31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/1

(1)

W Akcie Przystąpienia z 2003 r. nie wprowadzono dostosowania w odniesieniu do rozporządzenia Rady (WE) nr 2340/2002 z dnia 16 grudnia 2002 r. ustalającego możliwości połowowe w odniesieniu do głębinowych zasobów rybnych na lata 2003 i 2004 (2) celem rozdzielenia możliwości połowowych gatunków głębinowych pomiędzy nowe Państwa Członkowskie. W związku z tym istnieje potrzeba przydzielenia takich możliwości połowowych Państwom Członkowskim, które przystąpiły do Unii w roku 2004 r. z uwzględnieniem modeli połowowych podobnych do stosowanych w 2002 r., aby umożliwić rybakom z tych Państw Członkowskich dalsze prowadzenie ich działalności.

(2)

W wyniku przydzielenia możliwości połowowych połowy dokonane przed 1 maja 2004 nie powinny podlegać potrąceniu z kwot połowowych na mocy art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (3), art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r. wprowadzającego dodatkowe warunki dla corocznego zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami (4) lub art. 26 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa (5).

(3)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 2347/2002 z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające szczególne wymagania dostępu oraz warunki z tym związane mające zastosowanie do połowów zasobów głębokowodnych (6) określa moc oraz pułapy zdolności połowowych floty rybackiej, która może dokonywać połowów znaczących ilości ryb z gatunków głębinowych oraz określa okres odniesienia dla celów ustanowienia tych pułapów, a mianowicie trzy lata przed wejściem w życie tego rozporządzenia. Koniecznym jest, by okres odniesienia dla celów ustanowienia tych pułapów uwzględniał ostatnie lata, tak by umożliwić rybakom z nowych Państw Członkowskich dalsze prowadzenie ich działalności.

(4)

Mając na celu umożliwienie stosowania rozporządzeń (WE) nr 2340/2002 i (WE) nr 2347/2002 wobec Państw Członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. od dnia ich przystąpienia, niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie dnia 1 maja 2004 r.

(5)

Rozporządzenia (WE) nr 2340/2002 i (WE) nr 2347/2002 powinny zatem zostać odpowiednio zmienione,

1)

Dodaje się art. 3a w brzmieniu:

„Artykuł 3a

1.   Połowy dokonane między dniem 1 stycznia a dniem 1 maja 2004 r. przez statki Państw Członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. wlicza się do kwot określonych w załączniku I.

2.   Nie później niż 15 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ... Państwa Członkowskie określone w ust. 1 notyfikują Komisji wielkości ich połowów dokonanych między dniem 1 stycznia a dniem 1 maja 2004 r.”

2)

Dodaje się art. 4a w brzmieniu:

„Artykuł 4a

Art. 23 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, art. 5 rozporządzenia (WE) nr 847/96 oraz art. 26 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa (7) nie mają zastosowania do połowów dokonanych przed 31 grudnia 2004 r. ponad kwoty określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia przez statki z Państw Członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty w 2004 r.”

(7)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59."

3)

Załącznik I otrzymuje brzmienie zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/4

(1)

Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 Rada ustanawia, uwzględniając dostępne informacje naukowe, środki niezbędne do zapewnienia dostępu do wód i zasobów oraz zrównoważone prowadzenie działalności połowowej.

(2)

Zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 na Radzie spoczywa obowiązek ustanowienia możliwości połowowych dla poszczególnych łowisk lub grup łowisk i ich rozdziału według określonych kryteriów.

(3)

Najnowsza opinia naukowa wydana przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES) w sprawie niektórych zasobów ryb głębinowych wskazuje, że połowy tych zasobów są niezrównoważone i w celu zapewnienia ich stabilności należałoby zmniejszyć możliwości połowowe w odniesieniu do tych zasobów.

(4)

Ponadto ICES wskazuje, że stopień eksploatacji gardłosza atlantyckiego w obszarze VII ICES jest stanowczo za duży. Informacje naukowe wskazują przy tym, że populacja gardłosza atlantyckiego w obszarze VI jest poważnie przetrzebiona oraz, że odkryto obszary, gdzie występują wrażliwe skupiska tego gatunku. W związku z powyższym stosowne będzie zakazanie połowów gardłosza atlantyckiego na tych obszarach.

(5)

Wspólnota jest umawiającą się stroną Konwencji Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku, która zaleciła ograniczenie nakładów połowowych ustanowionych w celu połowów określonych gatunków głębinowych. Zalecenie to powinno być zatem wprowadzone w życie przez Wspólnotę.

(6)

W celu skutecznego zarządzania kwotami należy ustanowić szczególne warunki działań połowowych.

(7)

Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r. wprowadzającego dodatkowe, ustalane z roku na rok, warunki zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami (2), konieczne jest określenie zasobów objętych różnymi działaniami określonymi w tym rozporządzeniu.

(8)

Opinia naukowa ICES w sprawie większości gatunków głębinowych wskazuje na konieczność ograniczenia nakładów połowowych. Z braku szczególnych środków ograniczających działalność statków prowadzących połowy gatunków głębinowych, konieczne jest dostosowanie dostępnych nakładów poprzez dostosowanie mocy i wydajności floty rybackiej zgodnie z opinią naukową.

(9)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być ustanowione w odniesieniu do stref ICES w znaczeniu wynikającym z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3880/91 z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na Północno-Wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych (3) oraz stref CECAF (Komitetu ds. Rybołówstwa na Środkowym i Wschodnim Atlantyku) w znaczeniu wynikającym z rozporządzenia Rady (WE) nr 2597/95 z dnia 23 października 1995 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na niektórych obszarach, innych niż Pólmocny Atlantyk, danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych (4).

(10)

Możliwości połowowe powinny być wykorzystywane zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym tego zagadnienia, w szczególności zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1381/87 z dnia 20 maja 1987 r. ustanawiającym szczególne zasady dotyczące oznakowania i dokumentacji statków rybackich (5), rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2807/83 z dnia 22 września 1983 r. ustanawiającym szczegółowe zasady dla zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie (6), rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (7), rozporządzeniem Rady (WE) nr 88/98 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającym niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund (8), rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych (9) oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich (10).

(11)

W celu zabezpieczenia interesów rybaków wspólnotowych, ważne jest umożliwienie tych połowów od 1 stycznia 2005 r. Zważyszy na pilny charakter kwestii, należy bezwzględnie wyłączyć zastosowanie okresu sześciu tygodni, o którym mowa w ust. I.3 Protokołu w sprawie roli Parlamentów Państw Członkowskich w Unii Europejskiej dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie,

a)

wymian dokonywanych na podstawie art. 20 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2371/2002;

b)

ponownych rozdziałów dokonywanych na podstawie art. 21 ust. 4 i art. 32 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 oraz art. 23 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;

c)

dodatkowych wyładunków dozwolonych na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96;

d)

ilości zatrzymanych na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96;

e)

potrąceń dokonywanych na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 847/96 oraz art. 23 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.

a)

obszar morski ograniczony loksodromami kolejno łączącymi się w następujących pozycjach:

b)

obszar morski ograniczony loksodromami kolejno łączącymi się w następujących pozycjach:

c)

obszar morski ograniczony loksodromami kolejno łączącymi się w następujących pozycjach:

Pozycje te oraz odpowiednie loksodromy i pozycje statków będą mierzone zgodnie z normą WGS84.

