ISSN 1725-5139 |
||
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299 |
|
![]() |
||
Wydanie polskie |
Legislacja |
Tom 48 |
|
|
II Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa |
|
|
|
Rada |
|
|
* |
||
|
|
Komisja |
|
|
* |
|
|
Akty przyjęte na mocy Tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej |
|
|
* |
||
|
* |
|
|
|
(1) Tekst mający znaczenie dla EOG. |
PL |
Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas. Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
I Akty, których publikacja jest obowiązkowa
16.11.2005 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299/1 |
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1858/2005
z dnia 8 listopada 2005 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”) (1), w szczególności jego art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1. PROCEDURA
1.1. Obowiązujące środki
(1) |
W sierpniu 1999 r., na mocy rozporządzenia (WE) nr 1796/1999 (2) („rozporządzenie pierwotne”), Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli (ang. Steel Wire Rope – „SWR”) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”), Węgier, Indii, Meksyku, Polski, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy. Dochodzenie, które doprowadziło do nałożenia wspomnianych środków zwane jest odtąd „dochodzeniem pierwotnym”. |
(2) |
Środki, które miały zastosowanie do wspomnianego przywozu, obejmowały stawkę celną ad valorem z wyjątkiem przywozu od jednego producenta eksportującego z, odpowiednio, Indii, Meksyku, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy, od których przyjęto zobowiązania na mocy decyzji Komisji 1999/572/WE (3). Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1678/2003 Komisja wycofała się z przyjęcia zobowiązania oferowanego przez wyżej wspomnianego ukraińskiego producenta eksportującego, a na mocy rozporządzenia (WE) nr 1674/2003 Rada przywróciła odpowiednie cło antydumpingowe ad valorem w odniesieniu do wspomnianego eksportera. |
(3) |
Następnie, w wyniku dochodzeń przeprowadzonych zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, ustalono, że omijanie pierwotnych środków dotyczących przywozu z Ukrainy i ChRL miało miejsce poprzez, odpowiednio, Mołdowę i Maroko. W konsekwencji na mocy rozporządzenia (WE) nr 760/2004 (4) Rada rozszerzyła ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz pochodzący z Ukrainy na przywóz takich samych stalowych lin i kabli wysyłanych z Mołdowy. Podobnie, cło antydumpingowe nałożone na przywóz pochodzący z ChRL zostało rozszerzone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1886/2004 (5) na przywóz takich samych stalowych lin i kabli wysyłanych z Maroka z wyjątkiem tych produkowanych przez producenta rzeczywiście pochodzącego z Maroka. |
1.2. Dochodzenie dotyczące innego kraju
(4) |
W dniu 20 listopada 2004 r., obwieszczeniem opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (6), Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu tego samego produktu pochodzącego z Republiki Korei w następstwie skargi złożonej przez przemysł wspólnotowy, w której przedstawiono dowody prima facie istnienia dumpingu w przywozie, który powoduje istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego. Dochodzenie zostało zakończone na mocy decyzji Komisji 2005/739/WE (7) bez nałożenia środków. |
1.3. Wniosek o przeprowadzenie przeglądu
(5) |
Po opublikowaniu zawiadomienia o przyszłym wygaśnięciu obowiązujących środków antydumpingowych na SWR pochodzących z ChRL, Węgier, Indii, Meksyku, Polski, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy (8), Komisja otrzymała w dniu 17 maja 2004 r. wniosek o dokonanie przeglądu wyżej wymienionych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. |
(6) |
Wniosek został złożony przez Komitet Łącznikowy Przemysłu Lin Stalowych Unii Europejskiej (EWRIS) („wnioskodawca”) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 50 %, łącznej wspólnotowej produkcji SWR. W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo utrzymywania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i zaistnienia szkody dla przemysłu wspólnotowego. |
(7) |
Wobec braku wyżej wspomnianego dowodu w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Meksyku wnioskodawca nie złożył wniosku o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia dotyczącego przywozu pochodzącego z Meksyku. W konsekwencji środki mające zastosowanie do przywozu pochodzącego z Meksyku wygasły w dniu 18 sierpnia 2004 r. (9). |
(8) |
Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, ustaliła, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające rozpoczęcie przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia i wszczęła przegląd (10). |
1.4. Dochodzenie
(9) |
Komisja oficjalnie powiadomiła producentów eksportujących, importerów, zainteresowanych użytkowników i ich stowarzyszenia, przedstawicieli krajów wywozu oraz producentów wspólnotowych o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu. |
(10) |
Ze względu na dużą liczbę producentów wspólnotowych oraz importerów we Wspólnocie niepowiązanych z producentem eksportującym w jednym z krajów, których dotyczy postępowanie, uznano za właściwe zbadanie, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, czy należy przeprowadzić kontrolę wyrywkową. Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności kontroli wyrywkowej, a jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby umożliwić dobór próby, wyżej wymienione strony zostały poproszone, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, o zgłoszenie się do Komisji w ciągu dwóch tygodni od wszczęcia postępowania i dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. |
(11) |
Siedemnastu producentów wspólnotowych wypełniło formularz dotyczący kontroli wyrywkowej w określonym terminie i oficjalnie zgodziło się na dalszą współpracę podczas dochodzenia. Formularz dotyczący kontroli wyrywkowej zawierał miedzy innymi pytania dotyczące zmian niektórych makrowskaźników szkody, mianowicie mocy produkcyjnej, wielkości produkcji, zapasów, wielkości i wartości sprzedaży oraz zatrudnienia. |
(12) |
Spośród wymienionych siedemnastu producentów, pięć przedsiębiorstw, które uznano za reprezentatywne dla przemysłu wspólnotowego pod względem wielkości produkcji i sprzedaży produktu objętego postępowaniem, zostało objętych próbą. |
(13) |
Tylko jeden importer dostarczył informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu oraz wyraził swą gotowość dalszej współpracy ze służbami Komisji. W związku z powyższym służby Komisji podjęły decyzję o niestosowaniu procedury pobierania próbek w przypadku niepowiązanych importerów i zamiast tego o wysłaniu kwestionariusza do wyżej wspomnianego importera. Następnie wspomniany importer nie wypełnił kwestionariusza. W związku z tym uznaje się, że nie można było uzyskać współpracy od niepowiązanych importerów. Stowarzyszenie reprezentujące interesy importerów („EWRIA”) poczyniło uwagi natury ogólnej, w szczególności dotyczące definicji produktu objętego postępowaniem oraz produktu podobnego. Odniesienia do owych uwag zawarte są w motywach 19 i 20. |
(14) |
Komisja przesłała kwestionariusze do objętych próbą pięciu producentów wspólnotowych oraz do wszystkich producentów eksportujących. Ponadto skontaktowano się z jednym producentem w Turcji („kraj analogiczny”) i dostarczono mu kwestionariusz. |
(15) |
Otrzymano odpowiedzi od pięciu objętych próbą producentów eksportujących oraz od trzech producentów eksportujących w krajach, których dotyczy postępowanie, jak również od dwóch powiązanych importerów i jednego producenta w kraju analogicznym. |
(16) |
W lokalach następujących spółek zostały przeprowadzone wizyty weryfikacyjne:
|
(17) |
Dochodzenie dotyczące utrzymywania się lub ponowienia wystąpienia dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Badanie trendów mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do końca OD („okres badany”). |
2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1. Produkt objęty postępowaniem
(18) |
Produktem objętym postępowaniem jest ten sam produkt, którego dotyczyło postępowanie pierwotne, które doprowadziło do nałożenia obecnie obowiązujących środków, tzn. lin stalowych i kabli, w tym lin zamkniętych, z wyłączeniem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego przekraczającym 3 mm. Są one obecnie objęte kodem CN ex 7312 10 82, ex 7312 10 84, ex 7312 10 86, ex 7312 10 88 i ex 7312 10 99. |
2.2. Produkt podobny
(19) |
Zgodnie z ustaleniami dochodzenia pierwotnego niniejsze dochodzenie przeglądowe potwierdziło, że produkt objęty postępowaniem i produkty wytwarzane i sprzedawane przez producentów eksportujących na rynku krajowym, a także te wytwarzane i sprzedawane przez producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym oraz przez producenta w kraju analogicznym na rynku krajowym kraju analogicznego mają te same podstawowe cechy fizyczne oraz końcowe zastosowania i dlatego też uznaje się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. |
(20) |
Stowarzyszenie reprezentujące importerów wspólnotowych (EWRIA) powtórzyło argument wysunięty podczas pierwotnego dochodzenia, że produkt objęty postępowaniem różni się w znaczący sposób od produktów wytwarzanych i sprzedawanych we Wspólnocie, a zatem nie powinny one być porównywane. Ten sam argument był przedmiotem pogłębionej analizy w ramach rozporządzeń pierwotnych nakładających tymczasowe i ostateczne środki na przywóz produktu objętego postępowaniem w przypadkach stwierdzenia podobieństwa między SWR produkowanym przez przemysł wspólnotowy oraz SWR przywożonym. Ponieważ EWRIA nie wniósł żadnych nowych elementów wskazujących na zmianę czynników będących podstawą dokonania wspomnianych pierwotnych ustaleń, niniejszym potwierdza się wnioski ustalone w pierwotnym rozporządzeniu ostatecznym. |
3. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMYWANIA SIĘ LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
(21) |
Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy dumping ma obecnie miejsce i jeśli tak, to czy w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo utrzymywania się dumpingu. |
3.1. Uwagi wstępne
(22) |
W OD łączna wielkość przywozu lin stalowych z ChRL, Indii, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy („kraje, których dotyczy postępowanie”), zarejestrowana w Eurostat, wynosiła 7 784 tony, co stanowi 4,4 % udziału w rynku wspólnotowym. |
(23) |
Okres objęty dochodzeniem podczas dochodzenia pierwotnego obejmował 15 miesięcy (od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 marca 1998 r.) i obejmował tylko przywóz do Wspólnoty mający miejsce przed rozszerzeniem. Z tego względu dane przywozowe z pierwotnego okresu objętego dochodzeniem oraz dane z OD nie są bezpośrednio porównywalne. W każdym przypadku łączny przywóz w EU-15 w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem z krajów, których dotyczy postępowanie, wynosił 21 102 tony, co stanowi 14,3 % udziału w rynku wspólnotowym. |
(24) |
W Indiach jeden producent eksportujący współpracował w zakresie obejmującym 75 % wielkości wywozu zarejestrowanego w Eurostat. W Republice Południowej Afryki jedyny znany producent eksportujący przedłożył informacje na temat swojej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty w OD, która stanowiła całą sprzedaż eksportową Afryki Południowej do Wspólnoty w tym samym okresie. Jeśli chodzi o ChRL, to współpracę podjął jeden producent eksportujący w zakresie stanowiącym 75 % sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem z ChRL do Wspólnoty. Wreszcie, jeśli chodzi o Ukrainę, żaden z dwóch znanych producentów eksportujących nie współpracował w toku obecnego dochodzenia. |
3.2. Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem
(25) |
Zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego zastosowano tę samą metodologię co w trakcie dochodzenia pierwotnego, tam gdzie okoliczności nie uległy zmianie. |
3.2.1. Indie
(26) |
W OD łączna wielkość przywozu SWR z Indii, zarejestrowana w Eurostat, wynosiła 3 869 tony, co stanowi 2,2 % udziału w rynku wspólnotowym. |
3.2.1.1. Wartość normalna
(27) |
Jeśli chodzi o określenie wartości normalnej, to przede wszystkim ustalono w odniesieniu do współpracującego indyjskiego producenta eksportującego, czy jego łączna sprzedaż krajowa produktu podobnego była reprezentatywna, tzn. czy całkowita wielkość wspomnianej sprzedaży reprezentowała co najmniej 5 % łącznej wielkości jego sprzedaży eksportowej do Wspólnoty. Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, takie ustalenie zostało potwierdzone. |
(28) |
Po ujawnieniu informacji współpracujący indyjski producent eksportujący sprzeciwił się metodzie zastosowanej przez Komisję. Utrzymywał on, że dla przeprowadzenia testu reprezentatywności należało wykorzystać wielkość sprzedaży produktu objętego postępowaniem dla pierwszego niezależnego klienta we Wspólnocie, a nie dla powiązanego importera we Wspólnocie. Jednakże art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego stanowi, że w celu ustalenia czy sprzedaż krajowa produktu podobnego jest reprezentatywna, wielkość sprzedaży krajowej należy porównać z wielkością sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem wywiezionego do Wspólnoty, bez sprecyzowania, czy należy wziąć pod uwagę sprzedaż eksportową pierwszemu niezależnemu klientowi czy sprzedaż eksportową powiązanemu importerowi. W konsekwencji stwierdzono, że metoda zastosowana przez Komisję była odpowiednia i zgodna z rozporządzeniem podstawowym. W konsekwencji wspomniany wniosek musiał zostać odrzucony. |
(29) |
Następnie Komisja określiła typy produktów sprzedawanych przez przedsiębiorstwo objęte postępowaniem na rynku krajowym, które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z typami produktu sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty. |
(30) |
W odniesieniu do każdego typu sprzedawanego przez producenta eksportującego na swoim rynku krajowym i uznanego za bezpośrednio porównywalnego z typem SWR sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty ustalono, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajową określonego typu SWR uznano za wystarczająco reprezentatywną w momencie, gdy łączna wielkość sprzedaży krajowej tego typu w OD stanowiła 5 % lub więcej łącznej wielkości sprzedaży porównywalnego typu SWR wywożonego do Wspólnoty. Tak było w przypadku 31 % wszystkich typów wywożonych do Wspólnoty. |
(31) |
Zbadano również, czy krajowa sprzedaż każdego typu produktu dokonywana w ilościach reprezentatywnych może być uważana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym poprzez ustalenie proporcji rentownej sprzedaży danego typu produktu niezależnym klientom. W przypadkach gdy wielkość sprzedaży danego typu produktu, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od wyliczonego kosztu produkcji, stanowiła ponad 80 % łącznej wielkości sprzedaży tego typu, a średnia cena ważona tego typu była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalna ustalana była w oparciu o rzeczywistą cenę krajową, obliczoną jako średnia ważona cen łącznej sprzedaży krajowej danego typu zrealizowanej w OD, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie. W przypadkach gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego typu produktu stanowiła 80 % lub mniej łącznej wielkości sprzedaży danego typu, lub gdy średnia ważona ceny danego typu była niższa niż koszty produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla danego typu, pod warunkiem że sprzedaż ta stanowiła przynajmniej 10 % lub więcej łącznej wielkości sprzedaży danego typu. |
(32) |
W przypadkach gdy wielkość sprzedaży z zyskiem któregokolwiek typu produktu reprezentowała mniej niż 10 % łącznej wielkości sprzedaży danego typu, uznawano, że ten konkretny typ sprzedawany był w ilościach niewystarczających do tego, by jego cena krajowa mogła stanowić odpowiednią bazę dla ustalenia wartości normalnej. |
(33) |
Tam gdzie ceny krajowe określonego typu produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego nie mogły być użyte do ustalenia wartości normalnej, czy to z powodu tego, iż dany produkt nie był sprzedawany na rynku krajowym lub nie był sprzedawany w zwykłym obrocie handlowym, konieczne było zastosowanie innej metody. Wobec braku jakiejkolwiek innej rozsądnej metody zastosowano skonstruowaną wartość normalną. |
(34) |
We wszystkich przypadkach, w których użyto wartości normalnej skonstruowanej oraz zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, skonstruowanie wartości normalnej następowało poprzez dodanie do kosztów wytworzenia eksportowanych typów rozsądnej wartości procentowej na wydatki związane ze sprzedażą, wydatki ogólne i administracyjne („wydatki SG&A”) oraz odpowiedniej marży zysku. W odniesieniu do powyższego i zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego wielkość kosztów SG&A i kwot zysku ustalono na podstawie faktycznych danych dotyczących produkcji i sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym. |
(35) |
Po ujawnieniu informacji współpracujący indyjski producent eksportujący utrzymywał, że przy ustalaniu jego krajowej marży zysku zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, Komisja błędnie włączyła krajową sprzedaż produktów niewchodzących w zakres dochodzenia, tzn. liny zamknięte. Jednakże, jak wskazano w motywie 18, liny zamknięte są wyraźnie objęte definicją produktu objętego postępowaniem nie tylko dla potrzeb niniejszego dochodzenia, lecz również były objęte w dochodzeniu pierwotnym. W konsekwencji wspomniany wniosek musiał zostać odrzucony. |
(36) |
Indyjski producent eksportujący twierdził, że wartość normalna użyta do obliczenia jego marginesu dumpingu w OD nie odzwierciedlałaby w odpowiedni sposób krajowych cen i kosztów, ponieważ została ustalona na niereprezentacyjnej podstawie, tzn. na podstawie 4 miesięcy OD, a nie 12. Należy zauważyć, że w ramach przeglądu wygaśnięcia i zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, bada się, czy w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo utrzymywania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. W rezultacie potwierdza się lub uchyla ostateczne cła antydumpingowe, podczas gdy indywidualne stawki cła jako takie nie mogą być zmieniane. Ponieważ obliczenie dokładnych marginesów dumpingu w ramach przeglądu wygaśnięcia nie jest w tej sytuacji konieczne, badanie utrzymywania się dumpingu jest oparte na reprezentatywnym zestawie danych w OD. W niniejszym postępowaniu poproszono o dane dotyczące ostatnich miesięcy każdego kwartału i producenci eksportujący zostali poproszeni o przedstawienie uwag odnośnie do ich reprezentatywności. Producent eksportujący nie sprzeciwił się powyższemu podejściu w określonym terminie, lecz jedynie po wizycie weryfikacyjnej na miejscu, tzn. w czasie gdy weryfikacja innego zestawu danych nie byłaby już możliwa. Ponadto producent eksportujący nie wyjaśnił ani nie przedstawił żadnego dowodu, dlaczego w tym konkretnym przypadku wybrane okresy byłyby niereprezentatywne. Powyższy wniosek został w związku z tym odrzucony. |
3.2.1.2. Cena eksportowa
(37) |
Ponieważ cała sprzedaż eksportowa do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem została dokonana na rzecz powiązanych przedsiębiorstw we Wspólnocie, cena eksportowa została skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie ceny, za jaką przywożone produkty były najpierw odsprzedawane niezależnemu kupującemu. Dokonano dostosowań w odniesieniu do wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą oraz w odniesieniu do osiągniętych zysków, w celu ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej, na poziomie cen CIF na granicy Wspólnoty. W odniesieniu do powyższego dokonano odliczenia SG&A importera powiązanego od ceny odsprzedaży we Wspólnocie. W odniesieniu do marży zysku i z powodu braku współpracy ze strony niepowiązanych importerów uznano, że wobec braku innych wiarygodnych informacji, należy zastosować tę samą marżę zysku, jaką zastosowano w dochodzeniu pierwotnym, tzn. 5 %. Brak było innych informacji wskazujących, że nie była to wiarygodna marża. |
3.2.1.3. Porównanie
(38) |
W celu dokonania obiektywnego porównania według typów produktu na podstawie ceny ex-factory i na tym samym poziomie sprzedaży uwzględniono należycie różnice, które zostały zgłoszone i co do których uznano, że mogą wpłynąć na porównywalność cen. Powyższe dostosowania zostały dokonane w odniesieniu do kosztów transportu, ubezpieczenia, kosztów bankowych i kosztów kredytów zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. |
3.2.1.4. Margines dumpingu
(39) |
W celu obliczenia marginesu dumpingu średnią ważoną wartość normalną porównano do średniej ważonej ceny eksportowej do Wspólnoty według typu produktu. Porównanie to wykazało istnienie istotnego dumpingu w odniesieniu do producenta eksportującego objętego postępowaniem, na poziomie powyżej 10 %. Dla porównania, pierwotne dochodzenie wykazało istnienie marginesu dumpingu na poziomie 39,8 %. W odniesieniu do niewspółpracujących producentów eksportujących, dokonano oceny poziomu dumpingu na podstawie danych odnoszących się do wartości normalnej i cen eksportowych zgłoszonych przez wnioskodawcę we wniosku o dokonanie przeglądu. Powyższa ocena wykazała również margines dumpingu na poziomie powyżej 20 %. |
3.2.2. ChRL
(40) |
W OD łączna wielkość przywozu lin stalowych z ChRL, zarejestrowana w Eurostacie, wynosiła 1 942 ton, co stanowi 1,1 % udziału w rynku wspólnotowym. Jak wspomniano w motywie 24, jedyny współpracujący producent eksportujący reprezentował 75 % łącznego przywozu chińskiego. |
(41) |
W pierwotnym dochodzeniu czterech chińskich producentów eksportujących współpracowało, jednakże żadnemu z nich nie przyznano traktowania na zasadach gospodarki rynkowej lub traktowania indywidualnego. |
3.2.2.1. Kraj analogiczny
(42) |
Ponieważ gospodarka ChRL znajduje się w okresie przejściowym, wartość normalna musiała być ustalona na podstawie informacji uzyskanych w odpowiednim państwie trzecim o gospodarce rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. |
(43) |
W dochodzeniu pierwotnym Polska została użyta jako kraj analogiczny w celu określenia wartości normalnej. Ponieważ Polska jest członkiem Unii Europejskiej od dnia 1 maja 2004 r., nie może już być użyta jako kraj analogiczny dla celu dochodzenia antydumpingowego. Dla celu niniejszego dochodzenia wnioskodawca zaproponował Stany Zjednoczone Ameryki („USA”) jako kraj analogiczny. |
(44) |
Jedno stowarzyszenie importerów sprzeciwiło się wyborowi USA i zaproponowało Koreę Południową jako odpowiedni kraj analogiczny. Jednakże żaden z producentów w USA i Korei Południowej nie był skłonny współpracować w toku niniejszego przeglądu wygaśnięcia. |
(45) |
W świetle powyższego służby Komisji zbadały możliwość wybrania innego kraju analogicznego, takiego jak Norwegia, Tajlandia, Indie i Turcja. Jeżeli chodzi o Norwegię i Tajlandię, to również w tym przypadku żaden producent w tych krajach nie był skłonny do współpracy. |
(46) |
Tylko jeden producent SWR w Turcji współpracował w trakcie dochodzenia odpowiadając na kwestionariusz i godząc się na przeprowadzenie wizyt weryfikacyjnych na miejscu. Dochodzenie wykazało istnienie rynku konkurencyjnego na SWR w Indiach, gdzie dostawy od dwóch producentów krajowych stanowiły około 83 % udziału w rynku, i gdzie istnieje konkurencja ze strony przywozu z krajów trzecich. Cła przywozowe w Turcji są niskie i nie ma żadnych innych ograniczeń dla przywozu SWR do Turcji. Wielkość produkcji w Turcji była ponad pięciokrotnie większa od wielkości chińskiego wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty. W związku z powyższym rynek turecki został uznany za wystarczająco reprezentatywny w celu określenia wartości normalnej dla ChRL. Wreszcie, jak wspomniano w motywie 19, produkt wytwarzany i sprzedawany na rynku krajowym w Turcji był podobny do produktu wywożonego przez chińskiego producenta eksportującego do Wspólnoty. |
(47) |
Po ujawnieniu informacji jedno stowarzyszenie importerów sprzeciwiło się wyborowi Turcji jako kraju analogicznego. Jednakże wniosek ten nie był uzasadniony i w związku z tym musiał zostać odrzucony. |
(48) |
W związku z powyższym stwierdza się zatem, że Turcja stanowi odpowiedni kraj analogiczny dla celu ustanowienia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. |
3.2.2.2. Wartość normalna
(49) |
Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, wartość normalna została określona na podstawie zweryfikowanych informacji uzyskanych od producenta współpracującego w kraju analogicznym, tzn. na podstawie ceny uiszczonej lub należnej na rynku krajowym Turcji przez niezależnych klientów, ponieważ sprzedaż ta została uznana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym. |
(50) |
W związku z powyższym normalna wartość została ustalona jako średnia ważona krajowych cen sprzedaży niepowiązanym klientom przez współpracującego producenta w Turcji. |
3.2.2.3. Cena eksportowa
(51) |
Zważywszy, że sprzedaż eksportowa producenta współpracującego stanowiła 75 % przywozu WE produktu objętego postępowaniem z ChRL w OD, cena eksportowa została ustalona na podstawie informacji dostarczonych przez współpracującego producenta eksportującego w ChRL. Ponieważ całkowita sprzedaż eksportowa do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem odbywała się bezpośrednio do niezależnych klientów we Wspólnocie, cenę eksportową określono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen faktycznie uiszczonych lub należnych. |
3.2.2.4. Porównanie
(52) |
W celu dokonania obiektywnego porównania według typów produktu na podstawie ceny ex-factory i na tym samym poziomie sprzedaży, uwzględniono należycie różnice, które zostały zgłoszone i co do których uznano, że mogą wpłynąć na porównywalność cen. Powyższe dostosowania zostały dokonane w odniesieniu do kosztów transportu, ubezpieczenia, kosztów bankowych i kosztów kredytów zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. |
(53) |
Dla niektórych typów produktów sprzedawanych na rynku krajowym w Turcji konieczne było dokonanie dostosowań, aby uczynić je porównywalnymi z chińskimi typami wywożonymi. Dokonano dostosowań ze względu na różnice wartości fizycznych produktów zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego, takich jak średnica, wytrzymałość na rozciąganie i rdzeń. Dostosowania były oparte na różnicach cen danych typów na rynku tureckim. |
3.2.2.5. Margines dumpingu
(54) |
W celu obliczenia marginesu dumpingu średnią ważoną wartość normalną porównano do średniej ważonej ceny eksportowej do Wspólnoty według typu produktu. Porównanie to wykazało istnienie istotnego dumpingu przywozu produktu objętego postępowaniem przez producenta współpracującego, na poziomie powyżej 65 %. Dla porównania, pierwotne dochodzenie wykazało istnienie marginesu dumpingu na poziomie 60,4 %. |
3.2.3. Republika Południowej Afryki
(55) |
W OD całkowita wielkość przywozu SWR z Republiki Południowej Afryki zarejestrowana w Eurostacie wynosiła 278 ton, co stanowi 0,1 % udziału w rynku wspólnotowym, tzn. stanowi poziom de minimis. Jedyny znany producent eksportujący reprezentował 100 % wspomnianego przywozu. |
(56) |
Wobec braku pełnej współpracy ze strony południowoafrykańskiego producenta eksportującego, jak zostało to przedstawione w motywie 57, konieczne było dokonanie ustaleń w oparciu o fakty dostępne, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. |
(57) |
Jedyny znany producent eksportujący dostarczył jedynie informacji na temat swojej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty, ale nie przedstawił żadnych informacji w odniesieniu do kosztów i cen produktu podobnego na rynku krajowym. Wobec powyższego określenie wartości normalnej dla OD nie było możliwe. Niemniej jednak producent eksportujący przyznał, że w OD dumping nadal miał miejsce. Na tej podstawie i wobec braku innych wiarygodnych informacji stwierdzono kontynuację dumpingu na znacznym poziomie w OD. |
3.2.4. Ukraina
(58) |
W OD całkowita wielkość przywozu SWR z Ukrainy zarejestrowana w Eurostacie wynosiła 1 695 ton, co stanowi 1 % udziału w rynku wspólnotowym, co zostało uznane za udziału w rynku na poziomie de minimis. |
(59) |
Wobec braku jakiejkolwiek współpracy ze strony Ukrainy konieczne było dokonanie ustaleń w oparciu o fakty dostępne, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Na tej podstawie wartość normalna ustalona dla kraju analogicznego została porównana z ceną eksportową określoną we wniosku o dokonanie przeglądu przedstawionym przez wnioskodawcę. W rezultacie ustalono margines dumpingu na poziomie ponad 65 % dla OD. |
3.3. Zmiany w przywozie w przypadku uchylenia środków
3.3.1. Uwagi wstępne
(60) |
Spośród ośmiu indyjskich producentów eksportujących wymienionych w skardze jeden współpracował w toku dochodzenia. Spośród dwóch południowoafrykańskich producentów eksportujących wymienionych w skardze tylko jeden współpracował częściowo. Nie ma innych znanych producentów w Republice Południowej Afryki. Jeżeli chodzi o Ukrainę, żaden z dwóch znanych producentów eksportujących nie współpracował i, podobnie jak wyżej, nie ma innych znanych producentów na Ukrainie. Spośród dziewięciu znanych chińskich producentów eksportujących tylko jeden współpracował w toku dochodzenia. |
