1)

Czy art. 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że podatnik niebędący rezydentem, który wykonuje (wykonywał) pracę zarobkową w państwie członkowskim, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym w odniesieniu do tegoż państwa zatrudnienia znajduje się w sytuacji porównywalnej z rezydentem jedynie wówczas, gdy uzyskał swój cały bądź niemal cały podlegający opodatkowaniu dochód w tym właśnie państwie zatrudnienia?

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy wówczas państwo zatrudnienia jest zobowiązane – a jeżeli tak, to w jakim zakresie – do tego, by przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym uwzględnić sytuację osobistą i rodzinną podatnika, w sytuacji gdy w swoim państwie członkowskim zamieszkania podatnik ten wprawdzie uzyskał znaczące dochody, które można tam opodatkować przy uwzględnieniu przepisów mającej zastosowanie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, lecz w ujęciu bezwzględnym dochody te nie są wystarczające do tego, by mógł on w pełni skorzystać z obowiązujących w swoim państwie zamieszkania korzyści podatkowych?

3)

Czy przy odpowiedzi na pytanie pierwsze, to, jaką część swoich ogólnych dochodów (globalnych dochodów) osoba niebędąca rezydentem uzyskała w państwie zatrudnienia, należy ustalić na postawie przepisów prawa państwa zamieszkania, czy też na podstawie przepisów państwa zatrudnienia?

4)

Czy przy odpowiedzi na pytanie pierwsze należy wziąć pod uwagę jedynie dochody pochodzące z działalności zawodowej, czy też w ocenie należy uwzględnić także inne rodzaje dochodów, takie jak dochody z oszczędności i inwestycji?