(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej Ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia, powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.

(4)

Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej Ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.

(4)

Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

(1)

Sekcja E załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 wymienia te typy nawozów nieorganicznych zawierających mikroskładniki pokarmowe, które można określać jako „nawóz WE” zgodnie z art. 3 tego rozporządzenia. Wykaz zawiera pewną liczbę nawozów, w których mikroskładnik pokarmowy jest chemicznie połączony z czynnikiem chelatującym. Wykaz zatwierdzonych czynników chelatujących przedstawiono w tabeli E.3.1 tego załącznika.

(2)

Specyfikacja dla typu nawozu, w którym schelatowanym mikroskładnikiem pokarmowym jest żelazo, pozwala na stosowanie albo pojedynczego zatwierdzonego czynnika chelatującego, albo mieszaniny tych czynników, przewidując, że schelatowaną frakcję można oznaczyć ilościowo metodą opisaną w Normie Europejskiej EN 13366, a poszczególne czynniki chelatujące w mieszaninie można osobno zidentyfikować i oznaczyć ilościowo według EN 13368.

(3)

Te przepisy dotyczące nawozu zawierającego mikroskładniki pokarmowe, którego składnikiem jest schelatowane żelazo, powinny zostać uaktualnione z trzech powodów. Po pierwsze, aby jasno stwierdzić, że co najmniej 50 % żelaza rozpuszczalnego w wodzie musi być schelatowane z użyciem zatwierdzonych czynników chelatujących. Po drugie, aby podać, że zatwierdzony czynnik chelatujący może być wymieniony w oznaczeniu typu nawozu tylko wówczas, jeśli chelatuje on co najmniej 1 % żelaza rozpuszczalnego w wodzie. I po trzecie, aby przyjąć ogólne odniesienie do norm europejskich, które umożliwi korzystanie z dodatkowych norm europejskich.

(4)

Nazwy chemiczne zatwierdzonych czynników chelatujących, podane w sekcji E.3.1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003, mają za zadanie odróżniać w sposób opisowy różne izomery tej samej substancji. Jednak ponieważ dla tych substancji istnieje kilka różnych nomenklatur, powszechnie używanych przez środowisko naukowe, istnieje ryzyko błędnej identyfikacji. Aby zapewnić niedwuznaczną identyfikację czynników chelatujących, dla każdego wpisu w tym załączniku należy wprowadzić odpowiedni numer CAS (Chemical Abstracts Service of the American Chemical Society), który w sposób niepowtarzalny identyfikuje różne izomery czynników chelatujących. Dlatego właściwe jest usunięcie trzech izomerów czynników chelatujących, których nie można niedwuznacznie zidentyfikować przy pomocy numeru CAS.

(5)

W odniesieniu do czynników chelatujących należy używać bardziej spójnej nomenklatury, a stwierdzenie, zgodnie z którym zatwierdzone czynniki chelatujące muszą także być zgodne z pozostałym prawodawstwem wspólnotowym, powinno być bardziej precyzyjne.

(6)

Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 przedstawia szczegółowe opisy metod analitycznych, które należy stosować dla pomiaru zawartości składnika pokarmowego w „nawozach WE”. Opisy te należy skorygować tak, aby uzyskiwać prawidłowe wyniki analiz.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2003/2003.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 32 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003,

(1)

Artykuł 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że gdy podstawowa opłata lub opłata B jest niższa od maksymalnej kwoty określonej w art. 15 ust. 3 i 4 wspomnianego rozporządzenia, dostosowanej, w razie potrzeby, zgodnie z art. 15 ust. 5 wymienionego rozporządzenia, producenci cukru muszą dokonać płatności na rzecz sprzedawców buraków w wysokości 60 % różnicy między maksymalną kwotą a kwotą do uiszczenia opłaty podstawowej lub opłaty B. Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (3), który stosuje się w dalszym ciągu do produkcji w roku gospodarczym 2005/2006, przewiduje, że kwoty, o których mowa powyżej, ustala się w tym samym czasie co opłaty produkcyjne i zgodnie z tą samą procedurą.

