ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 16 czerwca 2006 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)
Kod CN	Kod krajów trzecich (1)	Standardowa wartość w przywozie
0702 00 00	052	54,6
	204	28,9
	999	41,8
0707 00 05	052	124,8
	068	46,6
	999	85,7
0709 90 70	052	94,1
	999	94,1
0805 50 10	052	54,6
	388	73,0
	508	52,0
	528	56,1
	999	58,9
0808 10 80	388	99,1
	400	97,5
	404	101,4
	508	86,5
	512	74,9
	524	88,5
	528	92,4
	720	115,6
	804	110,7
	999	96,3
0809 10 00	052	219,8
	204	61,1
	624	135,7
	999	138,9
0809 20 95	052	343,6
	068	95,0
	999	219,3
0809 30 10 , 0809 30 90	624	182,5
	999	182,5

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 750/2005 (Dz.U. L 126 z 19.5.2005, str. 12). Kod „ 999 ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

ZAŁĄCZNIK

OTWARCIE PRZETARGU NA PRZYZNANIE POZWOLEŃ NA WYWÓZ W SYSTEMIE A3 W SEKTORZE OWOCÓW I WARZYW (POMIDORY, POMARAŃCZE, CYTRYNY, WINOGRONA STOŁOWE, JABŁKA I BRZOSKWINIE)

Okres składania ofert od dnia 3 lipca do dnia 4 lipca 2006 r.

Kod produktów (1)	Miejsce przeznaczenia (2)	Wysokość indykatywna refundacji (w euro/t netto)	Przewidziana ilość (w tonach)
0702 00 00 9100	F08	30	5 333
0805 10 20 9100	F08	39	20 000
0805 50 10 9100	F08	60	3 333
0806 10 10 9100	F08	22	33 333
0808 10 80 9100	F04 , F09	33	46 667
0809 30 10 9100 0809 30 90 9100	F03	16	26 667

---

(1)  Kody produktów są określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 (Dz.U. L 366 z 24.12.1987, str. 1).

(2)  Kody miejsc przeznaczenia serii „A” są określone w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87. Kody cyfrowe miejsc przeznaczenia są określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2081/2003 (Dz.U. L 313 z 28.11.2003, str. 11). Pozostałe miejsca przeznaczenia są określone następująco:

F03	:	Wszystkie miejsca przeznaczenia, z wyjątkiem Szwajcarii, Bułgarii i Rumunii.
F04	:	Hongkong, Singapur, Malezja, Sri Lanka, Indonezja, Tajlandia, Tajwan, Papua-Nowa Gwinea, Laos, Kambodża, Wietnam, Japonia, Urugwaj, Paragwaj, Argentyna, Meksyk, Kostaryka.
F08	:	Wszystkie miejsca przeznaczenia, z wyjątkiem Bułgarii i Rumunii.
F09	:	Następujące miejsca przeznaczenia: Norwegia, Islandia, Grenlandia, Wyspy Owcze, Albania, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Serbia i Czarnogóra, Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Gruzja, Kazachstan, Kirgistan, Mołdowa, Rosja, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan, Ukraina, Arabia Saudyjska, Bahrajn, Katar, Oman, Zjednoczone Emiraty Arabskie (Abu Zabi, Dubaj, Szardża, Adżman, Umm Al-Kajwajn, Ras al-Chajma, Fudżajra), Kuwejt, Jemen, Syria, Iran, Jordania, Boliwia, Brazylia, Wenezuela, Peru, Panama, Ekwador i Kolumbia; kraje i terytoria Afryki, z wyłączeniem Afryki Południowej; miejsca przeznaczenia określone w art. 36 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 (Dz.U. L 102 z 17.4.1999, str. 11).

ZAŁĄCZNIK

Opis towarów	Klasyfikacja (kod CN)	Uzasadnienie
(1)	(2)	(3)
Urządzenie zabezpieczające przeznaczone do uzyskiwania dostępu do rekordów przechowywanych w pamięci maszyny do automatycznego przetwarzania danych (ADP). Składa się ono z wyświetlacza ciekłokrystalicznego (LCD), zespołu obwodów drukowanych oraz baterii zamkniętych w obudowie z tworzywa sztucznego, która może być przypięta do kółka na klucze. Urządzenie generuje sekwencję numerów sześciocyfrowych, specyficznych dla danego użytkownika i umożliwia użytkownikowi dostęp do rekordów przechowywanych w pamięci maszyny ADP. Urządzenie to nie może być podłączone do maszyny ADP i działa niezależnie od takiej maszyny.	8543 89 97	Klasyfikacja jest wyznaczona przez reguły 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz brzmienie kodów CN 8543 , 8543 89 i 8543 89 97 . Urządzenia nie można zaklasyfikować do pozycji 8470 , ponieważ nie ma ono żadnych ręcznych układów do wprowadzania danych, ani nie posiada ono funkcji liczenia w kontekście tej pozycji (patrz: Noty wyjaśniające do HS do tej pozycji). Nie jest ono możliwe do zaklasyfikowania do pozycji 8471 , ponieważ nie jest ono swobodnie programowalne zgodnie z wymaganiami użytkownika (patrz: uwaga 5(A)(a)(2) do działu 84), ani nie jest ono urządzeniem maszyny do automatycznego przetwarzania danych, ponieważ nie można go przyłączyć do jednostki centralnej (patrz: uwaga 5(B)(b) do działu 84). Urządzenie jest możliwe do zaklasyfikowania do pozycji 8543 , ponieważ jest ono aparatem elektrycznym z indywidualną funkcją, nie wymienionym ani nie włączonym gdzie indziej.

ZAŁĄCZNIK

Minimalna cena sprzedaży masła oraz zabezpieczenie przetwórcze w ramach 11. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005

(EUR/100 kg)
Wzór			A		B
Procedura włączania			Ze znacznikami	Bez znaczników	Ze znacznikami	Bez znaczników
Minimalna cena sprzedaży	Masło ≥ 82 %	W stanie nieprzetworzonym	—	210	—	210
		Skoncentrowane	—	—	—	—
Zabezpieczenie przetwórcze		W stanie nieprzetworzonym	—	79	—	79
		Skoncentrowane	—	—	—	—

ZAŁĄCZNIK

Maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła oraz zabezpieczenie przetwórcze w ramach 11. odrębnego przetargu przeprowadzonego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005

(EUR/100 kg)
Wzór		A		B
Procedura włączania		Ze znacznikami	Bez znaczników	Ze znacznikami	Bez znaczników
Maksymalna kwota pomocy	Masło ≥ 82 %	23,5	20	23,5	20
	Masło < 82 %	—	19,5	—	19,5
	Masło skoncentrowane	28	24,5	28	24,5
	Śmietana	—	—	12	8,5
Zabezpieczenie przetwórcze	Masło	26	—	26	—
	Masło skoncentrowane	31	—	31	—
	Śmietana	—	—	13	—

ZAŁĄCZNIK

Zmienione ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych przy przywozie cukru białego, cukru surowego i produktów określonych kodem 1702 90 99 mające zastosowanie od dnia 17 czerwca 2006 r.