3.3.2. Indie
3.3.2.1. Uwagi wstępne
(61) |
Siedmiu z ośmiu znanych producentów w Indiach nie współpracowało podczas obecnego przeglądu wygaśnięcia. Zauważa się, że w pierwotnym dochodzeniu sześciu z powyższych producentów sprzedawało SWR wyłącznie na rynku krajowym lub na inne rynki krajów trzecich i w związku z tym nie byli objęci pierwotnym dochodzeniem. Ponadto na skutek braku współpracy z ich strony w toku obecnego dochodzenia, nie było dostępnych informacji odnośnie do ich mocy produkcyjnej i wielkości produkcji, zapasów i sprzedaży na rynki inne niż rynek wspólnotowy. W tej sytuacji badanie prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu w wypadku zniesienia środków było oparte na dostępnych informacjach, tzn. informacjach dostarczonych przez współpracującego producenta eksportującego. Informacje związane z cenami importowymi eksporterów innych niż eksporter współpracujący, ustalone na podstawie danych Eurostatu, również były poddane analizie. W celu ustalenia prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu w wypadku zniesienia środków, zbadano politykę cenową współpracującego producenta eksportującego w odniesieniu do innych rynków eksportowych, jego ceny eksportowe do Wspólnoty, moce produkcyjne i zapasy. Oceniono również prawdopodobny wpływ środków na ceny innych przywozów. |
3.3.2.2. Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich i cenami eksportowymi do Wspólnoty
(62) |
Ustalono, że średnia cena eksportowa sprzedaży do krajów niebędących członkami UE była znacznie poniżej średniej ceny eksportowej do Wspólnoty, jak również poniżej cen na rynku krajowym, co wskazywało na bardzo duże prawdopodobieństwo dumpingu wywozu do krajów niebędących członkami UE na poziomie, który był nawet wyższy od poziomu sprzedaży eksportowej do Wspólnoty. Należy jednakże zauważyć, że w OD obowiązywało zobowiązanie cenowe dotyczące cen minimalnych, które obligowało producenta eksportującego objętego postępowaniem do respektowania pewnego poziomu cen w wywozie do Wspólnoty. Ustalono, że niektóre ceny były nieznacznie wyższe od poziomu ustalonego w zobowiązaniu, ale większość cen sprzedaży była na poziomie zobowiązania. Sprzedaż eksportera do krajów niebędących członkami UE była dokonywana w znacznych ilościach, stanowiąc 86 % łącznej sprzedaży eksportowej. A zatem uznano, że poziom cen eksportowych do innych krajów trzecich może być wskaźnikiem prawdopodobnego poziomu cen sprzedaży eksportowej do Wspólnoty w wypadku uchylenia środków. Na tej podstawie i zważywszy na niski poziom cen na rynkach krajów trzecich stwierdzono, iż jest prawdopodobne, że producent współpracujący zmniejszy swoje ceny eksportowe do Wspólnoty, co w konsekwencji podwyższyłoby również poziom dumpingu. |
(63) |
Zauważa się, że margines dumpingu ustalony w OD był znaczny. Na tej podstawie należy uznać, że nawet jeśli poziomy cen do Wspólnoty pozostaną na tym samym poziomie lub wzrosną, kontynuacja dumpingu jest wysoce prawdopodobna, jeśli obowiązujące środki zostaną uchylone. W świetle polityki eksportowej do Wspólnoty realizowanej przez wspomniane przedsiębiorstwo w przeszłości (tzn. w pierwotnym dochodzeniu ustalono, że przedsiębiorstwo eksportowało do UE znaczne ilości na poziomie dumpingowym), jak również w świetle strategii cenowych przedsiębiorstwa w wywozie na rynki innych krajów trzecich, jest bardziej prawdopodobne, że wszelki dalszy wywóz do Wspólnoty byłby dokonywany na podstawie niższych, i w konsekwencji dumpingowych, poziomów cen. |
3.3.2.3. Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich a poziomem cen we Wspólnocie
(64) |
Zauważa się ponadto, iż ustalono, że ceny eksportowe do krajów trzecich były średnio poniżej cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego we Wspólnocie, co oznacza, że dominujący poziom cen produktu objętego dochodzeniem na rynku wspólnotowym sprawia, że rynek wspólnotowy jest bardzo atrakcyjny dla eksporterów w Indiach. Na tej podstawie uznano, że istnieje rzeczywiście zachęta ekonomiczna do przesunięcia wywozów z krajów niebędących członkami UE na bardziej opłacalny rynek wspólnotowy w przypadku uchylenia obowiązujących środków. |
3.3.2.4. Ceny eksporterów niewspółpracujących
(65) |
Ceny Eurostat na łączny przywóz produktu objętego postępowaniem, wyłączając produkty eksportera współpracującego, są znacznie niższe od cen przywozu eksportera współpracującego. Wobec braku innych informacji ustalono na podstawie wartości normalnej producenta współpracującego, iż poziom dumpingu powyższego przywozu byłby znaczny. W przypadku braku zastosowania środków, nie ma powodów by stwierdzić, że wspomniany przywóz nie byłby realizowany po cenach dumpingowych, ale w większych ilościach. |
3.3.2.5. Niewykorzystane moce i zapasy
(66) |
Współpracujący producent indyjski, pomimo zwiększenia wykorzystania mocy w ostatnich latach, nadal posiada znaczne wolne moce stanowiące prawie pięciokrotność wielkości wywozu do Wspólnoty w OD. Ponadto zapasy, chociaż malejące, są znaczne i pod koniec OD stanowiły znaczną część wielkości wywozu do Wspólnoty. A zatem zdolność znaczącego zwiększenia wielkości wywozu do WE istnieje, w szczególności ponieważ brak przesłanek, że rynki krajów trzecich lub rynek krajowy mogłyby wchłonąć dodatkową produkcję. Odnośnie do powyższego należy zauważyć, że jest bardzo mało prawdopodobne, by rynek krajowy w Indiach, z racji obecności ośmiu konkurujących producentów, był w stanie wchłonąć całe wolne moce danego producenta eksportującego. W rzeczywistości według wniosku o dokonanie przeglądu, wolne moce wszystkich indyjskich producentów oszacowano na 35 000 ton, co stanowi prawie 20 % konsumpcji we Wspólnocie. |
3.3.3. ChRL
3.3.3.1. Uwagi wstępne
(67) |
Jak wspomniano w motywie 41, żadnemu przedsiębiorstwu chińskiemu nie przyznano statusu gospodarki rynkowej lub indywidualnego traktowania w dochodzeniu pierwotnym, tzn. wszystkie przedsiębiorstwa podlegają jednolitej ogólnokrajowej stawce cła antydumpingowego w wysokości 60,4 %. Wielkość przywozu z ChRL zmniejszyła się znacząco, tzn. z 11 484 ton w OD będącego przedmiotem dochodzenia pierwotnego (EU15) do 1 942 ton w OD (EU25). Obecny udział w rynku ChRL jest nieznacznie powyżej de minimis, tzn. 1,1 %. Jednakże zauważa się, że przywóz chiński wykazywał od 2001 r. tendencję zwyżkową. Wywóz do WE ze strony jedynego współpracującego chińskiego producenta eksportującego stanowił 75 % łącznego wywozy chińskiego, co wynosiło 1 456 ton w OD. Istnieje jeszcze siedmiu innych producentów eksportujących, którzy wywozili jedynie małe ilości do Wspólnoty w OD. |
(68) |
W celu ustalenia prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu w przypadku uchylenia środków, zbadano politykę cenową producenta eksportującego na inne rynki eksportowe, jego ceny eksportowe do Wspólnoty, prawdopodobny wpływ na ceny pozostałego wywozu, jego zdolności produkcyjne i zapasy. Informacje dotyczące cen importowych eksporterów innych niż eksporter współpracujący zostały ustalone na podstawie danych Eurostatu. |
3.3.3.2. Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich i cenami eksportowymi do Wspólnoty
(69) |
Ceny eksportowe z ChRL do USA, będącego jednym z głównych rynków eksportowych dla chińskich producentów eksportujących oraz rynkiem, na którym nie obowiązują żadne środki, były średnio rzecz biorąc znacznie poniżej cen eksportowych do Wspólnoty. Ponieważ, jak stwierdzono w motywie 54, sprzedaż eksportowa z ChRL do Wspólnoty była dokonywana na poziomie dumpingowym, wskazuje to na to, że poziom dumpingu produktów wywożonych do USA i na rynki innych krajów trzecich był prawdopodobnie nawet wyższy od poziomu dumpingu sprzedaży eksportowej do Wspólnoty. Uznano również, że poziom cen eksportowych do USA i innych krajów trzecich może być wskaźnikiem prawdopodobnego poziomu cen sprzedaży eksportowej do Wspólnoty w wypadku uchylenia środków. Na tej podstawie i zważywszy na niski poziom cen na rynki krajów trzecich, stwierdzono, że istnieje znaczący margines zmniejszenia cen eksportowych do Wspólnoty, co w konsekwencji podwyższyłoby również poziom dumpingu. |
3.3.3.3. Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich a poziomem cen we Wspólnocie
(70) |
Ustalono ponadto, że poziom cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego we Wspólnocie był średnio znacząco wyższy od poziomu cen eksportowych współpracującego chińskiego eksportera na inne rynki krajów trzecich. Jak zostało już wskazane w motywie 64 dotyczącym Indii, fakt, że ogólnie dominujący poziom cen dla produktu objętego postępowaniem na rynku wspólnotowym sprawia, że rynek wspólnotowy jest bardzo atrakcyjny, ma również zastosowanie do eksporterów z ChRL. Wyższy poziom cen na rynku wspólnotowym jest zachętą dla zwiększenia wywozu do Wspólnoty. |
3.3.3.4. Ceny eksporterów niewspółpracujących
(71) |
Ceny Eurostat na łączny przywóz produktu objętego postępowaniem, wyłączając produkty eksportera współpracującego, są niższe od cen eksportera współpracującego. Na podstawie wartości normalnej obliczonej dla kraju analogicznego, poziom dumpingu powyższego przywozu byłby znacząco wyższy. W przypadku braku zastosowania środków, nie ma powodów by stwierdzić, że wspomniany przywóz nie byłby realizowany po cenach dumpingowych, ale w większych ilościach. |
3.3.3.5. Niewykorzystane moce i zapasy
(72) |
Współpracujący producent chiński, pomimo nieznacznego zwiększenia wykorzystania mocy w ostatnich latach, nadal posiada znaczne wolne moce stanowiące prawie czterokrotność wielkości wywozu do Wspólnoty w OD. Według wniosku o dokonanie przeglądu, wolne moce wszystkich producentów eksportujących w ChRL oszacowano na 270 000 ton. A zatem zdolność znaczącego zwiększenia wielkości wywozu do WE istnieje, w szczególności z powodu braku przesłanek, że rynki krajów trzecich lub rynek krajowy mogłyby wchłonąć dodatkową produkcję. Odnośnie powyższego należy zauważyć, że jest bardzo mało prawdopodobne, by rynek krajowy w ChRL, z racji obecności znaczącej liczby konkurujących producentów, byłby w stanie wchłonąć wszystkie wolne moce. |
3.3.3.6. Praktyki mające na celu obejście środków
(73) |
Zauważa się, iż ustalono, że środki obowiązujące na przywóz z ChRL produktu objętego postępowaniem były obchodzone poprzez dokonywanie przeładunku w Maroku. To wskazuje na wyraźne zainteresowanie rynkiem wspólnotowym sprzedawców chińskich WSR i na ich niezdolność do konkurowania na rynku wspólnotowym na poziomie niedumpingowym. Uznano to za dalszy wskaźnik prawdopodobnego zwiększenia wielkości chińskiego wywozu i jego wwozu na rynek wspólnotowy po cenach dumpingowych w przypadku uchylenia środków. |
3.3.4. Republika Południowej Afryki
3.3.4.1. Uwagi wstępne
(74) |
Istnieje tylko jeden znany producent w Republice Południowej Afryki. Producent ten częściowo współpracował w niniejszym dochodzeniu przeglądowym. |
(75) |
Przywóz z Republiki Południowej Afryki zmniejszył się znacząco od czasu nałożenia środków ostatecznych. Udział w rynku przywozu z Republiki Południowej Afryki był poniżej progu de minimis (1 %) w OD. A zatem łączny wywóz z Republiki Południowej Afryki w OD wynosił 278 ton, z których znacząca część była wysyłana do składu celnego w Rotterdamie, z którego towar ten był następnie ponownie wywożony i nie przechodził odprawy celnej w UE. Jedynie niewielkie ilości produktu objętego postępowaniem zostały dopuszczone do wolnego obrotu w UE. |
(76) |
Jak wspomniano w motywach 57 i 60, konieczne było dokonanie ustaleń w oparciu o fakty dostępne, w szczególności w odniesieniu do sytuacji południowoafrykańskiego rynku krajowego. Ponieważ niewiele informacji jest dostępnych o przemyśle południowoafrykańskim, poniższe wnioski oparte są na informacjach określonych we wniosku o dokonanie przeglądu przedłożonym przez wnioskodawcę i na publicznie dostępnych statystykach handlowych. |
(77) |
W celu ustalenia prawdopodobieństwa ponownego dumpingu w przypadku uchylenia środków zbadano informacje dostarczone przez eksportera współpracującego odnoszącą się do cen eksportowych do Wspólnoty i krajów trzecich, niewykorzystane moce i zapasy. |
3.3.4.2. Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich i cenami eksportowymi do Wspólnoty
(78) |
Jak zostało już wyjaśnione w motywie 76, nie dostarczono żadnych informacji odnośnie do cen krajowych. W związku z powyższym wykorzystano informacje o cenach krajowych określone we wniosku. W odniesieniu do cen na rynkach eksportowych innych niż rynek wspólnotowy, zanalizowano pięć głównych miejsc przeznaczenia wywozu. W każdym przypadku ceny eksportowe do krajów trzecich kształtowały się poniżej cen krajowych. Zakładając, że te ceny eksportowe będą służyły za najniższy poziom możliwy do zaakceptowania przez eksportera po ponownym wejściu na rynek wspólnotowy, jest oczywiste, że wspomniany wywóz będzie prawdopodobnie nadal dokonywany po cenach dumpingowych. |
3.3.4.3. Zależność między cenami eksportowymi do państw trzecich a poziomem cen eksportowych do Wspólnoty
(79) |
Badanie średniej ceny sprzedaży eksportowej na pięć głównych rynków eksportowych innych niż rynek wspólnotowy wykazało, że sprzedaż ta była dokonywana po cenach znacząco niższych od cen eksportowych do Wspólnoty. Podobnie jak w przypadku Indii, wynika to przynajmniej częściowo z faktu, że w OD obowiązywało zobowiązanie dotyczące cen minimalnych, które obligowało producenta eksportującego objętego postępowaniem do respektowania pewnego poziomu cen w wywozie do Wspólnoty. Ustalono, że wszystkie ceny są nieznacznie wyższe od poziomu cen ustalonych w zobowiązaniu. |
(80) |
A zatem uznano, że poziom cen eksportowych do wyżej wymienionych pięciu rynków eksportowych poza Wspólnotą może być wskaźnikiem prawdopodobnego poziomu cen sprzedaży eksportowej do Wspólnoty w wypadku uchylenia środków. Na tej podstawie stwierdzono, że istnieje znaczący margines do zmniejszenia cen eksportowych do Wspólnoty przez jedynego południowoafrykańskiego eksportera, co w konsekwencji podwyższyłoby również poziom dumpingu. |
3.3.4.4. Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich a poziomem cen we Wspólnocie
(81) |
Ustalono ponadto, że ceny na rynku wspólnotowym były średnio znacząco wyższe od cen eksportowych na pięć głównych rynków eksportowych poza Wspólnotą. Jak wspomniano już w motywie 64 dla Indii i w motywie 70 dla ChRL, fakt ten sprawia, że rynek wspólnotowy będzie bardzo atrakcyjny w przyszłości w przypadku uchylenia środków. Pod tym względem uznano, że wyższy poziom cen na rynku wspólnotowym jest zachętą dla zwiększenia eksportu na rynek wspólnotowy. |
3.3.4.5. Niewykorzystane moce i zapasy
(82) |
Od czasu nałożenia cła ostatecznego częściowo współpracujący producent eksportujący zgromadził znaczące zapasy i wolne moce, przy czym poziom tych ostatnich był ponad 40 % większy od poziomu zainstalowanej mocy. Zgodnie z wnioskiem wolne moce oszacowano na 23 000–25 000 ton. A zatem zdolność znaczącego zwiększenia wielkości wywozu do Wspólnoty istnieje, w szczególności z powodu braku przesłanek, że rynki krajów trzecich lub rynek krajowy mogłyby wchłonąć dodatkową produkcję. |
3.3.5. Ukraina
3.3.5.1. Uwagi wstępne
(83) |
Zważywszy na brak jakiejkolwiek współpracy ze strony dwóch znanych ukraińskich producentów eksportujących, ustalenia oparto na dostępnych faktach, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Ponieważ niewiele informacji jest dostępnych o przemyśle ukraińskim, poniższe wnioski oparte są na informacjach określonych we wniosku o dokonanie przeglądu przedłożonym przez wnioskodawcę i na publicznie dostępnych statystykach handlowych. Zauważa się brak innych znanych producentów na Ukrainie oraz fakt, że następujące względy dotyczące w szczególności mocy produkcyjnych odnoszą się do dwóch znanych producentów eksportujących. |
(84) |
W celu ustalenia prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku uchylenia środków zbadano ceny eksportowe do krajów trzecich, niewykorzystane moce i zapasy. |
3.3.5.2. Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich a poziomem cen eksportowych do Wspólnoty
(85) |
W związku z brakiem innych wiarygodnych informacji, wzięto pod uwagę informacje podane we wniosku, dotyczące wywozu do Rosji i USA, oparte na publicznie dostępnych statystykach. Analiza dostępnych danych liczbowych wykazała, że średnie ceny eksportowe do wyżej wymienionych krajów były znacząco poniżej średnich cen eksportowych do Wspólnoty. Jak zostało to już wyjaśnione powyżej w przypadku Indii, ChRL i Republiki Południowej Afryki, ceny eksportowe do innych krajów trzecich były uznane za wskaźnik prawdopodobnego poziomu cen sprzedaży eksportowej w przypadku uchylenia środków. Na tej podstawie stwierdzono, że istnieje znaczący margines do zmniejszenia cen eksportowych do Wspólnoty, z bardzo dużym prawdopodobieństwem zmniejszenia ich do poziomu dumpingowego. |
3.3.5.3. Niewykorzystane moce
(86) |
Zgodnie z dowodami dostępnymi we wniosku szacunkowe moce produkcyjne na Ukrainie wynoszą do 100 000 ton, z których jedynie 50 % jest wykorzystywanych w rzeczywistej produkcji. Wolne moce w wysokości 50 000 ton reprezentowałyby najwyższy poziom wolnych mocy spośród wszystkich krajów, których dotyczy postępowanie i stanowiłyby ponad jedną trzecią konsumpcji we Wspólnocie. A zatem zdolność zwiększenia wielkości wywozu do Wspólnoty jest w wypadku Ukrainy wyraźnie największa spośród wszystkich krajów, których dotyczy postępowanie, w szczególności z powodu braku przesłanek, że rynki krajów trzecich lub rynek krajowy mogłyby wchłonąć dodatkową produkcję. |
3.3.5.4. Naruszenie zobowiązania i obejście środków
(87) |
W 1999 r. w ramach pierwotnego dochodzenia Komisja przyjęła zobowiązanie oferowane przez jednego z eksporterów ukraińskich. Następnie Komisja ustaliła, że nastąpiło naruszenie zobowiązania w dwóch aspektach. Po pierwsze, eksporter ukraiński objęty postępowaniem dostarczał, i po drugie, eksporter wystawiał faktury w ramach zobowiązania dla typów produktów, które nie są objęte zakresem zobowiązania, w ten sposób korzystając nadmiernie ze zwolnienia z opłaty ceł antydumpingowych. W konsekwencji, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1678/2003 Komisja wycofała się z przyjęcia zobowiązania. |
(88) |
Ponadto w następstwie nałożenia istniejących środków na przywóz SWR z Ukrainy ustalono, że miało miejsce obejście tych środków poprzez przywóz SWR z Mołdowy. Jak wspomniano w motywie 3, istniejące środki były odpowiednio rozszerzone na przywóz SWR wysyłanych z Mołdowy. |
(89) |
Chociaż naruszenie zobowiązania i praktyki obchodzenia środków w przeszłości same w sobie nie usprawiedliwiają wyciągania wniosków co do praktyk dumpingowych w przyszłości, stwierdzono, że w tym przypadku takie praktyki stanowią dodatkowe czynniki wskazujące na zainteresowanie eksporterów wejściem na rynek wspólnotowy i na ich niezdolność do konkurowania na rynku wspólnotowym na poziomie niedumpingowym. |
3.4. Wniosek
(90) |
Stwierdzono utrzymywanie się znaczącego dumpingu we wszystkich przypadkach, chociaż wielkości przywozu dla Republiki Południowej Afryki i Ukrainy były na poziomie de minimis. |
(91) |
Jeśli chodzi o badanie prawdopodobieństwa utrzymywania się lub ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku uchylenia środków antydumpingowych, zanalizowano wolne moce i niewykorzystane zapasy, jak również strategie cenowe i eksportowe na różnych rynkach. Badanie wykazało istnienie znaczących wolnych mocy i zgromadzonych zapasów we wszystkich krajach wywozu, których dotyczy postępowanie. Ustalono ponadto, że ceny eksportowe do innych krajów trzecich były generalnie na znacząco niższym poziomie od cen na rynek wspólnotowy i dlatego też Wspólnota pozostawała atrakcyjnym rynkiem dla producentów eksportujących we wszystkich krajach, których dotyczy postępowanie. W związku z powyższym stwierdzono, iż jest wysoce prawdopodobne, że wywóz z krajów, których dotyczy postępowanie do krajów trzecich byłby ponownie skierowywany do Wspólnoty w przypadku braku środków antydumpingowych przy dostępie do rynku wspólnotowego. Ponadto dostępne wolne moce produkcyjne prawdopodobnie doprowadziłyby do zwiększenia przywozu ze wszystkich krajów, których dotyczy postępowanie. |
(92) |
Analiza strategii cenowych wszystkich krajów, których dotyczy postępowanie wykazała ponadto, że wspomniany przywóz prawdopodobnie byłby dokonywany po cenach dumpingowych. W przypadku ChRL i Ukrainy, za powyższymi wnioskami przemawiał fakt ustalenia, że dokonywano obejścia istniejących środków poprzez przywóz z innych krajów, co wskazywało na to, że kraje wywozu nie były w stanie konkurować na rynku wspólnotowym po uczciwych cenach. |
(93) |
W świetle powyższego ustalono w stosunku do wszystkich krajów, których dotyczy postępowanie, prawdopodobieństwo utrzymywania się lub ponownego wystąpienia dumpingu w znaczących ilościach w przypadku wygaśnięcia środków. |
4. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
4.1. Produkcja wspólnotowa
(94) |
W obrębie Wspólnoty produkt objęty postępowaniem jest wytwarzany przez 30 producentów, którzy stanowią łączną produkcję wspólnotową w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. |
4.2. Przemysł wspólnotowy
(95) |
Należy zauważyć, że w pierwotnym dochodzeniu przemysł wspólnotowy obejmował 20 producentów. Dziewięć z tych przedsiębiorstw nie współpracowało w dochodzeniu przeglądowym. I odwrotnie, sześć przedsiębiorstw niestanowiących części przemysłu wspólnotowego w dochodzeniu pierwotnym poparło wniosek o dokonanie przeglądu oraz zgodziło się współpracować w dochodzeniu przeglądowym. Odpowiednio, następujących 17 producentów poparło skargę i zgodziło się współpracować:
Jak wskazano w motywie 12, dokonano doboru próby składającej się z pięciu przedsiębiorstw. |
(96) |
Wspomniane przedsiębiorstwa w pełni współpracowały podczas dochodzenia. Pięciu objętych próbą producentów wspólnotowych stanowiło 30 % łącznej wspólnotowej produkcji w OD, podczas gdy 17 wyżej wymienionych producentów wspólnotowych reprezentowało 68 % łącznej produkcji wspólnotowej w OD. |
(97) |
W konsekwencji uznaje się, że 17 wyżej wymienionych producentów wspólnotowych reprezentuje znaczną część łącznej produkcji wspólnotowej produktu podobnego. Dlatego też stwierdzono, iż 17 wyżej wymienionych producentów wspólnotowych stanowi przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i są oni zwani dalej „przemysłem wspólnotowym”. |
5. SYTUACJA NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
5.1. Konsumpcja na rynku wspólnotowym
(98) |
Konsumpcja we Wspólnocie została ustalona na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym, wielkości sprzedaży innych producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym oraz danych Eurostatu dotyczących całego przywozu UE. |
(99) |
Pomiędzy 2001 r. i OD konsumpcja we Wspólnocie zmniejszyła się o 9 %. Precyzując – zmniejszyła się o 3 % pomiędzy 2001 r. a 2002 r. i o dalsze 6 % pomiędzy 2002 r. i 2003 r. Następnie osiągnęła ogólną stabilność na wyżej wymienionym poziomie w OD.
|
5.2. Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie
5.2.1. Kumulacja
(100) |
W dochodzeniu pierwotnym przywóz SWR pochodzących z ChRL, Indii, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy oceniono w sposób skumulowany zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Zbadano, czy ocena skumulowana byłaby również odpowiednia w obecnym dochodzeniu. |
(101) |
Odnośnie do powyższego stwierdzono, że ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza poziom de minimis. W odniesieniu do ilości wywożonych przez każdy z czterech krajów, których dotyczy postępowanie, to, jak zostało stwierdzone w motywach 22 do 24, uznano, że w wypadku uchylenia środków, przywóz z każdego kraju, którego dotyczy postępowanie prawdopodobnie wzrósłby do poziomu znacząco przekraczającego poziom osiągnięty w OD, a z całą pewnością przekroczyłby próg nieistotności. |
(102) |
W odniesieniu do warunków konkurencji, dochodzenie wykazało, że SWR przywożone z krajów, których dotyczy postępowanie, rozpatrywane według typów, były podobne pod względem wszystkich swych podstawowych cech fizycznych i technicznych. Ponadto te typy SWR były wymienne z innymi typami przywożonymi z krajów, których dotyczy postępowanie i typami produkowanymi we Wspólnocie oraz zostały wprowadzone na rynek Wspólnoty w tym samym okresie, porównywalnymi kanałami sprzedaży i w podobnych warunkach handlowych. Importowane SWR uznano zatem za konkurencyjne względem siebie i dla WSR produkowanych we Wspólnocie. |
(103) |
W związku z powyższym Komisja uznała, że wszystkie kryteria podane w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego są spełnione. W związku z tym przywóz z czterech krajów, których dotyczy postępowanie, oceniono w sposób skumulowany. |
5.2.2. Wielkość, udział w rynku i ceny przywozu
(104) |
W odniesieniu do czterech krajów, których dotyczy postępowanie, wielkość przywozu, udział w rynku i średnie ceny zmieniały się w sposób przedstawiony poniżej. Podane poniżej trendy cenowe są oparte na cenach przywozu Eurostatu i obejmują cła antydumpingowe oraz szacunkowe koszty ponoszone po przywozie. |
(105) |
Wielkość przywozu pochodzącego z czterech krajów, których dotyczy postępowanie, najpierw wzrosła i osiągnęła poziom 9 153 ton w 2002 r., co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 4,9 %, po czym spadła do poziomu 7 784 ton w OD, co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 4,4 %. W OD dotyczącym dochodzenia pierwotnego, skumulowany udział w rynku czterech krajów, których dotyczy postępowanie, wynosił 14, 3 %. |
(106) |
Ceny przywozu z czterech krajów, których dotyczy postępowanie, zmniejszyły się średnio z 1 364 EUR/tonę w 2001 r. do 1 296 EUR/tonę w OD. |
(107) |
Badanie wykazało, że przywóz z zkrajów, których dotyczy postępowanie, podcinały ceny przywozu realizowanego przez przemysł wspólnotowy o 36 %–68 % w OD.
|
5.3. Przywóz, w odniesieniu do którego stwierdzono obejście środków
(108) |
Jak wspomniano w motywie 3, ustalono ponadto, iż miało miejsce obejście środków pierwotnych dotyczących Ukrainy i ChRL, poprzez, odpowiednio, Mołdowę i Maroko. W konsekwencji cło antydumpingowe nałożone na przywóz pochodzący z ChRL zostało rozszerzone na przywóz takich samych stalowych lin i kabli wysyłanych z Maroka, z wyjątkiem tych produkowanych przez producenta rzeczywiście pochodzącego z Maroka. Podobnie ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz pochodzący z Ukrainy zostało rozszerzone na przywóz takich samych stalowych lin i kabli wysyłanych z Mołdowy.
|
(109) |
Podczas gdy wielkość przywozu z Mołdowy była zerowa w okresie przed 2000 r., wzrosła ona gwałtownie do 1 816 ton w 2002 r. Następnie wielkość ta ponownie spadła do poziomu zerowego, prawdopodobnie w rezultacie wszczęcia wyżej wspomnianego dochodzenia w sprawie omijania środków w trakcie 2003 r. Przywóz z Mołdowy realizowany był po bardzo niskich cenach w 2001 i 2002 r.: 899 EUR/tonę w 2001 r. i 843 EUR/tonę w 2002 r. Podczas okresu objętego dochodzeniem w dochodzeniu pierwotnym udział w rynku przywozu z Mołdowy wynosił 0 %. |
(110) |
Podczas okresu objętego dochodzeniem w dochodzeniu pierwotnym, udział w rynku przywozu z Maroka wynosił 0 %. Wielkość przywozu z Maroka wzrosła gwałtownie z 231 ton w 2001 r. do 2 411 ton w 2003 r. Następnie spadła do 1 904 ton w OD. Wspomniane wyżej dochodzenie w sprawie omijania środków dostarczyło dowodów, że ograniczona ilość przywozu z Maroka (około 100 ton) została przypisana w 2003 r. do producenta rzeczywiście pochodzącego z Maroka. Przywóz z Maroka dokonywany był po bardzo niskich cenach pomiędzy 2001 r. a OD: tzn. wynosiły one około 1 000 EUR/tonę. |
5.4. Przywóz z innych krajów
5.4.1. Republika Korei (Korea Południowa)
(111) |
W dniu 20 listopada 2004 r. Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu tego samego produktu pochodzącego z Republiki Korei w następstwie skargi złożonej przez przemysł wspólnotowy, w której przedstawiono dowody prima facie przywozu po cenach dumpingowych, który powoduje istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego. |
(112) |
Zmiany w przywozie z Republiki Korei są następujące:
|
(113) |
Wielkość przywozu z Republiki Korei wzrosła z 13 582 ton w 2001 r., co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 7 %, do 25 835 ton w OD, co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 14,5 %. Średnie ceny przywozu z Republiki Korei zmniejszyły się o 18 % pomiędzy 2001 r. a OD, tzn. z 1 366 EUR/tonę do 1 123 EUR/tonę. Ponieważ nie dostarczono dowodów odnośnie do przywozu z Republiki Korei, wspomniane wyżej postępowanie zostało zakończone (patrz: motyw 4). |
5.4.2. Meksyk
(114) |
Jak wskazano w motywie 7, środki nałożone na przywóz pochodzący z Meksyku na mocy pierwotnego rozporządzenia ostatecznego wygasły w dniu 18 sierpnia 2004 r. Wielkość przywozu pochodząca z Meksyku pozostawała bardzo ograniczona od 2001 r. poprzez okres trwania OD. Miała ona wartość zerową w 2001 r. i podczas OD, i osiągnęła poziom roczny w wysokości od około 700 ton – 400 ton w 2002 i 2003 r., co odpowiada udziałowi w rynku odpowiednio 0,4 % i 0,2 %. |
(115) |
Ceny przywozu z Meksyku osiągnęły poziom około 2 400 EUR/tonę w 2002 r. i 2003 r. Podczas okresu objętego dochodzeniem (1 stycznia 1997 r. – 31 marzca 1998 r.) w dochodzeniu pierwotnym, udział w rynku przywozu z Meksyku wynosił 3 %.
