(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

(1)

Notyfikacje Państw Członkowskich, zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 wskazują, że łączna kwota otrzymana z wniosków wynosi 178 002 906 EUR, a tymczasem dostępna kwota w odniesieniu do transzy świadectw refundacji na mocy art. 8 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000, wynosi 68 116 869 EUR.

(2)

Współczynnik redukcji powinien być obliczany na podstawie art. 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000. Zatem współczynnik taki powinien stosować się do kwot wnioskowanych w formularzu świadectwa refundacji do wykorzystania od 1 kwietnia 2005 r., jak określa art. 8 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000,

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 (2) ustanawia zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, dotyczące między innymi warunków kontroli zawartości tetrahydrokanabinolu w konopiach.

(2)

Zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 Państwa Członkowskie przekazały wyniki badań określających poziom tetrahydrokanabinolu w odmianach konopii zasianych w roku 2004. Wyniki te należy uwzględnić przy ustalaniu wykazu odmian konopii dla potrzeb systemów pomocy powiązanej z obszarami na najbliższe lata gospodarcze oraz wykazu odmian dopuszczonych okresowo na rok gospodarczy 2005/2006. Niektóre z tych odmian powinny być poddane procedurze B przewidzianej w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 796/2004.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 796/2004.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 (2), przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 (3), uważa się za „cenę reprezentatywną”. Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.

(2)

Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.

(3)

Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.

(4)

Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95. W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.

(5)

Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,

(1)

Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.

(2)

Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia. Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.

(3)

W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru (2). Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.

(4)

W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.

(5)

Refundację należy ustalać co dwa tygodnie. Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.

(6)

Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.

(7)

Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.

(8)

Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.

(9)

Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,

(1)

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 (2) przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.

(2)

Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,

(1)

W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.

(2)

Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż (2).

(3)

W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów. Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.

(4)

Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.

(5)

Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.

(6)

Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.

(7)

Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

(1)

Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 (2).

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż (3), Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.

(3)

Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

(1)

Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyjątkiem Bułgarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004.

(2)

Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

(1)

Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 (2).

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż (3), Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.

(3)

Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.

(4)

Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

(1)

Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 (2),

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 (3), w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.

(3)

Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

(1)

Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 (2).

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 (3), w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.

(3)

Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

(1)

Komisja negocjowała w imieniu Wspólnoty umowę w sprawie przedłużenia o jeden rok istniejącej umowy i protokołów w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Republiką Białorusi, z limitami ilościowymi dostosowanymi w sposób uwzględniający roczne tempo wzrostu gospodarczego i zapotrzebowanie Republiki Białoruskiej na niektóre rodzaje towarów. Do czasu ukończenia procedur wymaganych dla jej zawarcia niniejszą umowę należy stosować tymczasowo od dnia 1 stycznia 2005 r., pod warunkiem wzajemnego tymczasowego jej stosowania przez Republikę Białorusi.

(2)

Umowę należy podpisać,

(1)

Na mocy art. 8 ust. 4 wspólnego działania 2002/210/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) do podjęcia odpowiednich decyzji w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie.

(2)

W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r. ustanowiono główne zasady i tryb wkładu państw trzecich do misji policyjnych. Dnia 10 grudnia 2002 r. Rada zatwierdziła „Procedury konsultacyjne i tryb wkładu państw spoza UE do cywilnych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE” (2), które stanowiły rozwinięcie ustaleń dotyczących udziału państw trzecich w cywilnych operacjach zarządzania kryzysami, łącznie z ustanowieniem Komitetu Uczestników.

(3)

Komitet Uczestników będzie odgrywał kluczową rolę w bieżącym zarządzaniu misją; Komitet będzie stanowił główne forum, na którym omawiane będą wszelkie problemy związane z bieżącym zarządzaniem misją; Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa, sprawujący kontrolę polityczną i dowództwo strategiczne misji, weźmie pod uwagę opinie wyrażane przez Komitet Uczestników,

(1)

Na mocy art. 9 ust. 7 wspólnego działania 2004/789/WPZiB, Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) do podjęcia odpowiednich decyzji w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPOL Proxima) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (FYROM).