—

wszystkie narzędzia połowowe są przymocowane i przechowywane w czasie tranzytu zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 20 ust 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93

—

średnia prędkość w czasie tranzytu nie jest mniejsza niż 8 węzłów.

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/13

(1)

W interesie Wspólnoty leży częściowe lub całkowite zawieszenie autonomicznych ceł Wspólnej Taryfy Celnej w odniesieniu do pewnej liczby nowych produktów niewyszczególnionych w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/96 z dnia 27 czerwca 1996 r. zawieszającego czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybołówstwa (1).

(2)

Pewna liczba produktów, o których mowa w powyższym rozporządzeniu, powinna zostać wycofana z wykazu zawartego w załączniku, gdyż w interesie Wspólnoty nie leży utrzymanie zawieszenia autonomicznych ceł Wspólnej Taryfy Celnej lub z powodu konieczności zmiany wyszczególnienia w celu uwzględnienia postępu technicznego w zakresie tych produktów i trendów ekonomicznych na rynku.

(3)

Produkty, których wyszczególnienie wymaga zmiany, powinny być traktowane jako nowe produkty.

(4)

W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1255/96.

(5)

Ponieważ niniejsze rozporządzenie ma być stosowane od dnia 1 styczna 2005 r. powinno ono wejść w życie ze skutkiem natychmiastowym,

1)

dodaje się produkty wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;

2)

wykreśla się produkty, których kody są wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/18

(1)

Po przeglądzie związanym z wygaśnięciem środków Rada, rozporządzeniem (WE) nr 769/2002 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem pierwotnym”) nałożyła ostateczne cło antydumpingowe wynoszące 3 479 EUR za tonę na przywóz kumaryny, objętej kodem CN ex 2932 21 00, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL).

(2)

Dnia 24 lutego 2004 r. do Komisji wpłynął wniosek, na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, o zbadanie domniemanego obejścia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz kumaryny pochodzącej z ChRL (zwany dalej „wnioskiem”). Wniosek złożyła Europejska Rada Przemysłu Chemicznego (CEFIC) (zwana dalej „wnioskodawcą”) w imieniu jedynego producenta wspólnotowego.

(3)

We wniosku stwierdzono rzekomą zmianę w strukturze handlu, jaka nastąpiła po nałożeniu środków antydumpingowych na przywóz kumaryny pochodzącej z ChRL i która objawiała się znacznym wzrostem przywozu tego produktu z Indii oraz Tajlandii.

(4)

Twierdzi się, że zmiana w strukturze handlu wynika z dokonywanego w Indiach i w Tajlandii przeładunku kumaryny pochodzącej z ChRL. Ponadto twierdzi się, że nie ma innego wystarczającego powodu ani ekonomicznego uzasadnienia dla takich praktyk, niż istnienie środków antydumpingowych na przywóz kumaryny pochodzącej z ChRL.

(5)

Ponadto wnioskodawca twierdzi, że skutki naprawcze środków antydumpingowych nałożonych na kumarynę pochodzącą z ChRL są osłabiane w zakresie ilości i cen. Wydaje się, że znacząca wielkość przywozu kumaryny z ChRL została zastąpiona przywozem kumaryny z Indii oraz Tajlandii. Ponadto istnieją wystarczające dowody na to, że przywóz zwiększonej ilości kumaryny odbywał się po cenach znacznie poniżej poziomu cen nie wyrządzających szkody, ustalonego w dochodzeniu prowadzącym do nałożenia istniejących środków, a dumping dotyczył normalnych wartości ustalonych wcześniej dla kumaryny pochodzącej z ChRL.

(6)

Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 661/2004 (3) („rozporządzenie wszczynające dochodzenie”) wszczęła dochodzenie w sprawie domniemanego obejścia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz kumaryny pochodzącej z ChRL w związku z przywozem kumaryny wysyłanej z Indii i Tajlandii, bez względu na to czy była deklarowana jako pochodząca z Indii lub Tajlandii czy nie, a także na mocy art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nakazała organom celnym rejestrację przywozu kumaryny wysyłanej z Indii i Tajlandii, bez względu na to czy była deklarowana jako pochodząca z Indii lub Tajlandii czy nie, objętej kodem CN ex 2932 21 00 (kody TARIC 2932210011 oraz 2932210015) począwszy od dnia 9 kwietnia 2004 r. Komisja poinformowała władze ChRL, Indii oraz Tajlandii o wszczęciu dochodzenia.

(7)

Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu dochodzenia władze ChRL, Indii oraz Tajlandii, a także wspólnotowych producentów/eksporterów i importerów, którzy wyrazili zainteresowanie, jak również wnioskodawcę. Do producentów/eksporterów z ChRL oraz z Indii (producenci z Tajlandii nie ujawnili się), a także do importerów wspólnotowych wymienionych we wniosku lub znanych Komisji z dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia obecnych środków, rozesłano kwestionariusze. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia swoich stanowisk na piśmie oraz wnioskowania o wysłuchanie w terminach określonych w rozporządzeniu wszczynającym dochodzenie. Wszystkie strony poinformowano, że brak współpracy może prowadzić do zastosowania art. 18 podstawowego rozporządzenia oraz do ustaleń opartych na dostępnych faktach.

(8)

Żaden z producentów oraz eksporterów z ChRL oraz Tajlandii nie odpowiedział na kwestionariusz. Jeden producent eksportujący z Indii oraz jeden niepowiązany importer wspólnotowy odpowiedzieli na kwestionariusz w przewidzianym terminie. Komisja odbyła wizytę weryfikacyjną w siedzibie następującego indyjskiego producenta eksportującego:

(9)

Dochodzenie obejmowało okres od 1 kwietnia 2003 r. do 31 marca 2004 r. W celu zbadania domniemanych zmian w strukturze handlu zgromadzono dane od 2000 r. do końca okresu dochodzenia.

(10)

W dochodzeniu nie ujawnił się ani nie współpracował żaden producent ani eksporter kumaryny z Tajlandii. Zatem ustalenia dotyczące wywozu kumaryny wysyłanej do Wspólnoty z Tajlandii musiały zostać oparte na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Na początku dochodzenia władze Tajlandii zostały poinformowane o konsekwencjach braku współpracy, określonych w art. 18 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

(11)

W dochodzeniu współpracował jeden producent eksportujący z Indii, Atlas Fine Chemicals Pvt. Ltd, Indie (zwany dalej „Atlas”), reprezentujący, pod względem wielkości oraz wartości, ponad 90 % ogólnego przywozu kumaryny z Indii zrealizowanego w okresie dochodzenia.

(12)

Spółka Atlas, w swoich odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, stwierdziła, że żadna z jej spółek powiązanych nie zajmuje się, bezpośrednio czy pośrednio, handlem ani produkcją kumaryny. Jednakże wizyta weryfikacyjna ujawniła, że spółka Atlas posiada dwie spółki powiązane z Indii: Monolith Chemicals Pvt. Ltd. oraz Aims Impex Pvt. Ltd., które zajmują się przywozem kumaryny pochodzącej z ChRL do Indii, a następnie sprzedają przywożone produkty spółce Atlas.

