(1)

Traktat z Amsterdamu ma na celu stopniowe utworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz przyznaje Komisji prawo inicjatywy, aby podejmowała ona odpowiednie działania w zakresie zharmonizowanej polityki imigracyjnej.

(2)

Jest istotne, aby jednolity wzór dokumentów pobytowych zawierał wszystkie niezbędne informacje i spełniał bardzo wysokie normy techniczne, w szczególności pod względem zabezpieczeń przed podrabianiem i przerabianiem. Będzie to sprzyjać zapobieganiu nielegalnej imigracji i nielegalnemu pobytowi oraz zwalczaniu tych zjawisk. Wzór taki musi również nadawać się do użytku we wszystkich państwach członkowskich.

(3)

Wprowadzenie identyfikatorów biometrycznych jest ważnym krokiem ku wykorzystywaniu nowych elementów dających pewniejszy związek między dokumentem pobytowym a jego posiadaczem, co znacznie pomaga zapobiegać nieuprawnionemu użyciu dokumentu. Należy uwzględnić wymogi określone w dokumencie Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) nr 9303 część 3 o oficjalnych dokumentach rozmiaru 1 i 2 przeznaczonych do odczytu maszynowego.

(4)

Ponadto zdecydowana większość państw członkowskich stosuje zasadę „jedna osoba – jeden dokument”, która dodatkowo zwiększa bezpieczeństwo. Należy przeanalizować kwestię, czy zasada ta nie powinna być obowiązkowa.

(5)

Na posiedzeniu w Salonikach w dniach 19 i 20 czerwca 2003 r. Rada Europejska podkreśliła, że potrzebne jest w UE spójne podejście w odniesieniu do identyfikatorów biometrycznych lub danych biometrycznych, które wiązałoby się ze zharmonizowanymi rozwiązaniami w zakresie dokumentów dla obywateli państw trzecich, paszportów obywateli UE oraz systemów informacyjnych.

(6)

Należy ułatwić stosowanie nowych technologii – takich, jak elektroniczna administracja publiczna i podpis cyfrowy dający dostęp do usług elektronicznych – przez umożliwienie państwom członkowskim stosowania nośnika pamięci, który służy do przechowywania identyfikatorów biometrycznych, lub służącego w tym celu dodatkowego nośnika pamięci w dokumentach pobytowych.

(7)

Celem niniejszego rozporządzenia jest jedynie określenie zabezpieczeń i identyfikatorów biometrycznych, które mają być stosowane przez państwa członkowskie w dokumentach pobytowych o jednolitym wzorze przeznaczonych dla obywateli państw trzecich.

(8)

Niniejsze rozporządzenie określa jedynie te specyfikacje, które nie są niejawne; specyfikacje te należy uzupełnić dalszymi specyfikacjami, których można nie ujawniać w celu zapobiegania podrabianiu i przerabianiu dokumentów; specyfikacje takie nie mogą obejmować danych osobowych ani odniesienia do takich danych. Do przyjęcia takich dodatkowych specyfikacji należy upoważnić Komisję, którą wspierać powinien komitet utworzony na mocy art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiającego jednolity formularz wizowy (2).

(9)

Do danych osobowych, które podlegają przetwarzaniu w związku z jednolitym wzorem dokumentów pobytowych, zastosowanie ma dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (3). Należy zapewnić, aby w dokumentach pobytowych według jednolitego wzoru nie były umieszczane żadne inne informacje, chyba że są one przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002 (4) lub załączniku do niego albo zostały umieszczone w danym dokumencie podróży.

(10)

Zgodnie z zasadą proporcjonalności konieczne i celowe jest z uwagi na zasadniczy cel, którym jest wprowadzenie identyfikatorów biometrycznych w formatach interoperacyjnych, aby ustanowić przepisy obowiązujące wszystkie państwa członkowskie stosujące konwencję z Schengen. Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia założonych celów zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu.

(11)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, który załączony jest do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, dlatego też nie jest nim związana, ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie ma służyć rozwijaniu dorobku Schengen zgodnie z postanowieniami tytułu IV część trzecia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania, zgodnie z art. 5 wspomnianego protokołu, powinna w terminie sześciu miesięcy od przyjęcia niniejszego rozporządzenia postanowić, czy dokona jego wdrożenia do swojego prawa krajowego.

