(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

(1)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 (2) ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.

(2)

Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi. Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 5 000 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

(1)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 (2) ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.

(2)

Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu włoskiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi. Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 30 010 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

(1)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 (2) ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.

(2)

Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu greckiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi. Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 18 000 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

(1)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 (2) ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.

(2)

Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu hiszpańskiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi. Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 25 021 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

(1)

Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3068/92 (3) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz chlorku potasu pochodzącego m.in. z Federacji Rosyjskiej (zwanej dalej „Rosją”). Na mocy rozporządzenia (WE) nr 969/2000 (4) Rada zmieniła i przedłużyła okres stosowania środków pierwotnie nałożonych rozporządzeniem (EWG) nr 3068/92 na przywóz chlorku potasu pochodzącego m.in. z Rosji.

(2)

W marcu 2004 r. w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (5), Komisja z własnej inicjatywy rozpoczęła częściowy przegląd tymczasowy środków obowiązujących w odniesieniu do przywozu chlorku potasu pochodzącego m.in. z Rosji w celu zbadania, czy należy je zmienić tak, aby uwzględnić rozszerzenie Unii Europejskiej do 25 Państw Członkowskich (zwane dalej „rozszerzeniem”).

(3)

Wyniki wspomnianego częściowego przeglądu tymczasowego wykazały, że tymczasowe przyjęcie środków leżało w interesie Wspólnoty, aby uniknąć nagłych i nadmiernie negatywnych skutków gospodarczych dla importerów i użytkowników w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich (zwanych dalej „UE 10”) bezpośrednio po rozszerzeniu.

(4)

Na mocy rozporządzenia (WE) 992/2004 Rada upoważniła Komisję do przyjęcia propozycji zobowiązań spełniających warunki określone w motywach od 27 do 32 tego rozporządzenia. Na tej podstawie i zgodnie z art. 8, 11 ust. 3, art. 21 i 22 lit. c) rozporządzenia podstawowego Komisja, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1002/2004 (6) przyjęła zobowiązania zaproponowane przez dwóch producentów eksportujących w Rosji.

(5)

W odniesieniu do jednego producenta eksportującego Komisja przyjęła wspólne zobowiązanie dotyczące przywozu chlorku potasu produkowanego przez JSC Uralkali, Berezniki (Rosja) i sprzedawanego przez firmę handlową Fertexim Ltd, Limassol (Cypr) działającą w charakterze wyłącznego dystrybutora produktów firmy JSC Uralkali w sprzedaży na terenie Wspólnoty.

(6)

JSC Uralkali poinformowała Komisję, że odtąd będzie prowadzić sprzedaż na terenie Wspólnoty przez inną firmę o nazwie Uralkali Trading SA, Genewa (Szwajcaria). Aby uwzględnić tę zmianę, JSC Uralkali i Fertexim Ltd zażądały zmiany odpowiednich przepisów rozporządzenia (WE) nr 1002/2004 przyjmującego wspólne zobowiązania. W tym celu JSC Uralkali i Uralkali Trading SA wspólnie zaproponowały zmienione zobowiązanie.

(7)

Ponadto JSC Uralkali stwierdziła, że zobowiązanie przyjęte na mocy rozporządzenia (WE) nr 1002/2004 nie zezwala na sprzedaż bezpośrednią z firmy JSC Uralkali pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie. W zmienionym zobowiązaniu JSC Uralkali zobowiązuje się również przestrzegać jego warunków w odniesieniu do sprzedaży bezpośredniej we Wspólnocie.

(8)

Komisja zbadała propozycję zobowiązania. Stwierdzono, że zmienione zobowiązanie spełnia wszystkie niezbędne kryteria przyjęcia określone w rozporządzeniu (WE) nr 992/2004, czyli, i) że zainteresowane firmy ustalałyby swoje ceny sprzedaży na poziomach, które w znaczący sposób przyczyniają się do wyeliminowania szkody, ii) że firmy przestrzegałyby niektórych wielkości przywozu w odniesieniu do sprzedaży odbiorcom w UE 10 oraz, iii) w szerokim zakresie firmy przestrzegałyby swojej tradycyjnej struktury sprzedaży klientom indywidualnym w UE 10. Uznano również, zgodnie z tym co utrzymywała firma JSC Uralkali, że przeniesienie działalności handlowej z firmy Fertexim Ltd do Uralkali Trading SA nie wpłynęło na wykonywalność zobowiązania ani, zgodnie z informacjami dostarczonymi przez firmy, na jego skuteczne monitorowanie.