|
5.4.3. Inne kraje, których dotyczą środki antydumpingowe
(116) |
Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1601/2001 (11), Rada nałożyla środki antydumpingowe na przywóz produktów podobnych pochodzących m.in. z Rosji, Tajlandii i Turcji. |
(117) |
Stawka cła mająca zastosowanie do przywozu z Rosji wynosi pomiędzy 36,1 % i 50,7 %, z wyjątkiem przywozu od jednego rosyjskiego eksportera, od którego przyjęto zobowiązanie cenowe. Wielkość przywozu z Rosji zmniejszyła się z 3 630 ton w 2001 r., co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 1,9 %, do 2 101 ton w OD, co odpowiada udziałowi w rynku wynoszącym 1,2 %. Średnie ceny przywozu z Rosji pozostawały na stosunkowo stabilnym poziomie pomiędzy 2001 r. a OD, i wynosiły około 1 000 EUR/tonę.
|
(118) |
Stawka cła mająca zastosowanie do przywozu z Tajlandii wynosiła pomiędzy 24,8 % i 42,8 %, z wyjątkiem przywozu od jednego eksportera, od którego przyjęto zobowiązanie cenowe. Wielkość przywozu z Tajlandii zmniejszyła się z 1 039 ton w 2001 r., co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 0,5 %, do 277 ton w OD, co odpowiada udziałowi w rynku wynoszącym 0,2 %. Średnie ceny przywozu z Tajlandii zwiększyły się z około 1 335 EUR/tonę w 2001 r. do 1 722 EUR/tonę w OD.
|
(119) |
Stawka cła mająca zastosowanie do przywozu z Turcji w okresie badanym wynosiła pomiędzy 17,8 % i 31 %, z wyjątkiem przywozu od dwóch tureckich eksporterów, od których przyjęto zobowiązanie cenowe w 2001 r., z którego się następnie wycofano w 2003 r. Wielkość przywozu z Turcji zmniejszyła się z 4 354 ton w 2001 r., co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 2,2 %, do 1 457 ton w OD, co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 0,8 %. Średnie ceny przywozu z Turcji spadły z około 1 448 EUR/tonę w 2001 r. do 1 302 EUR/tonę w OD.
|
5.4.4. Inne kraje trzecie niewymienione powyżej
(120) |
Wielkość przywozu z innych krajów trzecich niewymienionych powyżej zmniejszyła się z około 23 000 ton w 2001 r., co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 12 %, do około 19 000 ton w OD, co odpowiada udziałowi w rynku wynoszącym 10,5 %. Średnie ceny przywozu z innych krajów trzecich niewymienionych powyżej wzrosły z około 1 500 EUR/tonę w 2001 r. do około 1 900 EUR/tonę w 2003 r., po czym spadły ponownie do około 1 500 EUR/tonę w OD.
|
6. SYTUACJA GOSPODARCZA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(121) |
Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała wszystkie istotne czynniki ekonomiczne i wskaźniki mające znaczenie dla sytuacji przemysłu wspólnotowego. |
6.1. Uwagi wstępne
(122) |
Ze względu na fakt, iż zastosowano kontrolę wyrywkową w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego, ocena szkody została dokonana zarówno na podstawie informacji zgromadzonych na poziomie całego przemysłu wspólnotowego („Community Industry” – „C.I.” w tabelach dodatkowych) i na podstawie informacji zgromadzonych na poziomie producentów wspólnotowych objętych próbą („Sampled Producer” – „S.P.” w tabelach dodatkowych). |
(123) |
W przypadkach odwoływania się do kontroli wyrywkowej, zgodnie z ustanowioną praktyką, pewne wskaźniki szkody (produkcja, moce, wydajność, zapasy, sprzedaż, udział w rynku, wzrost i bezrobocie) są analizowane w odniesieniu do całego przemysłu wspólnotowego, podczas gdy te wskaźniki szkody, które odnoszą się do wyników poszczególnych przedsiębiorstw, tzn. ceny, koszty produkcji, rentowność, wynagrodzenia, inwestycje, zwrot z inwestycji, przepływ środków pieniężnych, zdolność do pozyskiwania kapitału, są badane na podstawie informacji gromadzonych na poziomie objętych próbą producentów wspólnotowych. |
6.2. Dane odnoszące się do przemysłu wspólnotowego jako całości
a) Produkcja
(124) |
Produkcja przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się o 10 % między 2001 r. a OD, tzn. z poziomu około 125 000 ton w 2001 r. do poziomu około 112 000 ton w OD. Precyzując, produkcja wzrosła o 2 % w 2002 r., po czym spadła o 5 punktów procentowych w 2003 r. i o dalsze 7 punktów procentowych w OD.
|
b) Moce produkcyjne i wskaźniki wykorzystania mocy produkcyjnych
(125) |
Moce produkcyjne wzrosły marginalnie (o 2 %) między 2001 r. a OD. Ponieważ produkcja zmniejszyła się, podczas gdy w tym samym czasie moce zwiększyły się nieznacznie, to wynikające z tego wykorzystanie mocy produkcyjnych zmalało, z poziomu 67 % w 2001 r. do poziomu 59 % w OD.
|
c) Zapasy
(126) |
Poziom zapasów końcowych przemysłu wspólnotowego zmniejszał się stopniowo przez cały czas trwania okresu badanego. W OD, poziom zapasów był 14 % niższy niż w 2001 r.
|
d) Wielkość sprzedaży
(127) |
Sprzedaż przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym spadła o 10 % między 2001 r. a OD. Zmiana ta jest zgodna ze zmianą na rynku wspólnotowym, który zmniejszył się o 9 % między 2001 r. a OD.
|
e) Udział w rynku
(128) |
Udział w rynku przemysłu wspólnotowego zmniejszył się o jeden punkt procentowy między 2001 r. i OD. Precyzując, udział ten wzrósł o 0,5 punktu procentowego w 2002 r., spadł o 0,3 punktu procentowego w 2003 r. i ostatecznie zmniejszył się o 1,2 punktu procentowego w OD.
|
f) Wzrost
(129) |
Między 2001 r. a OD, kiedy konsumpcja we Wspólnocie spadła o 9 %, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadła o 10 %. W konsekwencji przemysł wspólnotowy stracił część swego udziału w rynku, podczas gdy przywóz objęty postępowaniem wzrósł o 0,3 punktu procentowego w tym samym okresie. |
g) Zatrudnienie
(130) |
Poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym obniżył się o 4 % między 2001 r. a OD.
|
h) Wydajność
(131) |
Wydajność siły roboczej przemysłu wspólnotowego, mierzona jako produkcja na pracownika w ujęciu rocznym, pozostawała względnie stabilna między 2001 r. i 2003 r. W OD, kiedy to wielkość produkcji spadła a zatrudnienie nie uległo zmianie, wydajność spadła o 8 %.
|
i) Wielkość marginesu dumpingu
(132) |
W odniesieniu do wpływu rzeczywistej wysokości marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy, mając na uwadze wielkość i ceny przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, wpływ ten nie może być uznany za nieznaczny, w szczególności ze względu na przejrzystość, a tym samym wysoką wrażliwość na ceny rynków podobnych do rynku produktu objętego postępowaniem. |
j) Poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(133) |
Podczas gdy wskaźniki będące przedmiotem powyższej i poniższej analizy wskazują na pewną poprawę sytuacji gospodarczej i finansowej przemysłu wspólnotowego po nałożeniu środków antydumpingowych w 1999 r., są one również dowodem na to, iż sytuacja Wspólnoty nadal pozostaje niestabilna i podatna na zagrożenia. |
6.3. Dane odnoszące się do producentów wspólnotowych objętych próbą
a) Ceny sprzedaży i czynniki wpływające na ceny krajowe
(134) |
Jednostkowe ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego pozostawały stosunkowo stabilne między 2001 r. a OD, po czym nastąpił ich bardzo ograniczony wzrost pod koniec badanego okresu. Powyższa zmiana w cenach jest generalnie zgodna ze zmianą odnotowaną w stosunku do ceny głównego surowca, która również wykazała wzrost pod koniec badanego okresu.
|
b) Wynagrodzenia
(135) |
Pomiędzy 2001 r. i OD średnie wynagrodzenie na pracownika wzrosło o 5 %, co jest skromnym wskaźnikiem w porównaniu ze stopą wzrostu średnich nominalnych jednostkowych kosztów pracy (6 %) zaobserwowanych w tym samym okresie w odniesieniu do całej gospodarki wspólnotowej.
|
c) Inwestycje
(136) |
Roczny przepływ inwestycji dotyczących produktu objętego postępowaniem przez pięciu producentów objętych próbą pozostawał na stosunkowo stabilnym poziomie około 4 mln EUR na rok. Duży wzrost zaobserwowany w 2003 r. może być w znacznym stopniu przypisany jednorazowemu zakupowi sprzętu dokonanemu przez jedno przedsiębiorstwo objęte próbą.
|
d) Rentowność i zwrot z inwestycji
(137) |
Rentowność producentów objętych próbą, chociaż wykazywała stopniową poprawę w badanym okresie, pozostawała ujemna między 2001 r. (– 4,2 %) i OD (– 0,3 %). Zwrot z inwestycji (ang. return on investmens – ROI), wyrażony jako zysk w ujęciu procentowym wartości księgowej netto inwestycji, był ogólnie rzecz biorąc zgodny z wyżej opisanym trendem w całym badanym okresie.
|
e) Przepływy środków pieniężnych i zdolność do pozyskiwania kapitału
(138) |
Sytuacja odnośnie do przepływu środków pieniężnych polepszyła się między 2001 r. i OD, ponieważ wyżej wymienione ograniczone straty były więcej niż zrekompensowane innymi pozycjami niepieniężnymi, takimi jak deprecjacja środków i przeniesienia zapasów.
|
(139) |
Dochodzenie wykazało, iż na wymagania kapitałowe kilkunastu objętych próbą producentów wspólnotowych negatywnie wpłynęła ich trudna sytuacja finansowa. Mimo iż szereg wymienionych przedsiębiorstw należy do wielkich spółek stalowych, wymagania kapitałowe nie zawsze są zaspokajane na pożądanym poziomie, ponieważ zasoby finansowe zostają zwykle przydzielone, w ramach tych grup, jednostkom o najwyższej rentowności. |
6.4 Wnioski
(140) |
Między 2001 r. a OD odnotowano pozytywne zmiany odnośnie do następujących wskaźników: moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego wzrosły, a zapasy końcowe zmniejszyły się. Jednostkowe ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego pozostawały stabilne między 2001 r. a OD, rentowność poprawiła się, osiągając nieomalże próg rentowności w OD, podczas gdy zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne również uległy poprawie. Zmiany w wynagrodzeniach były umiarkowane i przemysł wspólnotowy i tempo inwestycji przemysłu wspólnotowego było nadal stabilne. |
(141) |
I odwrotnie, odnotowano negatywne zmiany następujących wskaźników: produkcja oraz wykorzystanie mocy produkcyjnych spadło, zmalała wielkość sprzedaży (spadek ten był jednakże zgodny ze zmianami na rynku), a zatrudnienie i wydajność zmniejszyły się. Udział w rynku przemysłu wspólnotowego nieznacznie spadł, chociaż strata ta była w wyraźny sposób mniej znaczna niż w okresie poprzedzającym przyjęcie środków antydumpingowych, podczas którego zaobserwowano stratę w wysokości 9 punktów procentowych udziału w rynku. |
(142) |
Ogólnie rzecz biorąc, sytuacja przemysłu wspólnotowego jest zróżnicowana: podczas gdy niektóre wskaźniki wykazują pozytywne zmiany, szereg innych wykazuje trend negatywny. Jeżeli porówna się powyższe trendy z tymi opisanymi w rozporządzeniach nakładających tymczasowe i ostateczne środki, staje się jasne, że nałożenie środków antydumpingowych w 1999 r. dotyczących przywozu z Indii, ChRL, Ukrainy i Republiki Południowej Afryki miało pozytywny wpływ na sytuację gospodarczą przemysłu wspólnotowego. Gdyby środków tych nie omijano poprzez przywóz z Mołdowy i Maroka, sytuacja mogłaby być jeszcze bardziej korzystna. Ponadto po nałożeniu środków antydumpingowych na przywóz z Rosji, Tajlandii i Turcji odpowiednie wielkości udziału w rynku tych krajów zmniejszyły się (patrz: motywy 116–119), co zdecydowanie wpłynęło na zmniejszenie presji na ceny przemysłu wspólnotowego. Tym niemniej należy podkreślić, że nawet wskaźniki wykazujące pozytywne zmiany, takie jak w szczególności rentowność i zwrot z inwestycji, są nadal bardzo odległe od osiągnięcia poziomów, których można by było oczekiwać, gdyby sytuacja przemysłu wspólnotowego w pełni poprawiła się po doznanych szkodach. |
(143) |
W związku z powyższym uznaje się, że sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się w porównaniu z okresem poprzedzającym nałożenie środków, lecz pozostaje nadal niestabilna. |
7. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
(144) |
Jak stwierdzono w motywie 91, producenci w krajach, których dotyczy postępowanie, posiadają potencjał podniesienia lub przekierowania wielkości wywozu na rynek wspólnotowy. Dochodzenie wykazało, że na podstawie porównywalnych typów produktów, współpracujący producenci eksportujący sprzedawali produkt objęty postępowaniem po znacząco niższych cenach niż ceny przemysłu wspólnotowego (58–68 % dla ChRL, 47–55 % dla Indii). Co się tyczy Ukrainy i Republiki Południowej Afryki, w przypadku braku współpracy i z powodu różnorodności typów produktu oraz w konsekwencji cen importowych, nie można było przeprowadzić porównania cen według poszczególnych typów. Jednakże dostępny stan faktyczny wskazuje, że zarówno średnia ukraińska cena importowa, jak i średnia południowoafrykańska cena importowa (obie bez cła antydumpingowego) są znacznie niższe od ceny krajowej stosowanej przez przemysł wspólnotowy, tzn. o odpowiednio 65 % i 25 %. Najprawdopodobniej kraje, których dotyczy postępowanie, kontynuowałyby stosowanie powyższych niskich cen, również w celu odzyskania swych utraconych udziałów w rynku. Wielce prawdopodobne jest, że skutkiem takich polityk cenowych, w połączeniu ze zdolnością eksporterów w krajach, których dotyczy postępowanie, do dostarczania znacznych ilości produktu objętego postępowaniem na rynek wspólnotowy, byłoby wzmocnienie zniżkowego trendu cenowego na rynku, związane z przewidywanym ujemnym skutkiem dla gospodarczej sytuacji przemysłu wspólnotowego. |
(145) |
Jak zostało to wykazane powyżej, chociaż sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się w porównaniu z okresem poprzedzającym nałożenie istniejących środków antydumpingowych, pozostaje ona podatna na zagrożenia i niestabilna. Jest prawdopodobne, że gdyby przemysł wspólnotowy był narażony na zwiększoną wielkość przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, skutkowałoby to pogorszeniem jego sytuacji finansowej ustalonej w pierwotnym dochodzeniu. Na tej podstawie stwierdza się zatem, że uchylenie środków najprawdopodobniej skutkowałoby ponownym poniesieniem szkody przez przemysł wspólnotowy. |
8. INTERES WSPÓLNOTY
8.1. Uwagi wstępne
(146) |
Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy utrzymanie istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesom Wspólnoty jako całości. Określenie interesu Wspólnoty oparto na ocenie wszystkich różnorodnych interesów cząstkowych. |
(147) |
Należy przypomnieć, że w dochodzeniu pierwotnym przyjęcia środków nie uznano za działanie wbrew interesom Wspólnoty. Również fakt, że obecne dochodzenie jest przeglądem, czyli analizowaniem sytuacji, w której środki antydumpingowe już zostały zastosowane, umożliwia ocenę wszelkiego negatywnego wpływu aktualnie stosowanych środków antydumpingowych na zainteresowane strony. |
(148) |
Na tej podstawie sprawdzono, czy pomimo wniosku w sprawie możliwości kontynuacji lub ponownego stosowania dumpingu wyrządzającego szkodę, istnieją niepodważalne powody prowadzące do wniosku, że utrzymanie w mocy środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty. |
8.2. Interes przemysłu wspólnotowego
(149) |
Przemysł wspólnotowy udowodnił, iż jest przemysłem strukturalnie żywotnym i zdolnym do rozwoju. Zostało to potwierdzone pozytywnym rozwojem sytuacji gospodarczej przemysłu zaobserwowanym po nałożeniu środków antydumpingowych w 1999 r. W szczególności fakt, iż przemysł wspólnotowy praktycznie przestał tracić swój udział w rynku w okresie poprzedzającym OD ostro kontrastuje z sytuacją, która miała miejsce przed nałożeniem środków. Ponadto przemysł wspólnotowy poprawił swoją rentowność między 2001 r. i OD. Przypomina się ponadto, iż ustalono, że miało miejsce obejście środków poprzez przywóz z Mołdowy i Maroka. Gdyby powyższy fakt nie miał miejsca, sytuacja przemysłu wspólnotowego byłaby jeszcze bardziej korzystna. |
(150) |
Można rozsądnie przewidywać, że przemysł wspólnotowy będzie w dalszym ciągu osiągał korzyść z aktualnie nałożonych środków antydumpingowych i odnotuje dalszą poprawę poprzez odzyskanie udziału w rynku i poprawę swej rentowności. Gdyby środki nie były utrzymane, jest prawdopodobne, że przemysł wspólnotowy znowu poniósłby szkodę z tytułu zwiększonego przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, i że jego obecnie niestabilna sytuacja finansowa uległaby dalszemu pogorszeniu. |
8.3. Interes importerów
(151) |
Należy przypomnieć, że w pierwotnym dochodzeniu ustalono, że skutek nałożenia środków byłby nieznaczny. Jak wskazano powyżej, żaden importer nie współpracował w pełni w obecnym dochodzeniu. W związku z tym można stosownie wnioskować, że utrzymanie środków nie będzie mieć dla importerów lub handlowców znaczących skutków ujemnych. |
8.4. Interes użytkowników
(152) |
SWR mają szeroki wachlarz zastosowania i w związku z tym obecne postępowanie może mieć znaczenie dla wielu sektorów przemysłu wykorzystujących produkt objęty postępowaniem. Poniższa lista sektorów przemysłu wykorzystujących produkt objęty postępowaniem nie jest listą wyczerpującą: rybołówstwo, przemysł morski/żegluga morska, przemysł naftowo-gazowy, górnictwo, leśnictwo, transport lotniczy, inżynieria lądowa, budownictwo, windy. Badając ewentualny skutek nałożenia środków na użytkowników, stwierdzono w dochodzeniu pierwotnym, że zważywszy na marginalne znaczenie kosztów SWR dla sektorów przemysłu wykorzystujące produkt objęty postępowaniem, jest mało prawdopodobne, by jakiekolwiek zwiększenie tych kosztów miało znaczący wpływ na ten szczególny sektor przemysłu wykorzystujący produkt objęty postępowaniem. Fakt, że żaden użytkownik nie dostarczył jakichkolwiek informacji zaprzeczających powyższym ustaleniom w ramach obecnego dochodzenia przeglądowego zdaje się potwierdzać, że: i) SWR reprezentuje bardzo małą część łącznych kosztów produkcji wspomnianych sektorów przemysłu wykorzystujących produkt objęty postępowaniem, ii) obecnie obowiązujące środki nie miały znaczącego negatywnego wpływu na sytuację gospodarczą tych sektorów oraz iii) kontynuacja środków nie miałaby negatywnego wpływu na finansowe interesy sektorów przemysłu wykorzystujących produkt objęty postępowaniem. |
8.5. Interes dostawców
(153) |
W pierwotnym dochodzeniu stwierdzono, że dostawcy przemysłu wspólnotowego odnieśliby korzyści z nałożenia środków. Wobec braku innych informacji zaprzeczających powyższym ustaleniom w ramach obecnego przeglądu, uznaje się, że utrzymanie bieżących środków będzie miało dalszy pozytywny wpływ na dostawców. |
8.6. Wnioski dotyczące interesu Wspólnoty
(154) |
Zważywszy na powyższe okoliczności, Komisja uznała, że nie ma żadnych istotnych powodów przemawiających za nieutrzymaniem obecnych środków antydumpingowych. |
9. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(155) |
Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i względach, na podstawie których postanowiono zalecić utrzymanie obowiązujących środków. Wyznaczono również termin, w którym strony mogły przedstawić swoje uwagi do ujawnionych informacji. Nie otrzymano żadnych uwag, których charakter uprawniał do zmiany powyższych wniosków. |
(156) |
Z powyższych ustaleń wynika, że zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, środki antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu SWR pochodzących z Indii, ChRL, Ukrainy i Republiki Południowej Afryki powinny zostać utrzymane. Przypomina się, że wspomniane środki obejmują cła ad valorem, z wyjątkiem przywozu produktu objętego postępowaniem, produkowanego i sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty przez jedno przedsiębiorstwo indyjskie i jedno przedsiębiorstwo południowoafrykańskie, od których zostały przyjęte zobowiązania. |
(157) |
Jak wspomniano w motywie 3, obecnie obowiązujące cła antydumpingowe na przywóz produktu objętego postępowaniem z Ukrainy i z ChRL zostały rozszerzone tak, by dodatkowo objąć przywóz SWR wysyłanych odpowiednio z Mołdowy i Maroka, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Mołdowy i Maroka. Cło antydumpingowe, które ma być utrzymane na przywóz produktu objętego postępowaniem, zgodnie z tym, co zostało przedstawione w motywie 156, powinno być nadal rozszerzone na przywóz SWR wysyłanych z Mołdowy i Maroka, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Mołdowy i Maroka. Marokański producent eksportujący, który został wyłączony ze środków, które zostały rozszerzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1886/2004, powinien również zostać zwolniony ze środków nałożonych na mocy niniejszego rozporządzenia, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli, w tym lin stalowych zamkniętych, oprócz lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego powyżej 3 mm, objęte kodami CN ex 7312 10 82 (kod TARIC 7312108219), ex 7312 10 84 (kod TARIC 7312108419), ex 7312 10 86 (kod TARIC 7312108619), ex 7312 10 88 (kod TARIC 7312108819) i ex 7312 10 99 (kod TARIC 7312109919) oraz pochodzące z Indii, Chińskiej Republiki Ludowej, Ukrainy i Republiki Południowej Afryki.
2. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do ceny netto cif na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, produktów wytwarzanych przez niżej wymienione przedsiębiorstwa przedstawia się następująco:
Kraj |
Przedsiębiorstwo |
Stawka cła (%) |
Dodatkowy kod TARIC |
Indie |
Usha Martin Limited (poprzednio Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd) 2 A, Shakespeare Sarani Calcutta – 700 071, West Bengal, Indie |
23,8 |
8613 |
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa |
30,8 |
8900 |
|
Chińska Republika Ludowa |
Wszystkie przedsiębiorstwa |
60,4 |
— |
Ukraina |
Wszystkie przedsiębiorstwa |
51,8 |
— |
RPA |
Wszystkie przedsiębiorstwa |
38,6 |
8900 |
3. Ostateczne cło antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu z Ukrainy, określone w ust. 2, zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz takich samych stalowych lin i kabli wysyłanych z Mołdowy, zgłaszanych lub niezgłaszanych jako pochodzące z Mołdowy (kody TARIC 7312108211, 7312108411, 7312108611, 7312108811, 7312109911, odpowiednio).
4. Ostateczne cło antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, określone w ust. 2, zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz takich samych stalowych lin i kabli wysyłanych z Maroka, zgłaszanych lub niezgłaszanych jako pochodzące z Maroka (kody TARIC 7312108212, 7312108412, 7312108612, 7312108812, 7312109912, odpowiednio), z wyjątkiem przywozu produktów produkowanych przez Remer Maroc SARL, Zone Industrielle, Tranche 2, Lot 10, Settat, Maroko (dodatkowy kod TARIC A567).
5. Nie naruszając ust. 1, ostatecznego cła antydumpingowego nie stosuje się do przywozu dopuszczonego do swobodnego obrotu zgodnie z art. 2.
6. O ile nie określono inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
1. Przywóz produktów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu pod następującymi dodatkowymi kodami TARIC, produkowanych i wywożonych bezpośrednio (tj. wysyłanych i fakturowanych) przez niżej wymienione przedsiębiorstwo do przedsiębiorstwa we Wspólnocie, działającego w charakterze importera, są zwolnione z cła antydumpingowego nałożonego art. 1, pod warunkiem że produkty te przywożone są zgodnie z ust. 2.
Kraj |
Przedsiębiorstwo |
Dodatkowy kod TARIC |
||||||
Indie |
|
A024 |
||||||
RPA |
|
A023 |
2. Produkty przywożone określone w ust. 1 są zwolnione z cła antydumpingowego, pod warunkiem że:
a) |
organom celnym Państw Członkowskich, po przedstawieniu deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu, została przedstawiona ważna faktura w ramach zobowiązania zawierająca przynajmniej elementy wymienione w załączniku; oraz |
b) |
towary zadeklarowane i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze w ramach zobowiązania. |
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 8 listopada 2005 r.
W imieniu Rady
G. BROWN
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 12).
(2) Dz.U. L 217 z 17.8.1999, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1674/2003 (Dz.U. L 238 z 25.9.2003, str. 1).
(3) Dz.U. L 217 z 17.8.1999, str. 63. Dezycja zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1678/2003 (Dz.U. L 238 z 25.9.2003, str. 13).
(4) Dz.U. L 120 z 24.4.2004, str. 1.
(5) Dz.U. L 328 z 30.10.2004, str. 1.
(6) Dz.U. C 283 z 20.11.2004, str. 6.
(7) Dz.U. L 276 z 21.10.2005, str. 62.
(8) Dz.U. C 272 z 13.11.2003, str. 2.
(9) Dz.U. C 203 z 11.8.2004, str. 4.
(10) Dz.U. C 207 z 17.8.2004, str. 2.
(11) Dz.U. L 211 z 4.8.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 564/2005 (Dz.U. L 97 z 15.4.2005, str. 1).
ZAŁĄCZNIK
Następujące elementy są wskazane w fakturze w ramach zobowiązania towarzyszącej sprzedaży do Wspólnoty przez dane przedsiębiorstwo stalowych lin i kabli, będących przedmiotem zobowiązania.