(13)

W dochodzeniu nie współpracował żaden chiński producent czy eksporter.

(14)

Spółki te wyraźnie poinformowano, że brak współpracy może prowadzić do zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego. Poinformowano je także o konsekwencjach braku współpracy.

(15)

Rozpatrywanym produktem, którego dotyczy domniemane obejście środków, jest, zgodnie z pierwotnym rozporządzeniem, kumaryna obecnie klasyfikowana w ramach kodu CN ex ex 2932 21 00. Kumaryna jest białawym, krystalicznym proszkiem o charakterystycznym zapachu świeżego skoszonego siana. Używana jest głównie jako aromat chemiczny oraz utrwalacz w procesie przygotowywania mieszanek zapachowych, takich jak mieszanki wykorzystywane w produkcji detergentów, kosmetyków oraz w przemyśle perfumeryjnym.

(16)

Kumaryna może być wytwarzana zgodnie z dwoma procesami produkcji: przy użyciu fenolu w reakcji Perkina oraz o-krezolu w reakcji Raschinga. Jednakże, kumaryna wytworzona w wyniku tych dwóch procesów posiada takie same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne oraz takie same zastosowanie.

(17)

Na podstawie informacji zgromadzonych w toku dochodzenia od jedynego indyjskiego producenta współpracującego oraz w związku z brakiem współpracy ze strony innych producentów indyjskich czy też stron zainteresowanych z Tajlandii, należy wnioskować, przy braku innych dowodów, że kumaryna przywożona do Wspólnoty z ChRL oraz kumaryna wywożona z Indii i Tajlandii posiadają takie same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz takie samo zastosowanie. Zatem należy je traktować jako produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.

(18)

Jak stwierdzono powyżej, podnoszono, iż zmiana w strukturze handlu wynika z przeładunku dokonywanego w Indiach i w Tajlandii.

(19)

Ponieważ żadna spółka tajska nie współpracowała w dochodzeniu, ustalenia dotyczące wywozu kumaryny z Tajlandii do Wspólnoty musiały zostać oparte na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W celu ustalenia cen eksportowych oraz ilości kumaryny przywożonej z Tajlandii wykorzystano zatem dane Eurostat, które były najodpowiedniejszymi dostępnymi informacjami.

(20)

Przywóz kumaryny z Tajlandii wzrósł z 0 ton w 2000 r. do 211 ton w okresie dochodzenia. Przywóz z Tajlandii rozpoczął się w październiku 2001 r. kilka miesięcy po wszczęciu przeglądu związanego z wygaśnięciem środków zakończonego w 2002 r. (zwanego dalej „poprzednim dochodzeniem”), gdy nie wykluczano utrzymania środków nałożonych rozporządzeniem Rady (WE) nr 600/96 z dnia 25 marca 1996 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (4). Udział przywozu wysyłanego z Tajlandii w ogólnej wielkości przywozu kumaryny do Wspólnoty wzrósł z 0 % w 2000 r. do 50 % w okresie dochodzenia, podczas gdy udział przywozu kumaryny z ChRL do Wspólnoty utrzymywał się w tym samym okresie na stałym poziomie 7 %. Ponadto dane statystyczne dotyczące wywozu z Chin na poziomie kodów CN wskazują, że w tym samym okresie wywóz kumaryny z ChRL do Tajlandii znacznie wzrósł z 1 tony w 2000 r. do 270 ton w okresie dochodzenia. Zauważono również, iż przywóz z Tajlandii w pewnym stopniu skompensował spadek przywozu z ChRL od momentu pierwotnego nałożenia środków na mocy rozporządzenia (WE) nr 600/96.

(21)

Wobec braku współpracy i jakichkolwiek dowodów na odparcie zarzutów wnioskuje się, że od 2000 r. do okresu dochodzenia nastąpiła zmiana w strukturze handlu pomiędzy ChRL, Tajlandią oraz Wspólnotą i wynika ona z przeładunku w Tajlandii kumaryny pochodzącej z ChRL.

(22)

Udział przywozu z Indii w ogólnej wielkości przywozu kumaryny do Wspólnoty wzrósł z 11 % w 2000 r. do 35 % w okresie dochodzenia, podczas gdy udział przywozu kumaryny z ChRL do Wspólnoty utrzymywał się w tym samym okresie na stałym poziomie 7 %. Ponadto dane statystyczne dotyczące wywozu z Chin na poziomie kodu CN wskazują, że w tym samym okresie wywóz kumaryny z ChRL do Indii znacznie wzrósł z 88 ton w 2000 r. do 687 ton w okresie dochodzenia. Zauważono również, iż przywóz z Indii w pewnym stopniu skompensował spadek przywozu z ChRL od momentu pierwotnego nałożenia środków na mocy rozporządzenia (WE) nr 600/96.

(23)

Spółka Atlas znacznie i w sposób ciągły zwiększała swój wywóz do Wspólnoty ze 100 (5) w roku obrachunkowym 2000/2001 (6) do 1 957 w okresie dochodzenia. W tym samym okresie spółka Atlas zwiększyła znacznie swoje zakupy kumaryny pochodzącej z ChRL ze 100 w roku obrachunkowym 2000/2001 do 1 411 w okresie dochodzenia. Dlatego też stwierdzono, iż Atlas podjęła decyzję o przywozie kumaryny chińskiego pochodzenia, i po wprowadzeniu niewielkich zmian, dokonywała powrotnego wywozu do Wspólnoty, znacznie zwiększając tym samym udział przywozu przesyłanego z Indii do Wspólnoty.

(24)

We wniosku wymieniono jeszcze innego producenta z Indii. Jeśli chodzi o tę spółkę niewspółpracującą, i jakichkolwiek ewentualnych innych producentów, którzy nie zdecydowali się współpracować, ustalenia dotyczące wielkości oraz wartości jej wywozu musiały zostać oparte na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W celu ustalenia cen eksportowych oraz ilości przywozu spółek niewspółpracujących wykorzystano zatem dane Eurostat, które były najodpowiedniejszymi dostępnymi informacjami. Na tej podstawie stwierdzono, że przywóz przez spółki niewspółpracujące uległ nieznacznemu zmniejszeniu. Ponadto należy zauważyć, że przywóz od spółek niewspółpracujących stanowił jedynie 4-7 % (7) wielkości oraz wartości ogólnego przywozu kumaryny z Indii w okresie dochodzenia. Biorąc pod uwagę brak współpracy oraz mały udział rynkowy spółek niewspółpracujących, stwierdzono, że informacje dostępne na temat spółek niewspółpracujących były niewystarczające, aby unieważnić ustalenia dotyczące zmiany w strukturze handlu.

(25)

Na podstawie powyższych ustaleń wnioskuje się, że od 2000 r. do okresu dochodzenia nastąpiła zmiana w strukturze handlu pomiędzy Indiami, ChRL a Wspólnotą, która wynika z dokonania powrotnego wywozu przez Indie, po wprowadzeniu niewielkich zmian, kumaryny pochodzącej z ChRL przez współpracującą spółkę i przeładunku w Indiach kumaryny pochodzącej z ChRL przez spółkę niewspółpracującą.