(9)

Ponadto żądanie zwolnienia z cła antydumpingowego sprzedaży bezpośredniej do Wspólnoty, prowadzonej przez firmę JSC Uralkali, uznano za dopuszczalne gdyż jest to zgodne z normalną praktyką przyjmowania propozycji zobowiązań złożonych przez producentów eksportujących bezpośrednio do Wspólnoty.

(10)

W świetle powyższego uznano za właściwe, aby odpowiednio zmienić zasadniczą część rozporządzenia (WE) nr 1002/2004,

(1)

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych (2), agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła. Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.

(2)

Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

(1)

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych (2), agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła. Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.

(2)

Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

(1)

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie (2), agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła. Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.

(2)

Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić maksymalną cenę pomocy w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję przeznaczenia.

(3)

Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

(1)

Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.

(2)

Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 544/2005 (3). Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Szwecję w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999. W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 544/2005,

(1)

Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany (2), agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.

(2)

W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.

(3)

W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,

(1)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka (2) agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.

(2)

Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.

(3)

Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,

(1)

Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej. Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki. Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.

(2)

Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.

(3)

Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.

(4)

Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.

(5)

W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.

(6)

Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,

(1)

Ilości określone we wnioskach o pozwolenie złożonych w dniach 11 i 12 kwietnia 2005 r., na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 565/2002, przez tradycyjnych i nowych importerów, przekroczyły ilości przewidziane dla produktów pochodzących z Chin i wszystkich krajów trzecich innych niż Chiny i Argentyna.

(2)

Należy więc określić, w jakiej mierze możliwe jest uwzględnienie wniosków o pozwolenia przekazanych Komisji dnia 14 kwietnia 2005 r. oraz ustalenie, dla każdej kategorii importerów i pochodzenia produktów, dat, przed upływem których wydawanie pozwoleń powinno być zawieszone,

(1)

Umowa między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady dotycząca środków sanitarnych mających na celu ochronę zdrowia ludzi i zwierząt stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi (zwana dalej „Umową”) przewiduje możliwość uznania równoważności środków sanitarnych, jeśli Strona eksportująca w sposób obiektywny wykaże, że środki przez nią stosowane zapewniają taki sam poziom ochrony, jak środki Strony importującej. Określenie równoważności zostało przeprowadzone z udziałem Kanady odnośnie do środków mających na celu ochronę zdrowia zwierząt, jeśli chodzi o nasienie bydła, oraz ochronę zdrowia ludzi, jeśli chodzi o wieprzowinę. Równoważność została ustalona na zasadzie wzajemności.

(2)

Jeśli chodzi o równoważność w zakresie wywozu wieprzowiny z Kanady do Unii Europejskiej, należy poddać przeglądowi postanowienia dotyczące inspekcji ante i post mortem, definicję tuczników oraz inne wymogi higieniczne, gdy zostaną wprowadzone nowe przepisy unijne dotyczące higieny żywności. Podobnie jeśli chodzi o równoważność w zakresie wywozu wieprzowiny z Unii Europejskiej do Kanady, należy poddać przeglądowi niektóre przepisy przy wprowadzaniu poprawek do kanadyjskich przepisów dotyczących kontroli mięsa.