(12)

W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie tych przepisów prawnego dorobku Schengen – w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (5) – które wchodzą w zakres art. 1 lit. c) decyzji Rady 1999/437/WE (6) w sprawie niektórych warunków stosowania tego układu.

(13)

Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, który załączony jest do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo zgłosiło pismem z dnia 29 grudnia 2003 r. swój zamiar uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.

(14)

Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, który załączony jest do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia zgłosiła, listem z dnia 19 grudnia 2003 r., swój zamiar uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.

(15)

W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie tych przepisów prawnego dorobku Schengen – w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen – które wchodzą w zakres art. 1 lit. c) decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 4 ust. 1 decyzji 2004/860/WE (7),

1)

w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

2)

w art. 2 ust. 1 dodaje się litery w brzmieniu:

3)

artykuł 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 7 ust. 2, można podjąć decyzję, że specyfikacje, o których mowa w art. 2, są niejawne i nie podlegają publikacji. Są one wtedy udostępniane jedynie wyznaczonym przez państwa członkowskie podmiotom odpowiedzialnym za druk oraz osobom odpowiednio upoważnionym przez państwa członkowskie lub Komisję.”;

4)

artykuł 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Na dokumencie pobytowym ani na nośniku pamięci dokumentu pobytowego określonym w art. 4a nie umieszcza się żadnych informacji w formie nadającej się do odczytu maszynowego, o ile nie przewiduje tego niniejsze rozporządzenie lub załącznik do niego lub o ile taka informacja nie została umieszczona w odnośnym dokumencie podróży przez wydające ten dokument państwo zgodnie z jego przepisami krajowymi. Państwa członkowskie mogą w pamięci mikroprocesora, o którym mowa w pkt 16 załącznika, przechowywać również dane wymagane w usługach elektronicznych, takich jak elektroniczna administracja publiczna i działalność gospodarcza oparta na rozwiązaniach teleinformatycznych, oraz dodatkowe postanowienia dotyczące dokumentu pobytowego. Wszystkie dane krajowe muszą jednak być logicznie oddzielone od danych biometrycznych, o których mowa w art. 4a.

Na użytek niniejszego rozporządzenia cechy biometryczne w dokumentach pobytowych są wykorzystywane wyłącznie po to, by sprawdzić:

5)

dodaje się artykuły w brzmieniu:

(*1)   Dz.U L 385 z 29.12.2004, s. 1.”;"

6)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

7)

artykuł 9 akapit trzeci zastępuje się tekstem w brzmieniu:

„Przechowywanie obrazu twarzy jako pierwotnego identyfikatora biometrycznego jest wprowadzane w życie najpóźniej dwa lata, a przechowywanie dwóch odcisków palców najpóźniej trzy lata od przyjęcia odpowiednich środków technicznych określonych w art. 2 ust. 1 lit. d) i e).

Wdrożenie niniejszego rozporządzenia nie ma wpływu na ważność już wydanych dokumentów pobytowych, chyba że państwo członkowskie postanowi inaczej.

W okresie przejściowym czyli przez dwa lata po przyjęciu specyfikacji technicznych dotyczących wizerunku twarzy, o których mowa w akapicie trzecim niniejszego artykułu, dokument pobytowy można nadal wydawać w formie naklejki.”;

8)

w załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 (2) kilkakrotnie ulegało zasadniczym zmianom (3). Ze względu na konieczność wprowadzenia dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, rozporządzenie to powinno zostać przekształcone.

(2)

Rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 stanowi, że cały przywóz do Wspólnoty produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia odbywa się na podstawie pozwoleń na przywóz. Doświadczenie pokazuje, że należy ściśle monitorować trend w wymianie handlowej wszystkimi produktami sektora wołowiny i cielęciny o szczególnym znaczeniu dla równowagi tego szczególnie wrażliwego rynku. W celu poprawy zarządzania rynkiem należy również wprowadzić wymóg posiadania pozwoleń na przywóz dla produktów oznaczonych kodami CN od 1602 50 31 do 1602 50 80 i 1602 90 69 .

