(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 812/2007 otworzyło kontyngenty taryfowe na przywóz produktów w sektorze wieprzowiny.

(2)

Ilości, w odniesieniu do których w ciągu pierwszych siedmiu dni września 2007 r. złożono wnioski o przyznanie pozwoleń na przywóz w podokresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2007 r., są mniejsze niż ilości dostępne. Należy zatem określić ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków, i dodać je do ilości ustalonych dla następnego podokresu obowiązywania kontyngentu,

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 979/2007 otworzyło kontyngenty taryfowe na przywóz produktów w sektorze wieprzowiny.

(2)

Wnioski o pozwolenia na przywóz złożone w trakcie pierwszych siedmiu dni września 2007 r. w odniesieniu do podokresu od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2007 r. dotyczą ilości mniejszych niż ilości dostępne. Należy zatem określić ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków, i dodać je do ilości ustalonych dla następnego podokresu obowiązywania kontyngentu,

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 806/2007 otworzyło kontyngenty taryfowe na przywóz produktów w sektorze wieprzowiny.

(2)

Ilości, w odniesieniu do których w ciągu pierwszych siedmiu dni września 2007 r. złożono wnioski o przyznanie pozwoleń na przywóz w podokresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2007 r. są mniejsze niż ilości dostępne. Należy zatem określić ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków, i dodać je do ilości ustalonych dla następnego podokresu obowiązywania kontyngentu,

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2021/2006 otworzyło całkowity roczny kontyngent taryfowy na przywóz 160 000 ton ryżu wyrażonego w ekwiwalencie ryżu łuskanego, w tym 125 000 ton ryżu pochodzącego z państw AKP (numer porządkowy 09.4187), 25 000 ton ryżu pochodzącego z Antyli Holenderskich i Aruby (numer porządkowy 09.4189) i 10 000 ton ryżu pochodzącego z najsłabiej rozwiniętych KTZ (numer porządkowy 09.4190) oraz roczny kontyngent taryfowy na 20 000 ton ryżu łamanego pochodzącego z państw AKP (numer porządkowy 09.4188).

(2)

W odniesieniu do kontyngentów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2021/2006, trzecim podokresem jest wrzesień.

(3)

Z komunikatu sporządzonego zgodnie z art. 17 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2021/2006 wynika, że w odniesieniu do kontyngentu o numerze porządkowym 09.4187 wnioski złożone w ciągu pierwszych pięciu dni roboczych września 2007 r., zgodnie z art. 13 akapit pierwszy wymienionego rozporządzenia, odnoszą się do ilości wyrażonej jako ekwiwalent ryżu łuskanego większej niż ilość dostępna. Należy zatem określić, na jakie ilości pozwolenia mogą być wydawane, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski dla danego kontyngentu.

(4)

Ponadto z wymienionego wyżej komunikatu wynika, że w odniesieniu do kontyngentów o numerach porządkowych 09.4189, 09.4190 wnioski złożone w ciągu pierwszych pięciu dni roboczych września 2007 r., zgodnie z art. 13 akapit pierwszy wymienionego rozporządzenia, odnoszą się do ilości wyrażonej jako ekwiwalent ryżu łuskanego mniejszej niż ilość dostępna.

(5)

Należy zatem ustalić całkowite ilości dostępne w następnym podokresie obowiązywania kontyngentu zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2021/2006,

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 964/2007 (3) otworzyło, na rok gospodarczy 2007/2008, roczny kontyngent taryfowy na przywóz 5 821 ton ryżu objętego kodem CN 1006 , wyrażonego jako ekwiwalent ryżu łuskanego, pochodzącego z krajów najsłabiej rozwiniętych (numer porządkowy 09.4177).

(2)

Z komunikatu sporządzonego zgodnie z art. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 964/2007 wynika, że wnioski złożone w okresie pierwszych siedmiu dni września 2007 r., zgodnie z art. 2 ust. 4 wymienionego rozporządzenia, odnoszą się do ilości większych niż ilości dostępne. Należy zatem określić, na jakie ilości pozwolenia na przywóz mogą być wydawane, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski,

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 (4), ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.

