(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

(1)

Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 (3). Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1710/2006 (4).

(2)

Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 (2) określiło warunki działania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny.

(2)

Począwszy od początku 2005 r., poziom refundacji wywozowych w sektorze wołowiny ulegał wielokrotnie zmniejszeniu. Wysokość kwoty zabezpieczenia związanego z pozwoleniami na wywóz, zawierającymi wcześniejsze ustalenie refundacji, nie została jednakże dostosowana do nowej sytuacji. Wydaje się konieczne dostosowanie poziomu przedmiotowego zabezpieczenia, tak aby uwzględnić wspomniane obniżki, z zachowaniem zależności poziomu zabezpieczenia od wysokości refundacji takiej, jaka była stosowana przed obniżkami refundacji.

(3)

Od początku 2000 r. wywóz wołowiny i cielęciny ulega ciągłemu zmniejszeniu. W trosce o uproszczenie i skuteczność zarządzania, w obecnej sytuacji wydaje się również właściwe dokonanie przeglądu zasad wydawania tych pozwoleń na wywóz, które nie muszą być wydawane bezzwłocznie. Z tego względu powiadomienie Komisji przez państwa członkowskie w sprawie pozwoleń na wywóz może odbywać się raz na tydzień. Z tego samego powodu należy zwiększyć z 22 do 25 ton ilość, w odniesieniu do której pozwolenie na wywóz może zostać wydane bezzwłocznie na wniosek danego podmiotu gospodarczego.

(4)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1741/2006 (3) ustanawia warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych dla wołowiny bez kości z dorosłego bydła płci męskiej, objętej procedurą składu celnego przed wywozem. W celu właściwego funkcjonowania wspomnianej procedury należy przewidzieć, aby pozwolenia wydawane bezzwłocznie i pozwolenia z ważnością pięciodniową nie dawały prawa do korzystania z procedury składu celnego przed wywozem, określonej w rozporządzeniu (WE) nr 1741/2006.

(5)

Z tych samych względów należy również przewidzieć, aby zmniejszenie stawki refundacji określonej w art. 18 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (4), w przypadku zmiany miejsca przeznaczenia mięsa w stosunku do miejsca przeznaczenia pierwotnie wskazanego na pozwoleniu na wywóz, nie było stosowane w odniesieniu do mięsa objętego wspomnianą procedurą.

(6)

Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 1445/95.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,

1)

artykuł 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

2)

w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

3)

w art. 11 dodaje się ust. 2 w brzmieniu:

(*1)   Dz.U. L 102 z 17.4.1999, str. 11."

(*2)   Dz.U. L 366 z 24.12.1987, str. 1."

(*3)   Dz.U. L 329 z 25.11.2006, str. 7 ”;"

4)

w art. 13 ust. 1 tiret pierwsze skreśla się wyrazy „i czwartek”;

5)

dodaje się załącznik IIIa, którego tekst znajduje się w załączniku do niniejszego rozporządzenia;

6)

w załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje wydawanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt i podstawy oraz procedury wydawania takich zezwoleń.

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek w celu uzyskania zezwolenia na preparat określony w załączniku. Do wniosku dołączono dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia.

(3)

Wniosek dotyczy dopuszczenia preparatu selenometioniny jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków i sklasyfikowania go w kategorii dodatków „dodatki dietetyczne”.

(4)

Metoda analizy zawarta we wniosku o zezwolenie zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 dotyczy określenia poziomu substancji czynnej dodatku paszowego w paszy. Metoda analizy, o której mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia, nie ma być zatem rozumiana jako wspólnotowa metoda analizy określona w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (2).