(EUR)
Kod CN	Kwota ceny reprezentatywnej za 100 kg netto rozpatrywanego produktu	Kwota dodatkowej należności za 100 kg netto rozpatrywanego produktu
1701 11 10  (1)	29,48	2,44
1701 11 90  (1)	29,48	6,79
1701 12 10  (1)	29,48	2,31
1701 12 90  (1)	29,48	6,36
1701 91 00  (2)	36,79	6,84
1701 99 10  (2)	36,79	3,30
1701 99 90  (2)	36,79	3,30
1702 90 99  (3)	0,37	0,30

---

(1)  Ustalenie dla jakości standardowej określonej w załączniku I pkt II rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 (Dz.U. L 178 z 30.6.2001, str. 1).

(2)  Ustalenie dla jakości standardowej określonej w załączniku I pkt I rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.

(3)  Ustalenie dla 1 % zawartości sacharozy.

ZAŁĄCZNIK

Wsparcie UE dla działań MAEA w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji oraz w ramach wdrażania strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

1.   OPIS:

Społeczność międzynarodowa przyznała, zwłaszcza podczas Międzynarodowej konferencji w sprawie bezpieczeństwa jądrowego pt. „Ogólne wytyczne dla przyszłości”, która odbyła się w Londynie w marcu 2005 r., że ryzyko dokonania skutecznych aktów terroryzmu jądrowego nadal jest wysokie. Społeczność międzynarodowa zareagowała zdecydowanie i podjęła kilka inicjatyw mających na celu zapobieganie dostaniu się w ręce przestępców i terrorystów materiałów jądrowych lub innych materiałów promieniotwórczych.

Tymczasem weryfikacja przez MAEA pozostaje nieodzownym narzędziem budowy zaufania pomiędzy państwami w odniesieniu do przedsięwzięć w zakresie nierozprzestrzeniania broni jądrowej oraz do postępów w pokojowym wykorzystaniu materiałów jądrowych.

Ostatnie wydarzenia na arenie międzynarodowej zaowocowały nowym i wzmocnionym zestawem międzynarodowych instrumentów prawnych związanych z bezpieczeństwem jądrowym i weryfikacją. W lipcu 2005 r. państwa strony przyjęły poprawkę do CPPNM; konwencja o terroryzmie jądrowym została otwarta do podpisu we wrześniu 2005 r., zaś w kwietniu 2004 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 1540 dotyczącą broni masowego rażenia i podmiotów niepaństwowych. Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1373 z 2001 r. wzywa wszystkie państwa do przystąpienia najszybciej jak to możliwe do odpowiednich międzynarodowych konwencji i protokołów dotyczących terroryzmu.

Na dzień dzisiejszy ponad 80 państw podjęło polityczne zobowiązanie do wprowadzenia Kodeksu postępowania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony źródeł promieniotwórczych (1). Ponadto w roku 2005 konferencja ogólna i Rada Gubernatorów MAEA przyjęły kilka rezolucji i decyzji wzmacniających system zabezpieczeń MAEA (2).

Wdrażanie przez państwa tych instrumentów międzynarodowych może zostać znacznie ułatwione, częściowo dzięki wsparciu udzielanemu poprzez Plan bezpieczeństwa jądrowego MAEA na lata 2006-2009, który został zatwierdzony przez Radę Gubernatorów MAEA we wrześniu 2005 r. (3). Jest to kontynuacja planu działań na lata 2003-2005 w zakresie ochrony przed terroryzmem jądrowym (4). Nowy plan bezpieczeństwa jądrowego obejmuje trzy obszary działalności: 1) Ocena, analiza i koordynacja potrzeb, 2) zapobieganie oraz 3) wykrywanie i reagowanie. Zawiera on również część zatytułowaną „Działania wspierające bezpieczeństwo jądrowe” obejmującą działania służące pierwotnie do osiągnięcia celów związanych z bezpieczeństwem i ochroną, ale które zostały również uznane za wnoszące ważny wkład w bezpieczeństwo jądrowe.

Międzynarodowe zabezpieczenia wdrożone przez MAEA stanowią kluczowy sposób weryfikacji spełniania przez państwa ich szczególnych zobowiązań i obowiązków w zakresie nierozprzestrzeniania. Kluczowe znaczenie ma istnienie (5) wymaganego prawodawstwa krajowego służącego wdrożeniu całościowych porozumień o zabezpieczeniach z MAEA oraz, w odpowiednich przypadkach, protokołu dodatkowego. Realizacja wymaga, aby każde państwo strona takich porozumień utrzymywało skuteczny krajowy system ewidencji i kontroli materiałów jądrowych (State System for Accounting for and Control of Nuclear Material – SSAC). We wrześniu 2005 r. Rada Gubernatorów MAEA zwróciła się do sekretariatu MAEA o udzielenie, w ramach dostępnych środków, wsparcia państwom, w tym państwom niebędącym członkami agencji, które przystąpiły do całościowych porozumień o zabezpieczeniach uzupełnionych o protokoły w sprawie małych ilości, w ustanawianiu i utrzymywaniu takich SSAC.

W planie bezpieczeństwa jądrowego na lata 2006-2009 wyznaczono cele podobne do niektórych elementów strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia. Cele te przedstawiają całościowe podejście do kwestii bezpieczeństwa jądrowego, w tym do kontroli, zakresu odpowiedzialności i zabezpieczenia materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych podczas stosowania, składowania i transportu, „od kołyski do grobu”, w krótkim i długim terminie. Jeśli jednak ochrona zawiedzie, istnieje konieczność ustanowienia środków wspierających wykrycie kradzieży lub prób przemytu tych materiałów przez granice międzynarodowe oraz konieczność reagowania na czyny zabronione związane z materiałami jądrowymi lub innymi materiałami promieniotwórczymi, o ile takie czyny wystąpią.

