(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

(1)

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty (2) agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego. Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego. Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania. Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.

(2)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,

(1)

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty (2) agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego. Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego. Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania. Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.

(2)

Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

(1)

Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty (2), agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego. Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.

(2)

Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.

(3)

W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.

(4)

Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

(1)

Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany (2), agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.

(2)

W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.

(3)

W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.

(4)

Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

(1)

Dyrektywa 89/398/EWG dotyczy środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego. Przepisy szczególne, mające zastosowanie do niektórych grup żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego, są zawarte w dyrektywach szczegółowych.

(2)

Dyrektywa Komisji 91/321/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych (2) jest dyrektywą szczegółową przyjętą na mocy dyrektywy 89/398/EWG. Dyrektywa 91/321/EWG ustanawia wymogi dotyczące składu preparatów dla niemowląt.

(3)

Komisja otrzymała wniosek o wprowadzenie na rynek innowacyjnego preparatu dla niemowląt opartego na hydrolizatach białek serwatkowych otrzymywanych z mleka krowiego, o zawartości białka poniżej minimalnej wielkości 0,56 g białka/100 kJ (2,25 g białka/100 kcal), o której mowa w pkt 2.2 załącznika I do dyrektywy 91/321/EWG.

(4)

W dniu 5 października 2005 r. swoją opinię wydał Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (3). W opinii Urząd stwierdził, że preparat dla niemowląt oparty na hydrolizatach białek serwatkowych otrzymywanych z mleka krowiego o zawartości białka 0,47 g/100 kJ (1,9 g/100 kcal) jest bezpieczny i nadaje się do użytku jako jedyne źródło pokarmu dla niemowląt.

(5)

W zawiązku z powyższym do czasu zmiany dyrektywy 91/321/EWG należy zezwolić na dopuszczenie do obrotu tego preparatu na okres dwóch lat.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierającego niektóre kontyngenty celne na przywóz ryżu i ryżu łamanego oraz stanowiące o administrowaniu nimi (3) pozwolenia na przywóz ryżu łuskanego, bielonego i częściowo bielonego w ramach kontyngentów otwartych na mocy wspomnianego rozporządzenia są ważne od dnia ich faktycznego wydania do końca trzeciego miesiąca od tej daty.

(2)

Od sierpnia 2006 r. przywóz ryżu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych do Unii Europejskiej został zakłócony pojawieniem się na rynku amerykańskim ryżu skażonego ryżem zmodyfikowanym genetycznie pod nazwą LL RICE 601.

(3)

Zgodnie z art. 2 decyzji Komisji 2006/601/WE z dnia 5 września 2006 r. w sprawie środków nadzwyczajnych w odniesieniu do niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego organizmu pod nazwą LL RICE 601 w produktach z ryżu (4) wprowadzenie do swobodnego obrotu ryżu długoziarnistego A i B pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych podlega okazaniu sprawozdania analitycznego wykazującego, że dany produkt nie zawiera genetycznie zmodyfikowanego ryżu pod nazwą LL RICE 601.

(4)

Aby nadzwyczajne środki podjęte na mocy decyzji 2006/601/WE nie uniemożliwiły stosowania w okresie ich ważności pozwoleń wydanych na przywóz ryżu długoziarnistego A i B, pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych i przywiezionego z tytułu transzy obejmującej lipiec 2006 r. w ramach kontyngentów otworzonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 327/98, należy przedłużyć ich ważność do końca 2006 r.

(5)

Ponadto w celu skutecznego wykorzystania wydanych już pozwoleń na przywóz, dotyczących kontyngentów na przywóz „ze wszystkich krajów” ze wskazaniem Stanów Zjednoczonych jako kraju pochodzenia, należy zezwolić na stosowanie przedmiotowych pozwoleń w odniesieniu do przywozu ryżu ze wszystkich krajów trzecich.

(6)

Należy również zezwolić na stosowanie wydanych już pozwoleń na przywóz w odniesieniu do przywozu ryżu innego niż ryż długoziarnisty A i B.