1) |
Numer kodu sprawozdawczego produktu (ang. product reporting code – PRC) (ustanowionego w zobowiązaniu oferowanym przez danego producenta eksportującego), w tym typ, liczba splotów, liczba drutów w splocie oraz kod CN. |
2) |
Dokładny opis towarów zawierający:
|
3) |
Opis warunków sprzedaży, włącznie z:
|
4) |
Nazwę importera, któremu przedsiębiorstwo bezpośrednio wystawia fakturę. |
5) |
Nazwisko pracownika przedsiębiorstwa, odpowiedzialnego za wystawienie faktury oraz podpisaną przez niego poniższą deklarację: „Ja, niżej podpisany, zaświadczam, iż sprzedaż podanych w niniejszej fakturze towarów, przeznaczonych do bezpośredniego wywozu do Wspólnoty Europejskiej, jest dokonywana w ramach i na warunkach zobowiązania podjętego przez … [przedsiębiorstwo] i zaakceptowanego przez Komisję Europejską na mocy decyzji (1999/572/WE). Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są kompletne i zgodne z prawdą.”. |
16.11.2005 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299/23 |
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1859/2005
z dnia 14 listopada 2005 r.
nakładające pewne środki ograniczające w stosunku do Uzbekistanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 60 i 301,
uwzględniając wspólne stanowisko nr 2005/792/WPZiB z dnia 14 listopada 2005 r. w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Uzbekistanowi (1),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
W dniu 23 maja 2005 r. Rada ostro potępiła „odnotowane nieadekwatne, nieproporcjonalne i masowe użycie siły przez uzbeckie siły bezpieczeństwa”, które miało miejsce w tym miesiącu w Andiżanie we wschodnim Uzbekistanie. Rada wyraziła głębokie ubolewanie z powodu braku adekwatnej odpowiedzi władz Uzbekistanu na wezwanie Organizacji Narodów Zjednoczonych do wszczęcia niezależnego międzynarodowego śledztwa. W dniu 13 czerwca 2005 r. Rada wezwała władze Uzbekistanu do ponownego rozważenia ich stanowiska do końca czerwca 2005 r. |
(2) |
Wobec braku jakiejkolwiek adekwatnej odpowiedzi, wspólne stanowisko 2005/792/WPZiB stanowi, iż należy wprowadzić pewne środki ograniczające początkowo na okres jednego roku, w trakcie którego środki te będą podlegały ciągłemu przeglądowi. |
(3) |
Do środków ograniczających przewidzianych we wspólnym stanowisku 2005/792/WPZiB należą m.in. zakaz wywozu sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do celów represji wewnętrznych, oraz zakaz udzielania pomocy technicznej, finansowania i pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, bronią i pokrewnym wyposażeniem oraz sprzętem, który może być użyty do celów represji wewnętrznych. |
(4) |
Środki te wchodzą w zakres stosowania Traktatu, a zatem do ich wprowadzenia w życie we Wspólnocie konieczne jest przyjęcie przepisów wspólnotowych, przede wszystkim w celu zapewnienia jednolitego stosowania tych środków przez podmioty gospodarcze we wszystkich Państwach Członkowskich. Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się, że terytorium Wspólnoty obejmuje wszystkie terytoria Państw Członkowskich, do których zastosowanie ma Traktat, na warunkach określonych w Traktacie. |
(5) |
We właściwym czasie wykaz sprzętu, który może być użyty do celów represji wewnętrznych, powinien zostać uzupełniony numerami referencyjnymi z Nomenklatury Scalonej, określonej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (2). |
(6) |
Państwa Członkowskie powinny określić sankcje mające zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia. Przewidziane sankcje powinny być proporcjonalne, skuteczne i odstraszające. |
(7) |
W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) |
„sprzęt, który mógłby zostać użyty do celów represji wewnętrznych”, oznacza towary wymienione w załączniku I; |
2) |
„pomoc techniczna” oznacza wszelkie wsparcie techniczne związane z naprawami, rozbudową, produkcją, montażem, testowaniem, konserwacją lub innego rodzaju usługami technicznymi i może przyjąć formę wskazówek, porad, szkolenia, przekazywania wiedzy praktycznej albo umiejętności lub usług konsultingowych; pomoc techniczna obejmuje także pomoc udzielaną w formie ustnej; |
3) |
„terytorium Wspólnoty” oznacza wszystkie terytoria Państw Członkowskich, do których zastosowanie ma Traktat, na warunkach określonych w Traktacie. |
Artykuł 2
Zabrania się:
a) |
sprzedaży, dostarczania, przekazywania, wywozu, bezpośrednio lub pośrednio, sprzętu, który mógłby zostać użyty do celów represji wewnętrznych, bez względu na to, czy pochodzi on ze Wspólnoty, czy spoza niej, na rzecz jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu w Uzbekistanie lub do użytku w tym kraju; |
b) |
świadczenia, bezpośrednio lub pośrednio, pomocy technicznej związanej ze sprzętem, o którym mowa w lit. a), na rzecz jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu w Uzbekistanie lub do wykorzystania w tym kraju; |
c) |
zapewniania, bezpośrednio lub pośrednio, finansowania lub pomocy finansowej związanych ze sprzętem, o którym mowa w lit. a), jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Uzbekistanie lub do wykorzystania w tym kraju; |
d) |
świadomego i celowego uczestnictwa w działaniach, których celem lub skutkiem jest bezpośrednie lub pośrednie wspieranie transakcji, o których mowa w lit. a), b) lub c). |
Artykuł 3
Zabrania się:
a) |
świadczenia, bezpośrednio lub pośrednio, pomocy technicznej związanej z działaniami wojskowymi oraz dostarczaniem, produkcją, konserwacją i użytkowaniem broni i pokrewnego sprzętu wszelkiego rodzaju, w tym uzbrojenia i amunicji, pojazdów wojskowych i wyposażenia, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wyżej wymienionych, na rzecz jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu w Uzbekistanie lub do użytku w tym kraju; |
b) |
zapewniania, bezpośrednio lub pośrednio, finansowania lub pomocy finansowej związanych z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów eksportowych na potrzeby sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu broni i pokrewnego sprzętu lub udzielania związanej z tym pomocy technicznej i świadczenia innych usług na rzecz jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu w Uzbekistanie lub do wykorzystania w tym kraju; |
c) |
świadomego i celowego uczestnictwa w działaniach, których celem lub skutkiem jest wspieranie transakcji, o których mowa w lit. a) i b). |
Artykuł 4
1. W drodze odstępstwa od art. 2 i 3 właściwe organy Państw Członkowskich wymienione w załączniku II mogą zezwolić na:
a) |
sprzedaż, dostarczanie, przekazywanie lub wywóz sprzętu, który mógłby zostać użyty do celów represji wewnętrznych, pod warunkiem że jest on przeznaczony:
|
b) |
zapewnienie finansowania, pomocy finansowej lub technicznej związanej ze sprzętem, o którym mowa w lit. a); |
c) |
zapewnienie finansowania, pomocy finansowej lub technicznej związanej z:
|
2. Nie udziela się zezwoleń na działania, które już miały miejsce.
Artykuł 5
Artykuł 2 i 3 nie mają zastosowania do odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Uzbekistanu wyłącznie do ich użytku osobistego przez personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Wspólnoty lub jej Państw Członkowskich, przedstawicieli mediów i pracowników organizacji humanitarnych i organizacji działających na rzecz rozwoju oraz ich personel pomocniczy.
Artykuł 6
Komisja oraz Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają się nawzajem o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie wszelkich istotnych informacji, którymi dysponują w związku z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności informacji dotyczących naruszenia prawa, problemów z egzekwowaniem przepisów prawa oraz informacji dotyczących wyroków wydawanych przez sądy krajowe.
Artykuł 7
Komisja jest upoważniona do zmiany załącznika II na podstawie informacji przekazywanych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy określające sankcje mające zastosowanie w przypadkach naruszenia niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić ich wdrożenie. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia bezzwłocznie powiadamiają Komisję o tych przepisach oraz o ich wszelkich późniejszych zmianach.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie:
a) |
na terytorium Wspólnoty, włącznie z jej przestrzenią powietrzną; |
b) |
na pokładzie wszystkich statków powietrznych lub statków morskich podlegających jurysdykcji Państw Członkowskich; |
c) |
do wszelkich osób fizycznych na lub poza terytorium Wspólnoty, będących obywatelami Państw Członkowskich; |
d) |
do wszelkich osób prawnych, podmiotów lub organów zarejestrowanych lub utworzonych na mocy prawa Państw Członkowskich; |
e) |
do wszelkich osób prawnych, podmiotów lub organów w odniesieniu do wszelkich rodzajów działalności gospodarczej prowadzonej, w całości lub częściowo, na terytorium Wspólnoty. |
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 14 listopada 2005 r.
W imieniu Rady
T. JOWELL
Przewodniczący
(1) Patrz str. 72 Dz.U.
(2) Dz.U. L 256 z 7.9.1987, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 493/2005 (Dz.U. L 82 z 31.3.2005, str. 1).
ZAŁĄCZNIK I
Wykaz sprzętu, który może zostać wykorzystany do stosowania wewnętrznych represji, o którym mowa w art. 1 ust. 1 i art. 2 lit. a)
Poniższy wykaz nie obejmuje artykułów, które zostały specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane do celów wojskowych.
1) |
Hełmy kuloodporne, hełmy używane do ochrony w trakcie zamieszek, tarcze używane do ochrony w trakcie zamieszek oraz tarcze kuloodporne, a także ich specjalnie zaprojektowane części. |
2) |
Specjalnie zaprojektowany sprzęt do zdejmowania odcisków palców. |
3) |
Reflektory poszukiwawcze z systemem sterowania. |
4) |
Sprzęt budowlany wyposażony w elementy ochrony przed pociskami. |
5) |
Noże myśliwskie. |
6) |
Specjalnie zaprojektowany sprzęt do produkcji broni śrutowej. |
7) |
Sprzęt do ręcznego ładowania amunicji. |
8) |
Urządzenia podsłuchowe. |
9) |
Półprzewodnikowe detektory optyczne. |
10) |
Wzmacniacze obrazu. |
11) |
Celowniki teleskopowe. |
12) |
Broń gładkolufowa wraz z amunicją, z wyjątkiem zaprojektowanej specjalnie do celów wojskowych, a także specjalnie zaprojektowane części do niej z wyjątkiem:
|
13) |
Symulatory do szkoleń w zakresie posługiwania się bronią palną oraz specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane części i akcesoria do nich. |
14) |
Bomby i granaty, z wyjątkiem zaprojektowanych specjalnie do celów wojskowych, a także specjalnie zaprojektowane części do nich. |
15) |
Kamizelki kuloodporne, z wyjątkiem wyprodukowanych zgodnie z normami lub specyfikacjami wojskowymi, a także specjalnie zaprojektowane części do nich. |
16) |
Uniwersalne pojazdy terenowe z napędem na wszystkie koła, które zostały wyprodukowane wraz z elementami ochrony przed pociskami lub wyposażone w takie elementy, a także profilowane pancerze takich pojazdów. |
17) |
Armatki wodne oraz specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane części do nich. |
18) |
Pojazdy wyposażone w armatki wodne. |
19) |
Pojazdy specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane w celu obezwładnienia przeciwników za pomocą energii elektrycznej oraz specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane części do nich. |
20) |
Urządzenia akustyczne przedstawiane przez producenta lub dostawcę jako odpowiednie do celów tłumienia zamieszek oraz specjalnie zaprojektowane do nich części. |
21) |
Kajdany na nogi, łańcuchy, kajdanki, pasy obezwładniające za pomocą energii elektrycznej, specjalnie skonstruowane do krępowania ludzi, z wyjątkiem:
|
22) |
Urządzenia przenośne zaprojektowane lub zmodyfikowane do celów tłumienia zamieszek lub samoobrony, wykorzystujące substancje obezwładniające (takie jak gaz łzawiący lub pieprzowy w aerozolu) oraz specjalnie zaprojektowane do nich części. |
23) |
Urządzenia przenośne zaprojektowane lub zmodyfikowane do celów tłumienia zamieszek lub do samoobrony wykorzystujące obezwładnienie za pomocą energii elektrycznej (w tym pałki elektryczne, tarcze elektryczne, paralizatory oraz paralizatory zdalne (tasery)) oraz specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane części do nich. |
24) |
Sprzęt elektroniczny zdolny do wykrywania ukrytych ładunków wybuchowych oraz specjalnie zaprojektowane do nich części; z wyjątkiem:
|
25) |
Elektroniczny sprzęt zagłuszający skonstruowany specjalnie do celów zapobiegania zdalnej detonacji ładunków domowej roboty przy pomocy fal radiowych oraz specjalnie zaprojektowane do niego części. |
26) |
Sprzęt i urządzenia specjalnie zaprojektowane do wywoływania eksplozji środkami elektrycznymi lub nieelektrycznymi, w tym: urządzenia zapłonowe, detonatory, zapalniki, pobudzacze, lont detonujący oraz specjalnie zaprojektowane do nich części; z wyjątkiem:
|
27) |
Sprzęt i urządzenia zaprojektowane do unieszkodliwiania amunicji zawierającej materiały wybuchowe; z wyjątkiem:
|
28) |
Noktowizory i sprzęt termowizyjny oraz wzmacniacze obrazu lub czujniki półprzewodnikowe do tych urządzeń. |
29) |
Ładunki wybuchowe do cięcia liniowego. |
30) |
Materiały wybuchowe i ich substancje pochodne:
|
31) |
Specjalnie zaprojektowane oprogramowanie i technologie wymagane dla wszystkich wyszczególnionych pozycji. |
ZAŁĄCZNIK II
Wykaz właściwych organów, o których mowa w art. 4
BELGIA
Władze federalne odpowiedzialne za sprzedaż, zakup i pomoc techniczną dla belgijskich sił obronnych i służb bezpieczeństwa oraz za usługi finansowe i techniczne związane z produkcją lub dostarczaniem broni oraz sprzętu wojskowego i paramilitarnego:
Federale Overheidsdienst Economie, KMO, Middenstand en Energie/Service Public Fédéral Economie, PME, Classes Moyennes et Energie
Algemene Directie Economisch Potentieel/Direction générale du Potentiel économique |
Vergunningen/Licences |
K.B.O. Beheerscel/Cellule de gestion B.C.E |
44, Leuvensestraat/rue de Louvain |
B-1000 Brussel/Bruxelles |
tel.: 0032 (0) 2 548 67 79 |
faks: 0032 (0) 2 548 65 70. |
Władze regionalne odpowiedzialne za inne pozwolenia na wywóz, przywóz i tranzyt broni oraz sprzętu wojskowego i paramilitarnego:
Brussels Hoofdstedelijk Gewest/Région de Bruxelles — Capitale:
Directie Externe Betrekkingen/Direction des Relations extérieures |
City Center |
Kruidtuinlaan/Boulevard du Jardin Botanique 20 |
B-1035 Brussel/Bruxelles |
tel.: (32-2) 800 37 59 (Cédric Bellemans) |
faks: (32-2) 800 38 20 |
e-mail: cbellemans@mrbc.irisnet.be |
Région wallonne:
Direction Générale Economie et Emploi |
Direction Gestion des Licences |
Chaussée de Louvain 14 |
5000 Namur |
tel.: 081/649751 |
faks: 081/649760 |
e-mail: m.moreels@mrw.wallonie.be |
Vlaams Gewest:
Administratie Buitenlands Beleid |
Cel Wapenexport |
Boudewijnlaan 30 |
B-1000 Brussel |
tel.: (32-2) 553 59 28 |
faks: (32-2) 553 60 37 |
e-mail: wapenexport@vlaanderen.be |
REPUBLIKA CZESKA
Ministerstvo průmyslu a obchodu |
Licenční správa |
Na Františku 32 |
110 15 Praha 1 |
tel.: + 420 2 24 06 27 20 |
tel.: + 420 2 24 22 18 11 |
Ministerstvo financí |
Finanční analytický útvar |
P.O. BOX 675 |
Jindřišská 14 |
111 21 Praha 1 |
tel.: + 420 2 5704 4501 |
faks: + 420 2 5704 4502 |
Ministerstvo zahraničních věcí |
Odbor Společné zahraniční a bezpečnostní politiky EU |
Loretánské nám. 5 |
118 00 Praha 1 |
tel.: + 420 2 2418 2987 |
faks: + 420 2 2418 4080 |
DANIA
Justitsministeriet |
Slotsholmsgade 10 |
DK-1216 København K |
tel.: (45) 33 92 33 40 |
faks: (45) 33 93 35 10 |
Udenrigsministeriet |
Asiatisk Plads 2 |
DK-1448 København K |
tel.: (45) 33 92 00 00 |
faks: (45) 32 54 05 33 |
Erhvervs- og Byggestyrelsen |
Langelinie Allé 17 |
DK-2100 København Ø |
tel.: (45) 35 46 62 81 |
faks: (45) 35 46 62 03 |
NIEMCY
W sprawach zezwoleń dotyczących zapewniania finansowania i pomocy finansowej zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) i c):
Deutsche Bundesbank |
Servicezentrum Finanzsanktionen |
Postfach |
D-80281 München |
tel.: (49) 89 28 89 38 00 |
faks: (49) 89 35 01 63 38 00 |
W sprawach pozwoleń zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a), zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) w sprawach związanej ze sprzętem pomocy technicznej i zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) w sprawie świadczenia pomocy technicznej:
Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA) |
Frankfurter Straße 29—35 |
D-65760 Eschborn |
tel.: (49) 6196/908-0 |
faks: (49) 6196/908-800 |
ESTONIA
Eesti Välisministeerium |
Islandi väljak 1 |
15049 Tallinn |
tel.: + 372 6317 100 |
faks: + 372 6317 199 |
GRECJA
Ministry of Economy and Finance |
General Directorate for Policy Planning and Management |
Address Kornarou Str. |
105 63 Athens |
tel.: + 30 210 3286401-3 |
faks: + 30 210 3286404 |
Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών |
Γενική Δ/νση Σχεδιασμού και Διαχείρισης Πολιτικής |
Δ/νση: Κορνάρου 1, Τ.Κ. |
105 63 Αθήνα — Ελλάς |
Τηλ.: + 30 210 3286401-3 |
Φαξ: + 30 210 3286404 |
HISZPANIA
Ministerio de Industria, Turismo y Comercio |
Secretaría General de Comercio Exterior |
Paseo de la Castellana, 162 |
E-28046 Madrid |
tel.: (34) 913 49 38 60 |
faks: (34) 914 57 28 63 |
FRANCJA
Ministère de l'économie, des finances et de l'industrie |
Direction générale des douanes et des droits indirects |
Cellule embargo — Bureau E2 |
tel.: (33) 1 44 74 48 93 |
faks: (33) 1 44 74 48 97 |
Direction générale du Trésor et de la politique économique Service des affaires multilatérales et du développement Sous-direction Politique commerciale et investissements Service Investissements et propriété intellectuelle |
139, rue du Bercy |
F-75572 Paris Cedex 12 |
tel.: (33) 1 44 87 72 85 |
faks: (33) 1 53 18 96 55 |
Ministère des affaires étrangères |
Direction générale des affaires politiques et de sécurité |
Direction des Nations Unies et des organisations internationales Sous-direction des affaires politiques |
tel.: (33) 1 43 17 59 68 |
faks: (33) 1 43 17 46 91 |
Service de la politique étrangère et de sécurité commune |
tel.: (33) 1 43 17 45 16 |
faks: (33) 1 43 17 45 84 |
IRLANDIA
Department of Foreign Affairs |
(United Nations Section) |
79-80 Saint Stephen's Green |
Dublin 2 |
tel.: + 353 1 478 0822 |
faks: + 353 1 408 2165 |
Central Bank and Financial Services Authority of Ireland |
(Financial Markets Department) |
Dame Street |
Dublin 2 |
tel.: + 353 1 671 6666 |
faks + 353 1 679 8882 |
Department of Enterprise, Trade and Employment |
(Export Licensing Unit) |
Lower Hatch Street |
Dublin 2 |
tel.: + 353 1 631 2534 |
faks: + 353 1 631 2562 |
WŁOCHY
Ministero degli Affari Esteri |
Piazzale della Farnesina, 1 |
I-00194 Roma |
D.G.EU. — Ufficio IV |
tel.: (39) 06 3691 3645 |
faks: (39) 06 3691 2335 |
D.G.C.E. — U.A.M.A. |
tel.: (39) 06 3691 3605 |
faks: (39) 06 3691 8815 |
CYPR
1. |
|
2. |
|
ŁOTWA
Latvijas Republikas Ārlietu ministrija |
Brīvības iela 36 |
Rīga LV 1395 |
tel.: (371) 7016 201 |
faks: (371) 7828 121 |
LITWA
Ministry of Foreign Affairs |
Security Policy Department |
J. Tumo-Vaizganto 2 |
LT-01511 Vilnius |
tel.: + 370 5 2362516 |
faks: + 370 5 2313090 |
LUKSEMBURG
Ministère de l'économie et du commerce extérieur |
Office des licences |
BP 113 |
L-2011 Luxembourg |
tel.: (352) 478 23 70 |
faks: (352) 46 61 38 |
e-mail: office.licences@mae.etat.lu |
Ministère des affaires étrangères et de l'immigration |
Direction des affaires politiques |
5, rue Notre-Dame |
L-2240 Luxembourg |
tel.: (352) 478 2421 |
faks: (352) 22 19 89 |
Ministère des Finances |
3 rue de la Congrégation |
L-1352 Luxembourg |
faks: 00352 475241 |
WĘGRY
Hungarian Trade Licencing Office |
Margit krt. 85. |
H-1024 Budapest |
Hungary |
Postbox: H-1537 Budapest Pf.: 345 |
tel.: + 36-1-336-7327 |
Magyar Kereskedelmi Engedélyezési Hivatal |
Margit krt. 85. |
H-1024 Budapest |
Magyarország |
Postafiók: 1537 Budapest Pf.:345 |
tel.: + 36-1-336-7327 |
MALTA
Bord ta' Sorveljanza dwar is-Sanzjonijiet |
Ministeru ta' l-Affarijiet Barranin |
Palazzo Parisio |
Triq il-Merkanti |
Valletta CMR 02 |
tel.: + 356 21 24 28 53 |
faks: + 356 21 25 15 20 |
NIDERLANDY
Ministerie van Economische Zaken |
Belastingdienst/Douane Noord |
Postbus 40200 |
NL-8004 De Zwolle |
tel.: (31-38) 467 25 41 |
faks: (31-38) 469 52 29 |
AUSTRIA
Bundesministerium für Wirtschaft und Arbeit |
Abteilung C2/2 (Ausfuhrkontrolle) |
Stubenring 1 |
A-1010 Wien |
tel.: (+ 43-1) 711 00-0 |
faks: (+ 43-1) 711 00-8386 |
POLSKA
Ministerstwo Gospodarki i Pracy |
Departament Kontroli Eksportu |
Plac Trzech Krzyży 3/5 |
00-507 Warszawa |
Polska |
tel.: (+ 48 22) 693 51 71 |
faks: (+ 48 22) 693 40 33 |
PORTUGALIA
Ministério dos Negócios Estrangeiros |
Direcção-Geral dos Assuntos Multilaterais |
Largo do Rilvas |
P-1350-179 Lisboa |
tel.: (351) 21 394 67 02 |
faks: (351) 21 394 60 73 |
Ministério das Finanças |
Direcção-Geral dos Assuntos Europeus e Relações Internacionais |
Avenida Infante D. Henrique, n.o 1, C 2.o |
P-1100 Lisboa |
tel.: (351) 21 882 3390/8 |
faks: (351) 21 882 3399 |
SŁOWENIA
1. |
|
2. |
|
3. |
|
4. |
|
SŁOWACJA
Ministerstvo hospodárstva Slovenskej republiky |
Mierová 19 |
827 15 Bratislava 212 |
tel.: 00421/2/4854 1111 |
faks: 00421/2/4333 7827 |
FINLANDIA
Ulkoasiainministeriö/Utrikesministeriet |
PL/PB 176 |
FI-00161 Helsinki/Helsingfors |
tel.: (358-9) 16 00 5 |
faks: (358-9) 16 05 57 07 |
Puolustusministeriö/Försvarsministeriet |
Eteläinen Makasiinikatu 8/Södra Magasinsgatan 8 |
PL/PB 31 |
FI-00131 Helsinki/Helsingfors |
tel.: (358-9) 16 08 81 28 |
faks: (358-9) 16 08 81 11 |
SZWECJA
Inspektionen för strategiska produkter (ISP) |
Box 70 252 |
107 22 Stockholm |
tel.: (+46-8) 406 31 00 |
faks: (+46-8) 20 31 00 |
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO
Sanctions Licensing Unit |
Export Control Organisation |
Department of Trade and Industry |
Kingsgate House |
66-74 Victoria Street |
London SW1E 6SW |
tel.: (44) 20 7215 4544 |
faks: (44) 20 7215 4539 |
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA
Komisja Wspólnot Europejskich |
Dyrekcja Generalna ds. Stosunków Zewnętrznych |
Dyrekcja ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZiB) i Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (EPBiO): Koordynacja i wkład Komisji |
Dział A.2: Sprawy prawne i instytucjonalne, Wspólne Działania WPZiB, Sankcje, Proces Kimberley |
CHAR 12/163 |
B-1049 Bruksela |
Belgia |
tel.: (32–2) 296 25 56 |
faks: (32–2) 296 75 63 |
e-mail: relex-sanctions@cec.eu.int |
16.11.2005 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299/32 |
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1860/2005
z dnia 15 listopada 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku. |
(2) |
W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 listopada 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 15 listopada 2005 r.
W imieniu Komisji
J. M. SILVA RODRÍGUEZ
Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Wsi
(1) Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 386/2005 (Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 3).
ZAŁĄCZNIK
do rozporządzenia Komisji z dnia 15 listopada 2005 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
(EUR/100 kg) |
||
Kod CN |
Kod krajów trzecich (1) |
Standardowa wartość w przywozie |
0702 00 00 |
052 |
56,5 |
096 |
36,8 |
|
204 |
33,9 |
|
999 |
42,4 |
|
0707 00 05 |
052 |
117,1 |
204 |
23,8 |
|
999 |
70,5 |
|
0709 90 70 |
052 |
108,4 |
204 |
70,2 |
|
999 |
89,3 |
|
0805 20 10 |
204 |
66,2 |
388 |
85,5 |
|
999 |
75,9 |
|
0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90 |
052 |
62,7 |
624 |
88,1 |
|
999 |
75,4 |
|
0805 50 10 |
052 |
61,2 |
388 |
71,6 |
|
999 |
66,4 |
|
0806 10 10 |
052 |
104,4 |
400 |
228,2 |
|
508 |
233,6 |
|
624 |
162,5 |
|
720 |
99,7 |
|
999 |
165,7 |
|
0808 10 80 |
388 |
104,6 |
400 |
106,2 |
|
404 |
90,4 |
|
512 |
131,2 |
|
800 |
155,4 |
|
999 |
117,6 |
|
0808 20 50 |
052 |
102,4 |
720 |
56,5 |
|
999 |
79,5 |
(1) Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 750/2005 (Dz.U. L 126 z 19.5.2005, str. 12). Kod „999” odpowiada „innym pochodzeniom”.
16.11.2005 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299/34 |
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1861/2005
z dnia 15 listopada 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1064/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu litewskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (1), w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1064/2005 (2) ogłoszono stały przetarg na wywóz 150 000 ton pszenicy znajdującej się w posiadaniu litewskiej agencji interwencyjnej. |
(2) |
Z powodu niekorzystnych warunków klimatycznych w trakcie zbiorów w 2005 r. ilość pszenicy zwyczajnej przeznaczonej dla Litwy jest niewystarczająca na zaspokojenie popytu wewnętrznego. W związku z tym Litwa poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zmniejszenia ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz, aby umożliwić jej odsprzedaż na rynku krajowym. Mając na uwadze ten wniosek, dostępne ilości oraz sytuację na rynku, należy zmienić maksymalną ilość do wywozu w ramach stałego przetargu ogłoszonego rozporządzeniem (WE) nr 1064/2005. |
(3) |
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1064/2005. |
(4) |
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1064/2005 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 120 000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry (3) oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 15 listopada 2005 r.
W imieniu Komisji
Mariann FISCHER BOEL
Członek Komisji
(1) Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 78. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1154/2005 (Dz.U. L 187 z 19.7.2005, str. 11).
(2) Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 42.
(3) Wraz z Kosowem, zgodnie z określeniem zawartym w rezolucji nr 1244 Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych z dnia 10 czerwca 1999 r.”.
16.11.2005 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299/35 |
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1862/2005
z dnia 15 listopada 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu litewskiej agencji interwencyjnej w celu przetworzenia jej na mąkę we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (1), w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych (2) przewiduje w szczególności, że sprzedaż zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnej odbywa się w drodze przetargu i po cenie nie niższej niż cena stwierdzona na rynku w miejscu składowania lub, jeśli jest to niemożliwe, na najbliższym rynku, z uwzględnieniem kosztów transportu, dla takiej samej jakości oraz reprezentatywnej ilości, pozwalając na uniknięcie zakłóceń rynku. |
(2) |
Z powodu niekorzystnych warunków klimatycznych w trakcie zbiorów w 2005 r. ilość pszenicy zwyczajnej przeznaczonej dla Litwy jest niewystarczająca na zaspokojenie popytu wewnętrznego. Ponadto Litwa dysponuje znacznymi zapasami interwencyjnymi pszenicy zwyczajnej, na które trudno jest znaleźć zbyt, należy je zatem wykorzystać. Z tego względu można zorganizować sprzedaż na rynku Wspólnoty w drodze przetargu, w celu przetworzenia pszenicy zwyczajnej na mąkę. |
(3) |
Aby uwzględnić sytuację rynku wspólnotowego, należy przewidzieć, że zarządzaniem przetargiem zajmie się Komisja. Należy ponadto przewidzieć współczynnik udzielenia zamówień w odniesieniu do zamówień znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży. |
(4) |
W celu zapewnienia kontroli dotyczącej specjalnego przeznaczenia zapasów stanowiących przedmiot przetargów należy przewidzieć monitorowanie specjalne w odniesieniu do dostaw pszenicy zwyczajnej i jej przetworzenia na mąkę. W celu umożliwienia tego monitorowania, należy wprowadzić obowiązek stosowania procedur ustalonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3002/92 z dnia 16 października 1992 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji (3). |
(5) |
W celu zapewnienia prawidłowego wykonania tych zadań konieczne jest, aby oferent wniósł zabezpieczenie, które ze względu na charakter omawianych operacji musi zostać określone w drodze odstępstwa od przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, szczególnie w odniesieniu do jej wysokości, która powinna być wystarczająca, aby zapewnić właściwe wykorzystanie produktów, oraz warunków zwolnienia z takiego zabezpieczenia, które muszą zawierać dowód na przetworzenie produktów na mąkę. |
(6) |
Istotne jest ponadto, by powiadomienie Komisji przez litewską agencję interwencyjną zachowało anonimowość oferentów. |
(7) |
W celu modernizacji zarządzania należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną. |
(8) |
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty litewska agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży 32 000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w jej posiadaniu, w celu przetworzenia jej na mąkę.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak, w drodze odstępstwa:
a) |
od art. 13 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta; |
b) |
od art. 10 akapit drugi wspomnianego rozporządzenia, minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie, który nie spowoduje zakłóceń na rynkach zbóż. |
Artykuł 3
Oferty ważne są tylko wtedy, jeśli dołączone są do nich:
a) |
dowód, że oferent wniósł zabezpieczenie oferty, które w drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 ustala się na kwotę 10 EUR za tonę; |
b) |
pisemne zobowiązanie oferenta dotyczące wykorzystania pszenicy zwyczajnej celem przetworzenia jej na terenie Wspólnoty na mąkę w ciągu 60 dni od daty opuszczenia zapasów interwencyjnych, a w każdym razie przed dniem 31 sierpnia 2006 r., oraz dotyczące wniesienia gwarancji dobrego wykonania w kwocie 40 EUR za tonę, najpóźniej w terminie dwóch dni roboczych od daty otrzymania oświadczenia o udzieleniu zamówienia; |
c) |
zobowiązanie prowadzenia „ewidencji towarowej” pozwalającej na sprawdzenie, czy przyznane ilości pszenicy zwyczajnej zostały przetworzone na mąkę na terytorium Wspólnoty. |
Artykuł 4
1. Termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 23 listopada 2005 r. o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin składania ofert w następnych przetargach częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), z wyjątkiem dni: 28 grudnia 2005 r., 12 kwietnia 2006 r. i 24 maja 2006 r., przypadających w tygodniach, w których nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 28 czerwca 2006 r. o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2. Oferty należy złożyć w litewskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
The Lithuanian Agricultural and Food Products Market Regulation Agency |
L. Stuokos-Gucevičiaus Str. 9–12, |
Vilnius, |
Lithuania |
Tel.: (370-5) 268 50 49 |
Faks: (370-5) 268 50 61 |
Artykuł 5
Litewska agencja interwencyjna powiadamia Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert. Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku I.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w odniesieniu do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, ustalenie może zostać dokonane oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, oprócz ustalenia tej ceny można zastosować współczynnik udzielenia ilości zamówień.