(26)

Jeśli chodzi o przywóz z Tajlandii, w związku z brakiem współpracy oraz innych dowodów na odparcie zarzutów, a także biorąc pod uwagę fakt rozpoczęcia przywozu kilka miesięcy po wszczęciu poprzedniego dochodzenia, najprawdopodobniej w oczekiwaniu na wznowienie obowiązujących środków antydumpingowych, należy stwierdzić, że zmiana w strukturze handlu nie została spowodowana żadną uzasadnioną przyczyną ani nie posiada ekonomicznego uzasadnienia w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wynika natomiast z obowiązywania środków antydumpingowych.

(27)

W odniesieniu do współpracującego producenta eksportującego z Indii, spółki Atlas, stwierdzono, iż dokonała ona przywozu kumaryny wytworzonej przy użyciu o-krezolu z ChRL za pośrednictwem dwóch indyjskich spółek powiązanych. Przywożony produkt był następnie oczyszczany przez spółkę Atlas i taka oczyszczona kumaryna była kolejno przedmiotem powrotnego wywozu do Wspólnoty. W okresie dochodzenia wielkość kumaryny objęta tym procesem produkcyjnym stanowiła 75 % (8) ogólnej wielkości produkcji spółki Atlas. Pozostałe 25 % (8) stanowiło rzeczywistą produkcję kumaryny realizowaną w Indiach przy użyciu fenolu. Ponieważ nieoczyszczona kumaryna przywożona z ChRL oraz następnie oczyszczona kumaryna poddana przez spółkę Atlas powrotnemu wywozowi do Wspólnoty jest zgłaszana w ramach tego samego kodu CN, uważa się, że oba produkty są takie same i dlatego produkt poddany powrotnemu wywozowi do Wspólnoty zachowuje swoje chińskie pochodzenie.

(28)

Spółka Atlas twierdziła, że kod CN jest jedynie wstępnym elementem pozwalającym ustalić pochodzenie produktu a dalsze oczyszczanie kumaryny musi być uważane za ostatnie znaczące przetworzenie w odpowiednio wyposażonym zakładzie i przyczynia się do wytworzenia nowego produktu. Dlatego też według spółki Atlas, oczyszczona przez wymienioną spółkę kumaryna jest indyjskiego pochodzenia.

(29)

Ustalono, iż dalsze oczyszczenie kumaryny nadającej się już do wykorzystania w przemyśle kosmetycznym nie zmienia jej pochodzenia.

(30)

Ponadto dochodzenie wykazało, iż koszt dalszego oczyszczania kumaryny nie był wysoki oraz stwierdzono, iż wymieniony proces polegał jedynie na niewielkim przetworzeniu kumaryny w celu poprawy jej czystości a nie na wytworzeniu nowego produktu. Istotnie, kumaryna poddana dalszemu oczyszczeniu jest objęta definicją przedmiotowego produktu. Spółka Atlas nie zakwestionowała wymienionych stwierdzeń.

(31)

Spółka Atlas twierdziła również, iż podczas dokonywania oceny mającej na celu ustalenie czy przetwarzanie miało być uważane za znaczne, należy traktować wartość kumaryny, przywiezionej z ChRL, utraconej podczas procesu dalszego oczyszczania jako koszt spowodowany procesem oczyszczania. Jednakże, wartość kumaryny utracona podczas procesu oczyszczania jest odnotowana w momencie jej zakupu. Dlatego też nie może ona być uważana za koszt spowodowany przez proces oczyszczania.

(32)

Spółka dodała również, iż głównym powodem wywozu kumaryny pochodzącej z ChRL był brak bezpieczeństwa spowodowany ryzykiem strajków w Indiach. Jednak nawet gdyby owo ryzyko strajków rozpatrywać jako ewentualne uzasadnienie decyzji spółki, strajki takie miałyby wpływ na oba procesy produkcyjne spółki Atlas, czyli produkcję indyjskiej kumaryny przy użyciu fenolu oraz oczyszczanie kumaryny uzyskanej przy użyciu o-krezolu pochodzącej z ChRL. Zatem strajki nie wydają się być wystarczającym uzasadnieniem zwiększenia przez spółkę Atlas udziału w procesie produkcyjnym kumaryny pochodzącej z ChRL z około 25 % w 2000 r. do ponad 70 % w okresie dochodzenia (8).

(33)

Stwierdzono zatem, iż zmiana w strukturze handlu była spowodowana raczej istnieniem środków antydumpingowych niż innym wystarczającym odpowiednim powodem lub ekonomicznym uzasadnieniem w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(34)

Jeśli chodzi o spółki niewspółpracujące z Indii, realizowany przez nie wywóz zmniejszył się po zakończeniu roku obrachunkowego 2001/2002, gdyż spółka Atlas znacznie zwiększyła swój udział rynkowy, jednakże, biorąc pod uwagę niewielkie ilości, nie stwierdzono, aby wpłynęło to na ustalenia dotyczące zmian w strukturze handlu.

(35)

Na podstawie przeprowadzonej powyżej analizy obrotów handlowych stwierdzono, że zmiana struktury przywozu wspólnotowego związana jest z istnieniem środków antydumpingowych. Chociaż do października 2001 roku na rynku wspólnotowym nie występował przywóz zgłaszany jako pochodzący z Tajlandii, to w okresie dochodzenia przywóz ten wyniósł 211 ton. Wielkość ta stanowiła 30,7 % zużycia wspólnotowego w okresie poprzedniego dochodzenia.

(36)

Dochodzenie ujawniło, że średnie ceny importowe kumaryny przywożonej z Tajlandii były niższe niż ceny importowe z ChRL w okresie poprzedniego dochodzenia, a zatem niższe niż ceny w przemyśle wspólnotowym. Średnie ceny importowe przywozu z Tajlandii były także 20 % niższe niż chińskie ceny eksportowe w okresie obecnego dochodzenia.

(37)

W związku z powyższym stwierdza się, że zmiana w obrotach handlowych, wraz z nadmiernie niskimi cenami eksportowymi dotyczącymi wywozu z Tajlandii, osłabiły skutki naprawcze środków antydumpingowych zarówno pod względem ilości jak i cen produktów podobnych.

(38)

Na podstawie przeprowadzonej powyżej analizy obrotów handlowych stwierdzono, że zmiana w strukturze handlu związana jest z istnieniem środków antydumpingowych. W 2000 r. przywóz kumaryny wysyłanej z Indii stanowił zaledwie 11 % ogólnej ilości przywozu kumaryny do Wspólnoty, natomiast w okresie dochodzenia już 35 %. Wielkość ta stanowiła 18–22 % (9) zużycia wspólnotowego w okresie poprzedniego dochodzenia.

(39)

Dochodzenie ujawniło, że średnie ceny importowe kumaryny przywożonej z Indii były niższe niż ceny importowe z ChRL w okresie poprzedniego dochodzenia, a zatem niższe niż ceny w przemyśle wspólnotowym. Średnie ceny importowe przywozu z Indii były także 14% niższe niż chińskie ceny eksportowe w okresie obecnego dochodzenia.

(40)

W związku z powyższym stwierdza się, że zmiana w obrotach handlowych, wraz z nadmiernie niskimi cenami eksportowymi dotyczącymi wywozu z Indii, osłabiły skutki naprawcze środków antydumpingowych zarówno pod względem ilości jak i cen produktów podobnych.