(2)

W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r. ustanowiono główne zasady i tryb wkładu państw trzecich do misji policyjnych. Dnia 10 grudnia 2002 r. Rada zatwierdziła „Procedury konsultacyjne i tryb wkładu państw spoza UE do cywilnych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE” (2), które stanowiły dalsze rozwinięcie ustaleń dotyczących udziału państw trzecich w cywilnych operacjach zarządzania kryzysami, łącznie z ustanowieniem Komitetu Uczestników.

(3)

Komitet Uczestników będzie odgrywał kluczową rolę w bieżącym zarządzaniu misją; Komitet będzie stanowił główne forum, na którym omawiane będą wszelkie problemy związane z bieżącym zarządzaniem misją; Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa sprawujący kontrolę polityczną i dowództwo strategiczne misji, weźmie pod uwagę opinie wyrażane przez Komitet Uczestników,

(1)

W piśmie z dnia 20 sierpnia 2004 r. władze Szwecji zwróciły się do Komisji z wnioskiem o odstępstwo, upoważniające je do zastosowania zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE obniżonej stawki podatku wobec energii elektrycznej zużywanej przez niektóre gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa w sektorze usług w północnej Szwecji.

(2)

Od lipca 1981 r. jest stosowana w Szwecji obniżona stawka podatku od energii w odniesieniu do energii elektrycznej zużywanej w północnych częściach kraju, gdzie jej zużycie w celach grzewczych jest wyższe średnio o 25 % niż w innych częściach kraju.

(3)

Przez obniżenie kosztów energii elektrycznej ponoszonych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa w sektorze usług na północy Szwecji stwarza się tym odbiorcom energii takie same warunki, jakie mają odbiorcy mieszkający w południowych częściach kraju. W związku z tym przedmiotowy środek służy celom polityki regionalnej oraz polityki spójności.

(4)

Obniżony poziom opodatkowania energii elektrycznej zużywanej na północy Szwecji, który ma wynosić 20 EUR za MWh, pozostaje znacznie wyższy niż minimalna stawka Wspólnoty określona w dyrektywie 2003/96/WE. Ponadto obniżenie podatku jest proporcjonalne do dodatkowych kosztów ogrzewania ponoszonych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa w sektorze usług na północy Szwecji. W związku z powyższym, zastosowany poziom podatku powinien zagwarantować, iż zachowana jest zachęta do bardziej efektywnego wykorzystywania energii, wynikająca z nałożenia podatku.

(5)

Komisja dokonała przeglądu obniżki, której dotyczy wniosek, i uznała, iż nie narusza ona zasad konkurencji ani nie ogranicza działań na rynku wewnętrznym, a także nie uznano jej za niezgodną z polityką Wspólnoty w zakresie środowiska, energii i transportu.

(6)

Decyzja ta jest zgodna ze stanowiskiem przyjętym przez Komisję w sprawie dotyczącej pomocy państwa C 42/03 (2), w którym nie zgłoszono zastrzeżeń odnośnie do kwestii pomocy państwa w zakresie obniżki podatku na okres upływający w dniu 31 grudnia 2005 r.

(7)

Należy zatem upoważnić Szwecję do stosowania do dnia 31 grudnia 2005 r. obniżonej stawki podatkowej na energię elektryczną zużywaną na północy Szwecji,

(1)

Artykuł 9 ust. 1 wspólnego działania 2005/190/WPZiB stanowi, że Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podjęcia odpowiednich decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu, wraz z prawem do mianowania szefa misji, na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.

