Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2025 r. – Mayaleh/Rada

(Sprawa T-551/25)

(C/2025/5358)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Adib Mayaleh (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Vey i V. Bavay, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

—	uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i w pełni zasadną oraz uznanie za zasadne wszystkich zawartych w niej zarzutów;

—

stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE niezgodności z prawem art. 28 ust. 2 lit. c) decyzji 2013/255/WPZiB, zmienionej decyzją 2025/1096 (1),w zakresie, w jakim jest on niezgodny z zasadami legalności, odpowiedzialności indywidualnej, proporcjonalności oraz z art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”);

—	stwierdzenie, że można stwierdzić częściową nieważność zaskarżonych aktów;

—	stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2025/1096 z dnia 27 maja 2025 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

—	stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2025/1094 (2) z dnia 27 maja 2025 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

—	obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

1.	Zarzut pierwszy, dotyczący niezgodności z prawem domniemania odpowiedzialności przewidzianego w art. 8 ust. 2 lit. c) decyzji 2013/255/WPZiB.

Skarżący zarzuca niezgodność z prawem domniemania, które pozwala na automatyczne umieszczanie, bez indywidualnej analizy, nazwisk byłych syryjskich ministrów po maju 2011 r. w wykazach sankcji. To wzruszalne domniemanie niesłusznie odwraca ciężar dowodu, wymagając od osoby, której nazwisko zostało umieszczone w wykazie, by wykazała brak powiązań z reżimem, podczas gdy to na Radzie spoczywa obowiązek pozytywnego ustalenia konieczności utrzymania środka w mocy. Mechanizm ten narusza zasady legalności, odpowiedzialności indywidualnej, proporcjonalności oraz prawa do dobrej administracji i do skutecznego środka prawnego zagwarantowane w Karcie. Pozbawia również treści obowiązek corocznego i zindywidualizowanego przeglądu przewidziany w art. 32 ust. 4 rozporządzenia nr 36/2012.

2.	Zarzut drugi, dotyczący nadużycia władzy.

Skarżący podkreśla, że utrzymanie wobec niego sankcji, pomimo upadku reżimu syryjskiego w grudniu 2024 r. i nowej sytuacji instytucjonalnej, wypacza pierwotny cel prewencyjny środków ograniczających. Takie automatyczne przedłużenie sankcji, bez dowodu na aktualną rolę lub zdolność wywierania wpływu, przekształca sankcje w środki o charakterze represyjnym, wbrew orzecznictwu i celom realizowanym przez prawo Unii, co stanowi nadużycie władzy przez Radę.

3.	Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

Skarżący uważa, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, opierając się wyłącznie na funkcjach pełnionych przez niego w przeszłości (gubernator banku centralnego do 2016 r. i minister gospodarki w 2016 r. i 2017 r.), nie wykazując żadnego związku, działalności ani rzeczywistego lub współczesnego wpływu na reżim syryjski lub jego zwolenników. Żaden element akt Rady nie wskazuje na jakiekolwiek aktualne zachowanie ani na ryzyko obejścia środków. Przedłożone dokumenty są stare, pochodzą sprzed upadku reżimu i przeciwnie – wykazują brak wywierania przez ministrów jakiegokolwiek wpływu lub sprawowania władzy od roku 2024. Przeciwnie, kilka obiektywnych przesłanek potwierdza marginalizację skarżącego już od 2017 roku, to, że zamieszkuje on we Francji oraz brak jego jakiegokolwiek zaangażowania – publicznego czy prywatnego – które mogłoby uzasadniać utrzymanie wobec niego środka ograniczającego w mocy.

4.	Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

Wreszcie, zdaniem skarżącego, pozostawienie jego nazwiska w wykazach – przy przy braku jakichkolwiek osobistych i konkretnych przesłanek – jest oczywiście nieproporcjonalne w świetle jego obecnej sytuacji. Środek ten, wprowadzony w 2012 r., poważnie i trwale narusza jego prawa podstawowe poprzez odebranie mu możliwości wykonywania działalności zawodowej, naruszenie jego życia prywatnego i rodzinnego, zamrożenie aktywów, stygmatyzację społeczną i zawodową itp. Nie wydaje się on już odpowiedni ani konieczny do realizacji celu interesu ogólnego, lecz powoduje nieuzasadnioną szkodę indywidualną, z naruszeniem zasady proporcjonalności.

---

(1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2025/1096 z dnia 27 maja 2025 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L, 2025/1096).

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2025/1094 z dnia 27 maja 2025 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L, 2025/1094).