(3)

Wspólny Komitet Zarządzający na posiedzeniu w dniach 16 i 17 lutego 2004 r. wydał zalecenie dotyczące określenia równoważności środków dla nasienia bydła i wieprzowiny. Na tym samym posiedzeniu Komitet zalecił uaktualnienie odniesień do przepisów prawnych UE i Kanady zawartych w załącznikach do Umowy. Na posiedzeniu w dniach 16 i 17 lipca 2003 r. Komitet, w oparciu o ostatnie poprawki do przepisów prawnych Kanady, wydał zalecenie, aby skreślić ust. 2 rozdziału I przypisu B w załączniku V do Umowy odnośnie do automatycznych termografów w pomieszczeniach do przechowywania zamrożonych ryb oraz umywalek niewymagających obsługi ręcznej w pomieszczeniach przetwórczych. Na tym samym posiedzeniu Komitet, w oparciu o doświadczenia Wspólnoty w przywozie niektórych kanadyjskich ryb i produktów rybołówstwa z Kanady oraz ustalenia związane z dobrostanem zwierząt, wydał zalecenie dotyczące zmniejszenia liczby wspólnotowych kontroli tożsamości oraz kontroli fizycznych takich przywożonych kontyngentów.

(4)

W wyniku tych zaleceń należy zmienić odpowiednie części tekstu w załączniku V i załączniku VIII do Umowy.

(5)

Zgodnie z postanowieniami art. 16 ust. 3 Umowy poprawki do załączników powinny zostać uzgodnione przez wymianę listów między Stronami.

(6)

Zmiany te powinny zostać zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 stanowi, że klasyfikacja tusz wieprzowych musi być dokonywana poprzez szacowanie zawartości chudego mięsa zgodnie ze statystycznie sprawdzonymi metodami oceny opartymi na fizycznym pomiarze jednej lub więcej anatomicznych części tuszy wieprzowej. Zatwierdzenie metod klasyfikacji zależy od zgodności z maksymalną tolerancją statystycznego błędu przy dokonywaniu oceny. Tolerancja ta została określona w art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych (2).

(2)

Rząd Łotwy skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie jednej metody klasyfikacji tusz wieprzowych i przedłożył wyniki próbnego rozbioru dokonanego przed przystąpieniem, przedkładając drugą część protokołu przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.

(3)

Ocena tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki dla zatwierdzenia tej metody klasyfikacji.

(4)

Praktyka handlowa na Łotwie nie wymaga, by głowa, tylne kończyny i ogon były usunięte z tusz wieprzowych. Należy wziąć to pod uwagę w dostosowaniu wagi do standardowej prezentacji.

(5)

Żadna modyfikacja przyrządu lub metody klasyfikacji nie może być zatwierdzona inaczej niż na mocy nowej decyzji Komisji przyjętej w świetle zdobytych doświadczeń. Z tego powodu niniejsze zatwierdzenie może zostać wycofane.

(6)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,

—

7,61 % – brakująca głowa;

—

1,61 % – brakujące kończyny tylne;

—

0,11 % – brakujący ogon.

(1)

Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 stanowi, że klasyfikacja tusz wieprzowych musi być dokonywana poprzez szacowanie zawartości chudego mięsa zgodnie ze statystycznie sprawdzonymi metodami oceny opartymi na fizycznym pomiarze jednej lub więcej anatomicznych części tuszy wieprzowej; zatwierdzenie metod klasyfikacji zależy od zgodności z maksymalną tolerancją błędu statystycznego przy dokonywaniu oceny; tolerancja ta została określona w art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych (2).

(2)

Rząd Estonii skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie dwóch metod klasyfikacji tusz wieprzowych i przedłożył wyniki próbnego rozbioru dokonanego przed przystąpieniem, przedkładając drugą część protokołu przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.

(3)

Ocena tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki dla zatwierdzenia tych metod klasyfikacji.

(4)

Praktyka handlowa w Estonii może wymagać, żeby głowa, przednie nogi i ogon były usunięte z tuszy wieprzowej; należy wziąć to pod uwagę w dostosowaniu wagi do standardowej prezentacji.

(5)

Żadna modyfikacja przyrządów lub metod klasyfikacji nie może być zatwierdzona inaczej niż na mocy nowej decyzji Komisji przyjętej w świetle zdobytych doświadczeń; z tego względu niniejsze zatwierdzenie może zostać cofnięte.

(6)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,

a)

przyrząd określany jako „Intrascope (Optical Probe)” oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 1 Załącznika;

b)

przyrząd określany jako „Ultra-FOM 300” oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 2 Załącznika.