(3)

Należy monitorować przywóz do Wspólnoty młodych samców, w szczególności cieląt. Wydanie pozwoleń na przywóz tych zwierząt powinno być uwarunkowane podaniem kraju ich pochodzenia.

(4)

Na mocy art. 6 ust. 4 decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalającej wykaz państw trzecich lub części państw trzecich i ustanawiającej warunki zdrowia zwierząt i ludzi oraz warunki wystawiania świadectw weterynaryjnych dla przywożonych do Wspólnoty pewnych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa (4) oryginał świadectwa weterynaryjnego musi towarzyszyć bydłu do czasu, gdy dotrze ono do posterunku kontroli granicznej.

(5)

W Zintegrowanej Taryfie Wspólnot Europejskich (TARIC) znajdują się numery porządkowe, które umożliwiają identyfikację przywozowych kontyngentów taryfowych, produktów oraz, w niektórych przypadkach, ich pochodzenie. Od państw członkowskich powinno się wymagać zamieszczania tych numerów na pozwoleniach na przywóz lub na wypisie(-ach) z nich oraz używania ich w powiadomieniach dla Komisji.

(6)

Właściwe organy krajowe wydające pozwolenia na przywóz nie zawsze znają kraj pochodzenia towarów sprowadzonych w ramach kontyngentów otwartych dla kilku krajów lub towarów sprowadzonych według stawek WTC. Identyfikacja kraju pochodzenia w przypadku kontyngentu taryfowego lub przywozu niepreferencyjnego powinna być podstawowym wymaganiem w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych (5), i dlatego powinien zostać wprowadzony wymóg wpisania kraju pochodzenia dla danych kontyngentów lub przywozu niepreferencyjnego w kolumnie 31 pozwolenia na przywóz lub wypisu z niego.

(7)

Rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 wymaga okazania pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w przypadku jakiejkolwiek operacji wywozowej, co do której wnioskuje się o dopłatę. Należy ustalić szczegółowe zasady stosowania tego przepisu, obejmujące w szczególności składanie wniosków i informacje zamieszczane we wnioskach i pozwoleniach. Należy stosownie uzupełnić przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych (6).

(8)

Artykuł 33 ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 przewiduje, że na podstawie pozwoleń na wywóz przestrzegane będą zobowiązania dotyczące wolumenu wywozu wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu. Dlatego też należy ustanowić dokładne zasady składania wniosków, wydawania pozwoleń oraz okresu ważności tych pozwoleń.

(9)

Ponadto decyzje w sprawie wniosków o pozwolenie na wywóz powinny być ogłaszane dopiero po upływie okresu potrzebnego na ich rozpatrzenie, umożliwiającego Komisji oszacowanie wnioskowanych ilości i odnośnego kosztu oraz, gdy stosowne, podjęcie szczególnych działań w sprawie tych wniosków. W swoim interesie wnioskodawcy powinni być w stanie wycofać wnioski w przypadku ustanowienia w stosunku do nich współczynnika akceptacji.

(10)

W przypadku wniosków na ilości nieprzekraczające 25 ton należy zezwolić na natychmiastowe wydanie pozwolenia, jeśli o to wnioskuje podmiot gospodarczy. By zapobiec obchodzeniu standardowych przepisów należy ograniczyć okres ważności takich pozwoleń.

(11)

W celu umożliwienia bardzo dokładnego zarządzania wywożonymi ilościami nie powinno się stosować przepisów dotyczących tolerancji ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 1291/2000.

(12)

Konieczne jest włączenie do niniejszego rozporządzenia przepisów szczególnych dotyczących wywozu, ustanowionych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1643/2006 z dnia 7 listopada 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu produktów z wołowiny i cielęciny, które mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwie trzecim (7) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2051/96 z dnia 25 października 1996 r. ustanawiającym niektóre szczegółowe zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu wołowiny i cielęciny, które mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w Kanadzie i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1445/95 (8).

(13)

W celu prawidłowego kierowania systemem pozwoleń na przywóz i na wywóz Komisja potrzebuje dokładnych informacji o złożonych wnioskach o pozwolenie oraz o wykorzystaniu wniosków już wydanych. Wymóg skuteczności zarządzania narzuca, by komunikaty z państw członkowskich do Komisji były przekazywane w jednym, ustalonym formacie.

