Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie pięciu sędziów) wydanego w dniu 12 listopada 2025 r. w sprawie T-535/23, CEE Bankwatch Network z.s. i Ökobüro/Rada, wniesione w dniu 22 stycznia 2026 r. przez CEE Bankwatch Network z.s. i ÖKOBÜRO – Allianz der Umweltbewegung

(Sprawa C-25/26 P)

(C/2026/1588)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: CEE Bankwatch Network z.s., ÖKOBÜRO – Allianz der Umweltbewegung (przedstawiciele: M. Krömer and P. Krömer, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

—	uchylenie zaskarżonego wyroku;

—	obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Strona wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż rozporządzenie Rady (UE) 2022/2577 (1) (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie przyspieszenia”), przyjęte na podstawie art. 122 ust. 1 TFUE, nie stanowi „aktu administracyjnego” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) (2) rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus, a zatem nie podlega wewnętrznej procedurze odwoławczej na podstawie art. 10 tego rozporządzenia.

Sąd błędnie zinterpretował pojęcie „aktu nieustawodawczego” w sposób autonomiczny i zawężający, nie zaś zgodnie z formalną klasyfikacją aktów Unii ustanowioną w art. 289 TFUE. Artykuł ten ustanawia formalną i wyczerpującą kwalifikację aktów ustawodawczych opartą wyłącznie na procedurze, w ramach której są one przyjmowane. Kwalifikacji tej nie można zastąpić oceną opartą na skutkach. Tymczasem Sąd uznał, że Rada działa „jako władza ustawodawcza”, opierając się na pięciu rzekomych „elementach”, które sam stworzył i które nie są poparte prawem Unii.

Rozporządzenia Rady oparte na art. 122 TFUE są przyjmowane bez odniesienia do specjalnej procedury ustawodawczej, a zatem należą do kategorii aktów nieustawodawczych. Artykuł ten upoważnia Radę do przyjmowania odpowiednich do sytuacji środków tymczasowych w celu reagowania na szczególne sytuacje nadzwyczajne. Odpowiada to funkcji wykonawczej, a nie ustawodawczej. W związku z tym strona wnosząca odwołanie twierdzi, że rozporządzenie w sprawie przyspieszenia zakwestionowane we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej jest „aktem administracyjnym” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus i podlega wewnętrznej procedurze odwoławczej na podstawie art. 10, ponieważ może naruszać prawo ochrony środowiska.

(1) Rozporządzenie Rady (UE) 2022/2577 z dnia 22 grudnia 2022 r. ustanawiające ramy służące przyspieszeniu wdrażania rozwiązań w zakresie energii odnawialnej (Dz.U. 2022, L 335, s. 36).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Unii (Dz.U. 2006, L 264, s. 13), zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1767 z dnia 6 października 2021 r. (Dz.U. 2021, L 356, s. 1).