(2)

Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem. W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.

(3)

Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,

(1)

Zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG Komisja ma zrealizować program prac w celu stopniowego zbadania substancji czynnych znajdujących się w obrocie dwa lata po dacie notyfikacji tej dyrektywy. Program ten jest nadal realizowany.

(2)

Drugi i trzeci etap prac określono w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 451/2000 z dnia 28 lutego 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG (2) oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1490/2002 z dnia 14 sierpnia 2002 r. ustanawiającym dalsze szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 451/2000 (3). Czwarty etap prac określono w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2229/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady realizacji czwartego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG (4).

(3)

Kilka substancji z trzeciego i czwartego etapu nadal znajduje się w fazie oceny. W związku z tym należy przyspieszyć proces badania. Przepisy odnoszące się do niektórych aspektów procedury powinny się różnić w zależności od tego, czy rozpoczęto już wzajemną weryfikację danej substancji, czy też nie.

(4)

Aby przyspieszyć proces oceny, należy dostosować tryb wzajemnej weryfikacji i stosunki między powiadamiającymi, państwami członkowskimi i Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) a Komisją oraz obowiązki każdej ze stron w zakresie wdrażania programu, bez szkody dla poziomu ochrony zdrowia i środowiska.

(5)

Zasoby EFSA powinny być wykorzystywane w bardziej wydajny sposób. W przypadku gdy istnieją wyraźne dowody na to, że dana substancja czynna spełnia kryteria, o których mowa w art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG, a w szczególności na to, że nie ma ona żadnych szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub dla wód gruntowych, ani żadnego niedopuszczalnego wpływu na środowisko, substancję taką należy włączyć do załącznika I do wymienionej dyrektywy. W takich niepozostawiających wątpliwości przypadkach nie wymagano by uzyskania od EFSA szczegółowych opinii naukowych przed włączeniem substancji do załącznika I. EFSA powinien jednak wyrazić swoją opinię na temat tych substancji w późniejszym terminie, przede wszystkim aby zapewnić zharmonizowane podejście wtedy, gdy państwa członkowskie stosują jednolite zasady oceny zezwoleń. W przeciwnym wypadku, jeśli istnieją wyraźne dowody na to, że dana substancja czynna ma szkodliwy wpływ, a sytuacja jest jasna, Komisja nie musi uzyskiwać potwierdzania tego stanu rzeczy, a więc powinna mieć możliwość podejmowania decyzji o niewłączaniu bez konsultacji z EFSA.

(6)

EFSA powinien skoncentrować się na przypadkach, w których, przed podjęciem decyzji o włączeniu danej substancji czynnej, należy rozstrzygnąć pozostałe watpliwości.

(7)

Aby jeszcze bardziej przyspieszyć procedurę, gdy wątpliwości pozostają a powiadamiający zgadzają się na wycofanie swojego poparcia dla włączenia danej substancji czynnej, należy umożliwić przyznanie dłuższego okresu na wycofanie. Procedura taka powinna mieć zastosowanie wyłącznie w przypadkach, gdy brakuje wyraźnych dowodów na to, że dana substancja ma szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub dla wód gruntowych lub niedopuszczalny wpływ na środowisko.

(8)

Należy ustanowić kryteria umożliwiające określenie tych przypadków, w których istnieją wyraźne dowody na to, że dana substancja nie ma szkodliwych skutków lub – w przeciwnym przypadku – że dana substancja ma takie skutki.

(9)

Aby zagwarantować przestrzeganie terminów oceny i równe traktowanie wszystkich powiadamiających, zgodnie z obowiązującymi przepisami powiadamiający nie mogą, z wyjątkiem ograniczonej liczby przypadków, przedkładać nowych badań po zakończeniu określonego etapu oceny. Tę ogólną zasadę należy utrzymać, powinno się jednak wyjaśnić, kiedy powiadamiający mogą przedkładać nowe, niemające charakteru badań informacje.

(10)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1490/2002 i rozporządzenie (WE) nr 2229/2004.

(11)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

1)

artykuły 11 i 12 otrzymują następujące brzmienie:

2)

w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

1)

artykuły 24 i 25 otrzymują następujące brzmienie:

2)

w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 2229/2004 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.

a)

artykuł 24b nie ma zastosowania oraz występuje jeden z następujących przypadków:

b)

powiadamiający poinformuje Komisję o wycofaniu swojego poparcia dla włączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG w ciągu dwóch miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(1)

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wymienia osoby fizyczne i prawne, organy i inne jednostki objęte zamrożeniem funduszy i środków ekonomicznych zgodnie z tym rozporządzeniem.

(2)

W dniu 11 września 2007 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ zmienił wykaz osób, grup i jednostek, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i środków ekonomicznych. Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do załącznika I,

(1)

Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (2) ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.

(2)

Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.

(3)

Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 19 września 2007 r., dostępna ilość w okresie do dnia 15 listopada 2007 r., dla stref przeznaczenia 1) Afryka i 3) Europa Wschodnia, określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od dnia 16 do dnia 18 września 2007 r. i zawiesić dla wymienionych stref do dnia 16 listopada 2007 r. wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,

(1)

Zgodnie z wytycznymi Rady z dnia 16 listopada 2000 r. zmienionymi decyzjami Rady: z dnia 27 maja 2002 r., z dnia 26 listopada 2003 r. oraz z dnia 25 listopada 2004 r., Komisja prowadziła negocjacje z rządem Chińskiej Republiki Ludowej, rządem Japonii, rządem Republiki Indii, rządem Republiki Korei, rządem Federacji Rosyjskiej oraz rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej dotyczące Umowy w sprawie powołania Międzynarodowej Organizacji Energii Termojądrowej na rzecz wspólnej realizacji projektu ITER.

(2)

Strony negocjacji dotyczących ITER uzgodniły w czasie spotkania ministrów w Moskwie dnia 28 czerwca 2005 r. że reaktor ITER zostanie zbudowany w Cadarache. Uzgodniły również treść wspólnego dokumentu na temat roli strony przyjmującej (Euratom) i strony niebędącej stroną przyjmującą (Japonia) w projekcie ITER.

(3)

Działając zgodnie z wymienionym wyżej wspólnym dokumentem i zmienionymi wytycznymi Rady, Komisja przeprowadziła negocjacje z rządem Japonii w sprawie umowy dotyczącej wspólnej realizacji działań w ramach szeroko zakrojonej koncepcji.

(4)

Dnia 20 czerwca 2006 r. podczas spotkania w Tokio przedstawiciele Euratom i Japonii przyjęli sprawozdanie końcowe z negocjacji w sprawie umowy dotyczącej szeroko zakrojonej koncepcji, w którym potwierdzono zakończenie procesu negocjacji i wymieniono dodatkowe dokumenty sporządzone przez Euratom i Japonię.

(5)

Dnia 22 listopada 2006 r. przedstawiciele Euratom i Japonii podpisali wspólną deklarację w sprawie realizacji działań w ramach szeroko zakrojonej koncepcji, określającą szczegółowo wkłady stron w działania w ramach szeroko zakrojonej koncepcji.

(6)

Zawarcie przez Komisję Umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a rządem Japonii dotyczącej wspólnej realizacji działań w ramach szeroko zakrojonej koncepcji w dziedzinie badań nad energią fuzji jądrowej powinno zostać zatwierdzone,

(1)

Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że państwo członkowskie może, w okresie 12 lat od dnia notyfikacji wymienionej dyrektywy, zezwolić na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji, podczas gdy prowadzone są równocześnie stopniowe badania tych substancji w ramach programu prac.

(2)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 703/2001 (3) określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie, w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje benfurakarb.