(2)

W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1296/2005 z dnia 5 sierpnia 2005 r. weryfikującym maksymalną kwotę opłaty produkcyjnej B oraz zmieniającym cenę minimalną za buraki B (4) maksymalna kwota opłaty B została ustalona na 37,5 % ceny interwencyjnej dla cukru białego. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 164/2007 z dnia 19 lutego 2007 r. ustalające na rok gospodarczy 2005/2006 wysokość kwoty opłat produkcyjnych w sektorze cukru (5) ustaliło opłatę podstawową na 1,0022 %, a nie ustaliło kwoty opłaty B. Z powodu tych różnic należy ustalić zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 kwoty, jakie producenci cukru zapłacą sprzedawcom buraków za tonę buraków A i B standardowej jakości.

(3)

Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,

(1)

Artykuł 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (3), które stosuje się w dalszym ciągu do produkcji w roku gospodarczym 2005/2006, przewiduje, że w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 kwotę podstawowej opłaty produkcyjnej i kwotę opłaty B, jak również, jeśli zachodzi potrzeba, współczynnik określony w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 ustala się dla cukru, izoglukozy i syropu inulinowego do dnia 15 lutego 2007 r.

(2)

W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 całkowita przewidywalna strata, odnotowana zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, prowadzi, zgodnie z ust. 3 wymienionego artykułu, do ustalenia kwoty opłaty podstawowej stanowiącej 1,0022 %.

(3)

Strata całkowita odnotowana na podstawie posiadanych danych oraz zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 jest w pełni pokrywana wpływami z opłaty podstawowej. Nie należy zatem w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 określać kwoty opłaty B ani współczynnika umożliwiającego ustalenie kwoty opłaty dodatkowej.

(4)

Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,

a)

6,333 EUR za tonę cukru białego jako podstawową opłatę produkcyjną dla cukru A i cukru B;

b)

2,810 EUR za tonę substancji suchej jako podstawową opłatę produkcyjną dla izoglukozy A i izoglukozy B;

c)

6,333 euro za tonę ekwiwalentnej substancji suchej – cukier/izoglukoza jako podstawową opłatę produkcyjną dla syropu inulinowego A i syropu inulinowego B.

(1)

Wymogi operacyjne i potrzeba skutecznej walki ze zorganizowanymi formami przestępczości za pośrednictwem Europolu wymagają dodania Czarnogóry do wykazu państw trzecich, z którymi dyrektor Europolu jest upoważniony do rozpoczęcia rokowań.

(2)

Należy zatem zmienić decyzję Rady z dnia 27 marca 2000 r. (5),

„—

Czarnogóra”.

(1)

Dyrektywa 2002/99/WE ustanawia warunki w celu zagwarantowania, że na żadnym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji produktów pochodzenia zwierzęcego we Wspólnocie nie powstaje ryzyko rozprzestrzeniania się chorób przenoszonych na zwierzęta. W tym celu dyrektywa wymienia nie tylko różne rodzaje zabiegów związanych z chorobą w celu unieszkodliwienia czynnika chorobotwórczego, ale przede wszystkim przewiduje specjalne oznakowanie takich produktów pochodzących z obszarów objętych ograniczeniami.

(2)

Dyrektywa przewiduje również możliwość ustanowienia szczegółowych zasad dotyczących jej stosowania, w tym utworzenie specjalnego znaku identyfikacyjnego wymaganego w przypadku mięsa niedopuszczonego do wprowadzenia do obrotu ze względu na zdrowie zwierząt.

(3)

Dyrektywa 2005/94/WE, w szczególności jej art. 23 ust. 1 lit. g), stanowi, że mięso drobiowe pochodzące z gospodarstw znajdujących się w obszarze zapowietrzonym nie może być wprowadzane do wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego obrotu handlowego. Z tego względu takie mięso musi, o ile nie zadecydowano inaczej, nosić znak przewidziany w załączniku II do dyrektywy 2002/99/WE.