MAEA kończy obecnie fazę wdrażania wspólnego działania Rady 2004/495/WPZiB z dnia 17 maja 2004 r., oraz wdraża wspólne działanie Rady 2005/574/WPZiB. Przy pomocy wkładu UE związanego z tymi działaniami MAEA rozpoczęła szeroko zakrojoną działalność wspierającą wysiłki państw odbiorców w rejonie Kaukazu, Azji Środkowej, Europy południowo-wschodniej i Bałkanów oraz Afryki Północnej i śródziemnomorskiej części Bliskiego Wschodu zmierzające do zwiększenia bezpieczeństwa jądrowego i wdrożenia zabezpieczeń międzynarodowych w tych państwach.

Nadal istnieje duże zapotrzebowanie na takie wsparcie w państwach członkowskich MAEA, jak również w krajach, które jeszcze nie są członkami MAEA. Do otrzymania wsparcia kwalifikują się następujące państwa:

—	w Europie południowo-wschodniej: Turcja, Albania, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, Serbia i Czarnogóra, Republika Mołdowy oraz Była Jugosłowiańska Republika Macedonii;

—	w rejonie Azji Środkowej: Kazachstan, Kirgistan, Uzbekistan, Tadżykistan i Turkmenistan;

—	w rejonie Kaukazu: Armenia, Azerbejdżan i Gruzja;

—	w śródziemnomorskiej części Bliskiego Wschodu: Izrael, Jordania, Liban i Syryjska Republika Arabska; oraz

—	w Afryce (6): Przewiduje się, że łącznie ok. 20-25 państw w Afryce otrzyma wsparcie na udoskonalanie systemów bezpieczeństwa jądrowego w ramach różnych projektów. Dodatkowe państwa mogą być włączone w regionalne projekty szkoleniowe.

Ostateczny wybór państw afrykańskich, które otrzymają wsparcie zostanie przeprowadzony w fazie oceny potrzeb, która będzie obejmowała misje oceniające oraz ocenę informacji dostępnych w siedzibie głównej. Działania wspierające dla każdego projektu będą skupiały się na tych państwach w regionie, które prowadzą intensywne działania związane z dziedziną każdego projektu:

—

udoskonalenia ochrony fizycznej przewidziane są w czterech do sześciu z ośmiu państw w regionie, które posiadają reaktory jądrowe; wzmocnienie bezpieczeństwa źródeł promieniotwórczych przewidziane jest w pięciu do siedmiu z dziesięciu państw, których źródła są najbardziej wrażliwe przy stosowaniu i przy przechowywaniu;

—

udzielenie wsparcia na udoskonalenie zdolności wykrywania nielegalnego handlu materiałami jądrowymi i innymi materiałami promieniotwórczymi przewidziane jest w pięciu do sześciu państw, które na podstawie informacji posiadanych przez MAEA stanowią grupę największego ryzyka w zakresie nielegalnego handlu, przy uwzględnieniu istnienia w danym państwie i państwach ościennych materiału jądrowego i innych źródeł promieniotwórczych;

—

zapewnianie usług oceny i wsparcia infrastruktury regulacyjnej w odniesieniu do bezpieczeństwa radiologicznego i bezpieczeństwa źródeł promieniotwórczych przewidziane jest w dwunastu państwach, w których ulepszenie infrastruktury regulacyjnej uważane jest za najpilniejszą kwestię. Udzielenie wsparcia legislacyjnego przewidziane jest w sześciu państwach;

—	w zależności od dostępnych funduszy regionalne szkolenia zostaną zaproponowane możliwie największej liczbie uczestników w Afryce.

Początkowo zostanie dokonana ocena potrzeb związanych ze zwiększonym bezpieczeństwem jądrowym w krajach wymienionych we wspólnym działaniu UE w celu identyfikacji priorytetowych obszarów wsparcia. W tym celu zespół uznanych ekspertów przeprowadzi ocenę aktualnego stanu systemu bezpieczeństwa jądrowego, który jest obecnie stosowany w tych krajach, i przedstawi zalecenia dotyczące poprawy sytuacji. Zalecenia te będą stanowiły podstawę do określenia pomocy, która ma być udzielona, z uwzględnieniem obecnego stanu i potrzebnych usprawnień w zakresie zapobiegania, wykrywania i reagowania na czyny zabronione, które dotyczą materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych, łącznie z materiałami, które wykorzystuje się do innych celów niż jądrowe, oraz obiektów jądrowych. Ustalone zostaną priorytety w określaniu państw uczestniczących w każdym projekcie, które byłyby objęte budżetem udostępnianym dzięki wsparciu ze strony UE. Rozwój zasobów ludzkich zostanie wdrożony jako część ustalonego programu szkoleniowego MAEA, który w dużym stopniu opiera się na podejściu regionalnym. Wspierany będzie udział możliwie największej liczby ekspertów z państw kwalifikujących się, w zależności od dostępnych środków finansowych.

Projekty będą następnie realizowane w wybranych krajach w trzech obszarach:

1.   Wsparcie legislacyjne i regulacyjne

Prawne podstawy bezpieczeństwa jądrowego obejmują w dużej części instrumenty międzynarodowe i uznane zasady (traktaty, konwencje, porozumienia, normy, standardy MAEA, kodeksy postępowania i dokumenty z wytycznymi oraz zaleceniami), które są wdrażane przez władze krajowe w celu kontrolowania materiałów jądrowych i innych źródeł promieniotwórczych. Taki szeroki zakres norm (z których wiele zostało opracowanych pod auspicjami MAEA) stanowi ramy bezpiecznego korzystania z materiału jądrowego, innych substancji promieniotwórczych lub związanych z nimi obiektów – zarówno w dużych programach jądrowych, jak i przy prowadzeniu działań jądrowych jedynie w ograniczonym zakresie.