Artykuł 7
1. Zwalnia się w pełni z obowiązku zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 lit. a) w odniesieniu do ilości, dla których:
a) |
oferta nie została wybrana; |
b) |
dokonano płatności w wysokości ceny sprzedaży w ustalonym terminie oraz zostało wniesione zabezpieczenie, przewidziane w art. 3 lit. b). |
2. Zwalnia się w pełni z zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 lit. b), proporcjonalnie do ilości pszenicy zwyczajnej wykorzystanej do produkcji mąki we Wspólnocie.
Artykuł 8
1. Dowód spełnienia wymogów, o których mowa w art. 3 lit. b), dostarcza się zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3002/92.
2. Poza zapisami przewidzianymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3002/92 pole 104 w egzemplarzu kontrolnym T5 musi odnosić się do wymogu przewidzianego w art. 3 lit. b) i c) oraz uwzględniać jeden z zapisów zawartych w załączniku II.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 15 listopada 2005 r.
W imieniu Komisji
Mariann FISCHER BOEL
Członek Komisji
(1) Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 78. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1154/2005 (Dz.U. L 187 z 19.7.2005, str. 11).
(2) Dz.U. L 191 z 31.7.1993, str. 76. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1169/2005 (Dz.U. L 188 z 20.7.2005, str. 19).
(3) Dz.U. L 301 z 17.10.1992, str. 17. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1169/2005.
ZAŁĄCZNIK I
Przetarg stały na odsprzedaż 32 000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu litewskiej agencji interwencyjnej
Formularz (1)
(Rozporządzenie (WE) nr 1862/2005)
1 |
2 |
3 |
4 |
Kolejne numery oferentów |
Numer partii |
Ilość (t) |
Cena w ofercie euro/t |
1 |
|
|
|
2 |
|
|
|
3 |
|
|
|
itd. |
|
|
|
(1) Do przesłania do DG AGRI (D2).
ZAŁĄCZNIK II
Zapisy, o których mowa w art. 8 ust. 2
–– |
: |
w języku hiszpańskim |
: |
Producto destinado a la transformación prevista en las letras b) y c) del artículo 3 del Reglamento (CE) no 1862/2005 |
–– |
: |
w języku czeskim |
: |
Produkt určený ke zpracování podle čl. 3 písm. b) a c) nařízení (ES) č. 1862/2005 |
–– |
: |
w języku duńskim |
: |
Produkt til forarbejdning som fastsat i artikel 3, litra b) og c), i forordning (EF) nr. 1862/2005 |
–– |
: |
w języku niemieckim |
: |
Erzeugnis zur Verarbeitung gemäß Artikel 3 Buchstaben b und c der Verordnung (EG) Nr. 1862/2005 |
–– |
: |
w języku estońskim |
: |
määruse (EÜ) nr 1862/2005 artikli 3 punktides b ja c viidatud töötlemiseks mõeldud toode |
–– |
: |
w języku greckim |
: |
Προϊόν προς μεταποίηση όπως προβλέπεται στο άρθρο 3, στοιχεία β) και γ), του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1862/2005 |
–– |
: |
w języku angielskim |
: |
Product intended for processing referred to in Article 3(b) and (c) of Regulation (EC) No 1862/2005 |
–– |
: |
w języku francuskim |
: |
Produit destiné à la transformation prévue à l'article 3, points b) et c), du règlement (CE) no 1862/2005 |
–– |
: |
w języku włoskim |
: |
Prodotto destinato alla trasformazione di cui all’articolo 3, lettere b) e c), del regolamento (CE) n. 1862/2005 |
–– |
: |
w języku łotewskim |
: |
Produkts paredzēts tādai pārstrādei, kā noteikts Regulas (EK) Nr. 1862/2005 3. panta b) un c) punktā |
–– |
: |
w języku litewskim |
: |
produktas, kurio perdirbimas numatytas Reglamento (EB) Nr. 1862/2005 3 straipsnio b ir c punktuose |
–– |
: |
w języku węgierskim |
: |
Az 1862/2005/EK rendelet 3. cikkének b) és c) pontja szerinti feldolgozásra szánt termék |
–– |
: |
w języku niderlandzkim |
: |
Product bestemd voor de verwerking bedoeld in artikel 3, onder b) en c), van Verordening (EG) nr. 1862/2005 |
–– |
: |
w języku polskim |
: |
Produkt przeznaczony do przetworzenia przewidzianego w art. 3 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1862/2005 |
–– |
: |
w języku portugalskim |
: |
Produto para a transformação a que se referem as alíneas b) e c) do artigo 3.o do Regulamento (CE) n.o 1862/2005 |
–– |
: |
w języku słowackim |
: |
Produkt určený na spracovanie podľa článku 3 písm. b) a c) nariadenia (ES) č. 1862/2005 |
–– |
: |
w języku słoweńskim |
: |
Proizvod za predelavo iz člena 3(b) in (c) Uredbe (ES) št. 1862/2005 |
–– |
: |
w języku fińskim |
: |
Asetuksen (EY) N:o 1862/2005 3 artiklan b ja c alakohdan mukaiseen jalostukseen tarkoitettu tuote |
–– |
: |
w języku szwedzkim |
: |
Produkt avsedda för bearbetning enligt artikel 3 b och c i förordning (EG) nr 1862/2005 |
16.11.2005 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299/40 |
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1863/2005
z dnia 15 listopada 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu łotewskiej agencji interwencyjnej w celu przetworzenia jej na mąkę we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (1), w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych (2) przewiduje w szczególności, że sprzedaż zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnej odbywa się w drodze przetargu i po cenie nie niższej niż cena stwierdzona na rynku w miejscu składowania lub, jeśli jest to niemożliwe, na najbliższym rynku, z uwzględnieniem kosztów transportu, dla takiej samej jakości oraz reprezentatywnej ilości pozwalając na uniknięcie zakłóceń rynku. |
(2) |
Z powodu niekorzystnych warunków klimatycznych w trakcie zbiorów w 2005 r. ilość pszenicy zwyczajnej przeznaczonej dla Łotwy jest niewystarczająca na zaspokojenie popytu wewnętrznego. Ponadto Łotwa dysponuje znacznymi zapasami interwencyjnymi pszenicy zwyczajnej, na które trudno jest znaleźć zbyt, należy je zatem wykorzystać. Z tego względu można zorganizować sprzedaż na rynku Wspólnoty w drodze przetargu, w celu przetworzenia pszenicy zwyczajnej na mąkę. |
(3) |
Aby uwzględnić sytuację rynku wspólnotowego, należy przewidzieć, że zarządzaniem przetargiem zajmie się Komisja. Należy ponadto przewidzieć współczynnik udzielenia zamówień w odniesieniu do zamówień znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży. |
(4) |
W celu zapewnienia kontroli dotyczącej specjalnego przeznaczenia zapasów stanowiących przedmiot przetargów należy przewidzieć monitorowanie specjalne w odniesieniu do dostaw pszenicy zwyczajnej i jej przetworzenia na mąkę. W celu umożliwienia tego monitorowania, należy wprowadzić obowiązek stosowania procedur ustalonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3002/92 z dnia 16 października 1992 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji (3). |
(5) |
W celu zapewnienia prawidłowego wykonania tych zadań konieczne jest, aby oferent wniósł zabezpieczenie, które ze względu na charakter omawianych operacji, musi zostać określone w drodze odstępstwa od przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, szczególnie w odniesieniu do jej wysokości, która powinna być wystarczająca, aby zapewnić właściwe wykorzystanie produktów, oraz warunków zwolnienia z takiego zabezpieczenia, które muszą zawierać dowód na przetworzenie produktów na mąkę. |
(6) |
Istotne jest ponadto, by powiadomienie Komisji przez łotewską agencję interwencyjną zachowało anonimowość oferentów. |
(7) |
W celu modernizacji zarządzania należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną. |
(8) |
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty łotewska agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży 24 276 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w jej posiadaniu, w celu przetworzenia jej na mąkę.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak, w drodze odstępstwa:
a) |
od art. 13 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta; |
b) |
od art. 10 akapit drugi wspomnianego rozporządzenia, minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie, który nie spowoduje zakłóceń na rynkach zbóż. |
Artykuł 3
Oferty ważne są tylko wtedy, jeśli dołączone są do nich:
a) |
dowód, że oferent wniósł zabezpieczenie oferty, które w drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 ustala się na kwotę 10 EUR za tonę; |
b) |
pisemne zobowiązanie oferenta dotyczące wykorzystania pszenicy zwyczajnej celem przetworzenia jej na terenie Wspólnoty na mąkę w ciągu 60 dni od daty opuszczenia zapasów interwencyjnych, a w każdym razie przed dniem 31 sierpnia 2006 r., oraz dotyczące wniesienia gwarancji dobrego wykonania w kwocie 40 EUR za tonę, najpóźniej w terminie dwóch dni roboczych od daty otrzymania oświadczenia o udzieleniu zamówienia; |
c) |
zobowiązanie prowadzenia „ewidencji towarowej” pozwalającej na sprawdzenie, czy przyznane ilości pszenicy zwyczajnej zostały przetworzone na mąkę na terytorium Wspólnoty. |
Artykuł 4
1. Termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 23 listopada 2005 r. o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin składania ofert w następnych przetargach częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), z wyjątkiem dni: 28 grudnia 2005 r., 12 kwietnia 2006 r. i 24 maja 2006 r., przypadających w tygodniach, w których nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 28 czerwca 2006 r. o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2. Oferty należy złożyć w łotewskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Rural Support Service |
Republic Square 2, |
Riga, LV-1981 |
Łotwa |
Tel.: (371) 702 78 93 |
Faks: (371) 702 78 92 |
Artykuł 5
Łotewska agencja interwencyjna powiadamia Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert. Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku I.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w odniesieniu do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, ustalenie może zostać dokonane oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, oprócz ustalenia tej ceny można zastosować współczynnik udzielenia ilości zamówień.
Artykuł 7
1. Zwalnia się w pełni z obowiązku zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 lit. a), w odniesieniu do ilości, dla których:
a) |
oferta nie została wybrana; |
b) |
dokonano płatności w wysokości ceny sprzedaży w ustalonym terminie oraz zostało wniesione zabezpieczenie, przewidziane w art. 3 lit. b). |
2. Zwalnia się w pełni z zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 lit. b), proporcjonalnie do ilości pszenicy zwyczajnej wykorzystanej do produkcji mąki we Wspólnocie.
Artykuł 8
1. Dowód spełnienia wymogów, o których mowa w art. 3 lit. b), dostarcza się zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3002/92.
2. Poza zapisami przewidzianymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3002/92, pole 104 w egzemplarzu kontrolnym T5 musi odnosić się do wymogu przewidzianego w art. 3 lit. b) i c) oraz uwzględniać jeden z zapisów zawartych w załączniku II.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 15 listopada 2005 r.
W imieniu Komisji
Mariann FISCHER BOEL
Członek Komisji
(1) Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 78. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1154/2005 (Dz.U. L 187 z 19.7.2005, str. 11).
(2) Dz.U. L 191 z 31.7.1993, str. 76. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1169/2005 (Dz.U. L 188 z 20.7.2005, str. 19).
(3) Dz.U. L 301 z 17.10.1992, str. 17. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1169/2005.
ZAŁĄCZNIK I
Przetarg stały na odsprzedaż 24 276 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu łotewskiej agencji interwencyjnej
Formularz (1)
(Rozporządzenie (WE) nr 1863/2005)
1 |
2 |
3 |
4 |
Kolejne numery oferentów |
Numer partii |
Ilość (t) |
Cena w ofercie euro/t |
1 |
|
|
|
2 |
|
|
|
3 |
|
|
|
itd. |
|
|
|
(1) Do przesłania do DG AGRI (D2).
ZAŁĄCZNIK II
Zapisy, o których mowa w art. 8 ust. 2
–– |
: |
w języku hiszpańskim |
: |
Producto destinado a la transformación prevista en las letras b) y c) del artículo 3 del Reglamento (CE) no 1863/2005 |
–– |
: |
w języku czeskim |
: |
Produkt určený ke zpracování podle čl. 3 písm. b) a c) nařízení (ES) č. 1863/2005 |
–– |
: |
w języku duńskim |
: |
Produkt til forarbejdning som fastsat i artikel 3, litra b) og c), i forordning (EF) nr. 1863/2005 |
–– |
: |
w języku niemieckim |
: |
Erzeugnis zur Verarbeitung gemäß Artikel 3 Buchstaben b und c der Verordnung (EG) Nr. 1863/2005 |
–– |
: |
w języku estońskim |
: |
määruse (EÜ) nr 1863/2005 artikli 3 punktides b ja c viidatud töötlemiseks mõeldud toode |
–– |
: |
w języku greckim |
: |
Προϊόν προς μεταποίηση όπως προβλέπεται στο άρθρο 3, στοιχεία β) και γ), του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1863/2005 |
–– |
: |
w języku angielskim |
: |
Product intended for processing referred to in Article 3(b) and (c) of Regulation (EC) No 1863/2005 |
–– |
: |
w języku francuskim |
: |
Produit destiné à la transformation prévue à l'article 3, points b) et c), du règlement (CE) no 1863/2005 |
–– |
: |
w języku włoskim |
: |
Prodotto destinato alla trasformazione di cui all’articolo 3, lettere b) e c), del regolamento (CE) n. 1863/2005 |
–– |
: |
w języku łotewskim |
: |
Produkts paredzēts tādai pārstrādei, kā noteikts Regulas (EK) Nr. 1863/2005 3. panta b) un c) punktā |
–– |
: |
w języku litewskim |
: |
produktas, kurio perdirbimas numatytas Reglamento (EB) Nr. 1863/2005 3 straipsnio b ir c punktuose |
–– |
: |
w języku węgierskim |
: |
Az 1863/2005/EK rendelet 3. cikkének b) és c) pontja szerinti feldolgozásra szánt termék |
–– |
: |
w języku niderlandzkim |
: |
Product bestemd voor de verwerking bedoeld in artikel 3, onder b) en c), van Verordening (EG) nr. 1863/2005 |
–– |
: |
w języku polskim |
: |
Produkt przeznaczony do przetworzenia przewidzianego w art. 3 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1863/2005 |
–– |
: |
w języku portugalskim |
: |
Produto para a transformação a que se referem as alíneas b) e c) do artigo 3.o do Regulamento (CE) n.o 1863/2005 |
–– |
: |
w języku słowackim |
: |
Produkt určený na spracovanie podľa článku 3 písm. b) a c) nariadenia (ES) č. 1863/2005 |
–– |
: |
w języku słoweńskim |
: |
Proizvod za predelavo iz člena 3(b) in (c) Uredbe (ES) št. 1863/2005 |
–– |
: |
w języku fińskim |
: |
Asetuksen (EY) N:o 1863/2005 3 artiklan b ja c alakohdan mukaiseen jalostukseen tarkoitettu tuote |
–– |
: |
w języku szwedzkim |
: |
Produkt avsedda för bearbetning enligt artikel 3 b och c i förordning (EG) nr 1863/2005 |
16.11.2005 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299/45 |
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1864/2005
z dnia 15 listopada 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej nr 1 oraz Międzynarodowych Standardów Rachunkowości nr 32 i 39
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (1), w szczególności jego art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1725/2003 z dnia 29 września 2003 r. przyjmującym niektóre międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) zostały przyjęte wszystkie międzynarodowe standardy i interpretacje istniejące na dzień 14 września 2002 r. za wyjątkiem Międzynarodowych Standardów Rachunkowości MSR 32 i MSR 39 oraz powiązanych z nimi interpretacji. W przypadku MSR 32 i MSR 39 przyjęcie ich w tamtym okresie w istniejącej wersji uznano za niewskazane ze względu na znaczący zakres zmian do nich. |
(2) |
W dniu 17 grudnia 2003 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) opublikowała zaktualizowany MSR 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena, co było częścią inicjatywy RMSR mającej na celu poprawę piętnastu standardów w terminie pozwalającym na ich zastosowanie przedsiębiorstwom przyjmującym MSR po raz pierwszy w 2005 r. Celem aktualizacji była dalsza poprawa jakości i spójności istniejących Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (MSR). |
(3) |
Zaktualizowany w grudniu 2003 r. MSR 39 wprowadził możliwość, zgodnie z którą jednostki w momencie początkowego ujęcia mogły nieodwołalnie wyznaczyć finansowy składnik aktywów bądź zobowiązanie finansowe jako wyceniane w wartości godziwej przy ujęciu zysków i strat w rachunku zysków i strat (tzw. pełna opcja wyceny w wartości godziwej). Jednakże Europejski Bank Centralny (EBC), organy nadzoru ostrożnościowego reprezentowane w Komitecie Bazylejskim, a także organy nadzoru rynku papierów wartościowych wyraziły obawy, że nieograniczona opcja wyceny w wartości godziwej mogłaby być niewłaściwie wykorzystywana, zwłaszcza w przypadku instrumentów finansowych powiązanych ze zobowiązaniami własnymi spółek. |
(4) |
RMSR podzieliła tę opinię, czego konsekwencją było opublikowanie w dniu 21 kwietnia 2004 r. projektu standardu, w którym zaproponowała wprowadzenie zmiany do MSR 39 ograniczającej zakres opcji wyceny w wartości godziwej. |
(5) |
Aby w odpowiednim czasie przed pierwszym zastosowaniem w 2005 r. były dostępne obszerne wytyczne w sprawie rachunkowości instrumentów finansowych, Komisja zatwierdziła MSR 39 z wyłączeniem niektórych przepisów odnoszących się do pełnej opcji wyceny w wartości godziwej oraz rachunkowości zabezpieczeń, przyjmując rozporządzenie Komisji (WE) nr 2028/2004 z dnia 19 listopada 2004 r. w sprawie przyjęcia niektórych międzynarodowych standardów rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do dodania MSR nr 39 (3). Komisja potraktowała wspomniane wyłączenie jako szczególny przypadek i rozwiązanie przejściowe obowiązujące do czasu wyjaśnienia nierozstrzygniętych kwestii w ramach dalszych konsultacji i dyskusji. |
(6) |
Komentarze otrzymane w reakcji na opublikowany w dniu 21 kwietnia 2004 r. projekt standardu oraz dalsze konsultacje, zwłaszcza z EBC i Komitetem Bazylejskim, a także cykl debat z zainteresowanymi stronami w marcu 2005 r., znalazły odzwierciedlenie w opublikowanych przez RMSR w dniu 16 czerwca 2005 r.Zmianach do MSR 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena, opcja wyceny w wartości godziwej. |
(7) |
Aktualizacja opcji wyceny w wartości godziwej zawartej w MSR 39 ogranicza jej stosowanie do przypadków, w których pozwoli to na uzyskanie bardziej ścisłych informacji, eliminując bądź znacząco zmniejszając niespójności ujęcia lub wyceny; względnie do sytuacji, w których część aktywów lub zobowiązań finansowych bądź zarówno aktywa, jak i zobowiązania finansowe objęte są udokumentowanym zarządzaniem ryzykiem lub strategią inwestycyjną. Ponadto zaktualizowana opcja wyceny w wartości godziwej dopuszcza wyznaczenie w określonych okolicznościach całej połączonej umowy, zawierającej jeden lub więcej instrumentów pochodnych wbudowanych w inne instrumenty, jako finansowy składnik aktywów lub zobowiązanie finansowe wyceniane w wartości godziwej przez wynik finansowy. Tym samym stosowanie zaktualizowanej opcji wyceny w wartości godziwej zostało ograniczone do przypadków, w których spełnione są określone zasady lub zachodzą określone okoliczności. Oprócz tego stosowanie tej opcji powinno być powiązane z ujawnieniem odpowiednich informacji. |
(8) |
Dlatego należy dodać wyłączone na mocy rozporządzenia (WE) nr 2086/2004 przepisy dotyczące stosowania opcji wyceny w wartości godziwej dla zobowiązań finansowych. Oprócz tego pełna opcja wyceny w wartości godziwej w odniesieniu do aktywów finansowych zatwierdzona rozporządzeniem (WE) nr 2086/2004 również powinna zostać podporządkowana stosowaniu określonych zasad. |
(9) |
W odniesieniu do nadzoru ostrożnościowego RMSR stwierdza, że zaktualizowany standard nie uniemożliwia organom nadzoru ostrożnościowego ani dokonywania oceny dokładności praktyk wyceny w wartości godziwej nadzorczej instytucji finansowej oraz jakości leżących u ich podstaw strategii zarządzania ryzykiem, polityk oraz praktyk, ani także podejmowania odpowiednich działań. Oprócz tego RMSR zgadza się z opinią, że ujawnienie określonych informacji byłoby pomocne organom nadzoru ostrożnościowego przy dokonywaniu przez nie oceny wymagań kapitałowych. Dotyczy to przede wszystkim przypadku ujmowania zysków, które powstają w wyniku pogorszenia własnej zdolności kredytowej i które będą przedmiotem analiz w ramach prac nad dalszymi poprawkami do MSR 39. Dlatego Komisja będzie monitorowała przyszłe skutki wprowadzenia Zmian do MSR 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena, opcja wyceny w wartości godziwej oraz sprawdzi ich wykonanie w ramach przeglądu, o którym jest mowa w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002. |
(10) |
Przyjęcie omawianych poprawek do MSR 39 pociąga za sobą wprowadzenie zmian do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 1 oraz MSR 32 w celu zapewnienia spójności odnośnych standardów rachunkowości. |
(11) |
W związku z nowym podejściem do stosowania opcji wyceny w wartości godziwej opartym na stosowaniu określonych zasad oraz koniecznością przedłożenia przez przedsiębiorstwa po raz pierwszy przyjmujące MSR bardziej czytelnych pierwszych sprawozdań finansowych oraz informacji porównawczych, wskazane jest wprowadzenie stosowania niniejszego rozporządzenia z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2005 r. |
(12) |
Konsultacje z ekspertami w tej dziedzinie potwierdzają, że Międzynarodowy Standard Rachunkowości (MSR) Zmiany do MSR 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena, opcja wyceny w wartości godziwej spełnia techniczne warunki przyjęcia określone w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002, w szczególności wymóg sprzyjania europejskiemu dobru publicznemu. |
(13) |
Z tego względu rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 należy odpowiednio zmienić. |
(14) |
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Rachunkowości, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1725/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) |
Zmienia się zgodnie z pkt A Załącznika do niniejszego rozporządzenia Międzynarodowy Standard Rachunkowości (MSR) 39; |
2) |
Włącza się do MSR 39 zamieszczony w pkt B Załącznika do niniejszego rozporządzenia tekst „Międzynarodowego Standardu Rachunkowości (MSR) Zmiany do MSR 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena, opcja wyceny w wartości godziwej”; |
3) |
Zmienia się zgodnie z pkt B Załącznika do niniejszego rozporządzenia Międzynarodowy Standard Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 1 oraz MSR 32. |
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 15 listopada 2005 r.
W imieniu Komisji
Charlie McCREEVY
Członek Komisji
(1) Dz.U. L 243 z 11.9.2002, str. 1.
(2) Dz.U. L 261 z 13.10.2003, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 211/2005 (Dz.U. L 41 z 11.2.2005, str. 1).
(3) Dz.U. L 363 z 9.12.2004, str. 1.
ZAŁĄCZNIK
A. Do Międzynarodowego Standardu Rachunkowości nr 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena wprowadza się następujące zmiany:
a) |
w ust. 35 dodaje się następujący tekst: „Jeśli przeniesiony składnik aktywów jest wyceniany według zamortyzowanego kosztu, to w odniesieniu do zobowiązania z nim powiązanego nie ma zastosowania wprowadzona w niniejszym standardzie możliwość wyznaczania zobowiązania finansowego jako wycenianego w wartości godziwej przez wynik finansowy.”, |
b) |
w Załączniku A objaśnień dotyczących stosowania OS31 otrzymuje następujące brzmienie: „Przykładem instrumentu hybrydowego jest instrument finansowy, który może zostać przez posiadacza przedstawiony emitentowi do odkupienia w zamian za kwotę środków pieniężnych lub innych aktywów finansowych, która zmienia się na podstawie indeksu kapitałowego lub towarowego, rosnącego lub malejącego (»instrument z opcją sprzedaży«). Jeśli emitent w momencie początkowego ujęcia nie zakwalifikował instrumentu z opcją sprzedaży jako zobowiązanie finansowe wyceniane w wartości godziwej przez wynik finansowy, wymaga się, aby instrument wbudowany został oddzielony (tj. indeksowane płatności kapitału) zgodnie z paragrafem 11, ponieważ umowa zasadnicza jest instrumentem dłużnym w myśl paragrafu OS27, a indeksowana płatność kapitału nie jest ściśle powiązana z zasadniczym instrumentem dłużnym zgodnie z paragrafem OS30 pkt. a). Ponieważ płatności kapitału mogą się zwiększać lub też maleć, instrumentem wbudowanym jest instrument pochodny niebędący opcją, którego wartość jest indeksowana do zmiennej bazowej.”. |
B. Do MSR 39 dodaje się następujący tekst:
MIĘDZYNARODOWE STANDARDY RACHUNKOWOŚCI
MSR nr |
Tytuł |
„MSR 39 |
Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena wraz z przepisami dotyczącymi stosowania opcji wyceny w wartości godziwej”. |
Powielanie dozwolone w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Wszystkie istniejące prawa są zastrzeżone poza EOG, z wyjątkiem prawa do powielania na użytek własny lub w innych uczciwych celach. Więcej informacji można uzyskać na stronie RMSR www.iasb.org.uk
ZMIANY DO MIĘDZYNARODOWEGO STANDARDU RACHUNKOWOŚCI 39
Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena
OPCJA WARTOŚCI GODZIWEJ
Niniejszy dokument określa zmiany wprowadzone do MSR 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena. Zmiany wynikają z propozycji, które były przedstawione w projekcie proponowanych zmian do MSR 39 – Opcja wartości godziwej, opublikowanym w kwietniu 2004 r.
Jednostki stosują zmiany zawarte w niniejszym dokumencie w odniesieniu do rocznych okresów obrotowych rozpoczynających się 1 stycznia 2006 r. i później.
W pkt 9 część b definicja składnika aktywów finansowych lub zobowiązania finansowego wycenianego według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat została zmieniona w następujący sposób:
DEFINICJE
9. …
Definicje czterech kategorii instrumentów finansowych
Składnikiem aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych wycenianym według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat jest składnik spełniający którykolwiek z poniższych warunków:
a) |
… |
b) |
Przy początkowym ujęciu został wyznaczony przez jednostkę jako wyceniany według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat. Jednostka dokonuje takiej klasyfikacji tylko wówczas, gdy zezwala na to pkt 11A lub prowadzi to do uzyskania bardziej przydatnych informacji, gdyż:
|
W MSR 32 pkt 66, 94 oraz OS40 wymaga się od jednostki ujawniania informacji na temat aktywów finansowych i zobowiązań finansowych, które zostały wyznaczone do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, w tym także tego, w jaki sposób wymóg ten został spełniony. W przypadku instrumentów wyznaczonych zgodnie z punktem ii) powyżej, ujawniane informacje powinny obejmować opis, w jaki sposób stosowanie opcji wartości godziwej jest spójne z udokumentowanym sposobem zarządzania ryzykiem lub strategią inwestycyjną jednostki.
Inwestycji w instrumenty kapitałowe, dla których nie istnieje cena rynkowa notowana na aktywnym rynku i których wartości godziwej nie można wycenić w wiarygodny sposób, (zob. par. 46c) oraz załącznik A pkt OS80 i OS81) nie można wyznaczyć do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat.
Należy zauważyć, że pkt 48, 48A, 49 oraz pkt OS69–OS82 załącznika A, które określają wymogi dotyczące wiarygodnej wyceny wartości godziwej składnika aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych, w równym stopniu stosują się do wszystkich pozycji wycenianych według wartości godziwej, czy to wyznaczonych do takiej oceny, czy innych, lub których wartość godziwa jest ujawniana.
Dodaje się pkt 11A w brzmieniu:
WBUDOWANE INSTRUMENTY POCHODNE
11A. Niezależnie od postanowień pkt 11, jeśli umowa zawiera jeden lub więcej wbudowanych instrumentów pochodnych, jednostka może wyznaczyć całą hybrydową (łączną) umowę jako składnik aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych wyceniany do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, o ile:
a) |
wbudowany instrument pochodny nie zmienia znacząco przepływów pieniężnych, które byłyby wymagane umową lub |
b) |
jest rzeczą oczywistą bez przeprowadzania lub po pobieżnej analizie, że gdyby podobny hybrydowy (łączny) instrument był najpierw rozważany, to oddzielenie wbudowanego instrumentu (instrumentów) byłoby zabronione, jak na przykład opcja przedpłaty wbudowana w pożyczkę pozwalająca jej posiadaczowi na spłatę pożyczki za kwotę zbliżoną do jej zamortyzowanego kosztu. |
W pkt 12 i 13 wprowadza się następujące zmiany:
12. Jeśli zgodnie z niniejszym standardem jednostka jest zobowiązana do oddzielenia wbudowanego instrumentu pochodnego od umowy zasadniczej, ale nie jest w stanie oddzielnie wycenić takiego wbudowanego instrumentu pochodnego w momencie jego nabycia, albo w kolejnych dniach bilansowych, to traktuje całą hybrydową (łączną) umowę jak umowę wycenianą według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat.