(4)

Dyrektywa Rady 92/66/EWG z dnia 14 lipca 1992 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania rzekomego pomoru drobiu (3), w szczególności jej art. 9 ust. 2 lit. f) ppkt i) i ust. 4 lit. c), wymaga, aby mięso otrzymane z drobiu z obszarów zapowietrzonych lub zagrożonych nie było wprowadzane do wewnątrzwspólnotowego obrotu handlowego, i musi widnieć na nim znak będący specjalnym znakiem identyfikacyjnym przewidzianym w załączniku II do dyrektywy Rady 2002/99/WE.

(5)

Niektóre państwa członkowskie poinformowały Komisję, że podmioty gospodarcze i klienci słabo zaakceptowali znak identyfikacyjny. Należy zatem przewidzieć alternatywny znak identyfikacyjny, o którego stosowaniu mogą zadecydować państwa członkowskie, zamiast znaku przewidzianego w załączniku II do dyrektywy 2002/99/WE. Niemniej ze względu na dobro kontroli ważne jest, aby państwa członkowskie informowały Komisję wcześniej, czy decydują się na stosowanie alternatywnego znaku identyfikacyjnego w przypadku wystąpienia grypy ptaków lub rzekomego pomoru drobiu.

(6)

Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (4) przewiduje stosowanie znaku identyfikacyjnego do niektórych rodzajów mięsa pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu.

(7)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2076/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiające środki przejściowe do celów wdrożenia rozporządzeń (WE) nr 853/2004, (WE) nr 854/2004 oraz (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004 (5) ustanawia środki przejściowe zezwalające na stosowanie krajowego znaku identyfikacyjnego do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, dopuszczonych do obrotu wyłącznie na terytorium państwa członkowskiego, w którym zostały wyprodukowane.

(8)

Alternatywny znak identyfikacyjny przewidziany w niniejszej decyzji powinien się wyraźnie różnić od innych znaków identyfikacyjnych, które mają być stosowane do mięsa drobiowego zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 853/2004 lub (WE) nr 2076/2005.

(9)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,

a)

alternatywnym znakiem identyfikacyjnym; albo

b)

znakiem krajowym, jeżeli produkty te zostały wyprodukowane w zakładach zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2076/2005.

(1)

Grypa ptaków jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i innych ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w krótkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu. Istnieje niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się czynnika chorobotwórczego na inne gospodarstwa, wśród dzikiego ptactwa oraz rozprzestrzenienia się z jednego państwa członkowskiego na inne państwa członkowskie i kraje trzecie poprzez handel żywymi ptakami lub otrzymanymi z nich produktami.

(2)

Dyrektywa 2005/94/WE ustanawia wspólnotowe środki, które należy stosować w przypadku wystąpienia grypy ptaków u drobiu i innych ptaków żyjących w niewoli oraz w celu uniknięcia rozprzestrzenienia się tej choroby. Środki te obejmują ustanowienie obszarów zapowietrzonych i zakaz transportu mięsa drobiowego na tych obszarach.

(3)

Dyrektywa 2005/94/WE przewiduje również pewne odstępstwa od tego zakazu, z zastrzeżeniem określonych warunków. Warunki te obejmują między innymi niewprowadzanie wspomnianego mięsa do wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego obrotu handlowego i wymóg opatrzenia takiego mięsa znakiem przewidzianym w załączniku II do dyrektywy Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającej przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (4), o ile nie postanowiono inaczej w tej dyrektywie.

(4)

Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlament Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (5), przewiduje znak identyfikacyjny, który należy stosować do niektórych rodzajów mięsa pochodzenia zwierzęcego.

(5)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2076/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiające środki przejściowe do celów wdrożenia rozporządzeń (WE) nr 853/2004, (WE) nr 854/2004 oraz (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004 (6) przewiduje tymczasowe użycie krajowych znaków identyfikacyjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego, dopuszczonych do obrotu wyłącznie na terytorium państwa członkowskiego, w którym zostały wyprodukowane.