(1)

Państwa Członkowskie dokonujące transpozycji dyrektyw do prawa krajowego mogą wybrać formę i metody takiej transpozycji, ale związane są warunkami określonymi w dyrektywie w zakresie wyniku, jaki ma zostać osiągnięty, oraz terminem, do którego należy dokonać transpozycji.

(2)

Na kilku spotkaniach na szczycie, włącznie ze spotkaniem w Sztokholmie w marcu 2001 r., w Barcelonie w marcu 2002 r. i w Brukseli w marcu 2003 i 2004 r., Rada Europejska, uznając wagę właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego (1) dla konkurencyjności gospodarki europejskiej, wielokrotnie nakłaniała Państwa Członkowskie do przyznania wysokiego priorytetu transpozycjom dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego do prawa krajowego.

(3)

Parlament Europejski (2), Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (3) i Komitet Regionów (4) wielokrotnie wyrażały zaniepokojenie w związku z niewielkimi osiągnięciami Państw Członkowskich w zakresie prawidłowej i terminowej transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego. Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 16 grudnia 2003 r. (5) również zwracało uwagę na potrzebę przestrzegania przez Państwa Członkowskie postanowień zawartych w art. 10 Traktatu i wezwała Państwa Członkowskie do zapewnienia, aby prawo wspólnotowe było właściwie i niezwłocznie transponowane do prawa krajowego w wymaganych terminach.

(4)

Pomimo tych wezwań oraz tego, że terminowa i prawidłowa transpozycja jest obowiązkiem prawnym, Państwa Członkowskie ciągle nie dokonują właściwej transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego w terminach, które same uzgodniły, a większość Państw Członkowskich nawet nie wypełnia przejściowych celów transpozycji ustanowionych przez Radę Europejską, a ponadto wiele takich dyrektyw jeszcze nie zostało transponowanych do prawa krajowego we wszystkich Państwach Członkowskich na długo po upływie terminu transpozycji.

(5)

Spóźniona i nieprawidłowa transpozycja dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego przynosi szkody przedsiębiorstwom i obywatelom, ponieważ często pozbawia ich praw.

(6)

Spóźniona i nieprawidłowa transpozycja pozbawia również przedsiębiorstwa i konsumentów pełnych korzyści ekonomicznych płynących z właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i szkodzi konkurencyjności całej gospodarki europejskiej, zmniejszając możliwości Wspólnoty do generowania wzrostu gospodarczego przy utrzymaniu wysokiego poziomu spójności społecznej.

(7)

W Unii Europejskiej składającej się z dwudziestu pięciu lub więcej Państw Członkowskich istnieje większe ryzyko, że spóźniona i nieprawidłowa transpozycja dyrektyw spowoduje fragmentację rynku wewnętrznego, a w następstwie zanikanie korzyści gospodarczych z niego płynących.

(8)

Komisja będzie nadal priorytetowo i energicznie podejmować czynności prawne przeciwko Państwom Członkowskim z tytułu spóźnionej lub nieprawidłowej transpozycji oraz wspierać nacisk środowiskowy poprzez regularną publikację danych Państw Członkowskich dotyczących transpozycji w Tabeli wyników rynku wewnętrznego (Internal Market Scoreboard); jednakże, chociaż działania te odniosły pewien sukces w przeszłości, to jednak nadal istnieje deficyt w zakresie transpozycji i dlatego niezbędne jest bardziej aktywne podejście ze strony Komisji i Państw Członkowskich.

(9)

Komisja wskazała, w swoim komunikacie z 2002 roku w sprawie lepszego monitorowania stosowania prawa Wspólnoty Europejskiej (6), w jaki sposób może i w jaki sposób faktycznie pomaga Państwom Członkowskim dokonywać transpozycji dyrektyw do prawa krajowego.

(10)

Jednakże w gestii Państw Członkowskich pozostaje zapewnienie właściwej i terminowej transpozycji dyrektyw.