13. Jeśli jednostka nie jest w stanie wiarygodnie wycenić wartości godziwej wbudowanego instrumentu pochodnego na podstawie postanowień i warunków umowy (np. dlatego, że wbudowany instrument pochodny jest powiązany z instrumentem kapitałowym nienotowanym na aktywnym rynku), to wartość godziwą wbudowanego instrumentu pochodnego stanowi różnica pomiędzy wartością godziwą instrumentu hybrydowego (łącznego) i wartością godziwą umowy zasadniczej, jeśli wartości te mogą być wiarygodnie ustalone zgodnie z niniejszym standardem. Jeśli jednostka nie jest w stanie ustalić wartości godziwej wbudowanego instrumentu pochodnego zgodnie z powyższą metodą, to stosuje się pkt 12 i wyznacza instrument hybrydowy (łączny) jako wyceniany według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat.
Dodaje się pkt 48A w brzmieniu:
ZAGADNIENIA DOTYCZĄCE WARTOŚCI GODZIWEJ
48A. Zazwyczaj najlepszym potwierdzeniem wartości godziwej są ceny notowane na aktywnym rynku. Jeśli nie istnieje aktywny rynek dla danego instrumentu, jednostka ustala wartość godziwą przy zastosowaniu technik wyceny. Celem stosowania technik wyceny jest ustalenie, jak w dniu wyceny kształtowałaby się cena w transakcji zawartej na zasadach rynkowych pomiędzy niezależnymi stronami. Do technik wyceny zalicza się wykorzystanie ostatnich transakcji rynkowych przeprowadzonych bezpośrednio pomiędzy dobrze poinformowanymi, zainteresowanymi stronami, jeśli informacje takie są dostępne, odniesienie do bieżącej wartości godziwej innego instrumentu o niemalże identycznej charakterystyce, analizę zdyskontowanych przepływów pieniężnych, jak również modele wyceny opcji. Jeśli istnieje technika wyceny powszechnie stosowana przez uczestników rynku do wyceny instrumentu, a także wykazano, że ta technika dostarcza wiarygodnych oszacowań cen osiąganych w rzeczywistych transakcjach rynkowych, jednostka stosuje tę metodę. Wybrane techniki wyceny w maksymalnym stopniu wykorzystują dane rynkowe, a w minimalnym stopniu polegają na subiektywnych danych specyficznych dla jednostki. Technika wyceny obejmuje wszystkie czynniki, jakie uczestnicy rynku wzięliby pod uwagę ustalając cenę oraz jest zgodna z przyjętymi ekonomicznymi metodami wyceny instrumentów finansowych. Jednostka dokonuje okresowo kalibracji techniki wyceny i testuje jej prawidłowość przy zastosowaniu cen pochodzących z dostępnych bieżących transakcji rynkowych dla takiego samego instrumentu (tj. bez modyfikacji lub „przepakowania”) lub opartych na innych dostępnych danych rynkowych.
DATA WEJŚCIA W ŻYCIE I OKRES PRZEJŚCIOWY
W pkt 105 wprowadza się zmiany oraz dodaje się pkt 105A–105D w brzmieniu:
…
105. Jeśli niniejszy standard jest stosowany po raz pierwszy, jednostka ma prawo wyznaczyć wcześniej ujęty składnik aktywów finansowych jako dostępny do sprzedaży. W przypadku każdego z takich składników jednostka ujmuje wszystkie skumulowane zmiany wartości godziwej w oddzielnej pozycji w kapitale własnym do momentu późniejszego wyłączenia z bilansu lub wystąpienia utraty wartości, kiedy przenosi się te skumulowane zyski lub straty do rachunku zysków i strat. Jednostka również:
a) |
przekształca składnik aktywów finansowych stosując nowy sposób wyznaczania w porównawczych sprawozdaniach finansowych oraz |
b) |
ujawnia wartość godziwą aktywów finansowych na dzień wyznaczenia, a także ich klasyfikację oraz wartość bilansową w poprzednich sprawozdaniach finansowych. |
105A. Jednostka stosuje pkt 11A, 48A, OS4B–OS4K, OS33A oraz OS33B, a także wprowadzone w 2005 r. zmiany pkt 9, 12 i 13 w okresach obrotowych rozpoczynających się 1 stycznia 2006 r. i później. Zaleca się wcześniejsze zastosowanie.
105B. Jednostka stosująca po raz pierwszy pkt 11A, 48A, OS4B–OS4K, OS33A oraz OS33B, a także wprowadzone w 2005 r. zmiany do pkt 9, 12 i 13 w okresach obrotowych rozpoczynających się przed 1 stycznia 2006 r.:
a) |
ma prawo, w momencie zastosowania nowych i zmienionych przepisów po raz pierwszy, wyznaczyć jako wyceniany według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat dowolny poprzednio ujęty składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe, które w tym momencie spełniają do tego wymogi. Jeśli roczny okres obrotowy rozpoczyna się przed 1 września 2005 r. tego rodzaju proces wyznaczania nie musi być zakończony przed 1 września 2005 r. i może obejmować również aktywa finansowe i zobowiązania finansowe ujęte między początkiem tego okresu obrotowego a 1 września 2005 r. Niezależnie od postanowień pkt 91 MSR 39, dowolny składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe wyznaczone do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat zgodnie z niniejszym punktem, które wcześniej były wyznaczone jako pozycja zabezpieczana w ramach zabezpieczenia wartości godziwej, powinny zostać wyłączone z tego powiązania w momencie wyznaczenia ich do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, |
b) |
ujawnia wartość godziwą aktywów finansowych i zobowiązań finansowych wyznaczonych zgodnie z punktem a) na dzień wyznaczenia, a także ich klasyfikację oraz wartość bilansową w poprzednich sprawozdaniach finansowych, |
c) |
wyłącza z wyznaczenia jakikolwiek składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe poprzednio wyznaczone do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, jeśli nie kwalifikują się one do tego rodzaju wyznaczenia zgodnie z postanowieniami nowych lub zmienionych punktów. Jeśli składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe będą po wyłączeniu z wyznaczenia wycenianie według zamortyzowanego kosztu, to data wyłączenia powinna być traktowana jako data początkowego ujęcia, |
d) |
ujawnia wartość godziwą wszelkich aktywów finansowych i zobowiązań finansowych wyłączonych z wyznaczenia zgodnie z punktem c) na dzień obowiązywania tego wyłączenia oraz ich nową klasyfikację. |
105C. Jednostka stosująca po raz pierwszy pkt 11A, 48A, OS4B–OS4K, OS33A oraz OS33B, a także zmiany wprowadzone w roku 2005 do pkt 9, 12 i 13, w rocznych okresach obrotowych rozpoczynających się 1 stycznia 2006 r. i później :
a) |
wyłącza z wyznaczenia jakikolwiek składnik aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych poprzednio wyznaczony do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, jeśli nie kwalifikuje się on do tego rodzaju wyznaczenia zgodnie z postanowieniami nowych lub zmienionych punktów. Jeśli składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe będą wyceniane po wyłączeniu z wyznaczenia według zamortyzowanego kosztu, data wyłączenia powinna być traktowana jako data początkowego ujęcia, |
b) |
nie wyznacza do wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat żadnych poprzednio ujętych aktywów lub zobowiązań finansowych, |
c) |
ujawnia wartość godziwą aktywów finansowych i zobowiązań finansowych, które wyłączono z wyznaczenia zgodnie z punktem a) na dzień wyłączenia oraz ich nową klasyfikację. |
105D. Jednostka przekształca swoje porównawcze sprawozdania finansowe, stosując nowy sposób wyznaczenia określony w pkt 105B lub 105C, pod warunkiem, że składnik aktywów finansowych i zobowiązań finansowych albo grupa aktywów finansowych, zobowiązań finansowych lub obu tych kategorii wyznaczone do wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, będą spełniać wymogi pkt 9b)i), 9 lit. b) ppkt ii) lub 11A na początku okresu porównawczego lub, w przypadku kiedy zostały nabyte po rozpoczęciu okresu porównawczego, będą spełniać wymogi pkt 9b)i), 9 lit. b) ppkt ii) lub 11A na dzień ich początkowego ujęcia.
W załączniku A dodaje się pkt OS4B–OS4K w brzmieniu:
Załącznik A
Objaśnienie stosowania
DEFINICJE (pkt 8–9)
Wyznaczenie do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat.
OS4B. Punkt 9 niniejszego standardu zezwala jednostce na wyznaczenie składnika aktywów finansowych, zobowiązania finansowego lub grupy instrumentów finansowych (aktywów finansowych, zobowiązań finansowych lub obydwu tych kategorii) do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, pod warunkiem że prowadzi to do uzyskania bardziej przydatnych informacji.
OS4C. Decyzja jednostki dotycząca wyznaczenia składnika aktywów finansowych lub zobowiązania finansowego do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat jest podobna do wyboru zasady rachunkowości (mimo iż w przeciwieństwie do wyboru zasad rachunkowości nie musi być stosowana w sposób ciągły w stosunku do wszystkich podobnych transakcji). Jeśli jednostka ma możliwość wyboru, pkt 14b) MSR 8 Zasady (polityka) rachunkowości, zmiany wartości szacunkowych i korygowanie błędów wymaga, aby wybrane zasady (polityka) rachunkowości prowadziły do uzyskiwania bardziej przydatnych i wiarygodnych informacji na temat wpływu transakcji, innych zdarzeń i warunków na sytuację finansową, rachunek zysków i strat czy też przepływy pieniężne jednostki. W przypadku wyznaczenia do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, pkt 9 określa dwa rodzaje okoliczności, w których spełniany zostaje wymóg uzyskiwania bardziej przydatnych informacji. Dlatego chcąc dokonać takiego wyznaczenia zgodnie z pkt 9, jednostka powinna udowodnić, że dotyczy jej jedna (lub obie) z tych sytuacji.
Punkt 9b)i) Wyznaczenie eliminuje lub znacząco zmniejsza niespójność w zakresie wyceny lub ujmowania, która powstałaby w przeciwnym przypadku.
OS4D. Zgodnie z MSR 39 wycena składnika aktywów finansowych lub zobowiązania finansowego oraz sposób ujęcia zmian ich wartości są uzależnione od klasyfikacji pozycji oraz od tego, czy pozycja jest częścią wyznaczonego powiązania zabezpieczającego. Wymogi te mogą stwarzać niespójność w zakresie wyceny lub ujmowania (określaną niekiedy jako „niedopasowanie księgowe”), na przykład, gdyby składnik aktywów finansowych nie został wyznaczony do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat i byłby klasyfikowany jako dostępny do sprzedaży (przy czym większość zmian wartości godziwej byłaby ujmowana bezpośrednio w kapitale własnym), a zobowiązanie, które jednostka uznaje za powiązane byłoby wyceniane według zamortyzowanego kosztu (bez ujęcia zmian wartości godziwej). W takich okolicznościach jednostka może stwierdzić, że jej sprawozdanie finansowe będzie dostarczać bardziej przydatnych informacji, Jeśli zarówno składnik aktywów jak i zobowiązanie będą zaklasyfikowane do wyceny wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat.
OS4E. Następujące przykłady pokazują, kiedy ten warunek mógłby być spełniony. We wszystkich przypadkach jednostka może wykorzystać ten warunek do wyznaczenia składnika aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych do wyceny w wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, jeśli spełnia zasadę określoną w pkt 9 lit. b) ppkt i).
a) |
Jednostka posiada zobowiązania, z których przepływy pieniężne są umownie uzależnione od korzyści uzyskiwanych z aktywów, które w innym przypadku zostałyby zaklasyfikowane jako dostępne do sprzedaży. Na przykład zakład ubezpieczeń może mieć zobowiązania zawierające cechę warunkowej partycypacji, która przynosi korzyści w oparciu o zrealizowane i/lub niezrealizowane zyski z inwestycji związanych z określonym zbiorem aktywów należących do zakładu ubezpieczeń. Jeśli wycena tych zobowiązań odzwierciedla bieżące ceny rynkowe, zaklasyfikowanie aktywów jako wycenianych według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat oznacza, że zmiany według wartości godziwej aktywów finansowych są ujmowane w wyniku finansowym w tym samym okresie, co odnośne zmiany wartości zobowiązań. |
b) |
Jednostka posiada zobowiązania związane z umowami ubezpieczeniowymi, których wycena uwzględnia bieżące informacje (zgodnie z pkt 24 MSSF 4 Umowy ubezpieczeniowe) oraz aktywa finansowe uznane za powiązane, które w innym przypadku byłyby zaklasyfikowane jako dostępne do sprzedaży lub wyceniane według zamortyzowanego kosztu. |
c) |
Jednostka posiada aktywa finansowe, zobowiązania finansowe lub jedne i drugie, podlegające wspólnemu ryzyku, takiemu jak ryzyko stopy procentowej, prowadzące do przeciwstawnych zmian wartości godziwej wzajemnie się kompensujących. Tym niemniej tylko niektóre instrumenty będą wycenione według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat (tj. instrumenty pochodne lub zaklasyfikowane jako przeznaczone do obrotu). Może się również zdarzyć, że wymogi dotyczące rachunkowości zabezpieczeń nie są spełnione, na przykład dlatego że wymogi dotyczące efektywności zawarte w pkt 88 nie są dotrzymane. |
d) |
Jednostka posiada aktywa finansowe, zobowiązania finansowe lub jedne i drugie, które podlegają wspólnemu ryzyku, takiemu jak ryzyko stopy procentowej, prowadzące do przeciwstawnych zmian wartości godziwej wzajemnie się kompensujących i jednostka nie spełnia wymogów stosowania rachunkowości zabezpieczeń, gdyż żaden z instrumentów nie jest instrumentem pochodnym. Ponadto, przy braku rachunkowości zabezpieczeń, występuje znacząca niespójność w ujmowaniu zysków i strat. Na przykład:
|
OS4F. We wszystkich przypadkach jak te opisane powyżej, wyznaczenie w momencie początkowego ujęcia aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, które to aktywa lub zobowiązania w innym przypadku nie byłyby wyceniane w ten sposób, może wyeliminować lub znacząco zmniejszyć niespójność w zakresie wyceny lub ujmowania i doprowadzić do otrzymania bardziej przydatnych informacji. Ze względów praktycznych jednostka nie musi dokładnie w tym samym czasie wejść w transakcje powodujące powstanie aktywów i zobowiązań powodujących niespójność w zakresie wyceny lub ujmowania. Uzasadniona zwłoka jest dopuszczona pod warunkiem, że każda transakcja będzie w momencie początkowego ujęcia wyznaczona do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat oraz w tym czasie jednostka będzie oczekiwać wystąpienia wszelkich pozostałych transakcji.
OS4G. Niedopuszczalne byłoby wyznaczenie do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat tylko niektórych spośród aktywów finansowych i zobowiązań finansowych prowadzących do powstania niespójności, o ile nie doprowadziłoby to do jej wyeliminowania lub znaczącego zmniejszenia, a zatem nie zapewniłoby uzyskania bardziej prawidłowych informacji. Tym niemniej dopuszczalne byłoby wyznaczenie tylko pewnej liczby podobnych aktywów finansowych lub podobnych zobowiązań finansowych, Jeśli doprowadziłoby to do znaczącego zmniejszenia niespójności (potencjalnie większego niż w przypadku innego rodzaju dopuszczonych wyznaczeń). Dla przykładu, zakłada się, iż jednostka posiada pewną liczbę podobnych zobowiązań finansowych o wartości 100 j.p. (1) oraz pewną liczbę podobnych aktywów finansowych w kwocie 50 j.p., ale wycenianych w oparciu o różne zasady. Jednostka może znacząco zmniejszyć niespójność w wycenie poprzez wyznaczenie – do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat – w momencie początkowego ujęcia wszystkich aktywów, ale tylko niektórych zobowiązań (na przykład poszczególnych zobowiązań o łącznej wartości 45 j.p.). Tym niemniej ze względu na to, że standard zezwala jednostce na wyznaczenie do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat tylko całego instrumentu finansowego, jednostka, w przykładzie powyżej, musi wyznaczyć jedno lub kilka zobowiązań w całości. Nie mogłaby wyznaczyć komponentu zobowiązania (np. zmian wartości dających się przypisać tylko jednemu ryzyku, na przykład zmiany referencyjnych stóp procentowych) lub proporcji (tj. procentu) zobowiązania.
Punkt 9 lit. b) ppkt ii) Grupa aktywów finansowych, zobowiązań finansowych lub obu tych kategorii jest zarządzana a jej wyniki oceniane w oparciu o wartość godziwą, zgodnie z udokumentowanymi zasadami zarządzania ryzykiem lub strategią inwestycyjną.
OS4H. Jednostka może zarządzać i oceniać wyniki uzyskiwane z tytułu aktywów finansowych, zobowiązań finansowych lub obydwu tych kategorii w taki sposób, iż ich wycena według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat prowadzi do uzyskania bardziej przydatnych informacji. W tym przypadku nacisk jest położony na sposób, w jaki jednostka zarządza i ocenia wyniki, a nie na rodzaj jej instrumentów finansowych.
OS4I. Następujące przykłady pokazują, kiedy ten warunek mógłby być spełniony. We wszystkich przypadkach jednostka może wykorzystać ten warunek do wyznaczenia składnika aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych do wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, jeśli spełnia zasadę określoną w pkt 9 lit. b) ppkt ii).
a) |
Organizacje zarządzające kapitałem wysokiego ryzyka, fundusze inwestycyjne fundusze powiernicze oraz podobne przedsięwzięcia, których przedmiotem działalności jest inwestowanie w aktywa finansowe z zamiarem uzyskiwania z nich korzyści z tytułu całkowitych zwrotów w postaci odsetek lub dywidend oraz zmian według wartości godziwej. MSR 28 Inwestycje w jednostkach stowarzyszonych oraz MSR 31 Udziały we wspólnych przedsięwzięciach zezwalają na wyłączenie tego rodzaju inwestycji z ich zakresu, pod warunkiem, iż są wyceniane według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat. Jednostka może stosować te same zasady rachunkowości do innych inwestycji zarządzanych na zasadzie całkowitego zwrotu, na które nie ma jednak na tyle znaczącego wpływu, aby mogły być objęte zakresem MSR 28 lub MSR 31. |
b) |
Jednostka posiada aktywa finansowe i zobowiązania finansowe, które wspólnie podlegają jednemu lub większej liczbie ryzyk i są zarządzane i oceniane w oparciu o wartość godziwą, zgodnie z udokumentowanymi zasadami zarządzania aktywami i zobowiązaniami. Przykładem może być jednostka, która wyemitowała „produkty strukturalne” składające się z wielu wbudowanych instrumentów pochodnych oraz zarządza wynikającym z nich ryzykiem w oparciu o wartość godziwą, wykorzystując w tym celu łącznie różne pochodne i niepochodne instrumenty finansowe. Analogicznym przykładem może być jednostka, która udziela pożyczki o stałej stopie procentowej i zarządza wynikającym stąd ryzykiem referencyjnej stopy procentowej wykorzystując w tym celu łącznie pochodne i niepochodne instrumenty finansowe. |
c) |
Jednostka jest zakładem ubezpieczeniowym posiadającym portfel aktywów finansowych, którym zarządza w sposób zapewniający maksymalizację zwrotu (tj. odsetki lub dywidendy oraz zmiany wartości godziwej) i na tej podstawie ocenia wyniki. Portfel może być utrzymywany dla zabezpieczenia określonych zobowiązań lub kapitału lub obydwu tych pozycji. Jeśli portfel aktywów jest utrzymywany w celu zabezpieczenia określonych zobowiązań, warunek określony w pkt 9 lit. b) ppkt ii) może zostać spełniony dla aktywów, niezależnie od tego, czy zakład ubezpieczeń także zarządza i ocenia zobowiązania na podstawie wartości godziwej. Warunek zawarty w pkt 9 lit. b) ppkt ii) może zostać spełniony, kiedy zakład ubezpieczeń ma na celu maksymalizację całościowego zwrotu na aktywach w ciągu dłuższego czasu, nawet jeśli kwoty wypłacone posiadaczom kontraktów zależą od innych czynników, takich jak kwota zysków zrealizowanych w krótszym okresie (np. roku) lub zależą od decyzji zakładu ubezpieczeń. |
OS4J. Jak zostało omówione powyżej, warunek ten zależy od sposobu, w jaki jednostka zarządza i ocenia wyniki uzyskiwane z tytułu grupy rozważanych instrumentów finansowych. Zatem (w związku z wymogiem dokonania wyznaczenia w momencie początkowego ujęcia), jednostka wyznaczająca instrument finansowy do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat w oparciu o ten warunek, powinna wyznaczyć w taki sposób wszystkie odpowiednie instrumenty finansowe, które są wspólnie zarządzane i oceniane.
OS4K. Dokumentacja dotycząca strategii jednostki nie musi być obszerna, ale powinna wystarczać do udowodnienia, że wymóg zawarty w pkt 9 lit. b) ppkt ii) jest przestrzegany. Taka dokumentacja nie jest wymagana dla każdej indywidualnej pozycji, ale może być przygotowana dla całego portfela. Przykładowo, jeśli system zarządzania wynikami działalności danego departamentu – zatwierdzony przez kluczowych członków zarządu jednostki – jasno wskazuje na to, iż jego wyniki działalności są oceniane na podstawie całkowitego zwrotu z poniesionych nakładów, nie ma potrzeby przygotowywania dalszej dokumentacji potwierdzającej zgodność z pkt 9 lit. b) ppkt ii).
Po pkt OS33 dodaje się nagłówek oraz pkt OS33A i OS33B w następującym brzmieniu:
Instrumenty zawierające wbudowane instrumenty pochodne
OS33A. Jeśli jednostka staje się stroną hybrydowego (łącznego) instrumentu, który zawiera jeden lub większą liczbę wbudowanych instrumentów pochodnych, pkt 11 wymaga od jednostki zidentyfikowania każdego takiego wbudowanego instrumentu pochodnego, oceny, czy powinien być oddzielony od umowy zasadniczej, a w przypadku tych instrumentów pochodnych, których ten wymóg dotyczy, wyceny według wartości godziwej w momencie początkowego ujęcia i później. Te wymogi mogą być bardziej złożone lub prowadzić do mniej wiarygodnych wycen aniżeli wycenianie całego instrumentu. Z tego względu niniejszy standard zezwala, aby cały instrument wyznaczyć do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat.
OS33B. Takie wyznaczenie może być dokonane niezależnie od tego, czy pkt 11 wymaga oddzielenia wbudowanego instrumentu pochodnego od umowy zasadniczej czy tego zabrania. Jednakże pkt 11A nie uzasadniałby wyznaczenia hybrydowego (łącznego) instrumentu do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat w przypadkach omówionych w pkt 11A a) i b), ponieważ nie prowadziłoby to do zmniejszenia złożoności ani do wzrostu wiarygodności.
(1) W niniejszym standardzie kwoty pieniężne nominowane są w „jednostkach pieniężnych” (j.p.).
Załącznik
Zmiany wprowadzone do innych standardów
Zmiany w niniejszym załączniku stosuje się do rocznych okresów obrotowych rozpoczynających się 1 stycznia 2006 r. i później. Jeśli jednostka zastosuje niniejsze zmiany w MSR 39 w odniesieniu do okresu wcześniejszego, niniejsze zmiany mają zastosowanie do tego wcześniejszego okresu.
Zmiany do MSR 32
Instrumenty finansowe: ujawnianie i prezentacja
W pkt 66 wprowadza się następujące zmiany:
66. Zgodnie z MSR 1, jednostka udziela informacji na temat wszystkich znaczących zasad rachunkowości, do których zalicza się zarówno przyjęte zasady ogólne, jak i metody ich zastosowania w odniesieniu do transakcji oraz innych zdarzeń i warunków występujących w działalności jednostki. W odniesieniu do instrumentów finansowych takie ujawnienia obejmują:
a) |
kryteria zastosowane przy określaniu, kiedy ujmuje się i kiedy wyłącza z bilansu składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe, |
b) |
zasady wyceny przyjęte w odniesieniu do aktywów finansowych i zobowiązań finansowych w momencie ich początkowego ujęcia i w późniejszych okresach, |
c) |
zasady ujmowania oraz wyceny przychodów i kosztów wynikających z aktywów finansowych i zobowiązań finansowych oraz |
d) |
w przypadku aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych wyznaczonych do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat:
|
W pkt 94 wprowadza się następujące zmiany, a lit. g)–j) zastępuje się lit. j)–m):
94. …
Aktywa finansowe i zobowiązania finansowe wyceniane według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat (zob. także pkt OS40)
…
e) |
Jednostka ujawnia wartości bilansowe:
|
f) |
Jednostka ujawnia osobno zyski netto lub straty netto z tytułu aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych, które jednostka wyznaczyła do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat. |
g) |
Jeśli jednostka wyznaczyła pożyczkę lub należność (lub grupę pożyczek lub należności) do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, to ujawnia:
|
h) |
Jeśli jednostka wyznaczyła zobowiązanie finansowe do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, to ujawnia:
|
i) |
Jednostka ujawnia:
|
…
W pkt OS40 wprowadza się następujące zmiany:
OS40 Jeśli jednostka wyznacza zobowiązanie finansowe lub pożyczkę lub należność (lub grupę pożyczek lub należności) do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, powinna ujawnić kwotę zmiany wartości godziwej instrumentu finansowego, którą można przypisać do zmiany ryzyka kredytowego. O ile alternatywna metoda w lepszy sposób nie oddaje tej kwoty, jednostka powinna ustalić tę kwotę jako kwotę zmiany wartości godziwej instrumentu finansowego, której nie można przypisać do zmian warunków rynkowych powodujących ryzyko rynkowe. Zmiany warunków rynkowych prowadzące do ryzyka rynkowego obejmują zmiany referencyjnej stopy procentowej, cen towarów, kursu wymiany waluty obcej lub indeksu cen lub stóp. W przypadku umów z elementami powiązanymi z jednostkami uczestnictwa, zmiany warunków rynkowych obejmują zmiany wyników działalności wewnętrznego lub zewnętrznego funduszu inwestycyjnego. Jeśli jedynymi zmianami zobowiązania finansowego wynikającymi z czynników rynkowych są zmiany referencyjnej stopy procentowej, kwotę tę można ustalić w następujący sposób:
a) |
najpierw jednostka wylicza wewnętrzną stopę zwrotu zobowiązania na początku okresu opierając się na referencyjnej cenie rynkowej tego zobowiązania, oraz przepływach pieniężnych wynikających z umowy. Aby otrzymać część wewnętrznej stopy zwrotu właściwą dla danego instrumentu, należy od ustalonej wewnętrznej stopy zwrotu odjąć referencyjną stopę procentową z początku okresu, |
b) |
następnie jednostka wylicza bieżącą wartość przepływów pieniężnych wynikających ze zobowiązania, na podstawie umownych przepływów pieniężnych na początku okresu przy użyciu stopy dyskontowej, która równa się sumie referencyjnej stopy procentowej na koniec okresu oraz specyficznej dla danego instrumentu części wewnętrznej stopy zwrotu na początku okresu, określonej w punkcie a), |
c) |
kwota otrzymana jako rezultat wyliczeń opisanych w punkcie b) jest następnie korygowana o kwoty środków pieniężnych zapłacone lub otrzymane w związku ze zobowiązaniem przypadającym na dany okres i powiększana o zmiany wartości godziwej, wynikające stąd, że przepływy pieniężne z tytułu umowy są o jeden okres bliżej terminu zapłaty, |
d) |
różnica pomiędzy ceną rynkową zobowiązania na koniec okresu oraz kwotą ustaloną według zasad opisanych w punkcie c), stanowi zmianę wartości godziwej nie wynikającą ze zmiany referencyjnej stopy procentowej. Jest to kwota podlegająca ujawnieniu. |
W powyższych przykładach przyjmuje się, że zmiany wartości godziwej, które nie powstają na skutek zmiany ryzyka kredytowego związanego z instrumentem lub też na skutek zmian stóp procentowych, nie są istotne. Jeśli w powyższym przykładzie instrument zawierał wbudowany instrument pochodny, zmiana wartości godziwej wbudowanego instrumentu pochodnego powinna zostać wyłączona przy ustalaniu kwoty określonej w pkt 94 lit. h) ppkt i).