(7)

Należy zatem wprowadzić odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 327/98 oraz od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych (5).

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

a)

pozwolenia na przywóz ryżu bielonego lub częściowo bielonego, zawierające w rubryce 8 zapis „Stany Zjednoczone” jako kraj pochodzenia, wydane dla transzy obejmującej lipiec 2006 r. w ramach kontyngentów o numerach porządkowych 09.4127 i 09.4166 zgodnie z załącznikiem X do rozporządzenia (WE) nr 327/98, w odniesieniu do następujących kodów CN:

b)

pozwolenia na przywóz ryżu łuskanego, zawierające w rubryce 8 zapis „Stany Zjednoczone” jako kraj pochodzenia, wydane dla transzy obejmującej lipiec 2006 r. w ramach kontyngentu o numerze porządkowym 09.4148 zgodnie z załącznikiem X do rozporządzenia (WE) nr 327/98, w odniesieniu do następujących kodów CN:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 832/2006 (2) ustanawia podział miedzy „dostawy” i „sprzedaż bezpośrednią” krajowych ilości referencyjnych ustalonych na okres od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r.

(2)

Artykuł 8 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 dodany rozporządzeniem (WE) nr 1406/2006 stanowi, że na okres 2005/2006 Komisja może dostosować podział krajowych ilości referencyjnych między „dostawy” a „sprzedaż bezpośrednią” na wniosek Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski, Słowenii i Słowacji. Wspomniany wniosek należało przedłożyć Komisji do dnia 10 października 2006 r.

(3)

Cypr, Węgry, Polska i Słowenia złożyły wniosek określający krajowe ilości referencyjne, które należy przeliczyć z dostaw na sprzedaż bezpośrednią we właściwym czasie.

(4)

Należy zatem ustanowić nowy podział między „dostawy” i „sprzedaż bezpośrednią” krajowych ilości referencyjnych na okres od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. dla Cypru, Węgier, Polski i Słowenii.

(5)

Dlatego niezbędna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 832/2006.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,

(1)

Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.

(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż (2), pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.

(3)

Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.

(4)

Kwota korygująca powinna być ustalona według takiej samej procedury jak refundacja. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.

(5)

Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

(1)

W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.

(2)

Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż (2).

(3)

Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów. Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.

(4)

Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.

(5)

Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.

(6)

Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w Załączniku.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

(1)

Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.

(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż (2), pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.

(3)

Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

(1)

Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej (3) przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.

(2)

W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.

(3)

Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.

(4)

Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

(1)

Decyzja Rady nr 2003/106/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotycząca zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (2) upoważniała przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia do depozytu dokumentu zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych, zgodnie z art. 25 ust. 1 konwencji (dalej zwanej „Konwencją rotterdamską”) (3). Dokument zatwierdzenia wraz z deklaracją kompetencji wymienioną w załączniku B do decyzji został złożony u depozytariusza w dniu 20 grudnia 2002 r. Konwencja rotterdamska weszła w życie w dniu 24 lutego 2004 r.

(2)

W dniu 10 stycznia 2006 r. w swoim wyroku w sprawie C-94/03 (Komisja przeciwko Radzie) (4) Trybunał Sprawiedliwości anulował decyzję Rady 2003/106/WE, jako że została ona wydana w oparciu jedynie o art. 175 ust. 1 w połączeniu z art. 300 Traktatu, i orzekł, że stosowną podstawę prawną stanowią zarówno art. 133, jak i art. 175 ust. 1 w połączeniu z odpowiednimi postanowieniami art. 300.

(3)

Wyrok Trybunału nie wywiera wpływu na status Wspólnoty jako strony konwencji. Zgodnie z art. 46 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, złożenie nowego dokumentu ratyfikacyjnego nie jest wymagane w tej sytuacji. Konieczna jest natomiast nowa decyzja Rady zatwierdzająca Konwencję rotterdamską, łącznie ze zmienioną deklaracją kompetencji, odzwierciedlającą zmianę podstawy prawnej, zgodnie z art. 25 ust. 3 Konwencji rotterdamskiej.