(14)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,

(1)

Na mocy decyzji z dnia 18 września 2006 r. (2) Rada mianowała członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2006 r. do dnia 17 września 2009 r.

(2)

W następstwie rezygnacji pani Pilar GÓMEZ MUÑOZ i pana Marcela NOLLENA zwolniły się dwa stanowiska członka Zarządu Centrum w kategorii przedstawicieli rządów.

(3)

Dwóch członków Zarządu wspomnianego Centrum należy mianować na pozostałą część obecnej kadencji, która kończy się w dniu 17 września 2009 r.,

HISZPANIA: pani María José GARIJO EQUIZA

NIDERLANDY: pan Peter van IJSSELMUIDEN

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 21/2004 przewiduje ustanowienie przez każde państwo członkowskie systemu identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz zgodnie z tym rozporządzeniem. Na mocy rozporządzenia (WE) nr 21/2004 pierwszym sposobem identyfikacji tych zwierząt są kolczyki. Drugim sposobem identyfikacji jest elektroniczna identyfikacja owiec i kóz.

(2)

Decyzja Komisji 2006/968/WE (2) określa wytyczne i procedury zatwierdzania identyfikatorów i czytników służących do elektronicznej identyfikacji owiec i kóz na mocy rozporządzenia (WE) nr 21/2004. Decyzja ta ustanawia minimalne wymogi dotyczące niektórych badań zgodności i skuteczności do celów zatwierdzania wspomnianych identyfikatorów i czytników. Badania te mogą być wykonywane przez wyznaczone laboratoria, działające, ocenione i akredytowane zgodnie z określonymi normami europejskimi.

(3)

Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (3) odsyła do tych norm w związku z wyznaczeniem przez właściwe organy laboratoriów urzędowych.

(4)

Aby uwzględnić szczególny charakter laboratoriów badawczych, o których mowa w tej decyzji, należy zmienić odesłanie do tych norm w decyzji 2006/968/WE.

(5)

Artykuł 18 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2076/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiającego środki przejściowe do celów wdrożenia rozporządzeń (WE) nr 853/2004, (WE) nr 854/2004 oraz (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004 (4) przewiduje odstępstwo od art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004. Na mocy tego odstępstwa, właściwy organ może tymczasowo wyznaczyć laboratorium badawcze, które nie posiada akredytacji. Dla jasności w decyzji 2006/968/WE powinno znaleźć się odesłanie do tego odstępstwa.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/968/WE.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Decyzja Komisji 2004/438/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy wprowadzaniu do Wspólnoty mleka poddanego obróbce cieplnej, produktów na bazie mleka oraz mleka surowego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (3) zawiera w załączniku I do tej decyzji wykaz państw trzecich, z których, pod pewnymi warunkami, dozwolony jest przywóz mleka surowego i produktów na bazie mleka surowego. Ponadto przesyłki mleka i produktów na bazie mleka, które są zgodne z wymogami dotyczącymi zdrowia zwierząt określonymi w tej decyzji, mogą być przewożone przez terytorium Wspólnoty do państw trzecich.

(2)

Wśród państw trzecich, z których dozwolony jest przywóz do wspólnoty mleka i produktów mlecznych, znajduje się Australia. Przywóz mleka i produktów mlecznych z Australii ogranicza się do produktów poddanych procesowi pasteryzacji lub sterylizacji. Australia wystąpiła również o zezwolenie na wywóz również mleka surowego i produktów na bazie mleka surowego przeznaczonych do spożycia przez ludzi.

(3)

Metody obróbki przewidziane w decyzji 2004/438/WE są stosowane w odniesieniu do mleka i produktów mlecznych w celu ochrony statusu zdrowotnego zwierząt we Wspólnocie. W związku ze stanem zdrowia zwierząt w Australii, a w szczególności z faktem, że kraj ten od 1872 r., kiedy po raz ostatni stwierdzono ognisko pryszczycy, uznaje się za wolny od tej choroby, należy zezwolić na przywóz z tego państwa trzeciego takich produktów, ponieważ nie stanowią one ryzyka dla zdrowia zwierząt.