(5)

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził w opinii z dnia 19 kwietnia 2006 r., że selenometionina nie ma negatywnego oddziaływania na zdrowie zwierząt, ludzi ani na środowisko naturalne (3). Ponadto stwierdził, że selenometionina nie stanowi żadnego innego zagrożenia, które zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 wykluczałoby wydanie zezwolenia. Zgodnie z tą opinią preparat ten uznaje się za źródło przyswajalnego Se oraz spełnia on kryteria dodatku dietetycznego dla wszystkich gatunków. Urząd w swojej opinii zaleca podjęcie odpowiednich środków zapewniających bezpieczeństwo użytkownika. Jego zdaniem nie ma potrzeby wprowadzania konkretnych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu preparatu do obrotu. W opinii tej poddaje się również weryfikacji sprawozdanie z metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez wspólnotowe laboratorium referencyjne określone w rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003. Ocena preparatu pokazuje, że warunki zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Dyrektywa 2001/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) jest jedną z odrębnych dyrektyw WE w sprawie procedury homologacji, która została ustanowiona dyrektywą 70/156/EWG. Dyrektywa 2001/56/WE ustanawia wymagania do celów homologacji pojazdów wyposażonych w grzejniki spalinowe, a także samych grzejników spalinowych jako części.

(2)

Regulamin EKG Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 122, którego przepisy weszły w życie z dniem 18 stycznia 2006 r., dotyczy homologacji pojazdów należących do kategorii M, N i O w odniesieniu do grzejników spalinowych. Z uwagi na fakt, iż regulamin ten ma zastosowanie we Wspólnocie, konieczne jest zapewnienie zgodności wymogów ustanowionych dyrektywą 2001/56/WE z ustanowionymi w regulaminie EKG Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 122. Dlatego też szczegółowe wymagania określone w załączniku 9 do regulaminu EKG Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 122 dotyczącego systemów grzewczych pojazdów silnikowych przewożących towary niebezpieczne zostaną wprowadzone do dyrektywy 2001/56/WE.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2001/56/WE.

(4)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego na mocy art. 13 dyrektywy 70/156/EWG,

(1)

Dyrektywa Komisji 2005/30/WE zawiera pewne błędy wymagające sprostowania.

(2)

Konieczne jest wyjaśnienie z mocą wsteczną, że art. 3 ust. 1 dyrektywy 2005/30/WE odnosi się do nowych zamiennych katalizatorów spełniających wymogi dyrektywy 97/24/WE zmienionej dyrektywą 2005/30/WE.

(3)

W załączniku I do dyrektywy 2005/30/WE należy również wprowadzić korekty redakcyjne.

(4)

Ponadto niezbędne jest wprowadzenie przepisu wyjaśniającego, że sprzedaż lub montaż w pojazdach katalizatorów zamiennych, gdy nie są one typu, dla jakiego udzielono homologacji typu zgodnie z dyrektywą 97/24/WE zmienioną dyrektywą 2005/30/WE, są zabronione po upływie okresu przejściowego.

(5)

Należy zatem sprostować i odpowiednio zmienić dyrektywę 2005/30/WE.

(6)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego,

1)

artykuł 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

2)

w całym tekście załącznika I wyrażenie „sekcja 5 załącznika VI” we wszystkich formach gramatycznych zastępuje się wyrażeniem „sekcja 4a załącznika VI” w odpowiedniej formie gramatycznej.

(1)

W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

(2)

Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę ze Wschodnią Republiką Urugwaju dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej „Umową”) zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

(3)

Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

(1)

Artykuł 13 ust. 3 lit. a) decyzji Rady 2001/923/WE (2) przewiduje, że Komisja miała do dnia 30 czerwca 2005 r. przesłać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie niezależne od zarządzającego programem, oceniające zasadność, skuteczność i efektywność programu, oraz komunikat w sprawie ewentualnej kontynuacji i zmiany programu wraz z odpowiednim wnioskiem.

(2)

Sprawozdanie oceniające, o którym mowa w art. 13 wspomnianej decyzji, ukazało się w dniu 30 listopada 2004 r. Stwierdzono w nim, że program osiągnął założone cele i zalecono jego kontynuację.

(3)

Finansowa kwota odniesienia, w rozumieniu pkt 38 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (3), zostaje zawarta w niniejszej decyzji na cały czas trwania programu, pozostając w ten sposób bez wpływu na uprawnienia władzy budżetowej określone w Traktacie.

(4)

Kontynuacja programu odzwierciedla potrzebę dalszego zachowywania czujności, prowadzenia szkoleń i zapewniania wsparcia technicznego, koniecznych do utrzymania ochrony euro przed fałszowaniem, poprzez stworzenie państwom członkowskim stabilnych ram do planowania własnych programów, w szczególności w okresie, w którym nowe państwa przyjmują jedną walutę.

