W dniu 18 listopada 2025 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 7 listopada 2025 r., w którym Książęcy Sąd Najwyższy (Fürstlicher Oberster Gerichtshof) zwraca się o wydanie opinii doradczej w sprawie Sabine Mohr-Egger przeciwko Liechtensteinische Alters- und Hinterlassenenversicherung, Liechtensteinische Invalidenversicherung oraz Liechtensteinische Familienausgleichskasse (Ubezpieczenia emerytalne i dla pozostałego przy życiu członka rodziny w Liechtensteinie, Ubezpieczenie inwalidzkie w Liechtensteinie oraz Fundusz Zasiłków Rodzinnych w Liechtensteinie), w odniesieniu do następujących kwestii:

W przedmiocie pytania pierwszego:

Czy art. 14 ust. 5b rozporządzenia (WE) nr 987/2009 zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 465/2012, zgodnie z którym praca o charakterze marginalnym nie jest brana pod uwagę do celów określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa na podstawie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (rozporządzenia podstawowego), należy interpretować w ten sposób, że już sam fakt, iż dochód z działalności politycznej wykonywanej w państwie miejsca zamieszkania, który zgodnie z ustawodawstwem krajowym odpowiada dochodowi urzędnika, a tym samym pracownika najemnego, wynosi mniej niż 0,5 % dochodu, który odpowiedni ubezpieczony uzyskuje z prowadzenia działalności na własny rachunek w innym państwie członkowskim, wystarcza w tym względzie do stwierdzenia pracy o charakterze marginalnym, czy też należy wziąć pod uwagę dalsze kryteria, na przykład, czas trwania pracy najemnej, z jednej strony, i czas pracy na rachunek własny, z drugiej strony, znaczenie pracy najemnej, wykonywanej w sposób całkowicie niezależny od pracy na własny rachunek, dla wspólnoty politycznej państwa miejsca zamieszkania, jak również dla miejsca wykonywania pracy najemnej, rzeczywiste wykonywanie tej pracy lub sposób jej wykonywania wynikający z powołania na stanowisko polityczne, czy też należy wziąć pod uwagę dodatkowe kryteria, a jeśli tak, to jakie?

W przedmiocie pytania drugiego:

W przypadku, gdyby odpowiedź na pytanie pierwsze nie wyjaśniała w sposób wystarczający, czy daną pracę najemną należy uznać za marginalną, powstaje pytanie, czy w świetle motywów 1, 5, 10, 12, 15 i 17 w związku z art. 13 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, art. 34 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b) ustawy z dnia 14 grudnia 1952 r. o ubezpieczeniu emerytalnym i dla pozostałego przy życiu członka rodziny, należy interpretować w ten sposób, że ubezpieczony, który otrzymuje emeryturę w państwie członkowskim miejsca zamieszkania w związku z pracą na własny rachunek wykonywaną uprzednio w tym państwie, powinien jednak podlegać obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu w państwie członkowskim, w którym nadal wykonuje pracę na własny rachunek.