(2)

Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel złożył wniosek o mianowanie Stephena WHITE,

(1)

Zgodnie z dyrektywą 96/23/WE włączenie i utrzymanie w wykazach krajów trzecich, określonych w prawodawstwie wspólnotowym, z których zezwala się Państwom Członkowskim na przywóz zwierząt i produktów zwierzęcych objętych tą dyrektywą, zależy od przedłożenia przez zainteresowane kraje trzecie planu określającego oferowane przez niego gwarancje w odniesieniu do monitorowania grup pozostałości i substancji określonych w tej dyrektywie. W wymienionej dyrektywie ustanawia się również niektóre wymagania dotyczące terminów składania planów.

(2)

Decyzja Komisji 2004/432/WE (2) ustanawia wykaz krajów trzecich, które przedłożyły plan monitorowania pozostałości określający oferowane przez nie gwarancje zgodnie z wymaganiami wymienionej dyrektywy.

(3)

Niektóre kraje trzecie przedstawiły Komisji plan monitorowania pozostałości w odniesieniu do zwierząt i produktów niewymienionych w decyzji 2004/432/WE. Ocena tych planów oraz dodatkowe informacje wymagane przez Komisję zapewniają wystarczające gwarancje dotyczące monitorowania pozostałości w tych krajach w odniesieniu do rozpatrywanych zwierząt i produktów. Zwierzęta i produkty te powinny być zatem ujęte w wykazie przeznaczonym dla krajów trzecich, o których mowa.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/432/WE.

(5)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,

(1)

Część 1 załącznika II do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1979 r. ustalającej wykaz państw trzecich lub ich części oraz ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne wymagane przy przywozie do Wspólnoty niektórych żywych zwierząt i świeżego mięsa (3) określa wykaz państw trzecich i części państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych żywych zwierząt i świeżego mięsa.

(2)

W związku z pojawieniem się we wrześniu 2003 r. ogniska pryszczycy w Argentynie w prowincji Salta, położonej w północnej części tego kraju w pobliżu granicy z Paragwajem, decyzja Komisji 93/402/EWG z dnia 10 czerwca 1993 r. dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw Ameryki Południowej (4) została zmieniona decyzjami 2003/658/WE (5) i 2003/758/WE (6), w celu zawieszenia przywozu odkostnionej i dojrzałej wołowiny z argentyńskich prowincji Salta, Jujuy, Chaco i Formosa. Decyzja 93/402/EWG została uchylona decyzją 2004/212/WE (7), przy czym jej przepisy zostały włączone do decyzji 79/542/EWG.

(3)

Wspomniane ognisko pryszczycy zlikwidowane zostało ponad rok temu i od tego czasu na terytorium Argentyny nie wykryto żadnych nowych ognisk tej choroby. Jednocześnie misje kontrolne przeprowadzone w 2004 r. wykazały poprawę sytuacji w Argentynie zarówno w odniesieniu do zdrowia zwierząt, jak i zdrowia publicznego.

(4)

Komisja wezwała Argentynę do ustanowienia strefy buforowej wzdłuż jej granicy z Boliwią i Paragwajem w celu zapobieżenia ryzyku pojawienia się pryszczycy. Argentyna zaproponowała ustanowienie strefy o szerokości 25 kilometrów wzdłuż jej granicy z tymi państwami („strefa buforowa”). Komisja otrzymała obecnie szczegółowe mapy i informacje, w szczególności dotyczące środków kontroli zastosowanych w strefie buforowej. Należy zakazać przywozu do Wspólnoty ze strefy buforowej świeżego mięsa gatunków zwierząt podatnych na pryszczycę.

(5)

W związku z tym należy wznowić przywóz odkostnionej i dojrzałej wołowiny z prowincji Salta, Jujuy, Chaco i Formosa, z wyłączeniem strefy buforowej.

(6)

Decyzja 79/542/EWG została zmieniona decyzją 2004/212/WE w celu, między innymi, wyłączenia z jej zakresu produktów mięsnych. Wskazane jest zatem skreślenie w art. 1 błędnego odniesienia do produktów mięsnych.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić art. 1 i część 1 załącznika II do decyzji 79/542/EWG.

(8)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,