(41)

Spółka Atlas twierdziła, iż nierozsądnym jest porównywanie chińskich cen eksportowych stosowanych w wywozie do Wspólnoty w 1994 r. (tj, okres dochodzenia wykorzystany w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia pierwotnych środków w 1996 r.) z obecnymi indyjskimi cenami eksportowymi stosowanych w wywozie na ten sam rynek, ponieważ upłynęło dziesięć lat między tymi dwoma okresami dochodzeniowymi.

(42)

Jednakże, w rzeczywistości indyjskie ceny eksportowe zostały porównane z chińskimi cenami eksportowymi ustalonymi w okresie dochodzenia dotyczącym przeglądu związanego z wygaśnięciem środków, zakończonym w 2002 r.

(43)

W celu ustalenia, czy istnieją dowody potwierdzające dumping w odniesieniu do wywozu rozpatrywanego produktu z Tajlandii do Wspólnoty w okresie dochodzenia, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego wykorzystano dane Eurostatu.

(44)

Zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wymagane są dowody na istnienie dumpingu w stosunku do wartości normalnej, wcześniej ustalonej dla produktów podobnych.

(45)

W celu zapewnienia uczciwego porównania wartości normalnej z ceną wywozu, zastosowano odpowiednią tolerancję w formie korekt dotyczących różnic w czynnikach mających wpływ na cenę oraz jej porównywalność. Korekty te zastosowano zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do transportu i ubezpieczenia, na podstawie dostępnych faktów, tj. przedstawionych we wniosku zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(46)

Zgodnie z art. 2 ust. 11 oraz art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego porównanie średniej ważonej normalnej wartości ustalonej w poprzednim dochodzeniu ze średnią ważoną cen eksportowych w okresie dochodzenia, wyrażone jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wykazało istnienie dumpingu dotyczącego przywozu kumaryny do Wspólnoty z Tajlandii. Ustalono margines dumpingu, wyrażony jako wartości procentowe ceny cif na granicy Wspólnoty bez opłacania cła wynoszący powyżej 100 %.

(47)

W celu ustalenia, czy istnieją dowody potwierdzające dumping w odniesieniu do wywozu rozpatrywanego produktu z Indii do Wspólnoty w okresie dochodzenia, wykorzystano ceny eksportowe podane przez współpracującego producenta z Indii, a dla spółek niewspółpracujących, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, wykorzystano dane Eurostatu.

(48)

W celu zapewnienia uczciwego porównania wartości normalnej z ceną wywozu dla spółki Atlas, zastosowano odpowiednią tolerancję w formie korekt dotyczących różnic w czynnikach mających wpływ na cenę oraz jej porównywalność. Korekty te zastosowano zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia w odniesieniu do transportu i ubezpieczenia, kosztów manipulacyjnych oraz kosztów dodatkowych, a także opakowań i przeliczeń walutowych, na podstawie danych dostarczonych przez spółkę Atlas.

(49)

Zgodnie z art. 2 ust. 11 oraz art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego porównanie średniej ważonej normalnej wartości ustalonej w poprzednim dochodzeniu ze średnią ważoną cen eksportowych w okresie dochodzenia, wyrażone jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wykazało istnienie dumpingu dotyczącego przywozu kumaryny wysyłanej przez spółkę Atlas. Ustalono margines dumpingu, wyrażony jako wartości procentowe ceny cif na granicy Wspólnoty bez opłacania cła wynoszący powyżej 80 %.

(50)

Spółka Atlas twierdziła, iż porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w poprzednim dochodzeniu ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi podczas tego okresu dochodzenia spowodowało wyciągnięcie nieprawidłowych wniosków, ponieważ różnica czasu między okresami dochodzenia dwóch dochodzeń wynosi dziesięć lat.

(51)

Jednakże, Komisja uzyskała dane dotyczące średniej ważonej wartości normalnej z przeglądu związanego z wygaśnięciem środków, który zakończono w 2002 r. i zatem różnica czasu między okresami dochodzenia dwóch dochodzeń wynosi jedynie 2 lata. Jest to zgodne z wymogami art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(52)

W celu zapewnienia uczciwego porównania wartości normalnej z ceną wywozu, zastosowano odpowiednią tolerancję w formie korekt dotyczących różnic w czynnikach mających wpływ na cenę oraz jej porównywalność. Korekty te zastosowano zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do transportu i ubezpieczenia, kosztów manipulacyjnych oraz kosztów dodatkowych, a także opakowań i przewalutowania, na podstawie danych dostarczonych przez spółkę Atlas.

(53)

Zgodnie z art. 2 ust. 11 oraz art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego porównanie średniej ważonej normalnej wartości ustalonej w poprzednim dochodzeniu ze średnią ważoną cen eksportowych w okresie dochodzenia, wyrażone jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wykazało istnienie dumpingu dotyczącego przywozu kumaryny do Wspólnoty przez spółki niewspółpracujące z Indii. Ustalono margines dumpingu, wyrażony jako wartości procentowe ceny cif na granicy Wspólnoty bez opłacania cła wynoszący powyżej 60 %.

(54)

W związku z powyższymi ustaleniami dotyczącymi obejścia środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, istniejące środki antydumpingowe dotyczące przywozu rozpatrywanego produktu pochodzącego z ChRL należy rozszerzyć na taki sam produkt wysyłany z Indii oraz Tajlandii, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Indii lub Tajlandii.

(55)

Rozszerzone cło należy ustalić tak jak określa to art. 1 ust. 2 rozporządzenia pierwotnego.

(56)

Zgodnie z art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, który stanowi, że rozszerzone środki stosuje się w odniesieniu do rejestrowanego przywozu od daty rejestracji, cło antydumpingowe należy pobierać od przywozu kumaryny wysyłanej z Indii oraz Tajlandii, która trafiła do Wspólnoty i podlega wymogowi rejestracji nałożonemu rozporządzeniem wszczynającym dochodzenie. Jednakże, biorąc pod uwagę zmienny charakter produktu oraz szczególne okoliczności tego przypadku, nie było możliwe oddzielenie w sposób pewny transakcji odnoszących się do kumaryny rzeczywiście wyprodukowanej w Indiach od tych odnoszących się do kumaryny przywiezionej z Chin, poddanej dalszemu oczyszczeniu i następnie będącej przedmiotem powrotnego wywozu do Wspólnoty. W konsekwencji, pobranie ze skutkiem wstecznym rozszerzonego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz kumaryny wysłanej z Indii nie powinno mieć zastosowania do przywozu kumaryny wywiezionej przez Atlas podczas okresu rejestracji.

(57)

Jedyny eksporter współpracujący, spółka Atlas, złożyła wniosek o zwolnienie z wymogu rejestracji oraz przewidywanego rozszerzenia środków antydumpingowych, na mocy art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(58)

Dochodzenie ujawniło, że spółka Atlas obchodziła obowiązujące środki antydumpingowe poprzez dokonywanie powrotnego wywozu kumaryny pochodzącej z ChRL, po wprowadzeniu niewielkich zmian. Ustalono również, iż spółka Atlas dokonała wywozu do Wspólnoty kumaryny rzeczywiście wyprodukowanej w Indiach przy użyciu fenolu (zob. motyw 27). Zgodnie z art. 13 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, fakt, iż spółka Atlas stosowała praktyki prowadzące do obchodzenia środków, wykluczą ją z otrzymania zwolnienia.