(4)

W celu zagwarantowania pewności prawnej oraz uniknięcia luki prawnej wskazane jest, aby decyzja ta była stosowana z mocą wsteczną od dnia przyjęcia decyzji nr 2003/106/WE,

(1)

Jeśli norma krajowa stanowiąca transpozycję normy zharmonizowanej, do której odniesienie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, obejmuje jeden lub więcej podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa określonych w załączniku I dyrektywy 98/37/WE, maszynę zbudowaną zgodnie z tą normą uważa się za spełniającą podstawowe wymogi.

(2)

Na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 98/37/WE Niemcy wniosły formalny sprzeciw w odniesieniu do normy EN 13000:2004, przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 22 kwietnia 2004 r., do której odniesienie jeszcze nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(3)

Po zbadaniu normy EN 13000:2004 Komisja ustaliła, że nie spełnia ona kilku podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa określonych w załączniku I do dyrektywy 98/37/WE, a mianowicie: wymogu pkt 4.2.1.4 (kontrola obciążenia) w połączeniu z wymogami pkt 1.1.2c) (zasady bezpieczeństwa kompleksowego), 1.2.5 (wybór trybu sterowania), 1.3.1 (stabilność), 4.1.2.1 (ryzyko związane z brakiem stabilności) i 4.1.2.3 (wytrzymałość mechaniczna). W szczególności środki określone w pkt 4.2.6.3.1, 4.2.6.3.2 i 4.2.6.3.3 wymienionej normy, odnoszące się do projektowania i budowania żurawi samojezdnych, nie gwarantują wystarczająco wysokiego poziomu bezpieczeństwa w zakresie przewidzianego użycia tego produktu. Przede wszystkim norma ta nie określa odpowiednich środków ochronnych zapobiegających niewłaściwemu stosowaniu wyłącznika ogranicznika udźwigu.

(4)

Dlatego w interesie bezpieczeństwa i pewności prawnej jest, aby publikacji odniesienia do wspomnianej normy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej towarzyszyło właściwe ostrzeżenie.

(5)

Państwa członkowskie powinny dodać identyczne ostrzeżenie do swoich krajowych norm stanowiących transpozycję normy EN 13000:2004,

(1)

Jeśli norma krajowa stanowiąca transpozycję normy zharmonizowanej, do której odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, obejmuje jeden lub więcej podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa, określonych z załączniku I do dyrektywy 98/37/WE, maszynę zbudowaną zgodnie z tą normą uważa się za spełniającą podstawowe wymogi.

(2)

Zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 98/37/WE Niemcy wniosły formalny sprzeciw w odniesieniu do normy EN 13683:2003, przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 8 września 2003 r., do której odniesienie jeszcze nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(3)

Po zbadaniu normy EN 13683:2003 Komisja ustaliła, że nie spełnia ona podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa określonych w pkt 1.1.2 lit. c) (zasady bezpieczeństwa kompleksowego), 1.3.8 (dobór ochrony przed ryzykiem spowodowanym przez części ruchome) i 1.4.1 (wymogi ogólne dotyczące osłony i urządzeń ochronnych) załącznika I do dyrektywy 98/37/WE. Po pierwsze, specyfikacje określone w pkt 5.2.1.1 i 5.2.1.2 wymienionej normy zapobiegające dostępowi do ostrzy tnących od otworu podawania, a także od góry, są niewystarczające do uniknięcia kontaktu z ostrzem. Istnieje możliwość usunięcia zablokowanych ścinków podczas pracy urządzenia i kontaktu ręki z ostrzem tnącym podczas wykonywania tej czynności. Po drugie, specyfikacje określone w pkt 5.2.2 wymienionej normy zapobiegające dostępowi do ostrzy tnących od strony otworu wylotowego z dołu są również niewystarczające. Rozmiar otworu wylotowego pozwala na kontakt ręki dorosłego człowieka z ostrzem tnącym.