(11)

Artykuł 10 Traktatu nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek podjęcia wszelkich właściwych środków ogólnych lub szczególnych w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z tego Traktatu lub z działań instytucji Wspólnoty.

(12)

Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich konsekwentnie twierdzi, że Państwa Członkowskie nie mogą powoływać się na przepisy, praktyki ani okoliczności istniejące w ich własnych wewnętrznych systemach prawnych, aby usprawiedliwić nieprzestrzeganie zobowiązań i terminów ustanowionych w dyrektywach.

(13)

Z uwagi na ciągły brak właściwej i terminowej transpozycji istnieje potrzeba, aby Państwa Członkowskie dokonały przeglądu swoich procedur i praktyk w celu zapewnienia konsekwentnego wypełniania tego obowiązku prawnego.

(14)

Niektóre Państwa Członkowskie konsekwentnie prezentują lepsze wyniki na polu transpozycji niż inne, odzwierciedlające istnienie lub przyjęcie bardziej skutecznych struktur, procedur i praktyk; jednakże żadne z Państw Członkowskich nie może poszczycić się brakiem błędów i dlatego wszystkie muszą postarać się o poprawę; zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa Państwa Członkowskie powinny sporządzić, dla siebie i w interesie Wspólnoty, tabele korelacji możliwie jak najpełniej ilustrujące zgodność pomiędzy dyrektywami i środkami transpozycyjnymi i podać te tabele do publicznej wiadomości.

(15)

Komisja ogłosiła w swoim komunikacie „Strategia dotycząca rynku wewnętrznego na lata 2003–2006” (7), że wyda zalecenie przedstawiające szereg dobrych praktyk, do których Państwa Członkowskie powinny się stosować w celu zapewnienia lepszej i szybszej transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego.

(16)

Państwa Członkowskie wyraziły zainteresowanie we wzajemnym uczeniu się dobrych praktyk; podjęto również konsultacje z Państwami Członkowskimi, za pośrednictwem Komitetu Doradczego ds. Rynku Wewnętrznego, na temat dobrych praktyk w dziedzinie transpozycji oraz różnych krajowych przepisów i praktyk konstytucyjnych, prawnych i administracyjnych w zakresie, w jakim mogą mieć wpływ na transpozycję.

(17)

Określono szereg dobrych praktyk, które pomagają Państwom Członkowskim dokonywać terminowej i prawidłowej transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego do prawa krajowego.

(18)

W gestii każdego Państwa Członkowskiego leży wybór najlepszych procedur i praktyk zapewniających prawidłową i terminową transpozycję dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego, z uwzględnieniem największej skuteczności dla tego Państwa Członkowskiego, ponieważ procedury i praktyki skuteczne w jednym Państwie Członkowskim mogą okazać się niezbyt skuteczne w innym Państwie.

(19)

Z uwagi na niepewność prawną i zamieszanie spowodowane przez spóźnioną transpozycję dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego należy powiadomić przedsiębiorstwa i obywateli o braku terminowej transpozycji dyrektyw i o ich prawach w takich przypadkach.

(20)

Do projektów przepisów wykonawczych składanych do parlamentów krajowych należy dołączać deklarację dotyczącą ich zgodności z prawem wspólnotowym oraz informującą parlament o tym, czy przepisy te dokonują całościowej, czy też częściowej transpozycji dyrektyw, o których mowa.

(21)

Bez uszczerbku dla roli i zobowiązań Komisji jako strażnika Traktatu, należy powiadamiać Komisję, w przypadku notyfikowania jej przepisów wykonawczych, czy odnośna dyrektywa jest całościowo, czy też częściowo transponowana do prawa krajowego oraz czy uważa się, że przepisy są zgodne z prawem wspólnotowym.

(22)

Podjęcie decyzji przez Państwa Członkowskie o włączeniu transpozycji dyrektywy do szerszej procedury legislacyjnej może prowadzić do niedotrzymania terminu transpozycji; również włączenie dodatkowych warunków i wymogów do tych, które są niezbędne do transpozycji dyrektywy, może utrudnić realizację celów określonych w danej dyrektywie,