(59)

Jednakże, uwzględniając zmienny charakter produktu oraz trudności napotkane przez spółkę Atlas podczas okresu dochodzenia, dotyczące rozróżnienia produktów wytworzonych w Indiach przy użyciu fenolu i kumaryny chińskiego pochodzenia poddanej dalszemu oczyszczeniu i będącej przedmiotem powrotnego wywozu do Wspólnoty, wyjątkowo uważa się za pożądane zaakceptowanie zobowiązania spółki Atlas, iż będzie ona sprzedawać do Wspólnoty kumarynę rzeczywiście wyprodukowaną w Indiach do wysokości pułapu ilościowego odpowiadającego ilości takiego produktu sprzedawanego do Wspólnoty podczas okresu dochodzenia. Kumaryna sprzedawana w ramach zobowiązania nie będzie podlegać opłacaniu rozszerzonego cła.

(60)

Wymienione zobowiązanie spółki Atlas może zostać zaakceptowane przez Komisję w drodze decyzji Komisji.

(61)

W tym kontekście spółka Atlas zobowiązała się do przekazywania Komisji regularnych i szczegółowych informacji dotyczących jej wywozu do Wspólnoty, co oznacza, iż wymienione zobowiązanie może być skutecznie monitorowane przez Komisję.

(62)

Aby umożliwić Komisji dalsze skuteczne monitorowanie wypełniania przez spółkę zobowiązania, w momencie przedstawiania odpowiednim organom celnym wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła antydumpingowego jest uwarunkowane przedstawieniem faktury handlowej zawierającej przynajmniej elementy wskazane w Załączniku. Wymienione informacje są również konieczne, aby umożliwić organom celnym upewnienie się z wystarczającą dokładnością, iż przesyłka odpowiada dokumentom handlowym. W przypadku nieprzedstawienia wymienionej faktury, lub w sytuacji gdy nie odpowiada ona produktowi przedstawionemu organom celnym, powinna zostać zapłacona odpowiednia stawka cła antydumpingowego.

Mając na uwadze powyższe, wymieniona propozycja zobowiązania jest uważana za możliwą do zaakceptowania a zainteresowana spółka została poinformowana o najważniejszych faktach, uwagach i obowiązkach, na których opiera się zgoda.

(63)

Jeżeli spółka Atlas naruszy zobowiązanie lub gdy w inny sposób zostanie udowodnionym, iż zobowiązanie nie ma zastosowania, Komisja może wycofać swoją zgodę,

a)

faktura handlowa zawierająca przynajmniej elementy wskazane w Załączniku jest przedstawiona organom celnym Państwa Członkowskiego po przedstawieniu zgłoszenia do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu; oraz

b)

towary zgłoszone i przedstawione organom celnym dokładnie odpowiadają opisowi na fakturze handlowej.

Komisja Europejska

Dyrekcja Generalna ds. Handlu

Dyrektoriat B

Biuro: J-79 05/17

B-1049 Bruksela

Faks (32 2) 295 65 05

Teleks COMEU B 21877.

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/28

(1)

Dnia 1 maja 2004 r. przystąpiły do UE nowe Państwa Członkowskie.

(2)

Ponadto, należy wziąć pod uwagę możliwość przystąpienia kolejnych państw.

(3)

Wspólnoty udzielały pożyczek i udzielały gwarancji dla krajów przystępujących lub dla projektów realizowanych w tych krajach. Pożyczki te i gwarancje są obecnie objęte Funduszem Gwarancyjnym i będą nadal wymagalne lub będą obowiązywały po terminie przystąpienia. Od tego dnia przestaną stanowić zewnętrzną działalność Wspólnot i powinny w związku z tym być pokryte bezpośrednio z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, a nie z Funduszu Gwarancyjnego.

(4)

Europejski Bank Inwestycyjny powinien poinformować Komisję o kwocie zaległych operacji objętych wspólnotową gwarancją w nowych Państwach Członkowskich, istniejących w dniu przystąpienia.

(5)

Sprawozdanie sporządzone przez Komisję zgodnie z art. 9 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2728/94 z dnia 31 października 1994 r. ustanawiającego Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (2) stanowi, że nie ma potrzeby zmiany żadnego z parametrów Funduszu Gwarancyjnego w celu uwzględnienia rozszerzenia Unii Europejskiej.

(6)

Z uwagi na ilość informacji potrzebnych do rocznego sprawozdania wymaganego zgodniez art. 7 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2728/94 oraz na złożoność procedur jakich należy dopełnić przed przedłożeniem sprawozdania, okres przewidziany na jego sporządzenie powinien zostać przedłużony.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2728/94.

(8)

Traktaty nie przewidują żadnych innych uprawnień do przyjęcia niniejszego rozporządzenia z wyjątkiem tych określonych w art. 203 Traktatu o Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej,

1)

W artykule 1 dodaje się następujący akapit:

„Wszystkie operacje wykonywane na korzyść państwa trzeciego lub do celów finansowania projektów w państwie trzecim wykraczają poza zakres niniejszego rozporządzenia z dniem, w którym państwo to przystpi do Unii Europejskiej.”.

2)

Dodaje się art. 3a:

„Artykuł 3a

Po przystąpieniu do Unii Euroejskiej nowego Państwa Członkowskiego, kwota docelowa zostaje obniżona o kwotę obliczoną na podstawie operacji, o których mowa w trzecim akapicie art. 1.

W celu obliczenia kwoty obniżki, stopę procentową, o której mowa w drugim akapicie art. 3, obowiązującą w dniu przystąpienia, stosuje się do kwoty zaległych operacji na ten dzień.

Nadwyżka zostaje zwrócona do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, w którym zostanie ujęta w specjalnej pozycji w zestawieniu przychodów.”.

3)

W art. 7 datę „31 marca” zastępuje się datą „31 maja”.

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/30

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/32

(1)

Na mocy Porozumienia w sprawie rolnictwa (2) zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych podczas Rundy Urugwajskiej Wspólnota zobowiązała się do przywozu do Hiszpanii pewnej ilości sorgo.

(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych w zakresie przywozu kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz przywozu kukurydzy do Portugalii (3) określa szczególne warunki konieczne do przeprowadzenia przetargów.

(3)

Biorąc pod uwagę obecne zapotrzebowanie rynku w Hiszpanii, należy otworzyć przetarg na obniżenie należności przywozowych w odniesieniu do sorgo.

(4)

Rozporządzenie Rady (WE) 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień mających zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 (4) przewiduje w szczególności zmniejszenie o 60 % należności przywozowych w odniesieniu do sorgo w granicach kontyngentu ustalonego na 100 000 ton w ciągu roku kalendarzowego i o 50 % powyżej tego kontyngentu. Połączenie tych korzyści i korzyści będących wynikiem przetargu na obniżenie należności przywozowych może spowodować zakłócenia na hiszpańskim rynku zbóż. Należy więc wykluczyć to połączenie.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/34

(1)

Na mocy Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej (2) Wspólnota zobowiązała się do przywozu do Portugalii pewnej ilości kukurydzy.

