1)

Czy orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w sprawach C-620/17 i C-362/18 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy uregulowania państwa członkowskiego zezwalają na rewizję prawomocnego wyroku z uwagi na nowe orzeczenie sądu krajowego, jak również Alkotmánybíróság (trybunału konstytucyjnego, Węgry), należy obowiązkowo, na podstawie zasad równoważności, skuteczności i lojalnej współpracy, dopuścić rewizję, która uchyla powagę rzeczy osądzonej, w celu zapewnienia zgodności z prawem Unii zgodnie z jego wykładnią dokonaną w wyroku Trybunału?

2)

W przypadku gdyby na podstawie odpowiedzi udzielonej na pierwsze pytanie prejudycjalne należało dopuścić rewizję uchylającą powagę rzeczy osądzonej, również w celu zapewnienia zgodności z prawem Unii zgodnie z jego wykładnią dokonaną w wyroku Trybunału, czy mają zastosowanie normy proceduralne prawa krajowego dotyczące dopuszczalności rewizji?

3)

Czy kompetencja sądu krajowego, który zapewnia jednolite stosowanie prawa krajowego i który orzeka w najwyższej instancji, może obejmować, zgodnie z art. 267 TFUE, zawężającą lub rozszerzającą wykładnię wyroku Trybunału Sprawiedliwości interpretującego prawo Unii lub wykładnię, która poprzez odejście od dotychczasowej linii orzeczniczej pozbawiałaby ten wyrok skuteczności (effet utile) na podstawie przepisów prawa krajowego?

4)

Czy prawo Unii stoi na przeszkodzie, w myśl art. 267 TFUE, przepisowi państwa członkowskiego – i czy w związku z tym można odstąpić od stosowania takiego przepisu – zgodnie z którym sąd jest związany orzeczeniem sądu krajowego orzekającego w najwyższej instancji wydanym w celu ujednolicenia orzecznictwa, nawet jeśli uzna, że merytoryczna ocena zawarta w tym orzeczeniu nie zapewnia w świetle wykładni Trybunału ani skuteczności prawa Unii, ani ochrony praw przyznanych jednostkom?