(6)

Ponadto decyzja Komisji 2006/415/WE (7) przewiduje pewne ograniczenia, które należy stosować w obszarach A i B, w tym zakaz wysyłania z tych obszarów produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wytworzonych z dzikiego ptactwa łownego. Niemniej decyzja ta przewiduje odstępstwa od wspomnianych ograniczeń dla wysyłki na rynek krajowy niektórych rodzajów mięsa, produktów i przetworów mięsnych z zastrzeżeniem określonych warunków obejmujących znakowanie takiego mięsa w sposób przewidziany w załączniku II do dyrektywy 2002/99/WE.

(7)

Decyzja Komisji 2006/416/WE z dnia 14 czerwca 2006 r. dotycząca niektórych środków przejściowych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli we Wspólnocie (8) ustanawia niektóre środki przejściowe, które należy stosować w przypadku wystąpienia tej choroby. Środki te obejmują ustanowienie obszarów zapowietrzonych w przypadku wystąpienia choroby i stosowanie określonych ograniczeń na takich obszarach, włącznie z zakazem przemieszczania mięsa drobiowego. Niemniej wspomniana decyzja również przewiduje odstępstwa od tego zakazu z zastrzeżeniem określonych warunków, włącznie ze znakowaniem takiego mięsa w sposób przewidziany w załączniku II do dyrektywy 2002/99/WE.

(8)

Decyzja Komisji 2006/563/WE z dnia 11 sierpnia 2006 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie oraz uchylająca decyzję 2006/115/WE (9) ustanawia pewne środki, które należy zastosować w przypadku wystąpienia tej choroby u dzikiego ptactwa. Środki te obejmują ustanowienie obszaru kontroli i zakaz wysyłki mięsa, przetworów i produktów mięsnych z drobiu i dzikiego ptactwa łownego w takich obszarach. Jednak decyzja ta również przewiduje odstępstwa od zakazu z zastrzeżeniem określonych warunków, włącznie z oznakowaniem takiego mięsa znakiem zgodnie z wymogami załącznika II do dyrektywy 2002/99/WE lub znakiem krajowym ustanowionym zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2076/2005.

(9)

Decyzja Komisji 2007/118/WE z dnia 16 lutego 2007 r. ustanawiająca szczegółowe zasady w odniesieniu do alternatywnego znaku identyfikacyjnego na mocy dyrektywy Rady 2002/99/WE (10) przewiduje alternatywny znak identyfikacyjny, który może być stosowany zamiast znaku określonego w załączniku II do dyrektywy 2002/99/WE.

(10)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2006/415/WE, 2006/416/WE i 2006/563/WE, aby umożliwić stosowanie wspomnianego alternatywnego znaku identyfikacyjnego.

(11)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

„g)

mięso to nie jest wprowadzane do wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego obrotu handlowego i jest oznakowane:

1)

artykuł 6 lit. e) otrzymuje brzmienie:

2)

artykuł 11 otrzymuje brzmienie:

(1)

W dniu 19 lutego 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/161/WPZiB odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe (1). Środki te wygasają w dniu 20 lutego 2007 r.

(2)

Ze względu na sytuację w Zimbabwe obowiązywanie wspólnego stanowiska 2004/161/WPZiB powinno zostać przedłużone na okres kolejnych 12 miesięcy.

(3)

Wykaz osób podlegających środkom ograniczającym powinien zostać zaktualizowany,

(1)

W dniu 23 lutego 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/179/WPZiB (1) dotyczące środków ograniczających w formie ograniczeń wjazdu skierowanych przeciwko kierownictwu regionu transdniestrzańskiego w Republice Mołdowy. Środki te wygasają z dniem 27 lutego 2007 r.

(2)

Jak wynika z przeglądu wspólnego stanowiska 2004/179/WPZiB, należy przedłużyć stosowanie środków ograniczających o kolejny okres 12 miesięcy.

(3)

Załącznik I do wspólnego stanowiska 2004/179/WPZiB powinien zostać zmieniony ze względu na zmiany funkcji pełnionych przez osoby objęte środkami ograniczającymi,