(3a)

Stosując tę dyrektywę, państwa członkowskie powinny należycie uwzględnić zasady i podejścia zapisane w art. 7 porozumienia BBNJ.

(7)

Jako strony Konwencji o różnorodności biologicznej Unia i jej państwa członkowskie są zobowiązane do osiągnięcia celów i założeń określonych w globalnych ramach różnorodności biologicznej z Kunmingu/Montrealu, przyjętych na piętnastym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji o różnorodności biologicznej w dniach 7–19 grudnia 2022 r., oraz długoterminowej strategicznej wizji, zgodnie z którą do 2050 r. różnorodność biologiczna ma być ceniona, chroniona, przywracana i mądrze wykorzystywana, aby zachować usługi ekosystemowe, dbać o kondycję planety i zapewniać korzyści niezbędne dla każdego człowieka. W unijnej strategii na rzecz bioróżnorodności 2030 – tj. komunikacie Komisji z dnia 20 maja 2020 r. zatytułowanym „Unijna strategia na rzecz bioróżnorodności 2023 – Przywracanie przyrody do naszego życia” – określono wiele celów, w tym cel polegający na przywróceniu dobrego stanu środowiska ekosystemów morskich.

(7)

W unijnej strategii na rzecz bioróżnorodności 2030 zapisanej w komunikacie Komisji z 20 maja 2020 r. pt. „Unijna strategia na rzecz bioróżnorodności 2030 – Przywracanie przyrody do naszego życia” określono wiele celów, w tym cel polegający na przywróceniu dobrego stanu środowiska ekosystemów morskich oraz na umożliwieniu zawarcia ambitnego, prawnie wiążącego porozumienia o morskiej różnorodności biologicznej na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową .

(7a)

Jako strony Konwencji o różnorodności biologicznej Unia i jej państwa członkowskie są zobowiązane do osiągnięcia celów i założeń określonych w globalnych ramach różnorodności biologicznej z Kunmingu/Montrealu, przyjętych na piętnastym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji o różnorodności biologicznej, która odbyła się od 7 do 19 grudnia 2022 r., w tym cel polegający na objęciu do 2030 r. co najmniej 30 % światowych oceanów systemami obszarów chronionych i innymi skutecznymi obszarowymi środkami ochrony, oraz długoterminowej strategicznej wizji, zgodnie z którą do 2050 r. różnorodność biologiczna ma być ceniona, chroniona, przywracana i mądrze wykorzystywana, aby zachować usługi ekosystemowe, dbać o kondycję planety i zapewniać korzyści niezbędne wszystkim ludziom.

(7b)

Strony Konwencji o różnorodności biologicznej, zgodnie z zadaniem na 2030 r. służącym realizacji wizji strategicznej do 2050 r., mają podjąć pilne działania, by powstrzymać i odwrócić proces utraty różnorodności biologicznej.

(7c)

Tę dyrektywę należy stosować tak, by nie wpływać negatywnie na odpowiednie instrumenty i ramy prawne ani właściwe organy światowe, regionalne, subregionalne i sektorowe, a wspierać spójność i koordynację z tymi instrumentami, ramami i organami.

(7d)

Unia i jej państwa członkowskie powinny zatem opracować wspólne skoordynowane podejście i mechanizmy zapewniające spójność z pracami podejmowanymi na podstawie tych instrumentów i ram oraz przez takie organy, np. regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) jako właściwe międzynarodowe organy odpowiedzialne za ochronę zasobów rybołówstwa i zarządzanie nimi na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową, czy też regionalne konwencje morskie, w tym jeśli chodzi o wspieranie stosowania decyzji i zaleceń Konferencji Stron na mocy części III porozumienia BBNJ.

(7e)

W komunikacie Komisji z 5 czerwca 2025 r. zatytułowanym „Europejski pakt na rzecz wszechoceanu” określono działania mające zapewnić szybką ratyfikację, transpozycję do prawa Unii i wykonanie porozumienia BBNJ oraz zrównoważone zarządzanie morzem pełnym. Przewidziano w nim również, że Unia wspiera wykonanie porozumienia BBNJ w krajach rozwijających się, wnosząc do globalnego programu na rzecz wszechoceanu wkład w wysokości 40 mln EUR.

(7f)

Deklaracja koalicji o wysokim poziomie ambicji na rzecz bioróżnorodności poza jurysdykcją krajową (BBNJ HAC) z 28 maja 2025 r., zainicjowanej przez Komisję i skupiającej około 40 krajów, odzwierciedla ambicje Unii w dziedzinie globalnego zarządzania oceanami i ich ochrony. Zgodnie z tą wizją, której uzupełnieniem jest dyplomacja w dziedzinie mórz i oceanów, Komisja powinna poprzeć państwa członkowskie chętne do przyjęcia siedziby międzynarodowego sekretariatu zdefiniowanego w art. 50 traktatu BBNJ oraz go współfinansować. Dzięki dyplomacji oceanicznej Unia powinna też zachęcać państwa trzecie do ratyfikowania porozumienia BBNJ i przestrzegania jego postanowień, aby stworzyć równe warunki działania.

(7g)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1026/2012 (1a) ustanawia ramy umożliwiające wskazanie państw trzecich, które nie podejmują współpracy oraz pozwalają na niezrównoważone połowy stada będącego przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii, a także przyjmowanie środków w odniesieniu do tych państw. To niedawno zmienione rozporządzenie umożliwia Unii uznanie państwa trzeciego za pozwalające na niezrównoważone połowy m.in. wtedy, gdy nie podejmuje ono współpracy w zarządzaniu zasobem będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania w pełnej zgodności z postanowieniami UNCLOS i porozumienia ONZ o zasobach rybnych (UNFSA) lub z inną umową międzynarodową, np. porozumieniem BBNJ, lub zasadą prawa międzynarodowego oraz gdy nie przyjmuje niezbędnych środków zarządzania rybołówstwem. Dlatego ta dyrektywa powinna współdziałać z rozporządzeniem (UE) nr 1026/2012, zwłaszcza w odniesieniu do współpracy, którą można nawiązać w RFMO lub, jeżeli nie są one właściwe w odniesieniu do danego zasobu, w drodze ustaleń ad hoc między państwami, które są zainteresowane danymi połowami.

(10)

Należy , jak stanowi art. 9 porozumienia BBNJ, wspierać uczciwy i sprawiedliwy podział korzyści wynikających z działalności związanej z morskimi zasobami genetycznymi i informacją cyfrową o sekwencjach DNA morskich zasobów genetycznych z obszarów znajdujących się poza jurysdykcją krajową na potrzeby ochrony i zrównoważonego wykorzystywania morskiej różnorodności biologicznej na tych obszarach ;

(10)

Unia i państwa członkowskie powinny , jak stanowi art. 9 oraz cele porozumienia BBNJ, wspierać uczciwy i sprawiedliwy podział korzyści wynikających z działalności związanej z morskimi zasobami genetycznymi i informacją cyfrową o sekwencjach DNA morskich zasobów genetycznych z obszarów znajdujących się poza jurysdykcją krajową na potrzeby ochrony i zrównoważonego wykorzystywania morskiej różnorodności biologicznej na tych obszarach , w tym przez wkład finansowy, przekazywanie technologii morskich lub tworzenie zdolności w państwach rozwijających się.

(14)

Porozumienie BBNJ umożliwia ustanowienie narzędzi zarządzania obszarowego, w tym morskich obszarów chronionych, na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową. Środki przyjęte przez Konferencję Stron na mocy porozumienia BBNJ powinny zostać wdrożone i , w  razie potrzeby, transponowane do prawodawstwa UE . W oczekiwaniu na transpozycję państwa członkowskie nie powinny podważać skuteczności przyjętych środków. Należy ustanowić procedury niezbędne do zapewnienia koordynacji między państwami członkowskimi a Komisją przed przedłożeniem Sekretariatowi BBNJ wszelkich wniosków dotyczących ustanowienia narzędzi zarządzania obszarowego lub wniosku w sprawie środka nadzwyczajnego.

(14)

Porozumienie BBNJ umożliwia ustanowienie narzędzi zarządzania obszarowego, w tym morskich obszarów chronionych, na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową. Środki przyjęte przez Konferencję Stron na mocy porozumienia BBNJ powinny zostać wdrożone i w  stosownych przypadkach transponowane do prawodawstwa Unii . W oczekiwaniu na transpozycję nie należy podważać skuteczności przyjętych środków. Aby zapewnić koordynację na poziomie Unii, należy przyjąć procedury niezbędne do współpracy między państwami członkowskimi a Komisją , zanim w Sekretariacie BBNJ zostaną złożone wnioski dotyczących ustanowienia narzędzi zarządzania obszarowego lub wniosku w sprawie środka nadzwyczajnego.

(15)

Zgodnie z niniejszą dyrektywą w przypadku wszelkich wniosków dotyczących ustanowienia narzędzi zarządzania obszarowego lub wszelkich wniosków dotyczących środków nadzwyczajnych na podstawie art. 19 i art. 24 ust. 3 porozumienia BBNJ Komisja powinna przeprowadzić wstępną ocenę prawną. Ocena ta powinna obejmować ocenę konieczności przedłożenia przez Unię takiego wniosku Sekretariatowi BBNJ .

(15)

W ramach ustalonych procedur Komisja powinna przeprowadzić ocenę prawną obejmującą ocenę potrzeby przedłożenia Sekretariatowi BBNJ wniosku dotyczącego ustanowienia narzędzi zarządzania obszarowego lub wniosku dotyczącego środka nadzwyczajnego na podstawie art. 19 i art. 24 ust. 3 porozumienia BBNJ w imieniu Unii lub w imieniu Unii i jej państw członkowskich lub tego, czy państwo członkowskie lub grupa państw członkowskich, które przedłożyły projekt wniosku , mogą przedstawić wniosek Sekretariatowi we własnym imieniu .

(15a)

Aby działać bez zbędnej zwłoki i ponieważ możliwe jest przyjęcie środków nadzwyczajnych w okresie między sesjami, gdy trzeba szybko zareagować, by zapobiec poważnym lub nieodwracalnym szkodom dla morskich obszarów różnorodności biologicznej znajdujących się poza jurysdykcją krajową lub złagodzić takie szkody, państwa członkowskie powinny móc składać wnioski dotyczące środka nadzwyczajnego bezpośrednio Sekretariatowi.

(15b)

Morze pełne ma istotne znaczenie gospodarcze i społeczne dla Unii i całej jej gospodarki morskiej, a zwłaszcza dla unijnego rybołówstwa, bezpieczeństwa żywnościowego, produkcji energii, nauki i handlu międzynarodowego. Ta dyrektywa, zawierająca przepisy o ustanawianiu narzędzi zarządzania obszarowego, powinna zapewnić spójne wdrażanie prawa Unii i równe warunki działania w całej Unii, a jednocześnie minimalizować obciążenia administracyjne dla państw członkowskich.

(17)

Unia jest stroną Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. i ratyfikowanej w dniu 17 lutego 2005 r. Unia jest stroną Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, podpisanej w Espoo dnia 25 lutego 1991 r. i ratyfikowanej w dniu 24 czerwca 1997 r. Zobowiązania wynikające z tych konwencji powinny nadal mieć zastosowanie w dziedzinach objętych zakresem niniejszej dyrektywy. Konwencja z Espoo ma na celu wzmocnienie współpracy międzynarodowej w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności w kontekście transgranicznym. Wśród celów konwencji z Aarhus znajduje się zagwarantowanie praw do udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska, aby przyczyniać się do ochrony prawa do życia w środowisku, które jest odpowiednie dla zdrowia i ogólnego dobrostanu. W zakresie niniejszej dyrektywy prawa do udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska powinny być wykonywane zgodnie z tymi samymi zasadami, które ustanowiono na mocy konwencji z Aarhus.

(17)

Unia jest stroną Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus 25 czerwca 1998 r. i ratyfikowanej 17 lutego 2005 r. Unia jest stroną Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, podpisanej w Espoo 25 lutego 1991 r. i ratyfikowanej 24 czerwca 1997 r. Zobowiązania wynikające z tych konwencji powinny nadal mieć zastosowanie w dziedzinach objętych zakresem niniejszej dyrektywy. Konwencja z Espoo ma na celu wzmocnienie współpracy międzynarodowej w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności w kontekście transgranicznym. Wśród celów konwencji z Aarhus znajduje się zagwarantowanie prawa do dostępu do informacji, praw do udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska oraz dostępu do wymiaru sprawiedliwości , aby przyczyniać się do ochrony prawa do życia w środowisku, które jest odpowiednie dla zdrowia i ogólnego dobrostanu. W zakresie niniejszej dyrektywy prawa dostępu do informacji i udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji i dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska powinny być wykonywane zgodnie z tymi samymi zasadami, które ustanowiono na mocy konwencji z Aarhus.

(18)

Chociaż celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie ram prawnych regulujących działalność prowadzoną na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową, wszelką działalność, która ma być prowadzona na obszarach podlegających jurysdykcji krajowej, która może mieć znaczący wpływ na środowisko morskie na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową, powinna podlegać ocenie zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE (8), innymi odpowiednimi aktami prawnymi UE , które zawierają przepisy dotyczące ocen środowiskowych planowanej działalności (9), oraz przepisami krajowymi transponującymi prawodawstwo UE . Zgodnie z art. 28 ust. 2 porozumienia BBNJ w  UE taka działalność prowadzona na obszarach podlegających jurysdykcji krajowej powinna być oceniana na podstawie obowiązujących przepisów UE . W takich przypadkach państwa członkowskie powinny zapewnić wypełnienie obowiązków wynikających z porozumienia BBNJ.

(18)

Chociaż celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie ram prawnych regulujących działalność prowadzoną na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową, wszelką działalność, która ma być prowadzona na obszarach podlegających jurysdykcji krajowej, która może powodować znaczne zanieczyszczenie lub znaczące i szkodliwe zmiany w środowisku morskim na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową, powinna podlegać ocenie zgodnie z  dotychczasowym prawem Unii, np. dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE (8), innymi odpowiednimi aktami prawnymi Unii , które zawierają przepisy dotyczące ocen środowiskowych planowanej działalności (9), oraz przepisami krajowymi transponującymi prawodawstwo Unii . Zgodnie z art. 28 ust. 2 porozumienia BBNJ w  Unii taka działalność prowadzona na obszarach podlegających jurysdykcji krajowej powinna być oceniana na podstawie obowiązujących przepisów Unii . W takich przypadkach państwa członkowskie powinny zapewnić wypełnienie obowiązków wynikających z porozumienia BBNJ.

(19)

Ponieważ inne mające zastosowanie instrumenty lub ramy prawne lub organy światowe, regionalne, subregionalne lub sektorowe zapewniają ramy oceny wpływu planowanej działalności podlegającej jurysdykcji lub kontroli krajowej, która to działalność ma miejsce na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową, państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do przeprowadzania wstępnej kontroli lub oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z niniejszą dyrektywą na warunkach określonych w art. 29 ust. 4 porozumienia BBNJ. W takich przypadkach zainteresowane państwo członkowskie powinno zapewnić publikację sprawozdania z oceny oddziaływania na środowisko za pośrednictwem systemu wymiany informacji BBNJ.

(19)

Jeżeli inne mające zastosowanie instrumenty lub ramy prawne lub organy światowe, regionalne, subregionalne lub sektorowe zapewniają ramy oceny wpływu planowanej działalności podlegającej jurysdykcji lub kontroli krajowej, która to działalność ma miejsce na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową, państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do przeprowadzania wstępnej kontroli lub oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z niniejszą dyrektywą , o ile państwa członkowskie sprawujące jurysdykcję lub kontrolę nad planowaną działalnością stwierdzą, że spełniono warunki określone w art. 29 ust. 4 porozumienia BBNJ. W takich przypadkach zainteresowane państwo członkowskie powinno zapewnić publikację sprawozdania z oceny oddziaływania na środowisko za pośrednictwem systemu wymiany informacji BBNJ.

(19a)

Ta dyrektywa nie ma zastosowania do okrętów wojennych, samolotów wojskowych ani okrętów wojennych floty pomocniczej. Państwa członkowskie powinny jednak zapewnić jak największą zgodność działań takich statków lub statków powietrznych z dyrektywą, na ile jest to racjonalne i wykonalne, i w tym celu przyjmować odpowiednie środki, nieutrudniające eksploatacji ani nieszkodzące zdolnościom eksploatacyjnym takich statków lub statków powietrznych będących ich własnością lub przez nie eksploatowanych.

(20)

Wszelkie plany lub programy przygotowane lub przyjęte przez organy krajowe, regionalne lub lokalne państw członkowskich, które to plany lub programy mogą mieć znaczący wpływ na środowisko morskie na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową, powinny podlegać ocenie zgodnie z dyrektywą 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (10) oraz przepisami krajowymi transponującymi tę dyrektywę.

(20)

Wszelkie plany lub programy przygotowane lub przyjęte przez organy krajowe, regionalne lub lokalne państw członkowskich, które to plany lub programy mogą powodować znaczne zanieczyszczenie lub znaczące i szkodliwe zmiany w środowisku morskim na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową, powinny podlegać ocenie zgodnie z dyrektywą 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (10) oraz przepisami krajowymi transponującymi tę dyrektywę.

(20a)

W dyrektywie 2001/42/WE określono normy oceny oddziaływania na środowisko i gwarancje proceduralne zgodne z zobowiązaniami wynikającymi z porozumienia BBNJ i nie podważające tych zobowiązań. Stosowanie dyrektywy 2001/42/WE (1a) na obszarach podlegających jurysdykcji lub kontroli państwa członkowskiego przyczynia się bezpośrednio do spełnienia wymogów strategicznej oceny oddziaływania na środowisko zapisanych w art. 39 porozumienia BBNJ.

(21)

Przy określaniu prawdopodobieństwa wystąpienia znaczących skutków planowanej działalności państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę, w jakim stopniu mogą one być znaczące lub istotne. Dokonując tego ustalenia, państwa członkowskie powinny również uwzględnić kryteria określone w dyrektywie 2011/92/UE.

(21)

Przy określaniu prawdopodobieństwa spowodowania znacznego zanieczyszczenia lub wystąpienia znaczących i szkodliwych zmian w środowisku morskim w wyniku planowanej działalności państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę, w jakim stopniu mogą one być znaczące lub istotne. Dokonując tego ustalenia, państwa członkowskie powinny również uwzględnić kryteria określone w dyrektywie 2011/92/UE.

i)

„planowana działalność” oznacza działalność obejmującą wykonywanie robót budowlanych, instalacji, programów lub innych interwencji w środowisku morskim , w tym regularną działalność mającą na celu wykorzystanie zasobów naturalnych;

i)

„planowana działalność” oznacza działalność w środowisku morskim obejmującą m.in. wykonywanie robót budowlanych, instalacji, programów lub innych interwencji, w tym regularną działalność mającą na celu wykorzystanie zasobów naturalnych;

j)

„działalność podlegająca jurysdykcji lub kontroli” oznacza działalność prowadzoną zarówno przez podmioty publiczne, jak i prywatne, w odniesieniu do której państwo członkowskie może, zgodnie z prawem międzynarodowym, wykonywać swoje kompetencje lub uprawnienia;

j)

„działalność podlegająca jurysdykcji lub kontroli” oznacza działalność prowadzoną przez osoby prawne, zarówno publiczne, jak i prywatne , oraz przez osoby fizyczne , w odniesieniu do której państwo członkowskie może, zgodnie z prawem międzynarodowym, wykonywać swoje kompetencje lub uprawnienia;

n)

„społeczeństwo” oznacza zainteresowaną społeczność, a także ludy tubylcze i społeczności lokalne posiadające odpowiednią wiedzę tradycyjną, jak również odpowiednie organy światowe, regionalne, subregionalne i sektorowe oraz środowisko naukowe;

n)

„społeczeństwo” oznacza zainteresowaną społeczność, a także Ludy Tubylcze i społeczności lokalne posiadające odpowiednią wiedzę tradycyjną, jak również odpowiednie organy światowe, regionalne, subregionalne i sektorowe oraz środowisko naukowe;

s)

„znikomy lub przejściowy wpływ” oznacza wpływ, który nie wiąże się ze znaczącym szkodliwym wpływem na środowisko morskie .

s)

„znikomy lub przejściowy wpływ” oznacza wpływ, który nie powoduje znacznych zanieczyszczeń ani znaczących i szkodliwych zmian w środowisku morskim .

a)

połowów regulowanych mającym zastosowanie prawem międzynarodowym i działalności związanej z połowami; oraz

a)

połowów regulowanych mającym zastosowanie prawem międzynarodowym i  unijnym, np. wspólną polityką rybołówstwa, oraz działalności związanej z połowami; oraz

a)

spełnione zostały warunki określone w art. 29 ust. 4 porozumienia BBNJ;

b)

opublikowano sprawozdanie z oceny oddziaływania na środowisko za pośrednictwem systemu wymiany informacji BBNJ oraz

c)

monitorowanie działalności, w odniesieniu do której przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko.

ja)

w stosownych przypadkach opis wszelkich powiązanych skutków planowanej działalności, np. skutków gospodarczych, społecznych, kulturowych i zdrowotnych, w tym wpływu na bezpieczeństwo żywnościowe, zatrudnienie i gospodarkę regionalną, zgodnie z art. 31 i 35 porozumienia BBNJ.

a)

wnioski właściwego organu dotyczące prawdopodobnego znaczącego wpływu planowanej działalności na środowisko morskie oraz główne powody wydania zezwolenia;

a)

wnioski właściwego organu dotyczące prawdopodobnego znacznego zanieczyszczenia lub znaczących i szkodliwych zmian w środowisku morskim w wyniku planowanej działalności oraz główne powody wydania zezwolenia;

a)

mają oni wystarczający interes;

b)

powołują się oni na naruszenie przynależnego im prawa, jeżeli prawo administracyjne procesowe państwa członkowskiego stanowi, ze naruszenie takie jest warunkiem koniecznym dostępu do środków prawnych.