(5)

W związku z tym w dniu 8 kwietnia 2005 r. Komisja przedstawiła wniosek w sprawie kontynuacji programu „Perykles” (4) do dnia 31 grudnia 2011 r.

(6)

Podczas dyskusji nad ostatecznym porozumieniem co do wspólnotowych ram finansowych na lata 2007–2013 Rada zdecydowała przedłużyć trwanie programu „Perykles” na rok 2006.

(7)

W oświadczeniu z dnia 30 stycznia 2006 r. Rada stwierdziła, że „Perykles” jest programem ze swej natury wieloletnim i że powinien zostać przedłużony do roku 2011. Dlatego zwróciła się do Komisji, by przedstawiła wniosek w sprawie przedłużenia jego trwania na okres od roku 2007, jak tylko osiągnięte zostanie porozumienie co do ram finansowych na lata 2007–2013.

(8)

Celowe jest, by programy wspólnotowe mieściły się we wspólnotowych ramach finansowych.

(9)

W celu uniknięcia dublowania się działań w ramach programu „Perykles” oraz w celu zapewnienia ich spójności i wzajemnego uzupełniania się ważne jest doprowadzenie do synergii przedsięwzięć finansowanych przez Komisję, Europejski Bank Centralny i Europol.

(10)

Z tych powodów, jak i ze względu na potrzebę ciągłego szkolenia i wsparcia w dziedzinie ochrony euro należy przedłużyć trwanie programu „Perykles” do dnia 31 grudnia 2013 r. Decyzja 2001/923/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

1)

artykuł 1 ust. 2 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

„Trwa on od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. ”;

2)

na końcu art. 6 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Finansową kwotę odniesienia na realizację wspólnotowego programu działania w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. ustala się na 7 000 000 EUR.”;

3)

artykuł 13 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

(1)

Przyjmując decyzję 2006/849/WE (1), Rada zaznaczyła, że powinna ona mieć zastosowanie w uczestniczących państwach członkowskich, które określone są w art. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro (2).

(2)

Wymiana informacji i personelu oraz działania wspierające i szkoleniowe w ramach programu „Perykles” powinny być jednak jednolite w całej Wspólnocie, należy zatem podjąć konieczne kroki, aby zagwarantować taki sam poziom ochrony euro w państwach członkowskich, w których euro nie jest oficjalną walutą,

(1)

Preambuła Traktatu uznaje, że państwa członkowskie pragną stworzyć warunki bezpieczeństwa niezbędne do eliminacji zagrożeń dla życia i zdrowia ludności.

(2)

Artykuł 2 lit. b) Traktatu wzywa Wspólnotę do stworzenia jednolitych norm bezpieczeństwa mających chronić zdrowie pracowników i ludności oraz do zapewnienia ich stosowania.

(3)

Rozdział III Traktatu ustanawia podstawowe normy zezwalające Wspólnocie na ochronę zdrowia i bezpieczeństwa pracowników i ludności przed niebezpieczeństwem promieniowania jonizującego.

(4)

Dyrektywa Rady 96/29/Euratom (1) ustanawia podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego.

(5)

Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (2) wzywa państwa członkowskie do „przyjęcia wszystkich niezbędnych środków, aby zapewnić, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji podlegają ocenie w odniesieniu do ich skutków przed udzieleniem zezwolenia”.

(6)

Promieniowanie jonizujące z materiałów radioaktywnych może mieć konsekwencje trwające dłużej niż okres eksploatacji instalacji jądrowych oraz wykraczające poza granice państwowe.

(7)

Ochrona pracowników i ludności przeciwko tym zagrożeniom jest priorytetem Wspólnot Europejskich. Należy zatem stosować wysokie normy bezpieczeństwa, aby zapewnić, że podejmuje się działania związane z tymi zagrożeniami, przekraczające okres eksploatacji instalacji jądrowych.

(8)

Parlament Europejski, Rada i Komisja podkreślają „konieczność zagwarantowania przez państwa członkowskie, że zasoby finansowe wystarczające na działania związane z likwidacją i zarządzaniem odpadami, kontrolowane przez państwa członkowskie, są rzeczywiście wykorzystywane na cele, do jakich zostały utworzone, oraz że są zarządzane w sposób przejrzysty, tak aby uniknąć tworzenia barier dla uczciwej konkurencji na rynku energii” (3).