(4)

W związku z powyższym zapis dotyczący Australii, odnoszący się do mleka surowego i produktów na bazie mleka surowego, znajdujący się w kolumnie A załącznika I do decyzji 2004/438/WE powinien zostać odpowiednio zmieniony.

(5)

Serbia zwróciła się o jej uwzględnienie w wykazie państw trzecich, z których dozwolony jest przywóz do Wspólnoty mleka poddanego obróbce cieplnej i takich produktów na bazie mleka, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, co umożliwiłoby przewożenie takich produktów, przeznaczonych dla państw trzecich, przez terytorium Wspólnoty.

(6)

Komisja prowadzi ogólne kontrole stanu zdrowia zwierząt w Serbii, ostatnio w czerwcu 2007 r., z których wynika, że właściwe organy mogą zagwarantować, że stan zdrowia zwierząt w tym kraju można uznać za zadowalający.

(7)

W związku z tym, jeśli chodzi o aspekty związane ze zdrowiem zwierząt, poddane obróbce cieplnej mleko i produkty na bazie mleka z wymienionego państwa trzeciego powinny być dozwolone.

(8)

Zanim zakłady z tego kraju zostaną upoważnione do wywozu do Wspólnoty, konieczne będzie przeprowadzenie w tym kraju jeszcze jednej kontroli wszelkich aspektów związanych ze zdrowiem publicznym, jednak nim to nastąpi należy umożliwić tranzyt takich produktów.

(9)

W kolumnach B i C wykazu w załączniku I należy zatem dodać wpisy dotyczące Serbii, odnoszące się do mleka poddanego obróbce cieplnej i takich produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi.

(10)

Ponadto należy zaktualizować znajdujący się w tym załączniku przypis dotyczący Szwajcarii poprzez umieszczenie w nim odesłania do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi.

(11)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do decyzji 2004/438/WE.

(12)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Dyrektywa 2003/85/WE określa minimalne środki kontroli w przypadku ogniska pryszczycy oraz określone środki zapobiegawcze mające na celu zwiększenie świadomości oraz przygotowanie właściwych organów oraz społeczności rolniczej na wypadek tej choroby.

(2)

Środki zapobiegawcze określone w dyrektywie 2003/85/WE obejmują przepis mówiący, że państwa członkowskie mają zapewnić, by prace z żywym wirusem pryszczycy służące celom badawczym, diagnostycznym lub produkcji odbywały się wyłącznie w zatwierdzonych laboratoriach wymienionych w załączniku XI do tej dyrektywy.

(3)

Część A załącznika XI do dyrektywy 2003/85/WE wyszczególnia krajowe laboratoria upoważnione do pracy z żywym wirusem pryszczycy w celach badawczych i diagnostycznych.

(4)

Dania oficjalnie poinformowała Komisję o zmianach w administracji swojego krajowego laboratorium referencyjnego ds. pryszczycy.

(5)

Łotwa i Słowenia oficjalnie powiadomiły Komisję, że nie uznają już swoich odpowiednich krajowych laboratoriów referencyjnych za spełniające normy bezpieczeństwa biologicznego, jakie wskazuje art. 65 lit. d), a zatem powinny one zostać usunięte z wykazu zawartego w części A załącznika XI do dyrektywy 2003/85/WE.

(6)

Niderlandy oficjalnie poinformowały Komisję o zmianie nazwy swojego krajowego laboratorium referencyjnego ds. pryszczycy.

(7)

Ze względów bezpieczeństwa ważne jest, aby wykaz krajowych laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy zawarty w dyrektywie 2003/85/WE był uaktualniany.

(8)

Niezbędne jest zatem zastąpienie wykazu laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy w części A załącznika XI do dyrektywy 2003/85/WE wykazem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

(9)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Zgodnie z decyzją Komisji 2006/133/WE z dnia 13 lutego 2006 r. zobowiązującą państwa członkowskie do tymczasowego podjęcia dodatkowych środków przeciwko rozprzestrzenianiu się Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (węgorek sosnowiec) w odniesieniu do obszarów w Portugalii innych niż te, na których organizm ten nie występuje (2), Portugalia podjęła środki przeciwko rozprzestrzenianiu się węgorka sosnowca.

