz, tymczasowe odstępstwo od reguł pochodzenia ustanowionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 nie spowoduje poważnego zagrożenia dla ustanowionego przemysłu wspólnotowego, pod warunkiem przestrzegania określonych warunków dotyczących ilości, nadzoru i czasu trwania.

(6)

Dlatego też uzasadnione jest przyznanie tymczasowego odstępstwa na mocy art. 36 ust. 1 lit. a) załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007.

(7)

Na mocy art. 41 ust. 8 protokołu w sprawie reguł pochodzenia załączonego do umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Wschodnioafrykańską a UE, Kenia będzie mogła korzystać z automatycznego odstępstwa od reguł pochodzenia dotyczących filetów z tuńczyka objętych pozycją HS nr 1604 w chwili, gdy umowa ta wejdzie w życie lub gdy będzie tymczasowo stosowana.

(8)

Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 reguły pochodzenia określone w załączniku II do tego rozporządzenia oraz odstępstwa od nich mają zostać zastąpione regułami ustanowionymi w umowie przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Wschodnioafrykańską a UE, której wejście w życie lub początek tymczasowego stosowania przewiduje się na 2008 r. Odstępstwo powinno zatem obowiązywać do dnia 31 grudnia 2008 r., zgodnie z wnioskiem Kenii, chyba że umowa przejściowa o partnerstwie między Wspólnotą Wschodnioafrykańską a UE wejdzie w życie lub będzie tymczasowo stosowana przed tą datą.

(9)

Zgodnie z art. 41 ust. 8 protokołu w sprawie reguł pochodzenia załączonego do umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Wschodnioafrykańską a UE automatyczne odstępstwo od reguł pochodzenia podlega ograniczeniu do rocznej ilości wynoszącej 2 000 ton filetów z tuńczyka dla państw przystępujących do umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Wschodnioafrykańską a UE (Kenia, Uganda, Tanzania, Rwanda, Burundi). Kenia jest jedynym krajem w tym regionie prowadzącym obecnie wywóz filetów z tuńczyka do Wspólnoty. Należy zatem przyznać Kenii odstępstwo na mocy art. 36 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 w odniesieniu do 2 000 ton filetów z tuńczyka stanowiących ilość, która nie przekracza całkowitej rocznej ilości przyznanej dla regionu Wspólnoty Wschodnioafrykańskiej na mocy umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Wschodnioafrykańską a UE.

(10)

Należy zatem przyznać Kenii odstępstwo w odniesieniu do 2 000 ton filetów z tuńczyka na okres jednego roku.

(11)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (3) określa zasady dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi. W celu zapewnienia skutecznego zarządzania odbywającego się w bliskiej współpracy między władzami Kenii, organami celnymi państw członkowskich i Komisją wspomniane zasady powinny obowiązywać, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, w odniesieniu do ilości przywiezionych na mocy odstępstwa przyznanego niniejszą decyzją.

(12)

Aby pozwolić na skuteczne monitorowanie funkcjonowania odstępstwa, władze Kenii powinny regularnie powiadamiać Komisję o szczegółach wydawanych świadectw przewozowych EUR1.

(13)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

(1)

W dniu 4 lutego 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (EULEX KOSOWO) (1).

(2)

Artykuł 13 ust. 4 tego wspólnego działania przewiduje, że szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zawieranej zgodnie z procedurami określonymi w art. 24 Traktatu.

(3)

W dniu 13 grudnia 2004 r. Rada upoważniła Prezydencję, wspieraną w razie potrzeby przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, by w przypadku przyszłych cywilnych operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE podjęła z państwami trzecimi negocjacje zmierzające do zawarcia umowy na podstawie wzoru umowy między Unią Europejską a państwem trzecim w sprawie udziału państwa trzeciego w cywilnej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez Unię Europejską. Na tej podstawie Prezydencja wynegocjowała z Republiką Chorwacji umowę w sprawie udziału Republiki Chorwacji w misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO.

(4)

Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,

(1)

Na mocy art. 6 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podjęcia decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił Unii Europejskiej.

(2)

Dowódca operacji Unii Europejskiej zalecił mianowanie komodora Antoniosa PAPAIOANNOU dowódcą sił Unii Europejskiej dla operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii.

(3)

Komitet Wojskowy Unii Europejskiej poparł to zalecenie.

(4)

Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne,