(1)

Artykuł 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (1) ustala tradycyjne zapotrzebowanie na dostawy cukru do rafinacji na terenie Wspólnoty. W celu zapewnienia dystrybucji w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 tradycyjnego zapotrzebowania dostaw w wysokości 198 748 ton dla Bułgarii oraz 329 636 ton dla Rumunii przepisy te zostały zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2011/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. dostosowującym rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i rozporządzenie (WE) nr 320/2006 ustanawiające tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (2).

(2)

Funkcjonowanie rafinerii przemysłowych w Bułgarii i Rumunii opiera się w znacznym stopniu na przywozach surowego cukru trzcinowego pochodzącego od tradycyjnych dostawców z niektórych krajów trzecich.

(3)

Celem uniknięcia zakłóceń dostaw surowego cukru trzcinowego dla rafinerii przemysłowych w Bułgarii i Rumunii uważa się za konieczne otwarcie kontyngentów taryfowych na przywóz surowego cukru trzcinowego do tych państw członkowskich z krajów trzecich w okresie obejmującym lata gospodarcze, na które dokonano podziału tradycyjnego zapotrzebowania na dostawy między państwa członkowskie.

(4)

Pozwolenia na przywóz wydane na mocy kontyngentów taryfowych otwartych niniejszym rozporządzeniem powinny być zastrzeżone dla zatwierdzonych rafinerii przemysłowych w Bułgarii i Rumunii.

(5)

Wysokość cła przywozowego stosowanego do przywozów w ramach kontyngentów taryfowych otwartych niniejszym rozporządzeniem należy ustalić na poziomie zapewniającym uczciwą konkurencję na rynku cukru Wspólnoty, ale który nie miałby charakteru zaporowego dla przywozów do Bułgarii i Rumunii. Biorąc pod uwagę możliwość przywozów z każdego kraju trzeciego w ramach tych kontyngentów taryfowych, należy ustalić poziom opłat przywozowych w wysokości 98 EUR za tonę, co odpowiada poziomowi ustalonemu dla cukru wymienionego na liście koncesyjnej CXL na mocy art. 24 rozporządzenia Komisji (WE) nr 950/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady przywozu i rafinacji produktów cukrowniczych w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi (3).

(6)

Monitorowania kontyngentów taryfowych otwartych na mocy niniejszego rozporządzenia i zarządzanie nimi na dalszym etapie może wymagać dostosowania kryteriów dotyczących treści wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz oraz samych pozwoleń. Aby zapewnić możliwość wprowadzania koniecznych dostosowań uwzględniających zmieniające się warunki rynku, Komisję należy uprawnić do zmiany art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.

(7)

Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (4),

(1)

Najnowsze informacje naukowe pochodzące od Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) wskazują na to, że w zasobach soli w rejonie ICES VIIe śmiertelność połowowa występuje w takim stopniu, że liczebność dorosłych ryb w morzu spadła do poziomu, w którym zasoby te mogą nie być w stanie odnawiać się przez rozmnażanie i w związku z tym grozi im załamanie.

(2)

Należy przedsięwziąć środki w celu ustanowienia wieloletniego planu zarządzania połowami soli w zachodniej części kanału La Manche.

(3)

Celem planu jest eksploatacja zasobów soli w zachodniej części kanału La Manche, która zapewni zrównoważone warunki gospodarcze, środowiskowe i społeczne.

(4)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (2) wymaga między innymi, aby do osiągnięcia tego celu Wspólnota stosowała ostrożne podejście w stosowaniu środków służących ochronie i zachowaniu zasobów, zapewnieniu ich zrównoważonej eksploatacji i zminimalizowaniu oddziaływania rybołówstwa na ekosystemy morskie. Celem rozporządzenia jest stopniowe wprowadzanie w życie podejścia do zarządzania rybołówstwem opartego na ekosystemie; przyczynia się ono do wydajnej działalności połowowej w ramach rentownego i konkurencyjnego przemysłu rybołówstwa, zapewniając godziwe standardy życia i uwzględniając interesy konsumentów.

(5)

Aby osiągnąć ten cel, należy doprowadzić zasoby soli w zachodniej części kanału La Manche do bezpiecznego limitu biologicznego poprzez zredukowanie wskaźników śmiertelności połowowej i zarządzać tymi zasobami w taki sposób, by utrzymać ich pełną zdolność reprodukcyjną oraz zapewnić wysoki odłów długoterminowy.

(6)

Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa wydał opinię, zgodnie z którą współczynnik śmiertelności połowowej w wysokości 0,27 umożliwia osiągnięcie wysokiego odłowu długoterminowego i zachowanie ryzyka wyczerpania zdolności reprodukcyjnej zasobów na niskim poziomie.

(7)

Taką kontrolę wskaźników śmiertelności połowowej ryb można osiągnąć dzięki opracowaniu odpowiednich metod określania poziomu ogólnych dopuszczalnych połowów (TAC) oraz opracowaniu systemu pozwalającego na ograniczenie nakładów połowowych dla tych zasobów do poziomu, przy którym niewielkie jest prawdopodobieństwo przekroczenia TAC.

(8)

Poza środkami określonymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (3) należy zastosować dodatkowe środki kontroli w celu zapewnienia zgodności ze środkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

(9)

W początkowym etapie w latach 2007, 2008 i 2009 plan wieloletni jest uznawany za plan odbudowy, a następnie jako plan zarządzania w rozumieniu art. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002,

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

(1)

Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 (3). Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 463/2007 (4).

(2)

Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,

(1)

Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.

(2)

Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.

(3)

Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.

(4)

Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie stałego przetargu w celu ustalenia refundacji wywozowej na cukier biały w roku gospodarczym 2006/2007 (2) wymaga, by ogłaszano częściowe przetargi.

(2)

Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na przetarg częściowy, zakończony w dniu 10 maja 2007 r., właściwym będzie ustalenie maksymalnych refundacji wywozowych dla tego przetargu.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła (2) przewiduje otwarcie stałego przetargu.

(2)

Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych (3), oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 8 maja 2007 r.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,

(1)

W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.

(2)

Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym. Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.

(3)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 (3) w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.

(4)

Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.

(5)

Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej. W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.

(6)

Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.

(7)

Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.

(8)

Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu. Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.

(9)

Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje dopuszczanie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt.

(2)

Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o zezwolenie na dodatki paszowe, które zostały złożone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Wniosek o zezwolenie na dodatek paszowy wymieniony w załączniku do niniejszego rozporządzenia został złożony przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(4)

Wstępne uwagi na temat tych wniosków zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG zostały przekazane Komisji przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te powinny być zatem nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.

(5)

Stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,4-beta-ksylanazy EC 3.2.1.8 wytwarzanego przez Bacillus subtilis (LMG-S-15136) zostało tymczasowo dopuszczone po raz pierwszy dla tuczników przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 261/2003 (3), a dla indyków przeznaczonych na tucz przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2188/2002 (4). Przedłożono nowe dane dla poparcia wniosku o wydanie bezterminowego zezwolenia na stosowanie tego preparatu enzymatycznego. Z oceny tych wniosków wynika, że określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG warunki dopuszczenia zostały spełnione. Należy zatem wydać bezterminowe zezwolenie na stosowanie preparatu enzymatycznego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Z oceny wniosku wynika, iż należy stosować określone procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatków wymienionych w załączniku. Ochronę taką należy zapewnić poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (5).

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.

(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji (3), określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.

(3)

Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.

(4)

Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych. Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.

(5)

Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG (4), niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 1902 11 00 i 1902 19 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.

(6)

Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 (5), dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.

(7)

Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów. Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż. Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.

(8)

Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

(1)

Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (2) ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.

(2)

Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.

(3)

Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 9 maja 2007 r., dostępna ilość w okresie do dnia 30 czerwca 2007 r., dla stref przeznaczenia 1) Afryka, 3) Europa Wschodnia i 4) Europa Zachodnia, określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od dnia 2 do dnia 8 maja 2007 r. i zawiesić dla wymienionych stref do dnia 1 lipca 2007 r. wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,

(1)

W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

(2)

Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Republiką Paragwaju dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w załączniku do tej decyzji.