Istnienie właściwego prawodawstwa krajowego i regulacyjnej infrastruktury kontroli jest warunkiem wstępnym stworzenia skutecznego systemu bezpieczeństwa jądrowego. Krajowe przepisy wykonawcze powinny zawierać zestaw zasad i przepisów ogólnych, umożliwiających uprawnionym podmiotom rządowym sprawowanie odpowiednich funkcji regulacyjnych i regulujących postępowanie osób zaangażowanych w działania podlegające tym przepisom. W wielu państwach takie prawodawstwo jest nieodpowiednie, zaś infrastruktura regulacyjna nie istnieje lub jest nieodpowiednia. Skutkiem takich luk, w połączeniu z nieskuteczną infrastrukturą kontroli regulacyjnej, jest osłabienie globalnego systemu bezpieczeństwa. Celem powinno być więc wzmocnienie odpowiednich krajowych ram legislacyjnych i regulacyjnych lub ustanowienie takich ram oraz skuteczne stosowanie odnośnych środków.

Materiały promieniotwórcze są często wykorzystywane w zastosowaniach innych niż jądrowe, np. w medycynie lub w przemyśle. Niektóre z tych źródeł są wysoko promieniotwórcze i należą do kategorii 1–3 zgodnie z definicją zawartą w dokumencie MAEA pt. „Podział źródeł promieniotwórczych na kategorie”. Źródła te, jeśli nie są odpowiednio kontrolowane i zabezpieczone, mogą dostać się w niepowołane ręce i być wykorzystane do czynów zabronionych. Infrastruktura regulacyjna dotycząca bezpieczeństwa promieniowania oraz bezpieczeństwa źródeł promieniotwórczych musi być skuteczna i funkcjonować zgodnie z normami międzynarodowymi, wytycznymi Kodeksu postępowania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony źródeł promieniotwórczych oraz związanymi z nim wytycznymi w sprawie przywozu/wywozu, jak również z najlepszymi praktykami.

Zawarcie porozumień o zabezpieczeniach i protokołów dodatkowych z MAEA jest skutecznym środkiem umożliwiającym ścisłą krajową i międzynarodową kontrolę nad materiałami jądrowymi i związanymi z nimi technologiami. Ważne jest, aby krajowe przepisy wykonawcze wyraźnie wskazywały działania, instalacje, obiekty i materiały jądrowe, do których zastosowanie będą miały zabezpieczenia. Dodatkowo państwa, które zawarły protokół dodatkowy muszą zapewnić ulepszenie krajowych przepisów wykonawczych w celu wywiązania się z dodatkowych zobowiązań w ramach protokołu dodatkowego. W szczególności zmienione powinny zostać przepisy prawa krajowego, w celu rozszerzenia zakresu obowiązków i uprawnień organu regulującego wyznaczonego do wdrażania i stosowania zawartych porozumień o zabezpieczeniach.

Państwa przyjmują również zobowiązania do przestrzegania międzynarodowych norm dotyczących bezpieczeństwa jądrowego gdy stają się stronami CPPNM poprzez ratyfikację poprawki do CPPNM, a także gdy stają się stronami konwencji o terroryzmie jądrowym. Ponadto rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1540(2004) zobowiązuje również wszystkie państwa do ustanowienia krajowych środków kontroli, łącznie z ustanowieniem odpowiedniej kontroli nad materiałami mającymi związek z bronią jądrową.

Przedsięwzięcia państw uwzględnione we wspomnianych instrumentach międzynarodowych w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego zaowocowały zestawieniem zobowiązań związanych z bezpieczeństwem materiału jądrowego i obiektów oraz innych źródeł promieniotwórczych. Zobowiązania te obejmują środki ustanowienia infrastruktury regulacyjnej dla bezpieczeństwa radiologicznego i bezpieczeństwa źródeł promieniotwórczych; środki rozliczania i kontroli; środki ochrony fizycznej; kontrolę przywozu i wywozu oraz odpowiedzialność karną za czyny zabronione.

2.   Wzmocnienie bezpieczeństwa i kontroli materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych

Materiały stosowane lub składowane w obiektach i zakładach jądrowych muszą być odpowiednio ewidencjonowane i zabezpieczone w celu zapobiegania kradzieży lub sabotażowi. Skuteczny system regulacyjny powinien umożliwić określenie tych elementów, które wymagają wdrożenia odpowiednio na poziomie państwa i operatora.

Niezwykle ważne jest również, aby silne, wrażliwe źródła promieniotwórcze o zastosowaniach niejądrowych były chronione fizycznie przed czynami zabronionymi w trakcie ich stosowania i składowania, a gdy nie są już potrzebne, powinny być zdemontowane i składowane jako odpady promieniotwórcze w bezpiecznych i odpowiednio zabezpieczonych miejscach.

Wszystkie państwa, które przystąpiły do całościowych porozumień o zabezpieczeniach muszą ustanowić i utrzymywać SSAC podlegające zabezpieczeniom. MAEA szacuje jednak, że takich systemów brakuje lub są one nieodpowiednie w wielu państwach członkowskich MAEA, które są stronami takich porozumień. Sytuacja ta jest szczególnie rozpowszechniona w ok. 120 państwach, które nie obsługują żadnych obiektów jądrowych.

3.   Wzmocnienie potencjału państwa w wykrywaniu i reagowaniu na nielegalny handel

Nielegalny handel dotyczy sytuacji nieuprawnionego uzyskania, dostarczania, wykorzystania, transferu lub zbycia materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych w sposób zamierzony lub niezamierzony, z przekraczaniem lub bez przekraczania granic międzynarodowych.

Wyprodukowana przez terrorystów brudna bomba radiologiczna lub emisyjne urządzenie radiologiczne nie mogą być skonstruowane bez materiałów pozyskanych poprzez nielegalny handel. Poza tym, wrażliwy sprzęt i technologia niezbędne do produkcji materiałów wrażliwych lub skonstruowania brudnej bomby radiologicznej również mogłyby być pozyskane w drodze nielegalnego handlu. Można założyć, że ruch transgraniczny materiałów lub technologii jest warunkiem dotarcia materiału do ostatecznego miejsca przeznaczenia. W celu zwalczania nielegalnego handlu państwa muszą posiadać odpowiedni system kontroli i nadzoru jak również odpowiednie systemy techniczne (łącznie z łatwymi w obsłudze urządzeniami), a także procedury i informacje na przejściach granicznych, aby możliwe było wykrycie prób przemytu materiałów promieniotwórczych (łącznie z rozszczepialnymi materiałami promieniotwórczymi), jak również nieuprawnionego handlu wrażliwym sprzętem i technologią.