Zmiany wprowadzone do MSSF 1
Zastosowanie Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej po raz pierwszy
W pkt 25A i 43 wprowadza się następujące zmiany:
Wyznaczenie wcześniej ujętych instrumentów finansowych
25A. MSR 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena zezwala na wyznaczanie składnika aktywów finansowych w momencie jego początkowego ujęcia jako dostępnego do sprzedaży lub wyznaczenie instrumentu finansowego (pod warunkiem, że spełnia pewne kryteria) jako składnika aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe wyceniane według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat. Mimo tego wymogu, wyjątki mają zastosowanie w następujących okolicznościach:
a) |
każda jednostka ma prawo na dzień przejścia na MSSF dokonać wyznaczenia instrumentu jako dostępny do sprzedaży, |
b) |
jednostka prezentująca swoje pierwsze sprawozdanie finansowe według MSSF za roczny okres obrotowy rozpoczynający się 1 września 2006 r. i później – ma prawo wyznaczyć na dzień przejścia na MSSF dowolny składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat pod warunkiem, że składnik aktywów lub zobowiązanie spełniają na ten dzień kryteria określone w pkt 9 lit. b) ppkt i), 9 lit. b) ppkt ii) lub 11A MSR 39, |
c) |
jednostka prezentująca swoje pierwsze sprawozdanie finansowe według MSSF za roczny okres obrotowy rozpoczynający się 1 stycznia 2006 r. i później, ale przed 1 września 2006 r. – ma prawo wyznaczyć na dzień przejścia na MSSF dowolny składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat pod warunkiem, że składnik aktywów lub zobowiązanie spełniają na ten dzień kryteria określone w pkt 9 lit. b) ppkt i), 9 lit. b) ppkt ii) lub 11A MSR 39. Jeśli dzień przejścia na MSSF przypada przed 1 września 2005 r., wyznaczenie tego rodzaju nie musi być dokonane przed 1 września 2005 r. i może obejmować również aktywa finansowe i zobowiązania finansowe ujęte pomiędzy dniem przejścia na MSSF a 1 września 2005 r., |
d) |
jednostka prezentująca swoje pierwsze sprawozdanie finansowe według MSSF za roczny okres obrotowy rozpoczynający się przed 1 stycznia 2006 r. oraz stosująca się do postanowień określonych w pkt 11A, 48A, OS4B–OS4K, OS33A i OS33B oraz do zmian wprowadzonych w roku 2005 do pkt 9, 12 i 13 MSRF 39 – ma prawo na dzień rozpoczęcia pierwszego okresu sprawozdawczego według MSSF wyznaczyć dowolny składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat, pod warunkiem, że w tym dniu składnik aktywów lub zobowiązanie spełniają wymogi wyznaczenia określone w nowych i zmienionych punktach. Jeśli pierwszy okres sprawozdawczy według MSSF rozpoczyna się przed 1 września 2005 r. wyznaczenie tego rodzaju nie musi być dokonane przed 1 września 2005 r. i może obejmować również aktywa finansowe i zobowiązania finansowe ujęte pomiędzy początkiem tego okresu a 1 września 2005. Jeśli jednostka przekształca informacje porównawcze zgodnie z MSR 39, przekształcenie powinno dotyczyć informacji na temat aktywów finansowych, zobowiązań finansowych lub grupy aktywów finansowych, zobowiązań finansowych lub obydwu tych kategorii wyznaczonych na początku pierwszego okresu sprawozdawczego według MSSF. Takie przekształcenie informacji porównawczych powinno być dokonane tylko wówczas, gdy wyznaczone pozycje lub grupy spełniają kryteria wyznaczenia określone w pkt 9 lit. b) ppkt i), 9 lit. b) ppkt ii) lub 11A MSR 39 na dzień przejścia na MSSF lub, jeśli zostały nabyte po tej dacie, powinny spełniać kryteria określone w pkt 9 lit. b) ppkt i), 9 lit. b) ppkt ii) lub 11A w dniu początkowego ujęcia, |
e) |
w przypadku jednostki prezentującej swoje pierwsze sprawozdanie finansowe według MSSF za roczny okres rozpoczynający się przed 1 września 2006 r. – niezależnie od postanowień pkt 91 MSR 39, dowolny składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe wyznaczone do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat zgodnie z punktami c) lub d), które wcześniej były wyznaczone jako pozycje zabezpieczane w ramach zabezpieczenia wartości godziwej, powinny zostać wyłączone z tego wyznaczenia w momencie wyznaczenia ich do wyceny według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat. |
Wyznaczenie aktywów finansowych lub zobowiązań finasnowych
43A. Jednostka może wyznaczyć wcześniej ujęty składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe na składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe wyceniane według wartości godziwej na podstawie rachunku zysków i strat lub składnik aktywów finansowych jako dostępny do sprzedaży zgodnie z pkt 25A. Jednostka ujawnia wartość godziwą aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych wyznaczonych do każdej kategorii na dzień wyznaczenia, a także ich klasyfikację oraz wartość bilansową w poprzednich sprawozdaniach finansowych.
16.11.2005 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299/58 |
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1865/2005
z dnia 15 listopada 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 listopada 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (1),
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż (2), w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej. Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki. Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej. |
(2) |
Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym. |
(3) |
Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż. |
(4) |
Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych. |
(5) |
W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym. |
(6) |
Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 listopada 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 15 listopada 2005 r.
W imieniu Komisji
J. M. SILVA RODRÍGUEZ
Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Wsi
(1) Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 78. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1154/2005 (Dz.U. L 187 z 19.7.2005, str. 11).
(2) Dz.U. L 161 z 29.6.1996, str. 125. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1110/2003 (Dz.U. L 158 z 27.6.2003, str. 12).
ZAŁĄCZNIK I
Opłaty przywozowe na produkty, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowane od dnia 16 listopada 2005 r.
Kod CN |
Nazwa towarów |
Opłaty przywozowe (1) (w EUR/t) |
1001 10 00 |
Pszenica durum wysokiej jakości |
0,00 |
średniej jakości |
0,00 |
|
niskiej jakości |
0,00 |
|
1001 90 91 |
Pszenica zwyczajna, do siewu |
0,00 |
ex 1001 90 99 |
Pszenica zwyczajna wysokiej jakości, inna niż do siewu |
0,00 |
1002 00 00 |
Żyto |
34,38 |
1005 10 90 |
Kukurydza siewna, inna niż hybrydy |
54,07 |
1005 90 00 |
Kukurydza, inna niż do siewu (2) |
54,07 |
1007 00 90 |
Ziarno Sorgo, inne niż hybrydy do siewu |
34,38 |
(1) W przypadku towarów przybywających do Wspólnoty przez Ocean Atlantycki lub przez Kanał Sueski (art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1249/96) importer może skorzystać z obniżki opłaty o:
— |
3 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się na Morzu Śródziemnym, lub |
— |
2 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się w Irlandii, Wielkiej Brytanii, Danii, w Estonii, na Łotwie, na Litwie, w Polsce, Finlandii, Szwecji lub na atlantyckim wybrzeżu Półwyspu Iberyjskiego. |
(2) Importer może skorzystać z obniżki o stałą stawkę zryczałtowaną w wysokości 24 EUR/t, jeśli spełnione są warunki ustanowione w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1249/96.
ZAŁĄCZNIK II
Czynniki użyte do obliczenia opłat celnych
okres od 2.11.2005–14.11.2005
1) |
Średnie dla okresu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96:
|
2) |
Średnie dla okresu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96. Fracht/koszt: Zatoka Meksykańska–Rotterdam: 21,14 EUR/t; Wielkie Jeziora–Rotterdam: 29,45 EUR/t. |
3) |
|
(1) Premia ujemna w wysokości 10 EUR/t (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).
(2) Premia ujemna w wysokości 30 EUR/t (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).
(3) Premia w wysokości 14 EUR/t włączona (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).
II Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa
Rada
16.11.2005 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299/61 |
DECYZJA RADY
z dnia 20 września 2005 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych
(2005/790/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie jest związana przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1), ani nie podlega jego stosowaniu. |
(2) |
Decyzją z dnia 8 maja 2003 r. Rada w drodze wyjątku upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii rozszerzającej na Danię przepisy wyżej wymienionego rozporządzenia. |
(3) |
Komisja przeprowadziła w imieniu Wspólnoty negocjacje z Królestwem Danii w sprawie takiej umowy. |
(4) |
Zgodnie z postanowieniami art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji. |
(5) |
Zgodnie z postanowieniami art. 1 i 2 wyżej wymienionego Protokołu w sprawie stanowiska Danii kraj ten nie uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji. |
(6) |
Umowa, parafowana w Brukseli w dniu 17 stycznia 2005 r., powinna zostać podpisana, |
STANOWI CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, z zastrzeżeniem podjęcia przez Radę decyzji w sprawie zawarcia tej Umowy.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Sporządzono w Brukseli, dnia 20 września 2005 r.
W imieniu Rady
M. BECKETT
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 12 z 16.1.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2245/2004 (Dz.U. L 381 z 28.12.2004, str. 10).
UMOWA
pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”,
z jednej strony, oraz
KRÓLESTWO DANII, zwane dalej „Danią”,
z drugiej strony,
PRAGNĄC ujednolicić reguły kolizyjne dotyczące właściwości sądów w sprawach cywilnych i handlowych oraz uprościć formalności, mając na względzie szybkie i proste uznawanie oraz wykonywanie orzeczeń sądowych w ramach Wspólnoty,
ZWAŻYWSZY, że w dniu 27 września 1968 r. Państwa Członkowskie, działając na podstawie art. 293 tiret czwarte Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zawarły Konwencję brukselską o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (1) („Konwencja brukselska”), zmienioną Konwencjami o Przystąpieniu nowych Państw Członkowskich. W dniu 16 września 1988 r. Państwa Członkowskie oraz Państwa EFTA zawarły Konwencję z Lugano o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (2) („Konwencja lugańska”), która jest konwencją równoległą do Konwencji brukselskiej.
ZWAŻYWSZY, że zasadnicza treść Konwencji brukselskiej została zawarta w rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (3) („I rozporządzenie brukselskie”),
NAWIĄZUJĄC do Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską („Protokół w sprawie stanowiska Danii”), zgodnie z którym I rozporządzenie brukselskie nie jest wiążące ani nie ma zastosowania w Danii,
PODKREŚLAJĄC konieczność znalezienia rozwiązania niezadowalającej sytuacji prawnej wynikającej z różnic w obowiązujących przepisach dotyczących właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w ramach Wspólnoty,
PRAGNĄC, by postanowienia I rozporządzenia brukselskiego, późniejsze jego zmiany oraz związane z nim przepisy wykonawcze miały zgodnie z prawem międzynarodowym zastosowanie w stosunkach pomiędzy Wspólnotą a Danią jako Państwem Członkowskim o szczególnej pozycji w odniesieniu do przepisów tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
PODKREŚLAJĄC, że powinna zostać zapewniona ciągłość pomiędzy Konwencją brukselską a niniejszą Umową oraz że zastosowanie do niniejszej Umowy powinny mieć przepisy przejściowe przewidziane w I rozporządzeniu brukselskim. Potrzeba zachowania ciągłości dotyczy także wykładni Konwencji brukselskiej dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz Protokół w sprawie wykładni tej Konwencji przez Trybunał Sprawiedliwości (4) powinien mieć zastosowanie również do spraw będących w toku w momencie wejścia w życie niniejszej Umowy,
PODKREŚLAJĄC, że Konwencja brukselska ma nadal zastosowanie do terytoriów tych Państw Członkowskich, które są objęte terytorialnym zakresem stosowania tej Konwencji, a jednocześnie są wyłączone z niniejszej Umowy,
PODKREŚLAJĄC wagę należytej koordynacji działań pomiędzy Wspólnotą a Danią w zakresie negocjacji i zawierania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na I rozporządzenie brukselskie lub zmieniać jego zakres stosowania,
PODKREŚLAJĄC, że Dania powinna dążyć do przyłączenia się do zawartych przez Wspólnotę umów międzynarodowych w przypadkach gdy udział Danii w takich umowach jest istotny dla spójnego stosowania I rozporządzenia brukselskiego oraz niniejszej Umowy,
STWIERDZAJĄC, że Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich powinien być właściwy w celu zapewnienia jednolitego stosowania i interpretacji niniejszej Umowy, w tym postanowień I rozporządzenia brukselskiego oraz wszelkich wspólnotowych przepisów wykonawczych, stanowiących część niniejszej Umowy,
ODNOSZĄC się do przyznanej Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na mocy art. 68 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską właściwości do orzekania w sprawach pytań prejudycjalnych dotyczących ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty na podstawie przepisów tytułu IV Traktatu, w tym ważności i interpretacji niniejszej Umowy, oraz do faktu, że przepis ten nie jest wiążący, ani nie ma zastosowania w Danii, co wynika z Protokołu w sprawie stanowiska Danii,
UWZGLĘDNIAJĄC, że Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich powinien na takich samych warunkach być właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym w sprawach dotyczących ważności i interpretacji niniejszej Umowy, wnoszonych przez duński sąd lub trybunał, oraz że duńskie sądy i trybunały, w odniesieniu do wykładni I rozporządzenia brukselskiego oraz przepisów wykonawczych do niego, powinny wobec tego zwracać się z wnioskami o wydanie orzeczeń prejudycjalnych na takich samych warunkach, jak sądy i trybunały innych Państw Członkowskich,
ODNOSZĄC się do postanowienia, że zgodnie z art. 68 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska oraz Państwa Członkowskie mają prawo zwracać się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o wydanie orzeczenia w sprawie wykładni aktów przyjętych przez instytucje wspólnotowe na podstawie przepisów tytułu IV Traktatu, w tym w sprawie interpretacji niniejszej Umowy, oraz do faktu, że przepis ten nie jest wiążący ani nie ma zastosowania w Danii, co wynika z Protokołu w sprawie stanowiska Danii,
UWZGLĘDNIAJĄC, że Dania, w odniesieniu do I rozporządzenia brukselskiego oraz przepisów wykonawczych do niego, powinna uzyskać możliwość zwracania się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o wydanie orzeczenia w sprawach dotyczących interpretacji niniejszej Umowy, na takich samych warunkach jak inne Państwa Członkowskie,
PODKREŚLAJĄC, że zgodnie z prawem duńskim sądy tego kraju – dokonując interpretacji niniejszej Umowy, w tym postanowień I rozporządzenia brukselskiego oraz wszelkich wspólnotowych przepisów wykonawczych stanowiących część niniejszej Umowy – powinny należycie uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz sądów Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich dotyczące postanowień Konwencji brukselskiej, I rozporządzenia brukselskiego oraz wszelkich wspólnotowych przepisów wykonawczych,
UWZGLĘDNIAJĄC, że powinna istnieć możliwość zwracania się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o wydawanie orzeczeń w sprawach związanych z wypełnieniem zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy zgodnie z przepisami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską dotyczącymi postępowania przed Trybunałem,
ZWAŻYWSZY NA TO, ŻE na mocy art. 300 ust. 7 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską niniejsza Umowa jest wiążąca dla Państw Członkowskich; stosowne jest zatem, by Dania, w razie niewywiązania się ze zobowiązań przez Państwo Członkowskie, miała możliwość zwrócenia się do Komisji jako do strażnika Traktatu,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
1. Celem niniejszej Umowy jest stosowanie przepisów I rozporządzenia brukselskiego oraz przepisów wykonawczych do niego w stosunkach pomiędzy Wspólnotą a Danią, zgodnie z jego art. 2 ust. 1.
2. Celem Umawiających się Stron jest osiągnięcie jednolitego stosowania i jednolitej wykładni przepisów I rozporządzenia brukselskiego oraz przepisów wykonawczych do niego we wszystkich Państwach Członkowskich.
3. Postanowienia art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 niniejszej Umowy wynikają z Protokołu w sprawie stanowiska Danii.
Artykuł 2
Właściwość sądów oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych
1. W stosunkach pomiędzy Wspólnotą a Danią zastosowanie mają, zgodnie z prawem międzynarodowym, przepisy I rozporządzenia brukselskiego, które jest załączone do niniejszej Umowy i stanowi jej część, wraz z przepisami wykonawczymi przyjętymi na mocy art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia oraz – w odniesieniu do przepisów wykonawczych przyjętych po wejściu w życie niniejszej Umowy – wdrożonymi przez Danię w sposób, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, a także wraz z przepisami przyjętymi na mocy art. 74 ust. 1 tego rozporządzenia.
2. Do celów niniejszej Umowy stosowanie przepisów tego rozporządzenia zmienia się następująco:
a) |
art. 1 ust. 3 nie ma zastosowania; |
b) |
w art. 50 dodaje się następujący ustęp (jako ust. 2): „2. Wnioskodawca żądający wykonania decyzji wydanej przez duński organ administracyjny dotyczącej nakazu alimentacji ma prawo do korzyści, o których mowa w ust. 1, w Państwie Członkowskim wykonania, jeśli przedstawi zaświadczenie z duńskiego ministerstwa sprawiedliwości potwierdzające, że spełnia wymogi finansowe przyznania całkowitej lub częściowej pomocy prawnej lub zwolnienia z kosztów lub opłat.”; |
c) |
w art. 62 dodaje się następujący ustęp (jako ust. 2): „2. W sprawach alimentacyjnych pojęcie »sąd« obejmuje również duńskie organy administracyjne.”; |
d) |
artykuł 64 ma zastosowanie do statków pełnomorskich zarejestrowanych w Danii, jak również w Grecji i Portugalii; |
e) |
zamiast daty wejścia w życie rozporządzenia, o której mowa w jego art. 70 ust. 2 oraz art. 72 i 76, zastosowanie ma data wejścia w życie niniejszej Umowy; |
f) |
zamiast art. 66 rozporządzenia zastosowanie mają postanowienia przejściowe niniejszej Umowy; |
g) |
w załączniku I dodaje się: „w Danii: art. 246 ust. 2 i 3 ustawy o wymiarze sprawiedliwości (lov om rettens pleje)”; |
h) |
w załączniku II dodaje się: „w Danii – »byret«”; |
i) |
w załączniku III dodaje się: „w Danii – »landsret«”; |
j) |
w załączniku IV dodaje się: „w Danii – środek zaskarżenia do »Højesteret« za zgodą »Procesbevillingsnævnet«”. |
Artykuł 3
Zmiany do I rozporządzenia brukselskiego
1. Dania nie bierze udziału w przyjmowaniu zmian do I rozporządzenia brukselskiego, a zmiany takie nie są wiążące, ani nie mają zastosowania w Danii.
2. W przypadku przyjęcia zmian do rozporządzenia Dania powiadamia Komisję o swej decyzji dotyczącej ewentualnego wdrożenia treści takich zmian. Powiadomienie jest dokonywane przy przyjęciu zmian lub w terminie 30 dni od ich przyjęcia.
3. Jeśli Dania zdecyduje się na wdrożenie treści zmian, w powiadomieniu należy wskazać, czy może to nastąpić na drodze administracyjnej, czy też wymagana jest zgoda parlamentu.
4. Jeśli z treści powiadomienia wynika, że zmiany można wdrożyć na drodze administracyjnej, w powiadomieniu należy ponadto stwierdzić, że wszelkie niezbędne przepisy administracyjne wchodzą w życie z dniem wejścia w życie zmian do rozporządzenia lub weszły w życie z dniem powiadomienia, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
5. Jeśli z treści powiadomienia wynika, że wdrożenie zmian wymaga zgody duńskiego parlamentu, zastosowanie mają następujące zasady:
a) |
przepisy prawne w Danii wchodzą w życie z dniem wejścia w życie zmian do rozporządzenia albo w terminie 6 miesięcy od daty powiadomienia, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza; |
b) |
Dania powiadamia Komisję o dacie wejścia w życie przepisów wdrażających zmiany. |
6. Dokonanie przez Danię, zgodnie z ust. 4 i 5, powiadomienia o wdrożeniu w Danii treści zmian rodzi wzajemne zobowiązania w stosunkach pomiędzy Danią a Wspólnotą na gruncie prawa międzynarodowego. Zmiany do rozporządzenia stanowią w następstwie tego zmiany do niniejszej Umowy i uznaje się je za załączone do niej.
7. W przypadku gdy:
a) |
Dania przekaże swą decyzję o niewdrażaniu treści zmian; lub |
b) |
Dania nie przekaże powiadomienia w 30-dniowym terminie, o którym mowa w ust. 2; lub |
c) |
przepisy prawne w Danii nie wejdą w życie w terminie określonym w ust. 5, |
niniejszą Umowę uznaje się za rozwiązaną, chyba że przed upływem 90 dni Strony postanowią inaczej lub – w sytuacji, o której mowa w lit. c) – przepisy prawne w Danii wejdą w życie w tym terminie. Rozwiązanie umowy następuje trzy miesiące od upływu tego 90-dniowego terminu.
8. Rozwiązanie Umowy nie ma wpływu na powództwa i dokumenty urzędowe, które zostały wytoczone lub sporządzone przed datą jej rozwiązania, zgodnie z ust. 7.
Artykuł 4
Przepisy wykonawcze
1. Dania nie bierze udziału w przyjmowaniu opinii przez Komitet, o którym mowa w art. 75 I rozporządzenia brukselskiego. Przepisy wykonawcze przyjęte zgodnie z art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia nie są wiążące i nie mają zastosowania w Danii.
2. W przypadku przyjęcia przepisów wykonawczych zgodnie z art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia informacja o tych przepisach jest przekazywana Danii, a Dania powiadamia Komisję o swej decyzji dotyczącej ewentualnego wdrożenia ich treści. Powiadomienie takie jest dokonywane przy otrzymaniu przepisów wykonawczych lub w terminie 30 dni od ich otrzymania.
3. W powiadomieniu należy stwierdzić, że wszelkie niezbędne przepisy administracyjne wchodzą w życie w Danii z dniem wejścia w życie przepisów wykonawczych lub weszły w życie z dniem powiadomienia, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
4. Dokonanie przez Danię powiadomienia o wdrożeniu w Danii treści przepisów wykonawczych rodzi wzajemne zobowiązania w stosunkach pomiędzy Danią a Wspólnotą na gruncie prawa międzynarodowego. Przepisy wykonawcze stanowią w następstwie tego część niniejszej Umowy.
5. W przypadku gdy:
a) |
Dania przekaże swoją decyzję o niewdrażaniu przepisów wykonawczych; lub |
b) |
Dania nie przekaże powiadomienia w 30-dniowym terminie, o którym mowa w ust. 2, |
niniejszą umowę uznaje się za rozwiązaną, chyba że strony postanowią inaczej przed upływem 90 dni. Rozwiązanie umowy następuje w trzy miesiące po upływie tego 90-dniowego terminu.
6. Rozwiązanie Umowy nie ma wpływu na powództwa i dokumenty urzędowe, które zostały wytoczone lub sporządzone przed datą jej rozwiązania, zgodnie z ust. 5.
7. Jeśli w wyjątkowych przypadkach wdrożenie przepisów wymaga zgody duńskiego parlamentu, w powiadomieniu wystosowanym przez Danię zgodnie z ust. 2 powinna znaleźć się odpowiednia informacja oraz zastosowanie mają przepisy art. 3 ust. 5 do 8.
8. Dania powiadamia Komisję o zmianach informacji zawartych w art. 2 ust. 2 lit. g)–j) niniejszej Umowy, a Komisja dostosowuje odpowiednie przepisy art. 2 ust. 2 lit. g)–j).
Artykuł 5
Umowy międzynarodowe mające wpływ na I rozporządzenie brukselskie
1. Umowy międzynarodowe zawarte przez Wspólnotę na podstawie przepisów I rozporządzenia brukselskiego nie są wiążące, ani nie mają zastosowania w Danii.
2. Dania powstrzyma się od zawierania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na dołączone do niniejszej Umowy I rozporządzenie brukselskie lub zmieniać jego zakres stosowania, chyba że odbywa się to w porozumieniu ze Wspólnotą oraz że dokonane zostały odpowiednie ustalenia dotyczące stosunku niniejszej Umowy do danej umowy międzynarodowej.
3. Podczas negocjowania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na dołączone do niniejszej Umowy I rozporządzenie brukselskie lub zmieniać jego zakres stosowania, Dania będzie uzgadniać swoje stanowisko ze Wspólnotą i powstrzyma się od wszelkich działań, które mogłyby zagrażać celom stanowiska Wspólnoty w sferze jej uprawnień w ramach takich negocjacji.
Artykuł 6
Właściwość Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w odniesieniu do interpretacji Umowy
1. W przypadku gdy kwestia dotycząca ważności bądź interpretacji niniejszej Umowy podnoszona jest w sprawie toczącej się przed sądem lub trybunałem duńskim, sąd lub trybunał ten zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w danej sprawie w każdym przypadku gdy tego samego wymagano by w takich samych okolicznościach od sądu albo trybunału innego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, w odniesieniu do I rozporządzenia brukselskiego i przepisów wykonawczych do niego, o których mowa w jego art. 2 ust. 1.
2. Zgodnie z prawem duńskim sądy w Danii, dokonując interpretacji niniejszej Umowy, zobowiązane są należycie uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące przepisów Konwencji brukselskiej, I rozporządzenia brukselskiego oraz wszelkich wspólnotowych przepisów wykonawczych.
3. Dania może, podobnie jak Rada, Komisja i każde Państwo Członkowskie, zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w sprawie interpretacji niniejszej Umowy. Orzeczenie wydane przez Trybunał Sprawiedliwości w odpowiedzi na taki wniosek nie ma skutku w odniesieniu do prawomocnych orzeczeń sądów lub trybunałów Państw Członkowskich.
4. Danii przysługuje prawo przedkładania Trybunałowi Sprawiedliwości uwag w sprawach, w których sąd lub trybunał Państwa Członkowskiego zwrócił się do niego z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącego interpretacji któregokolwiek z postanowień, o których mowa w art. 2 ust. 1.
5. Zastosowanie ma Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz jego Regulamin.
6. W przypadku gdy postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską dotyczące orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości są zmieniane w sposób powodujący skutki dla orzeczeń dotyczących I rozporządzenia brukselskiego, Dania może powiadomić Komisję o swej decyzji dotyczącej niestosowania takich zmian w odniesieniu do niniejszej Umowy. Powiadomienie takie jest przekazywane z chwilą wejścia zmian w życie lub w terminie 60 dni od tej daty.
W takim wypadku niniejszą umowę uznaje się za rozwiązaną. Rozwiązanie umowy następuje po upływie trzech miesięcy od przekazania powiadomienia.
7. Rozwiązanie Umowy nie ma wpływu na powództwa i dokumenty urzędowe, które zostały wytoczone lub sporządzone przed datą jej rozwiązania, zgodnie z ust. 6.
Artykuł 7
Właściwość Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w zakresie przestrzegania postanowień Umowy
1. Komisja może wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości przeciwko Danii w związku z niewypełnieniem zobowiązania wynikającego z niniejszej Umowy.
2. Danii przysługuje prawo wniesienia skargi do Komisji w sprawie niewypełnienia przez Państwo Członkowskie zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy.
3. Zastosowanie mają stosowne postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską dotyczące postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, jak również Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz jego Regulamin.
Artykuł 8
Terytorialny zakres stosowania
1. Niniejsza Umowa ma zastosowanie do terytoriów, o których mowa w art. 299 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
2. W przypadku gdy Wspólnota postanowi rozszerzyć stosowanie I rozporządzenia brukselskiego na terytoria podlegające obecnie Konwencji brukselskiej, Wspólnota i Dania współpracują w celu zapewnienia, że takie rozszerzenie stosowania obejmie także Danię.
Artykuł 9
Przepisy przejściowe
1. Niniejsza Umowa ma zastosowanie tylko do takich powództw i dokumentów urzędowych, które zostały wytoczone bądź sporządzone po jej wejściu w życie.
2. Jeżeli powództwo zostało wytoczone w Państwie Członkowskim pochodzenia przed wejściem w życie niniejszej Umowy, orzeczenia wydane po tej chwili będą uznawane i zezwoli się na ich wykonanie zgodnie z niniejszą Umową:
a) |
jeżeli powództwo wytoczone zostało w Państwie Członkowskim pochodzenia po tym, jak Konwencja brukselska lub Konwencja lugańska weszła w życie zarówno w Państwie Członkowskim pochodzenia, jak i w Państwie Członkowskim, w którym powoływane jest orzeczenie; |
b) |
we wszystkich innych przypadkach, jeżeli sąd miał jurysdykcję na podstawie przepisów, które są zgodne z przepisami jurysdykcyjnymi niniejszej Umowy lub umowy, która obowiązywała w chwili wytoczenia powództwa pomiędzy Państwem Członkowskim pochodzenia a Państwem Członkowskim, w którym powoływane jest orzeczenie. |
Artykuł 10
Stosunek do I rozporządzenia brukselskiego
1. Niniejsza Umowa nie narusza stosowania I rozporządzenia brukselskiego przez Państwa Członkowskie Wspólnoty inne niż Dania.
2. Niniejsza Umowa ma zastosowanie:
a) |
w sprawach związanych z ustaleniem właściwości sądów, gdy miejsce zamieszkania bądź siedziba pozwanego znajduje się w Danii lub gdy art. 22 albo 23 tego rozporządzenia, mający zastosowanie w stosunkach pomiędzy Wspólnotą a Danią na mocy art. 2 niniejszej Umowy, przewiduje właściwość sądów duńskich; |
b) |
w odniesieniu do sprawy zawisłej bądź spraw wiążących się ze sobą, o których mowa w art. 27 i 28 I rozporządzenia brukselskiego, mającego zastosowanie w stosunkach pomiędzy Wspólnotą i Danią na mocy art. 2 niniejszej Umowy, w przypadku gdy powództwo zostaje wytoczone w Państwie Członkowskim innym niż Dania oraz w Danii; |
c) |
w sprawach dotyczących uznawania i wykonywania orzeczeń, gdy Dania jest państwem pochodzenia lub państwem wykonania. |
Artykuł 11
Rozwiązanie Umowy
1. Niniejsza Umowa ulega rozwiązaniu w przypadku gdy Dania powiadomi pozostałe Państwa Członkowskie, że nie zamierza dłużej korzystać z postanowień części I Protokołu w sprawie stanowiska Danii, zgodnie z art. 7 tego protokołu.
2. Niniejsza Umowa może zostać rozwiązana przez każdą z Umawiających się Stron w drodze wypowiedzenia przekazanego drugiej Umawiającej się Stronie. Rozwiązanie umowy następuje po upływie sześciu miesięcy od daty wypowiedzenia.
3. Rozwiązanie Umowy nie ma wpływu na powództwa i dokumenty urzędowe, które zostały wytoczone lub sporządzone przed datą jej rozwiązania, zgodnie z ust. 1 lub 2.
Artykuł 12
Wejście w życie
1. Niniejsza Umowa zostaje przyjęta przez Umawiające się Strony zgodnie z ich odpowiednimi procedurami.
2. Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po powiadomieniu przez Umawiające się Strony o zakończeniu wymaganych w tym celu odpowiednich procedur.