(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na przywóz kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz na przywóz kukurydzy do Portugalii (3) określa szczególne warunki konieczne do przeprowadzenia przetargów.

(3)

Mając na względzie aktualne potrzeby rynku w Portugalii, należy ogłosić przetarg na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę.

(4)

Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/35

(1)

Na mocy Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej (2) Wspólnota zobowiązała się do przywozu do Hiszpanii pewnej ilości kukurydzy.

(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na przywóz kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz na przywóz kukurydzy do Portugalii (3) określa szczególne warunki konieczne do przeprowadzenia przetargów.

(3)

Mając na względzie aktualne potrzeby rynku w Hiszpanii, należy ogłosić przetarg na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę.

(4)

Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/36

(1)

Artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (2), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1783/2003 (3), zawiera pewne przepisy, które nie mają bezpośredniego zastosowania do krajów będących beneficjentami na mocy rozporządzenia (WE) nr 1268/1999. Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2759/1999 (4) nie może zatem dłużej odnosić się do wyżej wymienionego art. 26. Do art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2759/1999 należy zatem wprowadzić szczególne przepisy, w celu uwzględnienia sytuacji w odniesieniu do krajów ubiegających się o członkostwo.

(2)

Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 dotyczy wysokości wkładu Wspólnoty oraz intensywności pomocy. Ustęp 2 wymienionego artykułu podnosi pułap pomocy publicznej dla inwestycji w gospodarstwach rolnych, między innymi dla inwestycji dokonywanych przez młodych rolników i/lub w obszarach górskich. Terminy te powinny być określone zgodnie z zasadami stosowanymi w odniesieniu do Państw Członkowskich.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2759/1999.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi,

1)

artykuł 3 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:

„1.   Wsparcie może zostać przyznane na inwestycje przewidziane w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 dotyczące poprawy przetwórstwa i wprowadzenia do obrotu produktów rolnych, w tym produktów rybołówstwa, wymienionych w załączniku I do Traktatu. Produkty rolne, z wyłączeniem produktów rybołówstwa, muszą pochodzić z krajów ubiegających się o członkostwo lub ze Wspólnoty. Inwestycje na poziomie detalicznym są wykluczone ze wsparcia.

Wsparcie jest udzielane osobom ostatecznie odpowiedzialnym za finansowanie inwestycji w przedsiębiorstwach spełniających warunki, o których mowa w pierwszym i drugim akapicie art. 2 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

Jednakże, jeżeli minimalne normy dotyczące ochrony środowiska, warunków higieny i dobrostanu zwierząt wynikające z dorobku Wspólnoty zostały wprowadzone w chwili otrzymania wniosku, decyzja o przyznaniu pomocy zależy od spełnienia przez przedsiębiorstwo tych nowych norm do czasu zakończenia inwestycji.”;

2)

artykuł 8 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:

„4.   Do celów stosowania art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 stosuje się następujące definicje:

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/38

(1)

Na mocy decyzji 2004/[…]/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. (2) Rada zawarła Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy dotyczące wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia Protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską. Porozumienie to stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.

(2)

Nowy Protokół nr 1 dotyczący uzgodnień stosowanych przy przywozie do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy, dalej zwany „nowym Protokołem nr 1”, przewiduje nowe koncesje taryfowe oraz zmiany w obecnie obowiązujących koncesjach ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 747/2001; niektóre z nich objęte są wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi.

(3)

W celu wdrożenia koncesji taryfowych ustanowionych nowym Protokołem nr 1 konieczne jest wprowadzenie zmian do rozporządzenia (WE) nr 747/2001.

(4)

Dla celów obliczania kontyngentów taryfowych i ilości referencyjnych za pierwszy rok stosowania należy przewidzieć, że jeżeli początek okresu obowiązywania kontyngentu lub ilości referencyjnej przypada przed datą stosowania nowego Porozumienia, wówczas kontyngent taryfowy i ilości referencyjne należy zmniejszyć proporcjonalnie do części okresu, który upłynął przed datą stosowania Porozumienia.

(5)

W celu ułatwienia zarządzania niektórymi obecnie obowiązującymi kontyngentami taryfowymi i ilościami referencyjnymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 747/2001 przy obciążaniu środków otwartych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 747/2001 należy uwzględnić towary przywożone w ramach omawianych kontyngentów i ilości referencyjnych.

(6)

Zgodnie z nowym Protokołem nr 1 wielkość kontyngentu taryfowego na niektóre produkty powinna zostać zwiększona dwukrotnie.

(7)

Z uwagi na to, że przepisy niniejszego rozporządzenia powinny obowiązywać od dnia stosowania nowego Porozumienia, niniejsze rozporządzenie powinno jak najszybciej wejść w życie.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/42

(1)

Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej. Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki. Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.

(2)

Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.

(3)

Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.

(4)

Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.

(5)

W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.

(6)

Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/45

(1)

Na mocy Traktatu z Amsterdamu Wspólnota Europejska otrzymała uprawnienia do przyjmowania środków w dziedzinie wiz, azylu, imigracji i innych polityk związanych ze swobodnym przepływem osób, jak stanowi tytuł IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej „Traktatem”).

(2)

Na mocy art. 67 Traktatu, wprowadzonego Traktatem z Amsterdamu, większość z tych środków miała być przyjmowana przez Radę stanowiącą jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

(3)

Na mocy tego samego art. 67 ust. 2 tiret drugie, po upływie pięcioletniego okresu przejściowego od chwili wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu, Rada, stanowiąc jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim, podejmuje decyzję w celu zapewnienia, aby procedura, o której mowa w jego art. 251 miała zastosowanie do wszystkich lub niektórych obszarów objętych Tytułem IV Traktatu.

(4)

Zgodnie z art. 67 ust. 5, który został wprowadzony Traktatem z Nicei, Rada, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251, przyjmuje środki dotyczące azylu przewidziane w art. 63 ust. 1 i ust. 2 lit. a) pod warunkiem, że Rada, jednomyślnie i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjęła przepisy wspólnotowe określające wspólne reguły i podstawowe zasady rządzące tymi dziedzinami, jak również środki z zakresu współpracy sądowej w sprawach cywilnych przewidziane w art. 65, z wyjątkiem aspektów dotyczących prawa rodzinnego; niniejsza decyzja nie ma wpływu na te postanowienia.

(5)

Ponadto, na podstawie Protokołu w sprawie artykułu 67 Traktatu załączonego do tego Traktatu Traktatem z Nicei, z dniem 1 maja 2004 r., Rada, przyjmując środki określone w art. 66 Traktatu stanowi większością kwalifikowaną na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim; niniejsza decyzja nie ma wpływu na postanowienia tego Protokołu.

(6)

Poza tym, co wynika z Traktatu z Nicei, Rada Europejska, zatwierdzając „Program Haski”: „Wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej” na posiedzeniu w dniach 4 i 5 listopada 2004 r., wezwała Radę do przyjęcia nie później niż w dniu 1 kwietnia 2005 r. decyzji na podstawie art. 67 ust. 2 Traktatu, która wprowadzi wymóg stanowienia przez Radę zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 w przypadku przyjmowania, w zgodzie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości dotyczącym wyboru podstaw prawnych dla aktów wspólnotowych, środków określonych w art. 62 ust. 1 i ust. 2 lit. a) i ust. 3 oraz art. 63 ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. b) Traktatu.

