1)

Artykuł 46 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

należy interpretować w ten sposób, że:

po pierwsze, przyznaje on sądowi pierwszej instancji, do którego wniesiono środek zaskarżenia na decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, właściwość do orzekania w sposób wiążący w przedmiocie wiarygodności oświadczenia przedstawionego na poparcie tego wniosku, w przedmiocie wiarygodności obawy wnioskodawcy przed prześladowaniem lub rzeczywistego ryzyka doznania przez niego poważnej krzywdy w przypadku powrotu do państwa pochodzenia, a także zasadności wspomnianego wniosku, z uwzględnieniem dowodów przedstawionych w toku postępowania odwoławczego, a po drugie, państwa członkowskie nie mogą ograniczyć tej właściwości.

2)

Artykuł 2 lit. d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony

należy interpretować w ten sposób, że:

wyrażenie „uzasadniona obawa przed prześladowaniem” odnosi się do sytuacji, w której istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, że osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej będzie prześladowana po powrocie do kraju pochodzenia, i że w celu ustalenia istnienia tej uzasadnionej obawy przed prześladowaniem właściwe organy krajowe powinny przeprowadzić indywidualną, konkretną i obiektywną ocenę osobistych uwarunkowań tego wnioskodawcy, faktów i okoliczności dotyczących jego wniosku oraz sytuacji w kraju pochodzenia.