Artykuł 13
Autentyczność dokumentów
Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, które to teksty są na równi autentyczne.
Hecho en Bruselas, el diecinueve de octubre del dos mil cinco.
V Bruselu dne devatenáctého října dva tisíce pět.
Udfærdiget i Bruxelles den nittende oktober to tusind og fem.
Geschehen zu Brüssel am neunzehnten Oktober zweitausendfünf.
Kahe tuhande viienda aasta oktoobrikuu üheksateistkümnendal päeval Brüsselis.
Έγινε στις Βρυξέλλες, στις δέκα εννέα Οκτωβρίου δύο χιλιάδες πέντε.
Done at Brussels on the nineteenth day of October in the year two thousand and five.
Fait à Bruxelles, le dix-neuf octobre deux mille cinq.
Fatto a Bruxelles, addì diciannove ottobre duemilacinque.
Briselē, divtūkstoš piektā gada deviņpadsmitajā oktobrī.
Priimta du tūkstančiai penktų metų spalio devynioliktą dieną Briuselyje.
Kelt Brüsszelben, a kettőezer ötödik év október tizenkilencedik napján.
Magħmul fi Brussel, fid-dsatax jum ta' Ottubru tas-sena elfejn u ħamsa.
Gedaan te Brussel, de negentiende oktober tweeduizend vijf.
Sporządzono w Brukseli dnia dziewiętnastego października roku dwa tysiące piątego.
Feito em Bruxelas, em dezanove de Outubro de dois mil e cinco.
V Bruseli dňa devätnásteho októbra dvetisícpäť.
V Bruslju, devetnajstega oktobra leta dva tisoč pet.
Tehty Brysselissä yhdeksäntenätoista päivänä lokakuuta vuonna kaksituhattaviisi.
Som skedde i Bryssel den nittonde oktober tjugohundrafem.
Por la Comunidad Europea
Za Evropské společenství
For Det Europæiske Fællesskab
Für die Europäische Gemeinschaft
Euroopa Ühenduse nimel
Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
For the European Community
Pour la Communauté européenne
Per la Comunità europea
Eiropas Kopienas vārdā
Europos bendrijos vardu
Az Európai Közösség részéről
Għall-Komunità Ewropea
Voor de Europese Gemeenschap
W imieniu Wspólonoty Europejskiej
Pela Comunidade Europeia
Za Európske spoločenstvo
Za Evropsko skupnost
Euroopan yhteisön puolesta
På Europeiska gemenskapens vägnar
Por el Reino de Dinamarca
Za Dánské království
For Kongeriget Danmark
Für das Königreich Dänemark
Taani Kuningriigi nimel
Για το Βασίλειο της Δανίας
For the Kingdom of Denmark
Pour le Royaume de Danemark
Per il Regno di Danimarca
Dānijas Karalistes vārdā
Danijos Karalystės vardu
A Dán Királyság részéről
Għar-Renju tad-Danimarka
Voor het Koninkrijk Denemarken
W imieniu Królestwa Danii
Pelo Reino da Dinamarca
Za Dánske kráľovstvo
Za Kraljevino Dansko
Tanskan kuningaskunnan puolesta
På Konungariket Danmarks vägnar
(1) Dz.U. L 299 z 31.12.1972, str. 32, Dz.U. L 304 z 30.10.1978, str. 1, Dz.U. L 388 z 31.12.1982, str. 1, Dz.U. L 285 z 3.10.1989, str. 1, Dz.U. C 15 z 15.1.1997, str. 1. Tekst skonsolidowany w Dz.U. C 27 z 26.1.1998, str. 1.
(2) Dz.U. L 319 z 25.11.1988, str. 9.
(3) Dz.U. L 12 z 16.1.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2245/2004 (Dz.U. L 381 z 28.12.2004, str. 10).
(4) Dz.U. L 204 z 2.8.1975, str. 28, Dz.U. L 304 z 30.10.1978, str. 1, Dz.U. L 388 z 31.12.1982, str. 1, Dz.U. L 285 z 3.10.1989, str. 1, Dz.U. C 15 z 15.1.1997, str. 1. Tekst skonsolidowany w Dz.U. C 27 z 26.1.1998, str. 28.
ZAŁĄCZNIK
Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1496/2002 z dnia 21 sierpnia 2002 r. zmieniającym załącznik I (zasady jurysdykcji określone w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2) oraz załącznik II (wykaz sądów i właściwych organów) do rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1937/2004 z dnia 27 grudnia 2004 r., zmieniającym załączniki I, II, III i IV do rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.
Komisja
16.11.2005 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299/71 |
DECYZJA KOMISJI
z dnia 14 listopada 2005 r.
upoważniająca Niemcy do kontynuowania nowej praktyki enologicznej
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4376)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(2005/791/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (1), w szczególności jego art. 46 ust. 2 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Zgodnie z art. 41 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1622/2000 z dnia 24 lipca 2000 r., ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych (2), Niemcy wyraziły zgodę na przeprowadzanie prób doświadczalnych dotyczących stosowania wiórów i kawałków drewna dębowego w procesie dojrzewania wina. |
(2) |
Powyższe próby dotyczyły zastosowania różnych typów wiórów i kawałków drewna dębowego w kontakcie z winem, badania substancji zapachowych wina poddawanego obróbce oraz wpływu tych elementów na jakość organoleptyczną wina po dojrzewaniu w różnych pojemnikach. Ważne jest, aby próby te były kontynuowane w celu sprecyzowania niektórych ich wyników. |
(3) |
Niemcy przekazały Komisji informację dotyczącą powyższych prób doświadczalnych, którą Komisja przekazała Państwom Członkowskim, oraz złożyły do Komisji wniosek o przedłużenie okresu prób o dodatkowe trzy lata, z uwagi na otrzymane interesujące wyniki badań. Na poparcie swego wniosku Niemcy przedstawiły stosowne uzasadnienia. |
(4) |
Powyższe doświadczenia będą już dotyczyć produkcji wina ze zbiorów winogron z 2005 r. |
(5) |
Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie przedstawionego jej wyżej wymienionego wniosku, zgodnie z art. 41 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1622/2000. |
(6) |
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina, |
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niemcy są upoważnione do eksperymentalnego kontynuowania stosowania wiórów i kawałków drewna dębowego w procesie dojrzewania wina do dnia 31 lipca 2008 r., zgodnie z warunkami określonymi w art. 41 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1622/2000.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Sporządzono w Brukseli, dnia 14 listopada 2005 r.
W imieniu Komisji
Mariann FISCHER BOEL
Członek Komisji
(1) Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia z 2003 r.
(2) Dz.U. L 194 z 31.7.2000, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1163/2005 (Dz.U. L 188 z 20.7.2005, str. 3).
Akty przyjęte na mocy Tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej
16.11.2005 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299/72 |
WSPÓLNE STANOWISKO RADY 2005/792/WPZiB
z dnia 14 listopada 2005 r.
w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Uzbekistanowi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
W dniu 23 maja 2005 r. Rada stanowczo potępiła nadmierne, niewspółmierne i masowe użycie siły przez uzbeckie siły bezpieczeństwa podczas majowych wydarzeń w Andidżanie i wyraziła głębokie ubolewanie z powodu braku odpowiedniej reakcji władz uzbeckich na wezwanie ONZ do umożliwienia zbadania tych wydarzeń przez niezależną komisję międzynarodową. |
(2) |
W dniu 13 czerwca 2005 r. Rada potępiła odmowę przez władze uzbeckie zgody na zbadanie przez niezależną komisję międzynarodową niedawnych zajść w Andidżanie, ponownie wyraziła swoje przekonanie, że powinno dojść do ich zbadania przez wiarygodną, niezależną komisję międzynarodową i wezwała władze uzbeckie do rewizji stanowiska do końca czerwca 2005 r. |
(3) |
W dniu 18 lipca Rada przypomniała swoje konkluzje z 23 maja oraz 13 czerwca i wyraziła żal z powodu niezrewidowania stanowiska przez władze uzbeckie w podanym terminie do końca czerwca. Przy okazji Rada zaznaczyła, że przeanalizuje środki skierowane przeciwko Uzbekistanowi, takie jak wprowadzenie embarga na wywóz do Uzbekistanu uzbrojenia, sprzętu wojskowego i sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do stosowania wewnętrznych represji, jak również inne ukierunkowane środki. |
(4) |
W dniu 3 października 2005 r. Rada ponownie wyraziła głęboką troskę w związku z sytuacją w Uzbekistanie i zdecydowanie potępiła odmówienie przez władze uzbeckie zgody na zbadanie przez niezależną komisję międzynarodową majowych zajść w Andidżanie. Stwierdziła, że nadal przywiązuje najwyższą wagę do przeprowadzenia wiarygodnego i przejrzystego dochodzenia przez niezależną komisję międzynarodową. |
(5) |
W świetle nadmiernego, niewspółmiernego i masowego użycia siły przez uzbeckie siły bezpieczeństwa podczas wydarzeń w Andidżanie, Rada postanowiła nałożyć embargo na wywóz do Uzbekistanu uzbrojenia, sprzętu wojskowego i innego sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do stosowania wewnętrznych represji. |
(6) |
Rada postanowiła również wprowadzić w życie restrykcje w zakresie wjazdu na terytorium Unii Europejskiej, skierowane przeciwko osobom bezpośrednio odpowiedzialnym za masowe i niewspółmierne użycie siły w Andidżanie oraz za uniemożliwienie podjęcia dochodzenia przez niezależną komisję. |
(7) |
Rada postanowiła wprowadzić w życie te środki na wstępny okres jednego roku. W tym czasie Rada dokona przeglądu tych środków w świetle wszelkich istotnych zmian obecnej sytuacji, szczególnie w zakresie:
oraz podjętych przez władze uzbeckie działań świadczących o woli przestrzegania zasad poszanowania praw człowieka, państwa prawnego i podstawowych swobód. |
(8) |
Wprowadzenie niektórych środków wymaga działania Wspólnoty, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1. Sprzedaż, dostawa, transfer lub wywóz do Uzbekistanu broni oraz podobnego sprzętu wszelkiego rodzaju, łącznie z uzbrojeniem i amunicją, pojazdami wojskowymi i wyposażeniem wojskowym, wyposażeniem paramilitarnym i częściami zamiennymi do wyżej wymienionych, przez obywateli Państw Członkowskich lub z terytoriów Państw Członkowskich lub z użyciem ich samolotów lub statków pod ich banderą, są zabronione niezależnie od tego, czy pochodzą z terytoriów Państw Członkowskich.
2. Zabroniona jest sprzedaż, dostawa, transfer lub wywóz do Uzbekistanu sprzętu, wymienionego w załączniku I, który mógłby zostać wykorzystany do wewnętrznych represji.
3. Zabronione jest:
i) |
dostarczanie pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług związanych z działaniami wojskowymi oraz z zaopatrzeniem, produkcją, konserwacją i używaniem broni i wszelkiego rodzaju sprzętu wojskowego, w tym uzbrojenia i amunicji, pojazdów wojskowych i wyposażenia wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wyżej wymienionych, lub sprzętu, który może być wykorzystany, bezpośrednio lub pośrednio, do stosowania wewnętrznych represji przeciw jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi znajdującemu się w Uzbekistanie lub w celu wykorzystania na terenie tego państwa; |
ii) |
zapewnianie finansowania lub pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów wywozowych, w odniesieniu do jakiejkolwiek sprzedaży, dostawy, transferu lub wywozu broni i podobnego sprzętu lub w odniesieniu do przyznania związanej z tym pomocy finansowej, usług pośrednictwa i innych usług, jak również sprzętu, który może być wykorzystany, bezpośrednio lub pośrednio, do stosowania wewnętrznych represji przeciw jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi znajdującemu się w Uzbekistanie lub w celu wykorzystania na terenie tego państwa. |
Artykuł 2
1. Art. 1 nie stosuje się do:
i) |
sprzedaży, dostawy, transferu lub wywozu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego, przeznaczonego wyłącznie do użytku w celach humanitarnych lub ochronnych lub do wykorzystania w ramach programów rozwoju instytucjonalnego ONZ, UE i Wspólnoty lub w ramach prowadzonych przez UE i ONZ operacji zarządzania kryzysem; |
ii) |
sprzedaży, dostawy, transferu lub wywozu broni i sprzętu, o którym mowa w art. 1 dla stacjonujących w Uzbekistanie sił uczestników Międzynarodowych Sił Wspierania Bezpieczeństwa (ISAF) oraz „Operacji Trwała Wolność” („Operation Enduring Freedom” - OEF); |
iii) |
sprzedaży, dostaw, transferu lub wywozu sprzętu, który mógłby być wykorzystany do celów represji wewnętrznych, przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych; |
iv) |
zapewniania finansowania, pomocy finansowej lub technicznej związanej ze sprzętem, o którym mowa w pkt i), ii) i iii); |
pod warunkiem uprzedniego zatwierdzenia takiego wywozu i pomocy przez odpowiedni właściwy organ.
2. Art. 1 nie ma zastosowania do odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Uzbekistanu wyłącznie do użytku osobistego przez personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Wspólnoty lub jej Państw Członkowskich, przedstawicieli mediów, pracowników organizacji humanitarnych i rozwojowych oraz personel pomocniczy.
Artykuł 3
1. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapobieżenia wjazdowi na ich terytorium lub tranzytowi przez ich terytorium osób wymienionych w załączniku II, bezpośrednio odpowiedzialnych za masowe i niewspółmierne użycie siły w Andidżanie oraz uniemożliwienie prac niezależnej komisji.
2. Ust. 1 nie zobowiązuje Państwa Członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium.
3. Postanowienia ust. 1 są bez uszczerbku dla zobowiązań Państwa Członkowskiego wynikających z prawa międzynarodowego w przypadkach gdy:
i) |
jest ono państwem, na którego terytorium ma siedzibę międzynarodowa organizacja międzyrządowa; |
ii) |
jest ono państwem organizującym międzynarodową konferencję zwołaną przez Narody Zjednoczone, lub odbywaną pod ich auspicjami; lub |
iii) |
zastosowanie ma wielostronna umowa międzynarodowa dotycząca przywilejów i immunitetów; lub |
iv) |
zastosowanie ma Traktat pojednawczy (Traktat laterański) z 1929 r. zawarty między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami. |
4. Ust. 3 ma zastosowanie również w przypadkach, w których Państwo Członkowskie jest krajem przyjmującym Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
5. Rada jest odpowiednio powiadamiana o wszelkich przypadkach udzielenia przez Państwo Członkowskie zwolnienia na mocy ust. 3 lub 4.
6. Państwa Członkowskie mogą przyznawać zwolnienia ze środków nałożonych na podstawie ust. 1 w przypadkach, gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniach międzyrządowych, także tych wspieranych przez Unię Europejską, gdzie prowadzony jest dialog polityczny, który sprzyja bezpośrednio demokracji, prawom człowieka i praworządności w Uzbekistanie.
7. Państwo Członkowskie, które zamierza przyznać zwolnienie określone w ust. 6, powiadamia o tym na piśmie Radę. Zwolnienie uważa się za udzielone, chyba że jeden lub więcej członków Rady wniesie sprzeciw na piśmie w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania informacji o proponowanym zwolnieniu. W przypadku gdy jeden lub kilku członków Rady zgłosi zastrzeżenie, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zdecydować o przyznaniu proponowanego zwolnienia.
8. W przypadkach gdy zgodnie z ust. 3, 4, 6 i 7 Państwo Członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub tranzyt przez swoje terytorium osób wymienionych w załączniku II, zezwolenie ograniczone jest do celu, w którym zostało udzielone i do osób, których dotyczy.
Artykuł 4
Nie odbywają się spotkania techniczne zaplanowane zgodnie z Umową o partnerstwie i współpracy ustanawiającą partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony (1).
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko obowiązuje przez okres 12 miesięcy. Wspólne stanowisko jest przedmiotem ciągłego przeglądu. Jest ono odpowiednio przedłużane lub zmieniane, jeżeli Rada uzna, że jego cele nie zostały osiągnięte.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli, dnia 14 listopada 2005 r.
W imieniu Rady
T. JOWELL
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 229 z 31.8.1999, str. 3.
ZAŁĄCZNIK I
Wykaz sprzętu, który mógłby być wykorzystany do stosowania represji wewnętrznych
Sprzęt do celów represji wewnętrznych określony w art. 1 ust. 2.
Poniższy wykaz nie obejmuje artykułów, które zostały specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane do celów wojskowych.
1. |
Hełmy kuloodporne, hełmy używane do ochrony w trakcie zamieszek, tarcze używane do ochrony w trakcie zamieszek oraz tarcze kuloodporne, a także ich specjalnie zaprojektowane części. |
2. |
Specjalnie zaprojektowany sprzęt do zdejmowania odcisków palców. |
3. |
Reflektory poszukiwawcze z systemem sterowania. |
4. |
Sprzęt budowlany wyposażony w elementy ochrony przed pociskami. |
5. |
Noże myśliwskie. |
6. |
Specjalnie zaprojektowany sprzęt do produkcji broni śrutowej. |
7. |
Sprzęt do ręcznego ładowania amunicji. |
8. |
Urządzenia podsłuchowe. |
9. |
Półprzewodnikowe detektory optyczne. |
10. |
Wzmacniacze obrazu. |
11. |
Celowniki teleskopowe. |
12. |
Broń gładkolufowa wraz z amunicją, z wyjątkiem zaprojektowanej specjalnie do celów wojskowych, a także specjalnie zaprojektowane części do niej z wyjątkiem:
|
13. |
Symulatory do szkoleń w zakresie posługiwania się bronią palną oraz specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane części i akcesoria do nich. |
14. |
Bomby i granaty, z wyjątkiem zaprojektowanych specjalnie do celów wojskowych, a także specjalnie zaprojektowane części do nich. |
15. |
Kamizelki kuloodporne, z wyjątkiem wyprodukowanych zgodnie z normami lub specyfikacjami wojskowymi, a także specjalnie zaprojektowane części do nich. |
16. |
Uniwersalne pojazdy terenowe z napędem na wszystkie koła, które zostały wyprodukowane wraz z elementami ochrony przed pociskami lub wyposażone w takie elementy, a także profilowane pancerze takich pojazdów. |
17. |
Armatki wodne oraz specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane części do nich. |
18. |
Pojazdy wyposażone w armatki wodne. |
19. |
Pojazdy specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane w celu obezwładnienia przeciwników za pomocą energii elektrycznej oraz specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane części do nich. |
20. |
Urządzenia akustyczne przedstawiane przez producenta lub dostawcę jako odpowiednie do celów tłumienia zamieszek oraz specjalnie zaprojektowane do nich części. |
21. |
Kajdany na nogi, łańcuchy, kajdanki, pasy obezwładniające za pomocą energii elektrycznej, specjalnie skonstruowane do krępowania ludzi, z wyjątkiem:
|
22. |
Urządzenia przenośne zaprojektowane lub zmodyfikowane do celów tłumienia zamieszek lub samoobrony, wykorzystujące substancje obezwładniające (takie jak gaz łzawiący lub pieprzowy w aerozolu) oraz specjalnie zaprojektowane do nich części. |
23. |
Urządzenia przenośne zaprojektowane lub zmodyfikowane do celów tłumienia zamieszek lub do samoobrony wykorzystujące obezwładnienie za pomocą energii elektrycznej (w tym pałki elektryczne, tarcze elektryczne, paralizatory oraz paralizatory zdalne (tasery)) oraz specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane części do nich. |
24. |
Sprzęt elektroniczny zdolny do wykrywania ukrytych ładunków wybuchowych oraz specjalnie zaprojektowane do nich części; z wyjątkiem:
|
25. |
Elektroniczny sprzęt zagłuszający skonstruowany specjalnie do celów zapobiegania zdalnej detonacji ładunków domowej roboty przy pomocy fal radiowych oraz specjalnie zaprojektowane do niego części. |
26. |
Sprzęt i urządzenia specjalnie zaprojektowane do wywoływania eksplozji środkami elektrycznymi lub nieelektrycznymi, w tym: urządzenia zapłonowe, detonatory, zapalniki, pobudzacze, lont detonujący oraz specjalnie zaprojektowane do nich części; z wyjątkiem:
|
27. |
Sprzęt i urządzenia zaprojektowane do unieszkodliwiania amunicji zawierającej materiały wybuchowe; z wyjątkiem:
|
28. |
Noktowizory i sprzęt termowizyjny oraz wzmacniacze obrazu lub czujniki półprzewodnikowe do tych urządzeń. |
29. |
Ładunki wybuchowe do cięcia liniowego. |
30. |
Materiały wybuchowe i ich substancje pochodne:
|
31. |
Specjalnie zaprojektowane oprogramowanie i technologie wymagane dla wszystkich wyszczególnionych pozycji. |
ZAŁĄCZNIK II
Wykaz osób, o których mowa w art. 3 niniejszego wspólnego stanowiska
1. |
Nazwisko, imię: Almatov, Zakirjan Alias: Płeć: mężczyzna Tytuł, funkcja: Minister Spraw Wewnętrznych Adres (nr, ulica, kod pocztowy, miasto, państwo): Taszkent, Uzbekistan Data urodzenia: 10 października 1949 r.Miejsce urodzenia (miasto, państwo): Taszkent, Uzbekistan Numer paszportu lub dowodu tożsamości (w tym państwo wydania oraz data i miejsce wydania): nr paszportu DA 0002600 (paszport dyplomatyczny) Obywatelstwo: uzbeckie Inne dane (np. imię ojca i matki, numer identyfikacji podatkowej, numer telefonu lub faksu): brak |
2. |
Nazwisko, imię: Mullajonov, Tokhir Okhunovich Alias: alternatywna pisownia nazwiska: Mullajanov Płeć: mężczyzna Tytuł, funkcja: Pierwszy Wiceminister Spraw Adres (nr, ulica, kod pocztowy, miasto, państwo): Taszkent, Uzbekistan Data urodzenia: 10 października 1950 r.Miejsce urodzenia (miasto, państwo): Fergana, Uzbekistan Numer paszportu lub dowodu tożsamości (w tym państwo wydania oraz data i miejsce wydania): nr paszportu DA 0003586 (paszport dyplomatyczny) ważny do 5 listopada 2009 r. Obywatelstwo: uzbeckie Inne dane (np. imię ojca i matki, numer identyfikacji podatkowej, numer telefonu lub faksu): brak |
3. |
Nazwisko, imię: Gulamov, Kadir Gafurovich Alias: Płeć: mężczyzna Tytuł, funkcja: Minister Obrony Adres (nr, ulica, kod pocztowy, miasto, państwo): Taszkent, Uzbekistan Data urodzenia: 17 lutego 1945 r.Miejsce urodzenia (miasto, państwo): Taszkent, Uzbekistan Numer paszportu lub dowodu tożsamości (w tym państwo wydania oraz data i miejsce wydania): nr paszportu DA 0002284 (paszport dyplomatyczny) ważny do 24 października 2005 r. Obywatelstwo: uzbeckie Inne dane (np. imię ojca i matki, numer identyfikacji podatkowej, numer telefonu lub faksu): brak |
4. |
Nazwisko, imię: Mirzaev, Ruslan Alias: Płeć: mężczyzna Tytuł, funkcja: Doradca Rady Bezpieczeństwa Narodowego Adres (nr, ulica, kod pocztowy, miasto, państwo): Data urodzenia: Miejsce urodzenia (miasto, państwo): Numer paszportu lub dowodu tożsamości (w tym państwo wydania oraz data i miejsce wydania): Obywatelstwo: Inne dane (np. imię ojca i matki, numer identyfikacji podatkowej, numer telefonu lub faksu): |
5. |
Nazwisko, imię: Begaliyevich Begaliyev, Saidullo Alias: Płeć: mężczyzna Tytuł, funkcja: Gubernator Regionu Andidżan Adres (nr, ulica, kod pocztowy, miasto, państwo): Data urodzenia: Miejsce urodzenia (miasto, państwo): Numer paszportu lub dowodu tożsamości (w tym państwo wydania oraz data i miejsce wydania): Obywatelstwo: Inne dane (np. imię ojca i matki, numer identyfikacji podatkowej, numer telefonu lub faksu): |
6. |
Nazwisko, imię: Akhmedov, Kossimali Alias: Płeć: mężczyzna Tytuł, funkcja: Generał Brygady Adres (nr, ulica, kod pocztowy, miasto, państwo): Data urodzenia: Miejsce urodzenia (miasto, państwo): Numer paszportu lub dowodu tożsamości (w tym państwo wydania oraz data i miejsce wydania): Obywatelstwo: Inne dane (np. imię ojca i matki, numer identyfikacji podatkowej, numer telefonu lub faksu): |
7. |
Nazwisko, imię: Ergashev, Ismail Ergashevitch Alias: Płeć: mężczyzna Tytuł, funkcja: Generał Brygady (w stanie spoczynku) Adres (nr, ulica, kod pocztowy, miasto, państwo): nieznany Data urodzenia: 5 sierpnia 1945 r.Miejsce urodzenia (miasto, państwo): Vali Aitachaga, Uzbekistan Numer paszportu lub dowodu tożsamości (w tym państwo wydania oraz data i miejsce wydania): brak danych Obywatelstwo: uzbeckie Inne dane (np. imię ojca i matki, numer identyfikacji podatkowej, numer telefonu lub faksu): brak |
8. |
Nazwisko, imię: Ergashev, Pavel Islamovich Alias: Płeć: mężczyzna Tytuł, funkcja: Pułkownik Adres (nr, ulica, kod pocztowy, miasto, państwo): Data urodzenia: Miejsce urodzenia (miasto, państwo): Numer paszportu lub dowodu tożsamości (w tym państwo wydania oraz data i miejsce wydania): Obywatelstwo: Inne dane (np. imię ojca i matki, numer identyfikacji podatkowej, numer telefonu lub faksu): |
9. |
Nazwisko, imię: Mamo, Vladimir Adolfovich Alias: Płeć: mężczyzna Tytuł, funkcja: Generał Brygady Adres (nr, ulica, kod pocztowy, miasto, państwo): Data urodzenia: Miejsce urodzenia (miasto, państwo): Numer paszportu lub dowodu tożsamości (w tym państwo wydania oraz data i miejsce wydania): Obywatelstwo: Inne dane (np. imię ojca i matki, numer identyfikacji podatkowej, numer telefonu lub faksu): |
10. |
Nazwisko, imię: Pak, Gregori Alias: Płeć: mężczyzna Tytuł, pełniona funkcja: Pułkownik Adres (nr, ulica, kod pocztowy, miasto, państwo): Data urodzenia: Miejsce urodzenia (miasto, państwo): Numer paszportu lub dowodu tożsamości (w tym państwo wydania oraz data i miejsce wydania): Obywatelstwo: Inne dane (np. imię ojca i matki, numer identyfikacji podatkowej, numer telefonu lub faksu): |
11. |
Nazwisko, imię: Tadzhiev, Valeri Alias: Płeć: mężczyzna Tytuł, pełniona funkcja: Pułkownik Adres (nr, ulica, kod pocztowy, miasto, państwo): Data urodzenia: Miejsce urodzenia (miasto, państwo): Numer paszportu lub dowodu tożsamości (w tym państwo wydania oraz data i miejsce wydania): Obywatelstwo: Inne dane (np. imię ojca i matki, numer identyfikacji podatkowej, numer telefonu lub faksu): |
12. |
Nazwisko, imię: Inoyatov, Rustam Raulovich Alias: Płeć: mężczyzna Tytuł, pełniona funkcja: Szef SNB (Narodowych Służb Bezpieczeństwa) Adres(nr, ulica, kod pocztowy, miasto, państwo): Taszkent, Uzbekistan Data urodzenia: 22 czerwca 1944 r.Miejsce urodzenia (miasto, państwo): Sherabad, Uzbekistan Numer paszportu lub dowodu tożsamości (w tym państwo wydania oraz data i miejsce wydania): nr paszportu DA 0003171 (paszport dyplomatyczny) oraz paszport dyplomatyczny nr 0001892 (stracił ważność 15 września 2004 r.) Obywatelstwo: uzbeckie Inne dane (np. imię ojca i matki, numer identyfikacji podatkowej, numer telefonu lub faksu): brak |
16.11.2005 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 299/80 |
WSPÓLNE STANOWISKO RADY 2005/793/WPZiB
z dnia 14 listopada 2005 r.
dotyczące przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez Państwa Członkowskie Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
W dniu 21 maja 2002 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2002/400/WPZiB dotyczące przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez Państwa Członkowskie Unii Europejskiej (1) oraz przyznania im krajowych zezwoleń na wjazd i pobyt na ich terytorium, ważnych przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. |
(2) |
Wspólnymi stanowiskami 2003/366/WPZiB (2), 2004/493/WPZiB (3) i 2004/748/WPZiB (4) Rada zdecydowała, że ważność tych zezwoleń powinna zostać przedłużona o 12 miesięcy, a następnie odpowiednio o 6 i 12 miesięcy. |
(3) |
Okres ważności tych zezwoleń powinien zostać przedłużony o kolejne 12 miesięcy, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie, o których mowa w art. 2 wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB przedłużają ważność krajowych zezwoleń na wjazd i pobyt udzielonych na podstawie art. 3 wspomnianego wspólnego stanowiska na okres kolejnych 12 miesięcy.
Artykuł 2
Rada ocenia stosowanie wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB w terminie 6 miesięcy od przyjęcia niniejszego wspólnego stanowiska.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli, dnia 14 listopada 2005 r.
W imieniu Rady
T. JOWELL
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 138 z 28.5.2002, str. 33.
(2) Dz.U. L 124 z 20.5.2003, str. 51.
(3) Dz.U. L 181 z 18.5.2004, str. 24.
(4) Dz.U. L 329 z 4.11.2004, str. 20.