Aby można było reagować na takie działania oraz umożliwić konfiskatę materiałów promieniotwórczych należy udostępnić skuteczne środki. Służby odpowiedzialne za egzekwowanie prawa (służby celne, policja, itp.) często nie są przeszkolone w używaniu sprzętu do wykrywania i dlatego mogą nie znać wrażliwego sprzętu i technologii. Szkolenie tych funkcjonariuszy jest więc istotnym warunkiem powodzenia jakichkolwiek środków stosowanych w celu wykrywania nielegalnego handlu. Pracownikom różnych kategorii powinny być zaproponowane różnego rodzaju szkolenia, zarówno w zakresie użytkowania urządzeń do wykrywania, jak i umiejętności odczytu wskazań instrumentów, tak aby mogli oni podejmować decyzje w sprawie dalszych działań.

Istnieje duże zapotrzebowanie na wsparcie w tej dziedzinie w wyniku rosnącej świadomości na temat związanych z nią zagrożeń oraz dostępności sprzętu i metod pozwalających na zwiększenie potencjału monitorowania granic.

2.   CELE

Cel ogólny: Wzmocnienie bezpieczeństwa jądrowego w wybranych krajach.

2.1.   Faza oceny: finansowanie międzynarodowych misji ds. bezpieczeństwa jądrowego

Ocenę przeprowadzi MAEA w celu wskazania potrzeb wzmocnienia bezpieczeństwa jądrowego w zainteresowanych krajach, w których takiej oceny jeszcze nie dokonano. W przypadku określonych innych państw uaktualniona zostanie przeprowadzona wcześniej ocena. W stosownych przypadkach ocena będzie obejmowała fizyczną ochronę i bezpieczeństwo zastosowań jądrowych i niejądrowych, ustanowione środki zwalczania nielegalnego handlu, jak również niezbędną infrastrukturę prawną i regulacyjną. Wyniki oceny ogólnej będą wykorzystane jako podstawa do wyboru krajów, w których projekty będą realizowane.

Powyższe projekty:

—

będą oceniały w każdym kraju stan ochrony fizycznej materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych, jak również ochrony wszelkich obiektów lub zakładów, zarówno jądrowych jaki i badawczych, w których te materiały są stosowane lub składowane. Wskażą grupę obiektów i zakładów, w których znajdują się te materiały, wybranych do dalszego udoskonalania i wspierania;

—

będą w każdym kraju służyły ocenie wszelkich potrzeb w zakresie zwiększania bezpieczeństwa źródeł promieniotwórczych. Będą określać wszelkie słabości i niedociągnięcia w stosunku do norm międzynarodowych oraz do kodeksu postępowania, które wymagają poprawy infrastruktury regulacyjnej, oraz wskażą potrzeby dodatkowej ochrony silnych, wrażliwych źródeł. W wyniku przeprowadzonej oceny zostanie ustalone jaki specjalistyczny sprzęt jest niezbędny do zapewnienia ochrony;

—	będą w każdym kraju służyły ocenie obecnego stanu zdolności zwalczania nielegalnego handlu oraz wskazaniu niezbędnych ulepszeń;

—	będą w każdym kraju służyły ocenie stanu SSAC oraz określeniu konieczności wprowadzania wymaganych ulepszeń.

2.2.   Wdrożenie konkretnych działań określonych jako priorytetowe w wyniku fazy oceniającej

Projekt 1:

Wsparcie legislacyjne i regulacyjne.

Cel projektu:

—

poprawa krajowych infrastruktur prawnych i regulacyjnych związanych z materiałami jądrowymi i innymi materiałami promieniotwórczymi, przy uwzględnieniu odnośnych instrumentów międzynarodowych oraz uznanych zasad w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego, jak również istniejących synergii z krajowymi systemami ochrony radiologicznej;

—	poprawa krajowych ram prawnych w celu wdrożenia porozumień o zabezpieczeniach i protokołów dodatkowych zawartych między państwami a agencją;

—	poprawa krajowej infrastruktury regulacyjnej w zakresie ochrony radiologicznej i bezpieczeństwa źródeł promieniotwórczych.

Wyniki projektu:

—	opracowanie i przyjęcie całościowego, spójnego i skutecznego prawodawstwa na szczeblu krajowym, a co za tym idzie przyczynienie się do rozwoju zharmonizowanego, wzmocnionego i bardziej uniwersalnego systemu bezpieczeństwa jądrowego;

—	opracowanie i przyjęcie (w językach narodowych) przepisów prawa krajowego niezbędnych do umożliwienia państwom przestrzegania zobowiązań w ramach porozumień o zabezpieczeniach zawartych z agencją i protokołów dodatkowych;

—

ustanowienie/udoskonalenie krajowej infrastruktury regulacyjnej dotyczącej bezpieczeństwa promieniowania i bezpieczeństwa źródeł promieniotwórczych poprzez udostępnienie Oceny infrastruktury bezpieczeństwa promieniowania i bezpieczeństwa źródeł promieniotwórczych (RaSSIA), usług doradczych, sprzętu i szkolenia, zgodnie z normami międzynarodowymi, wytycznymi Kodeksu postępowania dotyczącego bezpieczeństwa i ochrony źródeł promieniotwórczych, jak również najlepszych praktyk.

Projekt 2:

Wzmocnienie bezpieczeństwa i kontroli materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych.

Cel projektu:

—	wzmocnienie ochrony fizycznej obiektów jądrowych oraz materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych w wybranych krajach; oraz

—	wzmocnienie kontroli i fizycznej ochrony materiałów promieniotwórczych w zastosowaniach niejądrowych w wybranych krajach; oraz

—	wzmocnienie SSAC przy wdrażaniu porozumień o zabezpieczeniach oraz protokołów dodatkowych, łącznie z państwami, które podpisały „protokoły w sprawie małych ilości”.

Wyniki projektu:

—	udoskonalenie fizycznej ochrony materiałów jądrowych oraz innych materiałów promieniotwórczych w wybranych obiektach jądrowych i lokalizacjach;

—	ochrona wrażliwych źródeł w zastosowaniach niejądrowych lub, w miarę potrzeb, ich zdemontowanie i przeniesienie w bezpieczne i chronione miejsce przechowywania w wybranych krajach;

—	udoskonalenie krajowej infrastruktury ochrony fizycznej w wyniku udzielonej pomocy eksperckiej;

—	ustanowienie i utrzymywanie skutecznych SSAC zdolnych do wdrażania porozumień o zabezpieczeniach oraz protokołów dodatkowych, łącznie z państwami, które podpisały „protokoły w sprawie małych ilości”;

—	organizowanie szkoleń personelu w państwach kwalifikujących się do uzyskania wsparcia.

