European flag

Dziennik Urzędowy
Unii Europejskiej

PL

Seria C


C/2026/293

26.1.2026

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad (Bułgaria) w dniu 31 pażdziernika 2025 r. – „Varshets Estate Investment” OOD/V.P.M.

(Sprawa C-692/25, Varshets Estate Investment)

(C/2026/293)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Sofiyski rayonen sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona inicjująca postępowanie przed sądem odsyłającym: „Varshets Estate Investment” OOD

Druga strona postępowania: V.P.M.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy wykładni art. 6 i art. 7 dyrektywy 93/13/EWG (1) i art. 22 ust. 3 dyrektywy 2008/48/WE (2) należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie orzecznictwu, zgodnie z którym sąd nie ma możliwości, aby w postępowaniu w przedmiocie wydania natychmiast wykonalnego nakazu zapłaty na podstawie weksla własnego przeniesionego w drodze indosu na osobę trzecią zażądać dowodów na istnienie wierzytelności z tytułu kauzalnego stosunku prawnego, mimo że sąd ma uzasadnione podejrzenie, iż weksel własny zabezpiecza zobowiązanie z tytułu umowy konsumenckiej, i opiera to podejrzenie na publicznie dostępnych informacjach zawartych w rejestrze handlowym oraz znanych sądowi z urzędu faktach dotyczących rodzaju działalności gospodarczej remitenta (polegającej na udzielaniu kredytów konsumentom), przy czym należy mieć na uwadze istotne ryzyko, że dłużnik nie wniesie sprzeciwu, a także fakt, że w postępowaniu egzekucyjnym sąd nie jest uprawniony do badania kwestii występowania nieuczciwych warunków oraz przestrzegania obu wspomnianych dyrektyw?

2)

Czy wykładni art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 oraz art. 17 dyrektywy 2008/48/WE, a także zasad równoważności i skuteczności należy dokonywać w ten sposób, że dopuszczają one orzecznictwo, w którym zakłada się, że wniosek o wydanie nakazu zapłaty na podstawie weksla własnego przeniesionego w drodze indosu na osobę trzecią, która odmawia zastosowania się do wezwania sądu i przedłożenia umowy o kredyt konsumencki, na podstawie której wystawiono weksel i co do istnienia której sąd ma uzasadnione przypuszczenie, narusza prawa konsumenta, ponieważ 1) powoduje istotne trudności w korzystaniu z praw przewidzianych w przepisach dotyczących ochrony konsumentów, ponieważ konsumentowi trudno będzie zdecydować, czy powinien wnieść sprzeciw, gdyż trudno mu stwierdzić, na podstawie której umowy któremu kredytodawcy winien jest kwotę pieniężną i jaka jest jej wysokość, a także czy w ogóle będzie w stanie skutecznie podnieść zarzuty wobec indosatariusza weksla własnego w świetle prawa krajowego, które w tym przypadku przenosi ciężar dowodu całkowicie na niekorzyść konsumenta, 2) wiąże się z istotnym ryzykiem obejścia bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidzianych w art. 17 dyrektywy 2008/48/WE, zgodnie z którymi należy poinformować konsumenta o zmianie kredytodawcy, a konsument może podnieść wobec nowego kredytodawcy wszelkie zarzuty; 3) narusza zasadę skutecznej ochrony praw konsumenckich, narażając konsumenta na istotne ryzyko natychmiastowej egzekucji bez prawa do obrony i zbadania umowy?

3)

Czy wykładni art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13, a także zasad równoważności, skuteczności i pewności prawa należy dokonywać w ten sposób, że dopuszczają one orzecznictwo, zgodnie z którym w wypadku wniosku o wydanie natychmiast wykonalnego nakazu zapłaty na podstawie weksla własnego przeniesionego w drodze indosu na osobę trzecią, która odmawia zastosowania się do wezwania sądu i przedłożenia umowy o kredyt konsumencki, na podstawie której wystawiono weksel i co do istnienia której sąd ma uzasadnione przypuszczenie, sąd oddala wniosek w całości i informuje wnioskodawcę, że może uzupełnić należną opłatę i wnieść powództwo w przedmiocie tej samej wierzytelności, przy czym można utrzymać wszystkie skutki procesowe korzystne dla wierzyciela, a sąd, rozpatrując to powództwo, mógłby uwzględnić wymogi określone w wyroku z dnia 7 listopada 2019 r., Profi Credit Polska, C-419/18 i C-483/18 (3)?


(1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).

(3)  ECLI:EU:C:2019:930.


ELI: http://data.europa.eu/eli/C/2026/293/oj

ISSN 1977-1002 (electronic edition)