1)

Artykuł 3 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1794 z dnia 6 października 2015 r.,

należy interpretować w ten sposób, że:

celu polegającego na zawiadomieniu właściwego organu władzy publicznej o planowanym zwolnieniu grupowym nie można uznać za osiągnięty, po pierwsze, w sytuacji gdy organ ten nie kwestionuje nieprawidłowego lub niepełnego zawiadomienia i uważa się za wystarczająco poinformowany, aby poszukiwać rozwiązań problemów związanych z planowanymi zwolnieniami grupowymi w terminie określonym w art. 4. ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy, oraz, po drugie, jeżeli zgodnie z uregulowaniami krajowymi pracodawca ma obowiązek współpracować z tym organem w celu uniknięcia lub ograniczenia sytuacji bezrobocia, zaś krajowy organ ds. zatrudnienia jest zobowiązany do ustalenia okoliczności faktycznych z urzędu w ramach procedury zwolnienia grupowego@

2)

Artykuł 6 dyrektywy 98/59, zmienionej dyrektywą 2015/1794,

należy interpretować w ten sposób, że:

w przypadku nieprawidłowego lub niepełnego zawiadomienia o planowanym zwolnieniu grupowym okoliczność, iż bieg 30-dniowego okresu przewidzianego w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy ulega wstrzymaniu, nie stanowi środka mającego na celu zapewnienie przestrzegania, w rozumieniu tego art. 6, obowiązku zawiadomienia przewidzianego w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.