Projekt 3:

Wzmocnienie potencjału państwa w wykrywaniu i reagowaniu na nielegalny handel.

Cel projektu:

—	wzmocnienie potencjału państw w zakresie wykrywania i reagowania na nielegalny handel w wybranych krajach.

Wyniki projektu:

—

zebranie i ocena wzbogaconych informacji na temat nielegalnego handlu ze źródeł otwartych i z krajowych punktów kontaktowych w celu uzyskania obszerniejszej wiedzy o nielegalnym handlu materiałami jądrowymi i towarzyszących mu okolicznościach. Informacje te ułatwią także określenie priorytetów dla różnych działań podejmowanych w celu zwalczania nielegalnego handlu;

—	stworzenie w wyniku pomocy eksperckiej krajowych struktur w zakresie zwalczania nielegalnego handlu i usprawnienia krajowej koordynacji kontroli ruchu transgranicznego materiałów promieniotwórczych, wrażliwego sprzętu jądrowego i technologii jądrowej w wybranych krajach;

—	unowocześnienie sprzętu służącego kontroli granicznej na wybranych przejściach granicznych;

—	zorganizowanie szkoleń dla służb odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa w państwach kwalifikujących się do uzyskania wsparcia.

3.   CZAS TRWANIA

Ocena odbędzie się w terminie trzech miesięcy od podpisania Porozumienia dotyczącego wkładu pomiędzy Komisją i MAEA. Te trzy projekty będą realizowane jednocześnie w ciągu kolejnych 12 miesięcy.

Całkowity szacowany czas realizacji niniejszego wspólnego działania wynosi 15 miesięcy.

4.   BENEFICJENCI

Beneficjentami są kraje, w których realizowana będzie ocena oraz następujące po niej projekty. W celu określenia słabych punktów i uzyskania wsparcia, które umożliwi znalezienie odpowiednich rozwiązań i przyczyni się do zwiększenia bezpieczeństwa władzom tych krajów zostanie udzielona stosowna pomoc. Kryteria służące identyfikacji krajów do realizacji projektów, ostateczny wybór beneficjentów oraz kwestie, którymi należy się zająć w wybranych krajach, określane są po konsultacji z instytucją realizującą i prezydencją, przy wsparciu ze strony SG/WP, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi i Komisją w ramach właściwej grupy roboczej Rady. Decyzje te oparte są, w stosownych przypadkach, na propozycjach instytucji realizującej zgodnie z art. 2 ust. 1 niniejszego wspólnego działania.

5.   INSTYTUCJA REALIZUJĄCA

Realizacja projektów zostanie powierzona MAEA. Międzynarodowe misje dotyczące bezpieczeństwa jądrowego będą przeprowadzane zgodnie ze standardową procedurą przewidzianą dla misji MAEA, które będą kierowane przez ekspertów MAEA i państw członkowskich. Te trzy projekty będą realizowane bezpośrednio przez pracowników MAEA, wybranych ekspertów państw członkowskich MAEA lub kontrahentów. W przypadku kontrahentów zamawianie towarów, prac lub usług przez MAEA w kontekście niniejszego wspólnego działania następuje zgodnie z zasadami i procedurami stosowanymi w MAEA określonymi w porozumieniu zawartym przez Wspólnotę Europejską z MAEA dotyczącym wkładu Wspólnoty.

6.   UDZIAŁ STRON TRZECICH

Projekty będą finansowane w 100 % na podstawie niniejszego wspólnego działania. Eksperci państw członkowskich MAEA mogą być uważani za stronę trzecią. Będą oni pracowali zgodnie ze standardowymi zasadami działania ekspertów MAEA.

7.   SZCZEGÓLNE WARUNKI KONTRAKTÓW I ZAMÓWIEŃ

W niektórych przypadkach, aby ulepszyć uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa w zakresie materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych, np. źródeł promieniotwórczych dostarczanych pierwotnie przez Federację Rosyjską, kontrakty na dostarczanie towarów, wykonywanie prac i usług będą mogły być proponowane dostawcom w Federacji Rosyjskiej, którzy są zaznajomieni z rosyjską technologią.

8.   SZACOWANE WYMAGANE ŚRODKI

Wkład UE pokryje koszty oceny i realizacji trzech projektów, o których mowa w punkcie 2.2. Szacowane koszty są następujące:

Ocena bezpieczeństwa jądrowego, w tym misje	140 000  EUR
Projekt 1	1 200 000  EUR
Projekt 2	3 070 000  EUR
Projekt 3	2 385 000  EUR

Dodatkowo uwzględniono rezerwę budżetową w wysokości około 3 % kwalifikujących się kosztów (dla kwoty całkowitej w wysokości 200 000 EUR) na nieprzewidziane wydatki.

9.   FINANSOWA KWOTA REFERENCYJNA NA POKRYCIE KOSZTÓW PROJEKTU

Całkowity koszt projektu wynosi 6 995 000 EUR.

---

(1)  GOV/2003/49-GC(47)/9. Ponadto, dokument pt. „Środki mające na celu wzmocnienie współpracy międzynarodowej w zakresie bezpieczeństwa materiałów promieniotwórczych, jądrowych i transportu oraz zarządzania odpadami: propagowanie skutecznej i trwałej krajowej infrastruktury regulacyjnej do kontroli źródeł promieniowania” (GOV/2004/52-GC(48)/15) zawiera części istotne dla współpracy MAEA-UE w ramach strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia. Środki te ujęte zostały również w sekcji „Działania wspierające bezpieczeństwo jądrowe” w planie bezpieczeństwa jądrowego na lata 2006–2009 opracowanym przez MAEA.

(2)  We wrześniu 2005 r. Rada Gubernatorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) postanowiła, że w celu wzmocnienia systemu zabezpieczeń, należy pozostawić tzw. „protokół w sprawie małych ilości” (SQP) do ustaleń w zakresie zabezpieczeń w ramach układu o nierozprzestrzenianiu jako część systemu zabezpieczeń agencji, pod warunkiem wprowadzenia zmian w tekście standardowym i zmiany kryteriów SQP; Konferencja ogólna MAEA przyjęła w roku 2005 rezolucję, w której odnotowuje, m.in. że w przypadku państwa, które przystąpiło do całościowego porozumienia o zabezpieczeniach uzupełnionego obowiązującym protokołem dodatkowym, środki te stanowią wzmocniony standard weryfikacji dla tego państwa.