(2)

Portugalia przesłała Komisji sprawozdanie dotyczące wykonania tych środków w 2007 r., z którego wynika, że węgorek sosnowiec nie rozprzestrzenił się poza wyznaczone obszary, ale nadal jest na nich obecny.

(3)

Wdrożenie środków przez Portugalię w 2007 r. zostało ocenione przez Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin w czasie jego posiedzenia w dniach 26–27 listopada 2007 r. Stwierdzono, że cel decyzji 2006/133/WE, którym było ograniczenie poziomu porażenia w wyznaczonej strefie, nie został w pełni osiągnięty.

(4)

W związku z tym Portugalia powinna utrzymać środki w formie planu zwalczania do dnia 31 marca 2012 r.; okres ten powinien wystarczyć do osiągnięcia znaczących postępów w zwalczaniu węgorka sosnowca.

(5)

Aby zwiększyć skuteczność tych środków w odniesieniu do izolowanych ognisk w strefie buforowej wyznaczonego obszaru, należy w niej ustanowić „strefę ogniska”, z której usunięte zostaną podatne rośliny. Wokół strefy ogniska należy ustanowić strefę, w której przeprowadzane będą regularne inspekcje roślin („strefa bezpieczeństwa”).

(6)

Wymogi dotyczące transportu podatnego drewna w formie materiałów opakowaniowych pochodzących z wyznaczonego obszaru powinny być zgodne z międzynarodowymi standardami dla środków sanitarnych FAO (ISPM nr 15): Wytyczne do przepisów dotyczących drzewnych materiałów opakowaniowych w handlu międzynarodowym.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/133/WE.

(8)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,

1)

artykuł 2 otrzymuje brzmienie:

2)

w art. 4 ust. 2 słowa „do dnia 15 grudnia 2006 r. i 15 grudnia 2007 r.” zastępuje się słowami „corocznie do dnia 15 grudnia”.

3)

załącznik I do decyzji 2006/133/WE zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

(1)

W decyzji 90/424/EWG ustanawia się procedury regulujące wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na programy zwalczania, kontroli i monitorowania chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych. Zgodnie z tą decyzją wprowadzony ma być wspólnotowy środek finansowy na pokrycie wydatków poniesionych przez państwa członkowskie na finansowanie krajowych programów zwalczania, kontroli i monitorowania chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych, wymienionych w załączniku do tej decyzji.

(2)

W decyzji 90/424/EWG postanawia się, że co roku najpóźniej do dnia 30 kwietnia państwa członkowskie przedkładają Komisji roczne lub wieloletnie programy rozpoczynające się w kolejnym roku, na które chciałyby otrzymać wkład finansowy Wspólnoty.

(3)

W art. 24 ust. 2 powyższej decyzji wymienia się niektóre elementy, które należy umieścić w programach przedkładanych przez państwa członkowskie, takie jak opis sytuacji epidemiologicznej choroby, obszar, na którym program ma zostać zastosowany, cel i przewidywany okres trwania programu, środki, które zostaną zastosowane, oraz koszty programu i płynące z niego korzyści.

(4)

W decyzji Rady 90/638/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającej wspólnotowe kryteria zwalczania oraz monitorowania niektórych chorób zwierząt (2) ustanowiono niektóre kryteria dla programów zwalczania i monitorowania, które to kryteria zatwierdza się zgodnie z decyzją 90/424/EWG. Decyzją 2006/965/WE uchylono decyzję 90/638/EWG z dniem, z którym niniejsza decyzja staje się skuteczna.

(5)

Należy ustanowić nowe kryteria dla krajowych programów zwalczania, kontroli i monitorowania chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych, wymienionych w załączniku I do decyzji 90/424/EWG, tak aby odpowiadały one postępowi technicznemu i naukowemu i uwzględniały doświadczenia nabyte podczas realizacji programów wdrażanych zgodnie z decyzją 90/638/EWG. Te nowe wspólnotowe kryteria powinny gwarantować skuteczność środków przewidzianych w tych programach oraz zapewniać szybsze zwalczanie, kontrolę i monitorowanie chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych objętych programami.

(6)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,