(7)

Jednakże Rada Europejska stwierdziła, że do czasu wejścia w życie Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, Rada powinna nadal stanowić jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim w przypadku przyjmowania środków w zakresie legalnej migracji obywateli państw trzecich do Państw Członkowskich i pomiędzy nimi, określonych w art. 63 ust. 3 lit. a) i ust. 4 Traktatu.

(8)

Przejście do procedur współdecydowania w przypadku przyjmowania środków określonych w art. 62 ust. 1 Traktatu nie stanowi uszczerbku dla wymogu stanowienia przez Radę jednomyślnie w przypadku podejmowania decyzji określonych w art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 r., w art. 15 ust. 1 Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (1), w art. 4 Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej oraz w jakimkolwiek przyszłym traktacie o przystąpieniu.

(9)

Przejście do procedur współdecydowania w celu przyjmowania środków określonych w art. 62 ust. 2 lit. a) Traktatu nie stanowi uszczerbku dla kompetencji Państw Członkowskich w dziedzinie geograficznego wytyczania ich granic, zgodnie z prawem międzynarodowym.

(10)

Środki zachęcające służące wspomaganiu działań Państw Członkowskich w zakresie integracji obywateli państw trzecich przebywających legalnie na ich terytoriach mogą być przyjmowane przez Radę stanowiącą zgodnie z odpowiednimi podstawami prawnymi przewidzianymi w Traktacie.

(11)

W rezultacie przejścia do procedur współdecydowania w przypadku przyjmowania środków określonych w art. 62 ust. 2 i 3 Traktatu, rozporządzenia zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych rozpatrywania wniosków wizowych oraz przeprowadzania kontroli granicznej i nadzoru powinny zostać zmienione tak, aby wprowadzić w tych przypadkach wymóg stanowienia przez Radę większością kwalifikowaną.

(12)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu.

(13)

Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, te Państwa Członkowskie powiadomiły o życzeniu uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji,

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/47

(1)

Dnia 10 czerwca 1999 r. ministrowie spraw zagranicznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich, wraz z innymi uczestnikami Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej, uzgodnili ustanowienie Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej, zwanego dalej „Paktem Stabilizacji”.

(2)

Artykuł 1a rozporządzenia (WE) nr 1080/2000 przewiduje, że Specjalny Koordynator Paktu Stabilizacji jest powoływany corocznie.

(3)

Wraz z mianowaniem należy ustanowić mandat Specjalnego Koordynatora. Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że mandat ustanowiony decyzją Rady 2003/910 z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla południowo-wschodniej Europy (2) na rok 2004 jest właściwy.

(4)

Wskazane jest wyraźne wyznaczenie zakresu odpowiedzialności, jak również ustanowienie wytycznych dotyczących koordynacji i składania sprawozdań,

a)

wspieranie osiągania celów Paktu Stabilizacji w obrębie poszczególnych krajów jak i miedzy nimi, tam gdzie Pakt stanowi rzeczywistą dodatkową korzyść;

b)

przewodniczenie w obradach regionalnego stołu Europy Południowo-Wschodniej;

c)

utrzymywanie ścisłych kontaktów ze wszystkimi uczestnikami Paktu i wspomagającymi państwami, organizacjami i instytucjami Paktu Stabilizacji oraz odpowiednimi inicjatywami regionalnymi i organizacjami w celu wspierania współpracy regionalnej oraz wzmocnienia zaangażowania na poziomie regionalnym;

d)

ścisła współpraca ze wszystkimi instytucjami Unii Europejskiej i Państwami Członkowskimi w celu promowania roli Unii Europejskiej w Pakcie Stabilizacji, zgodnie z pkt. 18, 19 i 20 Paktu Stabilizacji oraz zapewnienie komplementarności pomiędzy działaniem Paktu Stabilizacji a procesu stabilizacji i stowarzyszenia;

e)

spotkania o charakterze okresowym i, gdzie to właściwe, zbiorczym z przewodniczącymi grup roboczych w celu zapewnienia ogólnej strategicznej koordynacji oraz działanie w charakterze sekretariatu Regionalnego Stołu Południowo-Wschodniej Europy i jego instrumentów;

f)

ustalenie na podstawie wykazu wcześniej uzgodnionego oraz w konsultacji z uczestnikami Paktu Stabilizacji działań priorytetowych dla Paktu Stabilizacji w celu wdrożenia ich w 2005 r. oraz stałe kontrolowanie metod pracy i struktur Paktu Stabilizacji, zapewniające spójność i efektywne wykorzystanie zasobów.

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/49

(1)

Rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1785/2004 (2) ustalone zostały, po raz ostatni i zgodnie ze starym regulaminem, zgodnie z art. 13 akapit pierwszy załącznika X do regulaminu, współczynniki korygujące, którym podlegają od dnia 1 stycznia 2004 r. wynagrodzenia urzędników Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich wypłacane w walucie kraju przeznaczenia.

(2)

Zgodnie z art. 13 akapit drugi załącznika X do regulaminu, od 1 lutego, 1 marca, 1 kwietnia, 1 maja i 1 czerwca 2004 r. należy dostosować niektóre współczynniki korygujące, jeśli dane statystyczne, jakimi dysponuje Komisja, wykazują, że różnice w kosztach utrzymania, mierzone według współczynnika korygującego i właściwego kursu wymiany walut, wzrosły w niektórych krajach trzecich o ponad 5 % od momentu ich ostatniego ustalenia lub dostosowania,

31.12.2004   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 396/51

(1)

Państwa Członkowskie przedłożyły Komisji swoje programy kontroli rybołówstwa na okres od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. wraz z wnioskami o wkład finansowy Wspólnoty w wydatki związane z realizacją takich programów.

(2)

Wnioski dotyczące działań wymienionych w art. 4 decyzji Rady (WE) nr 2004/465 mogą kwalifikować się do finansowania przez Wspólnotę.

(3)

Właściwym jest ustalenie maksymalnej wysokości wkładu Wspólnoty w kwalifikowalne wydatki każdego Państwa Członkowskiego w roku 2004 w ramach pomocy przewidzianej na działania określone w art. 4 decyzji Rady (WE) nr 2004/465, jak również ustalenie poziomu wkładu Wspólnoty w takie działania oraz warunki, na jakich ma nastąpić zwrot wydatków krajowych przez Wspólnotę.

(4)

Zgodnie z art. 8 decyzji Rady (WE) nr 2004/465 Państwa Członkowskie zobowiązane są asygnować wydatki w okresie 12 miesięcy od końca roku, w którym zostały zawiadomione o niniejszej decyzji. Państwa Członkowskie zobowiązane są również do przestrzegania przepisów powyższej decyzji w odniesieniu do rozpoczęcia projektów oraz przedkładania wniosków o refundację.

(5)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Sektora Akwakultury,

—

50 % kwalifikowalnych wydatków poniesionych przez Państwo Członkowskie przystępujące do Wspólnoty dnia 1 maja 2004 r.,

—

25 % kwalifikowalnych wydatków poniesionych przez pozostałe Państwa Członkowskie.