1)

Artykuł 155 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II),

należy interpretować w ten sposób, że:

przewidziana w tym artykule procedura współpracy między organem nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego a organem nadzoru państwa członkowskiego siedziby ma zastosowanie do sytuacji, w której organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego stwierdza, że zakład ubezpieczeń prowadzący działalność na jego terytorium za pośrednictwem oddziału lub w ramach swobodnego świadczenia usług, nie wykonuje obowiązków ciążących na nim na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych lub przepisów krajowych transponujących dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń do porządku prawnego tego państwa członkowskiego.

2)

Artykuł 155 dyrektywy 2009/138

należy interpretować w ten sposób, że:

organy nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego nie są zobowiązane do przestrzegania procedury przewidzianej w ust. 1–3 tego artykułu, gdy na podstawie ust. 5 i 6 wspomnianego artykułu nakładają sankcje na zakład ubezpieczeń prowadzący działalność na terytorium tego państwa członkowskiego za pośrednictwem oddziału lub w ramach swobody świadczenia usług, o ile sankcje nałożone przez wspomniane państwo członkowskie na ten zakład ubezpieczeń nie mają na celu karania braku przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu ani nie skutkują pozbawieniem wspomnianego zakładu ubezpieczeń prawa do wykonywania tej działalności na terytorium tego państwa członkowskiego.