(9)

Komisja zwraca również uwagę, że „ważne jest, aby zagwarantować, że fundusze utworzone na działania związane z likwidacją i zarządzaniem odpadami, zgodne z celami Traktatu Euratom, zarządzane były w sposób przejrzysty i wykorzystywane były wyłącznie do celów, do jakich zostały utworzone. Z tego względu Komisja zamierza publikować, zgodnie z kompetencjami powierzonymi jej w Traktacie Euratom, roczny raport na temat wykorzystywania funduszy przeznaczonych na likwidację i zarządzanie odpadami. W szczególności będzie ona dokładać starań, aby dyspozycje dotyczące prawa wspólnotowego były w pełni przestrzegane” (4).

(10)

W komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady (5) Komisja zaznaczyła potrzebę większej przejrzystości i harmonizacji zarządzania zasobami finansowymi. Komisja wyraziła również zamiar przedłożenia zalecenia w 2005 r.

(11)

Działania likwidacyjne również stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego i środowiska naturalnego, w szczególności jeżeli środki niezbędne dla zapobiegania zagrożeniom radiologicznym wywołanym przez działania likwidacyjne nie zostaną podjęte we właściwym czasie.

(12)

W celu zapobieżenia wszystkim zagrożeniom należy zapewnić bezpieczną likwidację instalacji jądrowych, łącznie z długoterminowym zarządzaniem odpadami radioaktywnymi i zużytym paliwem.

(13)

Bezpieczna likwidacja instalacji jądrowych, łącznie z długoterminowym zarządzaniem odpadami radioaktywnymi i zużytym paliwem, wymaga znacznych zasobów finansowych. Brak tych zasobów w momencie, gdy są one potrzebne, może niekorzystnie wpłynąć na proces likwidacji. Wystarczające zasoby finansowe powinny być dostępne w odpowiednim czasie, tak aby umożliwić całkowitą likwidację instalacji jądrowych zgodnie z normami bezpieczeństwa.

(14)

Zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” w okresie eksploatacji instalacji nuklearnych operatorzy powinni zgromadzić adekwatne zasoby finansowe przeznaczone na późniejsze koszty likwidacji.

(15)

W kontekście specyfiki negocjacji akcesyjnych zajęto się kwestią wczesnego zamknięcia reaktorów energii jądrowej uznanych za nierentowne. W związku z powyższym Wspólnota uczestniczyła z własnej inicjatywy w zbieraniu zasobów finansowych oraz udziela pod pewnymi warunkami wsparcia gospodarczego dla różnych projektów likwidacyjnych w pewnych nowych państwach członkowskich.

(16)

Artykuł 26 Wspólnej konwencji w sprawie bezpieczeństwa gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i zarządzania odpadami radioaktywnymi, która weszła w życie 18 czerwca 2001 r., określa, że „każda Umawiająca się Strona powinna podjąć odpowiednie kroki w celu zapewnienia bezpieczeństwa likwidacji instalacji jądrowej. Takie kroki powinny zapewniać między innymi dostępność wykwalifikowanego personelu i odpowiednich środków finansowych”. Artykuł 22 pkt ii) konwencji wzywa wszystkie umawiające się strony do podjęcia odpowiednich działań mających na celu zapewnienie „odpowiednich środków finansowych na wsparcie bezpieczeństwa instalacji w zakresie gospodarki wykorzystanym paliwem i odpadami radioaktywnymi w czasie ich produkcyjnego wykorzystywania oraz na wsparcie procesu likwidacji”.

(17)

Artykuł 2 lit. c) Traktatu wzywa Wspólnotę do ułatwiania inwestycji i zapewniania tworzenia podstawowych instalacji niezbędnych do rozwoju energetyki jądrowej we Wspólnocie. Rozwój takiej energetyki nie powinien być rozpatrywany oddzielnie od procesu likwidacji tych inwestycji lub instalacji. Artykuł 41 Traktatu wymaga, aby projekty inwestycyjne dotyczące energii jądrowej były przedstawiane Komisji do zbadania. Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 2587/1999 z dnia 2 grudnia 1999 r. określające projekty inwestycyjne przekazywane Komisji zgodnie z art. 41 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (6) włącza działania likwidacyjne do projektów inwestycyjnych, o których należy poinformować Komisję i z nią omówić. W związku z powyższym osoby i przedsiębiorstwa (7) poinformują Komisję o uzgodnieniach dotyczących finansowania likwidacji w odniesieniu do nowych instalacji jądrowych.