(3)

Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

(1)

Artykuły 6 i 10 decyzji nr 1622/2006/WE przewidują powołanie komisji selekcyjnej oraz komisji monitorująco-doradczej oraz stanowią, że komisje te powinny składać się z siedmiu członków mianowanych przez instytucje europejskie, przy czym dwóch członków powinno być mianowanych przez Radę.

(2)

Rada powinna przyjąć praktyczne i proceduralne ustalenia w sprawie mianowania przez nią dwóch członków tych komisji.

(3)

Ustalenia te powinny być sprawiedliwe, niedyskryminacyjne i przejrzyste,

(1)

Na podstawie rocznych sprawozdań finansowych dotyczących wydatków w zakresie środków na rzecz rozwoju obszarów wiejskich przekazanych przez Republikę Czeską, Estonię, Cypr, Łotwę, Litwę, Węgry, Maltę, Polskę, Słowenię i Słowację wraz z wymaganymi informacjami, rachunki agencji płatniczych, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, muszą zostać rozliczone. Rozliczenie obejmuje kompletność, dokładność i prawdziwość przekazanych ksiąg rachunkowych w świetle sprawozdań organów certyfikujących.

(2)

Upłynęły terminy przyznane Republice Czeskiej, Estonii, Cyprowi, Łotwie, Litwie, Węgrom, Malcie, Polsce, Słowenii i Słowacji na przekazanie Komisji dokumentów, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 oraz w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (2).

(3)

Komisja sprawdziła przekazane informacje oraz powiadomiła Republikę Czeską, Estonię, Cypr, Łotwę, Litwę, Węgry, Maltę, Polskę, Słowenię i Słowację przed dniem 31 marca 2007 r. o wynikach tej weryfikacji oraz niezbędnych poprawkach.

(4)

W odniesieniu do wydatków na rozwój obszarów wiejskich objętych art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 27/2004 z dnia 5 stycznia 2004 r. ustanawiającego przejściowe szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w odniesieniu do finansowania przez Sekcję Gwarancji EFORG rozwoju obszarów wiejskich na terytorium Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (3), wynik decyzji w sprawie rozliczenia należy odjąć od lub dodać do następnych płatności dokonywanych przez Komisję.

(5)

W świetle dokonanych weryfikacji roczne sprawozdania finansowe oraz dokumenty towarzyszące pozwalają Komisji podjąć decyzję dotyczącą kompletności, dokładności i prawdziwości przedłożonych ksiąg rachunkowych w przypadku niektórych agencji płatniczych. Szczegóły dotyczące tych kwot zostały opisane w sprawozdaniu podsumowującym, które zostało przedstawione Komitetowi Funduszu łącznie z niniejszą decyzją.

(6)

W świetle dokonanych weryfikacji informacje przekazane przez niektóre agencje płatnicze wymagają dodatkowego dochodzenia, a ich rachunki nie mogą zostać rozliczone niniejszą decyzją.

(7)

W odniesieniu do wydatków na rozwój obszarów wiejskich objętych rozporządzeniem (WE) nr 27/2004 kwoty podlegające zwrotowi lub które są płatne w ramach decyzji w sprawie rozliczenia rachunków należy odjąć od lub dodać do następnych płatności.

(8)

Zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 niniejsza decyzja nie ma wpływu na podjęcie przez Komisję późniejszych decyzji wykluczających z finansowania wspólnotowego wydatki dokonane niezgodnie z przepisami Wspólnoty,

(1)

Decyzją Komisji 2006/322/WE (2) rozliczono za rok budżetowy 2005 rachunki wszystkich agencji płatniczych z wyjątkiem niemieckiej agencji płatniczej „Bayern-Umwelt”, włoskiej agencji płatniczej „AGEA”, luksemburskiej agencji płatniczej „Ministère de l'Agriculture”, węgierskiej agencji płatniczej „ARDA”, portugalskiej agencji płatniczej „IFADAP” oraz maltańskiej agencji płatniczej „MRAE”.

(2)

Po przekazaniu nowych informacji przez Węgry i Maltę i po przeprowadzeniu dodatkowych kontroli Komisja może teraz podjąć decyzję co do kompletności, dokładności i prawdziwości ksiąg rachunkowych przedstawionych przez węgierską agencję płatniczą „ARDA” i maltańską agencję płatniczą „MRAE”.

(3)

Zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 niniejsza decyzja nie ma wpływu na podjęcie przez Komisję późniejszych decyzji wykluczających z finansowania wspólnotowego wydatki dokonane niezgodnie z przepisami Wspólnoty,

(1)

Na podstawie rocznych sprawozdań finansowych przekazanych przez państwa członkowskie wraz z wymaganymi informacjami, rachunki agencji płatniczych, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, muszą zostać rozliczone. Rozliczenie obejmuje kompletność, dokładność i prawdziwość przekazanych ksiąg rachunkowych w świetle sprawozdań organów certyfikujących.

(2)

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez państwa członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (3) w roku budżetowym 2006 uwzględnia się wydatki poniesione przez państwa członkowskie od dnia 16 października 2005 r. do dnia 15 października 2006 r.

(3)

Upłynęły terminy przyznane państwom członkowskim na przekazanie Komisji dokumentów, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 oraz w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (4).

(4)

Komisja sprawdziła przekazane informacje oraz powiadomiła państwa członkowskie przed dniem 31 marca 2007 r. o wynikach tej weryfikacji oraz niezbędnych poprawkach.

(5)

Zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1663/95 decyzja w sprawie rozliczenia rachunków, o której mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, ustala, bez uszczerbku dla późniejszych decyzji podjętych zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia, kwotę wydatków poniesionych w każdym państwie członkowskim w ciągu danego roku budżetowego, która jest uznawana za podlegającą wpisaniu w ciężar Sekcji Gwarancji EFOGR na podstawie rocznych sprawozdań finansowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, oraz redukcje i odroczenia zaliczek w danym roku budżetowym, łącznie z redukcjami, o których mowa w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 296/96. Zgodnie z art. 154 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5) wynik decyzji w sprawie rozliczenia, czyli każda rozbieżność, która może pojawić się między sumą wydatków zaksięgowanych w księgach rachunkowych w roku budżetowym zgodnie z art. 151 ust. 1 i art. 152 tego rozporządzenia oraz sumą wydatków uwzględnioną przez Komisję w decyzji w sprawie rozliczenia, jest księgowana w pojedynczym artykule jako dodatkowy wydatek lub jako redukcja wydatków.

(6)

W świetle dokonanych weryfikacji, roczne sprawozdania finansowe oraz dokumenty towarzyszące pozwalają Komisji podjąć decyzję dotyczącą kompletności, dokładności i prawdziwości przedłożonych ksiąg rachunkowych w przypadku niektórych agencji płatniczych. Szczegóły dotyczące tych kwot zostały opisane w sprawozdaniu podsumowującym, które zostało przedstawione Komitetowi Funduszu łącznie z niniejszą decyzją.

(7)

W świetle dokonanych weryfikacji, informacje przekazane przez niektóre agencje płatnicze wymagają dodatkowego dochodzenia, a ich rachunki nie mogą zostać rozliczone niniejszą decyzją.

(8)

Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 296/96 stanowi, że zaliczki na księgowanie są zmniejszane w przypadku wydatków dokonanych przez państwa członkowskie po upływie ustalonych w nim terminów, zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2040/2000 z dnia 26 września 2000 r. w sprawie dyscypliny budżetowej (6). Jednakże zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 296/96 wszelkie przekroczenia terminów w sierpniu, wrześniu i październiku są brane pod uwagę w decyzji w sprawie rozliczenia rachunków, o ile nie zostaną zgłoszone przed ostatnią decyzją roku budżetowego odnoszącą się do zaliczek. Część wydatków zadeklarowanych przez niektóre państwa członkowskie we wspomnianym wyżej okresie została dokonana po przekroczeniu ustanowionych terminów i w odniesieniu do niektórych środków Komisja nie uznała żadnych okoliczności łagodzących. Niniejsza decyzja powinna zatem ustanowić odpowiednie redukcje. Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 decyzja ostatecznie ustalająca wydatki wykluczone z finansowania wspólnotowego, uwzględniająca te redukcje oraz wszystkie inne wydatki, które mogą zostać uznane za dokonane po przekroczeniu ustanowionych terminów, zostanie podjęta w późniejszym terminie.

(9)

Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2040/2000 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 296/96 Komisja dokonała już redukcji lub odroczenia szeregu miesięcznych zaliczek na wydatki w roku budżetowym 2006. Wobec powyższego, w celu uniknięcia jakiegokolwiek przedwczesnego bądź jedynie chwilowego zwrotu rozpatrywanych kwot, nie powinny one zostać uznane w niniejszej decyzji, bez uszczerbku dla dalszego ich rozpatrzenia zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.

(10)

Artykuł 7 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1663/95 stanowi, że kwoty, które zgodnie z decyzją w sprawie rozliczenia rachunków określoną w akapicie pierwszym, podlegają zwrotowi od każdego państwa członkowskiego, lub które są płatne na rzecz każdego państwa członkowskiego, ustala się poprzez potrącanie zaliczek wypłaconych w danym roku budżetowym, tj. w roku 2006, od wydatków uznanych w tym samym roku budżetowym zgodnie z akapitem pierwszym. Kwoty te są potrącane od lub dodawane do zaliczek na wydatki, począwszy od drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym została podjęta decyzja w sprawie rozliczenia rachunków.

(11)

Zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 50 % konsekwencji finansowych nieodzyskania nieprawidłowości ponosi państwo członkowskie, którego to dotyczy, a 50 % budżet Wspólnoty, jeżeli odzyskanie nie nastąpiło w terminie czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego lub w terminie ośmiu lat, w przypadku gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi. Artykuł 32 ust. 3 powyższego rozporządzenia zobowiązuje państwa członkowskie do przesłania Komisji razem z rocznym sprawozdaniem finansowym skróconego zestawienia procedur windykacji wszczętych w wyniku nieprawidłowości. Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania obowiązku sprawozdawczego państw członkowskich w odniesieniu do kwot, które podlegają zwrotowi, są określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (7). W załączniku III do powyższego rozporządzenia przedstawione są modele tabel 1 i 2, które państwa członkowskie muszą dostarczyć w 2007 r. Na podstawie wypełnionych przez państwa członkowskie tabel Komisja powinna podjąć decyzję na temat konsekwencji finansowych nieodzyskania nieprawidłowości starszych niż odpowiednio cztery lata lub osiem lat. Decyzja ta pozostaje bez wpływu na przyszłe decyzje o zgodności na mocy art. 32 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.

(12)

Zgodnie z art. 32 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 państwa członkowskie mogą zdecydować o niekontynuowaniu windykacji. Taka decyzja może zostać podjęta jedynie w przypadku, gdy łączna kwota poniesionych i przewidywanych kosztów windykacji przewyższa kwotę do odzyskania lub gdy odzyskanie okazuje się niemożliwe w związku z niewypłacalnością dłużnika lub osób odpowiedzialnych prawnie za nieprawidłowości, stwierdzoną i uznaną zgodnie z prawem krajowym zainteresowanego państwa członkowskiego. Jeżeli decyzję podjęto w terminie czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego lub w terminie ośmiu lat, w przypadku gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi, 100 % konsekwencji finansowych nieodzyskania powinno zostać pokryte z budżetu Wspólnoty. W skróconym zestawieniu, o którym mowa w art. 32 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, przedstawiono kwoty, w odniesieniu do których państwa członkowskie podjęły decyzję o niekontynuowaniu windykacji, oraz powody tych decyzji. Kwoty te nie są ponoszone przez państwa członkowskie, których to dotyczy, lecz muszą w związku z powyższym zostać pokryte z budżetu Wspólnoty. Niniejsza decyzja pozostaje bez wpływu na przyszłe decyzje o zgodności na mocy art. 32 ust. 8 wspomnianego rozporządzenia.

(13)

Zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 niniejsza decyzja nie ma wpływu na podjęcie przez Komisję późniejszych decyzji wykluczających z finansowania wspólnotowego wydatki dokonane niezgodnie z przepisami Wspólnoty,