(3)  GOV/2005/50-GC(49)/17.

(4)  GOV/2002/10.

(5)  Zob. opublikowany przez MAEA plan działania w zakresie propagowania zawarcia porozumień o zabezpieczeniach i protokołów dodatkowych.

(6)  Algieria, Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Kamerun, Republika Zielonego Przylądka, Republika Środkowoafrykańska, Czad, Komory, Kongo (ze stolicą w Brazzaville), Wybrzeże Kości Słoniowej, Demokratyczna Republika Konga, Dżibuti, Egipt, Gwinea Równikowa, Erytrea, Etiopia, Gabon, Gambia, Ghana, Gwinea, Gwinea-Bissau, Kenia, Lesotho, Liberia, Wielka Arabska Libijska Dżamahirijja Ludowo-Socjalistyczna, Madagaskar, Malawi, Mali, Mauretania, Mauritius, Maroko, Mozambik, Namibia, Niger, Nigeria, Rwanda, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca, Senegal, Seszele, Sierra Leone, Somalia, Afryka Południowa, Sudan, Suazi, Togo, Tunezja, Uganda, Zjednoczona Republika Tanzanii, Zambia oraz Zimbabwe.

ZAŁĄCZNIK

WSPARCIE UE DLA WDRAŻANIA REZOLUCJI RADY BEZPIECZEŃSTWA ORGANIZACJI NARODÓW ZJEDNOCZONYCH NR 1540 (2004)

1.   Opis

W dniu 28 kwietnia 2004 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła jednogłośnie rezolucję nr 1540 stanowiącą pierwszy dokument międzynarodowy, który zajmuje się – w sposób zintegrowany i wszechstronny – bronią masowego rażenia, sposobami jej dostarczania i powiązanymi z nią materiałami. Wszystkie państwa członkowskie UE wyraziły zdecydowane poparcie dla tego dokumentu dotyczącego nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia. Zgodnie z tą rezolucją ustanowiony został Komitet Rady Bezpieczeństwa, któremu powierzono zadanie składania Radzie Bezpieczeństwa sprawozdań dotyczących wykonania rezolucji, sporządzanych na podstawie sprawozdań krajowych. Sprawozdania krajowe powinny określać działania, które państwa podjęły lub zamierzają podjąć w celu wykonania rezolucji.

UE podjęła wobec państw trzecich działania dyplomatyczne w celu zachęcenia ich do składania sprawozdań krajowych przewidzianych w rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004). W rezolucji tej przyznaje się, że niektóre państwa mogą potrzebować pomocy przy wykonywaniu jej postanowień. W związku z tym pomoc techniczna i wymiana doświadczeń nabytych podczas opracowywania sprawozdań krajowych i przyjmowania środków służących wykonaniu rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) może bezpośrednio przyczynić się do zapewnienia powszechniejszego wypełniania obowiązku składania sprawozdań przewidzianego w tej rezolucji oraz do jej faktycznego wdrożenia.

W dniu 27 kwietnia 2006 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła jednogłośnie rezolucję RB ONZ nr 1673 (2006), w której przewidziano, że Komitet 1540 powinien zwiększyć wysiłki na rzecz upowszechniania pełnego wykonania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) poprzez program działań, pomoc, wsparcie i współpracę. W sprawozdaniu z kwietnia 2006 r. Komitet 1540 stwierdził, że ze względu na fakt, iż sześćdziesiąt dwa państwa, które mają jeszcze przedstawić swoje pierwsze sprawozdanie krajowe oraz pięćdziesiąt pięć państw, które takie sprawozdanie już przedłożyły, musi jeszcze dostarczyć dodatkowych informacji i wyjaśnień, znajduje się w trzech regionach geograficznych (Afryka, Karaiby i Południowy Pacyfik), jak również ze względu na fakt, że luki w sprawozdaniach krajowych są charakterystyczne dla poszczególnych regionów, działania mające na celu udzielenie pomocy państwom w spełnianiu wymogów wynikających z rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) powinny skoncentrować się na regionach i obszarach, w których zauważono istnienie szczególnych potrzeb.

2.   Opis projektów

Celem projektów wspierających wdrożenie rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) jest skoncentrowanie się na trzech jego aspektach: zwiększeniu świadomości w zakresie wymogów i zobowiązań wynikających z tej rezolucji, przyczynianiu się do zwiększania możliwości administracji krajowych w trzech docelowych regionach (Afryka, Ameryka Łacińska i Karaiby, Azja–Pacyfik) w zakresie opracowywania sprawozdań krajowych na temat wykonania tej rezolucji oraz wymianie doświadczeń nabytych podczas podejmowania działań krajowych koniecznych do wdrożenia tej rezolucji.

Projekty powinny uwzględniać wnioski i zalecenia wynikające ze sprawozdania Komitetu Rady Bezpieczeństwa ustanowionego zgodnie z rezolucją RB ONZ nr 1540 (2004), zwłaszcza w odniesieniu do potrzeb poszczególnych regionów i braków w zakresie wykonania tej rezolucji, jak również, w stosownych przypadkach, potrzeb niektórych państw w zakresie pomocy technicznej. Za wstępny warunek udzielenia wsparcia przez UE uznaje się oficjalną deklarację wyrażającą zainteresowanie przyjęciem pomocy w jednym z regionów docelowych, złożoną w Komitecie Rady Bezpieczeństwa.

Projekt dotyczący Azji–Pacyfiku

Projekt ten polega przede wszystkim na zorganizowaniu działania pomocowego w formie seminarium, służącego zwiększeniu świadomości w zakresie zobowiązań wynikających z rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004); projekt ten przyczyni się do zwiększenia możliwości administracji krajowych w zakresie wykonania tej rezolucji w państwach docelowych. Skutkiem seminarium może być określenie zapotrzebowania na pomoc, której będzie można udzielić w ramach przyszłych inicjatyw UE w dziedzinie pomocy technicznej. Projekt ten skierowany jest w głównej mierze do decydentów politycznych z państw beneficjentów. Program działań pomocowych powinien odzwierciedlać różnice regionalne w zakresie wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) i uwzględniać ogólne cele wspólnego działania.