(18)

Zapewnienie w razie potrzeby wystarczających zasobów finansowych wymaga gruntownej i rozważnej analizy źródeł finansowania i kosztów związanych z likwidacją instalacji. Metoda określenia kwoty funduszy na likwidację musi wziąć pod uwagę aspekty technologiczne i ograniczenia związane z bezpieczeństwem jądrowym.

(19)

W celu zapewnienia w razie potrzeby dostępności zasobów przeznaczonych na likwidację instalacji jądrowych niezwykle ważne jest ich przejrzyste zarządzanie pod stosownym zewnętrznym nadzorem; pomoże to również w uniknięciu barier dla uczciwej konkurencji na rynku energii. Aby zapewnić spełnienie tych celów, zastosować można różne stosowne metody zarządzania. Należy ustanowić właściwy organ krajowy zapewniający opinie ekspertów związane z zarządzaniem funduszem i kwestiami dotyczącymi kosztów likwidacji.

(20)

Niniejsze zalecenie nie tworzy odstępstw od zasad dotyczących pomocy państwa. W tym kontekście interwencja państwa dotyczy kwestii objętych Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej i musi być odpowiednio oceniona. Jednakże w zakresie, w jakim nie jest ona niezbędna dla celów tego Traktatu lub wykracza poza nie, lub gdy zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji na rynku wewnętrznym, musi ona być oceniona na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

(21)

Sposób inwestycji zasobów finansowych powinien być szczegółowo rozpatrzony, aby uniknąć możliwych nadużyć. Inwestycje powinny być długoterminowe i o bezpiecznym profilu ryzyka, jednocześnie zapewniając adekwatną ochronę rzeczywistej wartości funduszy.

(22)

W celu zapewnienia bezpieczeństwa gromadzenie właściwych zasobów przeznaczonych na likwidację instalacji jądrowych powinno brać pod uwagę specyfikę niektórych instalacji.

(23)

Z wcześniejszych doświadczeń wynika, że wymiana informacji pomiędzy ekspertami krajowymi na temat różnych metod i ustaleń finansowych, związanych z likwidacją i zarządzaniem odpadami, jest doskonałym sposobem na ułatwienie stworzenia wspólnej odpowiedzi na wyzwania dotyczące bezpieczeństwa. W celu wzmocnienia współpracy pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi Komisja ogłasza zamiar ustanowienia stałej grupy zajmującej się finansowaniem likwidacji. Grupa zajmująca się finansowaniem likwidacji powinna pomagać Komisji w działaniach związanych z niniejszym zaleceniem.

(24)

Bez uszczerbku dla ogólnej zasady pomocniczości, należy zaproponować pewien stopień harmonizacji w odniesieniu do koncepcji wykorzystywanych w kwestiach likwidacji. Harmonizację powinna przeprowadzać grupa zajmująca się finansowaniem likwidacji, która osiągnie wspólnie uzgodnioną interpretację niniejszego zalecenia w odniesieniu do jego praktycznego zastosowania, w szczególności w celu harmonizacji metodologii wyliczania kosztów działań likwidacyjnych.

(25)

Wspólne Centrum Badawcze, ustanowione na mocy art. 8 Traktatu, prowadzi programy badawcze w dziedzinie energii jądrowej, które mogą powodować zagrożenie jonizacją po okresie eksploatacji instalacji. W celu zapewnienia bezpieczeństwa instalacji Komisja zagwarantuje, że Centrum spełnia zalecenia niniejszego dokumentu. W szczególności Komisja zweryfikuje adekwatność zasobów finansowych przeznaczonych na likwidację instalacji Centrum. Departamenty Komisji odpowiedzialne za kwestie jądrowe i budżetowe są w stanie najlepiej wykonać te zadania,