(4)

Dlatego też odniesienie do normy EN 13683:2003 nie powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Dyrektywa 98/37/WE stanowi, że maszyny mogą być wprowadzane do obrotu i dopuszczone do użytku jedynie wówczas, gdy nie zagrażają bezpieczeństwu osób, zwierząt domowych lub mienia, gdy są prawidłowo zainstalowane, konserwowane i wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem.

(2)

Jeśli norma krajowa stanowiąca transpozycję normy zharmonizowanej, do której odniesienie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, obejmuje jeden lub więcej podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa, określonych w załączniku I do dyrektywy 98/37/WE, maszynę zbudowaną zgodnie z tą normą uważa się za spełniającą podstawowe wymogi.

(3)

Na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 98/37/WE Francja wniosła formalny sprzeciw w odniesieniu do normy EN ISO 14122-4:2004, przyjętej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 18 marca 2003 r., do której odniesienie jeszcze nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(4)

Po zbadaniu normy EN ISO 14122-4:2004 Komisja ustaliła, że specyfikacje określone w pkt 4.3.2 (wybór typu urządzenia zapobiegającego upadkowi) w powiązaniu z pkt 6.2 (instrukcja obsługi) i 6.3 (oznakowanie) nie spełniają podstawowych wymogów pkt 1.1.2 lit. b) (zasady bezpieczeństwa kompleksowego), pkt 1.5.15 (ryzyko związane z poślizgnięciem się, potknięciem lub upadkiem) i 1.6.2 (dostęp do stanowisk obsługi i punktów konserwacji) załącznika I do dyrektywy 98/37/WE.

(5)

W szczególności rozwiązanie techniczne przedstawione w normie EN ISO 14122-4:2004 – ogranicznik upadków – nie chroni przed upadkiem z zamocowanej na stałe drabiny. Łagodzi ono tylko konsekwencje upadku i wymaga świadomego działania ze strony operatora, a także zastosowania środków ochrony indywidualnej (ŚOI).

(6)

Ograniczniki upadku mają kilka poważnych wad. Po pierwsze, ograniczają ruchy operatora. Może to prowadzić do sytuacji, w której operatorzy, a zwłaszcza osoby wykonujące częste prace konserwacyjne, nie będą stosować ŚOI podczas korzystania z zamocowanej na stałe drabiny. Po drugie, stwarzają one wtórne niebezpieczeństwo w przypadku gdy operator spadnie i uderzy o zamontowane na stałe części maszyny lub instalacji, jeżeli pod nim nie ma minimalnej wolnej przestrzeni. Ponadto konieczne jest, aby wspomniana wolna przestrzeń była większa od obszaru zamkniętego potrzebnego na klatkę. Po trzecie, ograniczniki upadku stwarzają instytucjonalne ograniczenia dla przedsiębiorstw (zarządzanie ŚOI, wymóg zgodności ŚOI z systemem mocowania), które mogą prowadzić do nieprawidłowego ich funkcjonowania, co może powodować wypadki.

(7)

W przeciwieństwie do podstawowego wymogu pkt 1.1.2 lit. b) załącznika I do dyrektywy 98/37/WE, pkt 4.3.2, 6.2 i 6.3 normy EN ISO 14122-4:2004 zrównują wymogi związane ze środkami bezpieczeństwa kompleksowego (klatka) z wymogami dotyczącymi jedynie ryzyka resztkowego (ŚOI).

(8)

Celem norm takich jak EN ISO 14122-4:2004 jest uregulowanie aspektów bezpieczeństwa odnoszących się do różnego rodzaju maszyn, a nie do poszczególnych przypadków. Jeśli dla danego rodzaju maszyn podstawowe wymogi pkt 1.1.2, 1.5.15, 1.6.2 załącznika I do dyrektywy 98/37/WE nie mogą być w pełni spełnione, to alternatywne środki, które należy podjąć, mogą być określone w normie dotyczącej tego rodzaju maszyn.

(9)

Odniesienie do normy EN ISO 14122-4:2004 nie powinno zatem zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,