(3)

Wpływ benfurakarbu na zdrowie człowieka i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 703/2001 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiającego. Ponadto w rozporządzeniach tych wyznaczono również państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które mają przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 451/2000. W przypadku benfurakarbu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Belgia, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 2 sierpnia 2004 r.

(4)

Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz grupę roboczą ds. oceny Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i przedstawione Komisji dnia 28 lipca 2006 r. w formie wniosków Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności z przeglądu w ramach oceny zagrożeń stwarzanych przez pestycydy dla substancji czynnej benfurakarbu. Sprawozdanie to zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, a następnie przyjęte dnia 16 marca 2007 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego benfurakarbu opracowanego przez Komisję.

(5)

Podczas dokonywania oceny tej substancji czynnej wskazano na kilka zagrożeń. Benfurakarb to substancja, której głównym metabolitem jest karbofuran, który sam stanowi substancję czynną, która została objęta przeglądem na podstawie dyrektywy 91/414/EWG. Stosowanie benfurakarbu powoduje obecność jego metabolitu karbofuranu, które jest znacznie bardziej toksyczny niż związek macierzysty benfurakarb. Dla pozostałości karbofuranu wynikających z zastosowania benfurakarbu ocena wskazała na zagrożenie związane z krótkoterminowym narażeniem szczególnie zagrożonych grup konsumentów, w szczególności dzieci. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności stwierdził jednak, że nie jest możliwa pełna ocena zagrożeń dla konsumentów z powodu braku danych w dokumentacji przedstawionej przez powiadamiającego. Ponadto dane przedłożone w przepisowym terminie nie były wystarczające, by umożliwić Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności pełną ocenę zagrożeń związanych z zanieczyszczeniem wód gruntowych metabolitami innymi niż karbofuran. Wreszcie, w oparciu o dostępne dane, nie wykazano, że stopień zagrożenia dla ptaków, ssaków i organizmów wodnych, organizmów żyjących w glebie, dżdżownic i innych organizmów, niebędących przedmiotem zwalczania, jest dopuszczalny. W efekcie nie było możliwe w oparciu o dostępne dane stwierdzenie, że benfurakarb spełnia kryteria włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.

(6)

Komisja poprosiła powiadamiającego o przedstawienie uwag w odniesieniu do wyników przeglądu oraz o poinformowanie jej, czy powiadamiający nadal chce utrzymać wniosek o wydanie zezwolenia dla substancji. Powiadamiający przedstawił uwagi, które zostały dokładnie zbadane. Jednak pomimo przedstawionych przez powiadamiającego argumentów nie udało się rozwiać istniejących obaw, a oceny dokonane na podstawie przedłożonych informacji i poddane ewaluacji w ramach posiedzeń ekspertów Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie wykazały, że można się spodziewać, by w ramach proponowanych warunków stosowania środki ochrony roślin zawierające benfurakarb zasadniczo spełniały wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) oraz b) dyrektywy 91/414/EWG.

(7)

Dlatego benfurakarbu nie należy włączać do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.

(8)

Należy podjąć odpowiednie środki, aby obowiązujące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające benfurakarb zostały wycofane w ustalonym czasie i nie były odnawiane oraz aby nie udzielano nowych zezwoleń na te produkty.

(9)

Dodatkowy okres przyznany przez państwa członkowskie na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu lub zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających benfurakarb powinien być ograniczony do dwunastu miesięcy w celu wykorzystania istniejących zapasów nie dłużej niż przez jeden kolejny sezon wegetacyjny, co zapewni dostępność dla rolników środków ochrony roślin zawierających benfurakarb przez 18 miesięcy od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.

(10)

Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia wniosku dla benfurakarbu, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w celu ewentualnego włączenia go do załącznika I.

(11)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

a)

zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające benfurakarb zostały wycofane do dnia 20 marca 2008 r.;

b)

zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające benfurakarb nie były udzielane ani odnawiane począwszy od daty publikacji niniejszej decyzji.