Chiny zgłosiły Komitetowi Rady Bezpieczeństwa zainteresowanie przeprowadzeniem u siebie jeszcze w pierwszej połowie 2006 r. seminarium na szczeblu regionalnym na temat wykonania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) ze szczególnym uwzględnieniem problematyki kontroli eksportu.

Projekt dotyczący Afryki

Projekt ten polega przede wszystkim na zorganizowaniu działania pomocowego w formie seminarium, służącego zwiększaniu świadomości w zakresie zobowiązań wynikających z rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004); projekt ten przyczyni się do zwiększenia możliwości administracji krajowych w zakresie wykonania tej rezolucji w państwach docelowych. Skutkiem seminarium może być określenie zapotrzebowania na pomoc, której będzie można udzielić w ramach przyszłych inicjatyw UE w dziedzinie pomocy technicznej. Projekt ten skierowany jest w głównej mierze do decydentów politycznych z państw beneficjentów. Program działań pomocowych powinien odzwierciedlać różnice regionalne w zakresie wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) i uwzględniać ogólne cele wspólnego działania.

Ghana przyjęła propozycję Komitetu Rady Bezpieczeństwa dotyczącą przeprowadzenia, najwcześniej pod koniec 2006 roku, seminarium na szczeblu regionalnym na temat wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).

Projekt dotyczący Ameryki Łacińskiej i Karaibów

Projekt ten polega przede wszystkim na zorganizowaniu działania pomocowego w formie seminarium, służącego zwiększaniu świadomości w zakresie zobowiązań wynikających z rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004); projekt ten przyczyni się do zwiększenia możliwości administracji krajowych w zakresie wykonania tej rezolucji w państwach docelowych. Skutkiem seminarium może być określenie zapotrzebowania na pomoc, której będzie można udzielić w ramach przyszłych inicjatyw UE w dziedzinie pomocy technicznej. Projekt ten skierowany jest w głównej mierze do decydentów politycznych z państw beneficjentów. Program działań pomocowych powinien odzwierciedlać różnice regionalne w zakresie wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) i uwzględniać ogólne cele wspólnego działania.

Peru wyraziło zainteresowanie zorganizowaniem, przed końcem 2006 r., seminarium na szczeblu regionalnym na temat wdrożenia rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).

Wyniki projektu:

—	zwiększenie świadomości wśród państw i regionów docelowych w zakresie ich zobowiązań wynikających z rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) oraz możliwości uzyskania pomocy technicznej,

—	przyczynienie się do zwiększenia możliwości administracji krajowych w państwach i regionach docelowych w zakresie opracowywania sprawozdań na temat wdrożenia rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004),

—	sprawozdanie podsumowujące efekty działań pomocowych, np. seminaria oraz ocena zapotrzebowania na pomoc techniczną.

3.   Czas trwania

Całkowity szacowany czas trwania projektów wynosi 24 miesiące.

4.   Beneficjenci

Beneficjentami seminarium są w pierwszym rzędzie państwa znajdujące się w trzech regionach docelowych, które nie przedstawiły sprawozdań krajowych na temat wykonania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004). Projektami powinny również zostać objęte te państwa, które wypełniły obowiązek składania sprawozdań wynikający z rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004), ale nie dostarczyły dodatkowych informacji lub wyjaśnień, o które zwrócił się Komitet Rady Bezpieczeństwa.

Ostatecznego wyboru beneficjentów dokona prezydencja wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela za pośrednictwem osobistego przedstawiciela ds. nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia, działając na wniosek instytucji realizującej i zgodnie z art. 2 ust. 3 niniejszego wspólnego działania.

Do udziału w realizacji projektu zostaną zaproszeni zarówno potencjalni darczyńcy dostarczający pomoc techniczną na szczeblu regionalnym i ponadregionalnym, jak również odpowiednie organizacje międzynarodowe, regionalne i subregionalne.

5.   Instytucja realizująca

Techniczna realizacja projektów w ramach koordynacji politycznej prowadzonej przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela za pośrednictwem osobistego przedstawiciela ds. nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia zostanie powierzona Sekretariatowi ONZ (Departament ds. Rozbrojenia). Sekretariat Generalny ONZ (DdR) podpisze umowę o pomocy krajowej dla państwa przyjmującego z państwem, które zostanie wybrane jako państwo przyjmujące. Państwo przyjmujące będzie uczestniczyć w realizacji projektu. Zamawianie towarów, prac lub usług przez Sekretariat ONZ (DdR) w państwie przyjmującym w ramach niniejszego wspólnego działania będzie prowadzone zgodnie z odpowiednimi zasadami i procedurami ONZ, określonymi dokładnie w umowie dotyczącej wkładu finansowego UE zawartej z Sekretariatem ONZ (Departament ds. Rozbrojenia).

6.   Szacowana wysokość wkładu finansowego UE

Projekty są współfinansowane przez UE i innych darczyńców. UE powinna skoncentrować się na wydatkach związanych z udziałem państw docelowych w seminariach, na kosztach organizacji konferencji i zaproszenia ekspertów. Wydatki poniesione przez odpowiednie organizacje regionalne i subregionalne również mogą być pokrywane, w zakresie, w jakim są bezpośrednio związane z udziałem w działaniach lub z organizowaniem działań w ramach projektu. Sekretariat ONZ (Departament ds. Rozbrojenia) będzie odpowiedzialny za ogólną koordynację wkładów wniesionych przez innych darczyńców, którzy finansować będą pozostałe koszty projektów. Niektórzy darczyńcy mogą wspierać realizację projektu bezpośrednio na rzecz państwa przyjmującego. Szacowany ogólny koszt wkładu UE w wykonanie projektów w regionie Azji–Pacyfiku, Afryki oraz Ameryki Łacińskiej i Karaibów wynosi 195 000 EUR. Przenoszenie wkładów pomiędzy projektami jest dozwolone, jeżeli uzasadniają je szczególne wymogi danych regionów.

Dodatkowo uwzględniono rezerwę budżetową w wysokości około 3 % kwalifikujących się kosztów (dla kwoty całkowitej 3 395 EUR) na nieprzewidziane wydatki.

7.   Finansowa kwota referencyjna na pokrycie kosztów projektów.

Całkowity koszt projektów wynosi 195 000 EUR.